5794 research outputs found
Sort by
Expanding upon the Four Turkish Ghazals in Menbaʻu’l-Ebhâr Fî Riyâzi’l-Ebrâr
Full text linkMenbaʻu’l-Ebhâr, Arapça ve Farsça’nın Türkçe sözdizimine dahil edilmesi yönüyle
karma dilli, Doğu ve Batı Türkçesi’nin karışımı olması bakımından karışık dilli; yani
karma ve karışık dillidir1. Büyük bir âlim ve mutasavvıf oluşu yanında kalemini nazım ve
nesir türünde aynı güçle oynatabilen usta bir edebiyatçı, her türlü edebî sanatı kullanmakta
son derece yetkin divan sahibi bir şair olan Hazînî2, Menbaʻu’l-Ebhâr’daki manzum parçaları
çoğunlukla mesnevi nazım biçimiyle yazmıştır. Hazînî, bunun yanı sıra bir Farsça
şiirinde kıta; on iki şiirinde de gazel nazım biçimini tercih etmiştir. On iki şiirden sekizi
Farsça; dördü Türkçe’dir. İşte, içinde yüksek edebî değer taşıyan nazım ve secili nesir
parçaları bulunması açısından önemli bir edebiyat metni de olan Menbaʻu’l-Ebhâr’ın gazel formunda yazılmış dört Türkçe manzumesi, bu yazının ana malzemesini oluşturmaktadır.
Öncelikle gazeller şekil (vezin ve kafiye) açısından incelenecek; sonrasında Türkiye
Türkçesi’ne aktarılarak bu şiirlerdeki söz ve anlam sanatları tespit edilecektir.Menbaʻu’l-Ebhâr has mixed-language because Arabic and Persian is included in Turkish
syntax. Also Menbaʻu’l-Ebhâr has complicated-language in terms of being a mixture
of Eastern and Western Turkish. So it has mixed and complicated-language. Hazînî was
a great scholar and sufi; and he was a master of literature that could write with the same
power in verse and prose. Hazînî was a poet with “divan” who has highly competent in
using all kinds of literary art and he wrote the verse pieces in Menbaʻu’l-Ebhâr mostly in
mathnawi. On the other hand Hazînî has used stanza in one Persian poem and he has preferred
ghazal in his twelve poems. Eight of these twelve poems were written in Persian.
The rest of poems were written in Turkish. These four Turkish ghazals in Menbaʻu’l-Ebhâr
which is an important literary text in terms of verse and selected prose pieces with
high literary value, are the main material of this article. Firstly, these four ghazals will be
examined in terms of shape (meter and rhyme). After that, poems will be translated into
Turkish and figure of speech and literary arts in these poems will be determined
Jesus Christ as a Symbolic Figure in Modern Arabic Poetry
Full text linkEdebiyatın önemli akımlarından birisi de sembolizmdir. Bir edebiyat türü olarak
şiirde sembolizm, şairinin “bir takım simgeler çerçevesinde meramını kapalı bir dille
anlatımı” olarak tanımlanmaktadır. Klasik Arap edebiyatında çokça örneklerine rastladığımız
bu akım, Arapların Avrupa edebiyatıyla tanışması sonucu tekrar belirgin hale
gelmiştir. İlk olarak Charles Baudelarie ile Avrupa edebiyatında sahneye çıkmış olan
sembolizmin Arap edebiyatına yansıması ise Temmuzî akımla zirveye ulaşmıştır. Arap
toplumundaki gerek gergin siyasi ortam, gerekse şiirlerdeki kapalılık olgusundan kaynaklı
anlam derinliğine ulaşma fikri, birçok şairin bu edebi akıma katılmasına sebebiyet
vermiştir. Sembolizmin en önemli unsuru figürdür. Bu bağlamda modern dönem sembol
figürlerden birisi de hiç şüphesiz İsa Mesih’tir. Mesih sembolü, nesirde Cebrâ İbrahîm
Cebrâ ve Cibrân Halîl Cibrân, şiirde ise Bedr Şâkir es-Seyyâb, Halîl Hâvî, Mahmûd Dervîş,
İzzeddîn el-Munâsara, Emel Dunkul ve Abdulvehhâb el-Beyâtî gibi modern şiir öncüleri
tarafından sıkça dile getirilir olmuştur. Hem Müslüman hem de Hristiyan şairler
ifade etmek istedikleri anlamı Mesih çerçevesinde merhamet, umut, direniş, lider, ızdırap,
özdeşleştirme ve gurbet gibi bazı sembollerle anlatmaya çalışmışlardır.One of the important movements in literature is symbolism. As a literary movement,
it is defined as an allusive expression of the mind and spirit of the poet within the framework
of a number of symbols. This movement, which we find many examples in the
classical Arabic literature, has reappeared as a result of the introduction of Arabs to the
European literature. The reflection of symbolism, which first appeared in the European
literature with Charles Baudelarie, reached its peak with the Tammuzi movement in the
Arab literature. The idea of reaching the depth of meaning arising both from the tense political
environment in the Arab society and the phenomenon of allusiveness in poetry has
led many poets to participate in this literary movement. The most important element of
symbolism is the figure. Undoubtedy, one of the symbolic figures of the modern period in
this context is Jesus Christ. The symbol of Christ has been constantly mentioned by Jebra
Ibrahim Jebra and Jibran Khalil Jibran in prose, and by the pioneers of the modern poetry
such as Badr Shakir al-Sayyab, Khalil Hawi, Mahmoud Darvish, Izz ad-Din al-Musanara,
Amal Dunqul and Abdul Wahhab al-Bayati in poetry. Both Muslim and Christian poets
have tried to explain the meaning they want to express with some symbols such as mercy,
hope, resistance, leader, affliction, identification and expatriate within the framework of
Christ
