Online-Journals und digitale Zeitschriftenausgaben des DAI (Deutsches Archäologisches Institut)
Not a member yet
3677 research outputs found
Sort by
Pergamon, Türkiye. Pottery at Pergamon through the Magnifying Glass. The Work of the Years 2020 to 2023
No full textAncient Pergamon met its high demand for everyday objects made of fired clay (ceramics) in the Hellenistic and Imperial periods mainly through regional workshops. In addition, imported vessels from Italy, for example, are also represented. Chemical analyses are an established method for distinguishing these from regional ceramics. Furthermore, a system was developed for the macroscopic determination of provenance in order to compare the clay characteristics under a magnifying glass and microscope. This method has proved its value in various research projects, is easy to apply for students and enables the collation of data for issues relating to the export and import of ceramics from and to Pergamon and to regional ceramic production.Das antike Pergamon deckte seinen hohen Bedarf an Alltagsgegenständen aus gebranntem Ton (Keramik) in Hellenismus und Kaiserzeit überwiegend durch regionale Werkstätten. Daneben sind auch importierte Gefäße beispielsweise aus Italien vertreten. Um diese von der regionalen Keramik zu unterscheiden sind chemische Analysen eine etablierte Methode. Zudem wurde für die makroskopische Herkunftsbestimmung ein System erstellt, die Toncharakteristika unter Lupe und Mikroskop vergleichend zu erfassen. Diese Methode hat sich in verschiedenen Forschungsprojekten bewährt, ist für Studierende leicht anwendbar und ermöglicht die Zusammenführung von Daten zu Fragen des Keramikexports und -imports aus und nach Pergamon und zur regionalen Keramikproduktion
Selinunte, Italy. A New Model for the City. Field Report on the 2022 to 2023 Seasons
Get PDFDies ist der zweite Vorbericht über die Feldarbeiten eines Projektes, das seit 2021 im Rahmen einer internationalen Kooperation und gefördert durch die Deutsche Forschungsgemeinschaft in Selinunt, Sizilien, durchgeführt wird. Ziel des Projektes ist die Erweiterung unserer Kenntnisse über den Aufbau der Stadt in ihrer Gesamtheit sowie über die im Laufe der Zeit erfolgten strukturellen Veränderungen und deren historische, funktionale und soziale Ursachen. Mit einer Vielfalt an Methoden wurden vor allem die Bereiche der Stadt in den Blick genommen, die bislang weniger Beachtung in der Forschung fanden. In inzwischen drei Feldkampagnen wurden geophysikalische Prospektionen, Rammkernsondagen, ein Oberflächensurvey, stratigraphische Sondagen, archäobotanische Analysen und eine breite Palette an Materialstudien durch die Abteilung Rom des Deutschen Archäologischen Instituts, die Christian-Albrechts-Universität zu Kiel, die Universität Palermo und verschiedene Mitarbeiter:innen in enger Abstimmung mit den Autoritäten des Archäologischen Parks von Selinunte, Cave di Cusa und Pantelleria durchgeführt.This is the second field report of a collaborative project funded by the German Research Foundation in Selinunte, Sicily, since 2021. It aims to enhance our knowledge of the city’s layout, its structural transformations through time, as well as its historical, functional, and societal causes. A variety of methods are applied to investigate parts of the city that have until now received less attention. Geophysical prospecting, geological coring, a surface survey, stratigraphic excavations, archaeobotanical analysis, and a wide range of material studies were carried out over three field seasons by the Rome Department of the German Archaeological Institute, the Christian-Albrecht University of Kiel, the University of Palermo, and various collaborators in close consultation with the authorities of the Archaeological Park of Selinunte, Cave di Cusa, and Pantelleria
Ένας πολυδιάστατος χώρος: Η Ολυμπία και τα περίχωρά της: Αποτελέσματα των ερευνών πεδίου κατά τα έτη 2015 έως 2017 και πρώτα ιστορικά συμπεράσματα
No full textThis contribution presents the first results of a project that has been running since 2015, the core of which is the so-called Olympia Area Survey. Within this framework the site of Olympia was for the first time systematically set in context with its (geo)archaeological environment and its historical relevance for the development of the region’s cultural landscape has been highlighted accordingly. The work has provided a clear overall impression of the settlement structures: intensive use and dense human occupation combined with extreme fragmentation. Within this environment, the sanctuary of Olympia formed a highly specific centre. This centrality is also reflected by the ancient perception of space and by the ›espace vécu‹. The sanctuary was in many ways intertwined with its environment through ritual practices and mythical narratives. A special, sacred landscape charged with ›lieux de mémoire‹ evolved around the sanctuary. At the same time, these interconnections significantly contributed to the social and political integration of the region and hence also of the political union of Elis into the fabric of the Panhellenic world.Originaltitel: A multi-dimensional space: Olympia and its environs. Results of the campaigns 2015 to 2017 and first historical conclusions
Der Beitrag liefert die ersten Ergebnisse eines seit 2015 laufenden Projekts, dessen Kern der sogenannte Olympia Area Survey darstellt. In diesem Rahmen wurde der Fundplatz Olympia erstmalig systematisch in seinem regionalen Umfeld (geo)archäologisch kontextualisiert und in seiner historischen Relevanz für die Entwicklung der regionalen Kulturlandschaft beleuchtet. Die Arbeiten haben einen deutlichen Gesamteindruck der Siedlungsstruktur vermittelt: Intensive Nutzung und dichte Besiedlung verbanden sich mit extremer Kleinteiligkeit. In dieser Umgebung bildete das Heiligtum von Olympia ein ganz spezifisches Zentrum. Diese Zentralität spiegelt sich auch in der antiken Raumwahrnehmung und im ›espace vécu‹ wider. In vielfältiger Weise war das Heiligtum in rituellen Praktiken und mythischen Erzählungen mit seiner Umwelt verflochten. Um dieses herum hatte sich eine besondere sakrale Landschaft voller ›lieux de mémoire‹ gebildet. Zugleich trugen die Verflechtungen wesentlich zur sozialen und politischen Integration der Region und damit auch des Verbandes von Elis im Gefüge der panhellenischen Welt bei.Πρωτότυπος τίτλος: A multi-dimensional space: Olympia and its environs. Results of the campaigns 2015 to 2017 and first historical conclusions
Το άρθρο παρουσιάζει τα πρώτα αποτελέσματα ενός εν εξελίξει προγράμματος που ξεκίνησε το 2015 και εστιάζει στη λεγόμενη Olympia Area Survey, την «Έρευνα του χώρου της Ολυμπίας». Στο πλαίσιο του προγράμματος αυτού, η αρχαιολογική θέση της Ολυμπίας τοποθετήθηκε για πρώτη φορά συστηματικά στα (γεω-)αρχαιολογικά συμφραζόμενα του τοπικού της περιβάλλοντος, ενώ παράλληλα αναδείχθηκε η ιστορική της σημασία για την εξέλιξη του πολιτισµικού τοπίου της περιοχής. Χάρη στις εργασίες του προγράμματος, προέκυψε μια σαφής συνολική εικόνα της δομής των οικισμών: η εντατική χρήση και η πυκνή κατοίκηση συνδυάζονταν με έναν ακραίο κατακερματισμό. Σε αυτό το περιβάλλον, το ιερό της Ολυμπίας αποτέλεσε ένα εντελώς ειδικό κέντρο. Ο κεντρικός του ρόλος αντικατοπτρίζεται στην αντίληψη του χώρου κατά την αρχαιότητα αλλά και στο ›espace vécu‹ [τον «βιωμένο χώρο»]. Το ιερό συνδέθηκε ποικιλοτρόπως με το περιβάλλον χώρο του τόσο σε τελετουργικές πρακτικές όσο και σε μυθικά αφηγήματα. Γύρω από αυτό είχε δημιουργηθεί ένα ξεχωριστό ιερό τοπίο γεμάτο από ›lieux de mémoire‹ [τόπους μνήμης]. Ταυτόχρονα, οι συσχετισμοί αυτοί συνέβαλαν σημαντικά στην κοινωνική και πολιτική ενσωμάτωση της περιοχής, άρα και της ένωσης της Ήλιδος, στον ιστό του πανελλήνιου κόσμου
Περισσότερο φως στο τούνελ του Ευπαλίνου
No full textThe restoration works on the unique tunnel of Eupalinos, part of the Archaic aqueduct on Samos, and the information that the new evidence from them provides, especially on its linings, are presented in brief. New hypotheses for the design and the construction of the tunnel are also proposed. The center line of the tunnel was initially laid out over the hill surface with long scaffolding. Then, in order to ensure the accuracy of the excavation, the line was transposed inside with the help of two light signals, one on the opposite hillside to the north and one on a wooden tower near the seaside to the south. The problem of the loss of the northern signal on account of low visibility caused by the flow of water, which produced high humidity and consequently a misty atmosphere inside the tunnel, was solved by Eupalinos by the modification of driving a V-shaped deviation, by which he approached the target correctly and succeeded in making an exact breakthrough. The level of the tunnel was defined accurately in the initial design. The trench on the east side of the tunnel was also part of the initial design and was excavated simultaneously with the tunnel itself: it facilitated proper ventilation during the excavation. No more than four years were needed to finish construction.Originaltitel: More light in the tunnel of Eupalinos
Die am Tunnel des Eupalinos, einem singulären Monument und Teil der archaischen Wasserleitung von Samos, durchgeführten Restaurierungsmaßnahmen und aus diesen resultierende neue Erkenntnisse, insbesondere zur Auskleidung des Stollens, werden in kurzer Form vorgestellt. Zudem werden neue Hypothesen zum Entwurf der Anlage und dessen Umsetzung vorgestellt. Die Trassierung des Tunnels wurde zunächst mit Gerüsten auf dem Bergrücken markiert und anschließend zum Zweck des genauen Vortriebs mit zwei Lichtsignalen ins Berginnere übertragen, von denen eines sich nördlich auf der stadtfernen Bergflanke und das andere südlich auf einem hölzernen Turm in Meeresnähe befand. Im nördlichen Stollen führte steter Wasserfluss zu hoher Luftfeuchtigkeit und die resultierende dunstige Atmosphäre innerhalb der Anlage zum Verlust des Lichtsignals; dieses Problem löste Eupalinos, indem er die Trassierung von der Achslinie abweichend zu einer flachen V-Form modifizierte, durch die sich der Vortrieb korrekt dem Zielpunkt annäherte und ein exakter Durchbruch erreicht wurde. Das Bodenniveau des Tunnels wurde bereits im ursprünglichen Entwurf genau bestimmt. Der Graben an seiner Ostseite war ebenfalls bereits Teil dieses Entwurfs und wurde zeitgleich mit dem Tunnel angelegt; er ermöglichte die angemessene Bewetterung des Vortriebs. Die Bauzeit betrug maximal vier Jahre.Πρωτότυπος τίτλος: More light in the tunnel of Eupalinos
Παρουσιάζονται εν συντομία τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από τις εργασίες αποκατάστασης της σήραγγας του Ευπαλίνου, ενός μοναδικού μνημείου, το οποίο είναι τμήμα του αρχαϊκού υδραγωγείου της Σάμου, καθώς και τα νέα στοιχεία που προέκυψαν από αυτές, ιδίως σχετικά με την επένδυση των τοιχωμάτων της στοάς. Προτείνονται επίσης νέες υποθέσεις για τον σχεδιασμό και την κατασκευή της σήραγγας. Η χάραξη έγινε αρχικά πάνω στις πλαγιές του λόφου με τη βοήθεια ενός επιμήκους ικριώματος και μεταφέρθηκε στη συνέχεια στο εσωτερικό του. Για να διασφαλιστεί η ακρίβεια της εκσκαφής, χρησιμοποιήθηκαν δύο φωτεινές πηγές: μία προς βορρά στην πλαγιά του απέναντι λόφου και μία προς νότο στην κορυφή ενός ξύλινου πύργου στην παραλία. Το πρόβλημα που προέκυψε από την απώλεια του βόρειου σήματος λόγω της υψηλής υγρασίας και της αποπνιχτικής ατμόσφαιρας, που δημιούργησε η συνεχής ροή νερού, επιλύθηκε από τον Ευπαλίνο με την τροποποίηση της χάραξης του βόρειου κλάδου με μια παράκαμψη σχήματος V. Έτσι προσέγγισε ακριβώς τον στόχο και πέτυχε την συνάντηση των δύο κλάδων. Η στάθμη της σήραγγας ορίστηκε με ακρίβεια κατά τον αρχικό σχεδιασμό. Η τάφρος στην ανατολική πλευρά της σήραγγας ήταν επίσης σχεδιασμένη εξ αρχής και διανοίχτηκε ταυτόχρονα με τη σήραγγα προκειμένου να εξασφαλιστεί ο αερισμός στο μέτωπο της εκσκαφής. Ο χρόνος κατασκευής της σήραγγας δεν ξεπέρασε τα τέσσερα χρόνια.
Ηρακλής, Θησεύς και Απόλλων ἀναδούμενος τὴν κώμην: Τρια ‹ξεχασμένα› αγάλματα της Αγοράς των Αθηνών
No full textIn describing the Athenian agora, Pausanias mentions, around the hieron of Ares, a series of statues, three of which scholars have never written about: Heracles, Theseus and Apollo anadoumenos tainia ten komen. This paper focuses on these sculptures and proposes their comparison with a well-known Athenian relief, today exhibited in the Barracco Museum in Rome. This comparison has also inspired the identification of two of the three statues: Heracles, recognised in the original of the so-called Dionysus Philadelphia, and Apollo, identified with the Diadumenos of Polykleitos, or a very similar statue.Originaltitel: Heracles, Theseus and Apollo anadoumenos ten komen. Three ›Forgotten‹ Statues from the Athenian Agora
In seiner Beschreibung der Agora erwähnt Pausanias eine Reihe von Statuen in der Umgebung des Heiligtums des Ares, von denen drei in der Forschung bisher keine Beachtung fanden: Herakles, Theseus und Apollo anadoumenos tainia ten komen. Der vorliegende Beitrag widmet sich diesen Skulpturen und schlägt einen Vergleich mit einem bekannten athenischen Relief vor, das heute im Museo Barracco in Rom ausgestellt ist. Aus der Gegenüberstellung ergibt sich ein Vorschlag zur Identifizierung von zwei der drei Statuen: Herakles ist im Original des sogenannten Dionysos Philadelphia zu erkennen, während für Apollo der Diadumenos des Polyklet oder eine sehr ähnliche Statue in Anspruch zu nehmen ist.Πρωτότυπος τίτλος: Heracles, Theseus and Apollo anadoumenos ten komen. Three ›Forgotten‹ Statues from the Athenian Agora
Kατά την περιγραφή της Αγοράς των Αθηνών ο Παυσανίας αναφέρει μια σειρά αγαλμάτων γύρω από το ιερό του Άρη, σε τρία από τα οποία δεν δόθηκε από την έρευνα καμία σημασία ως τώρα: ο Ηρακλής, ο Θησέας και ο Απόλλων ἀναδούμενος ταινίᾳ τὴν κόμην. Το άρθρο αυτό επικεντρώνεται σ’αυτά τα γλυπτά και προτείνει τη σύγκρισή τους με ένα γνωστό αθηναϊκό ανάγλυφο, το οποίο εκτίθεται σήμερα στο Museo Βarracco στη Ρώμη. Από την αντιπαραβολή προκύπτει μία πρόταση για ταυτοποίηση των δύο εκ των τριών αγαλμάτων: ο Ηρακλής αναγνωρίζεται στο πρωτότυπο του επονομαζόμενου Διονύσου της Φιλαδέλφειας, ενώ για τον Απόλλωνα λαμβάνεται υπόψη ο Διαδούμενος του Πολυκλείτου ή κάποιο άλλο πολύ παρόμοιο άγαλμα
Η νέα Ήρα: Ένας ναός για την Λιβία στη Σάμο
No full textIn diesem Beitrag geht es um einen kleinen Naiskos kompositer Ordnung, der in der frühen Kaiserzeit im samischen Heraion neben zwei anderen römischen Bauten zwischen archaischem Tempel und großem Altar errichtet wurde. Der Prostylos wurde vor einigen Jahren umfassend untersucht, doch musste die Frage nach dem oder der Tempelinhaber / -in offenbleiben. Aufgrund der Lesung der einstmaligen Weihinschrift aus litterae aureae ist nun klar, dass der Tempel der vergöttlichten Kaiserin Iulia, und damit Livia, der Gattin des Augustus, geweiht war. Allerdings ist dadurch weder die Datierung des Bauwerkes eindeutig bestimmt, noch die Frage nach der Funktion der anderen beiden, direkt danebenliegenden Bauten geklärt. Diese scheinen aber gemeinsam mit dem Tempel der Livia eine programmatische Gruppe gebildet zu haben, die den Platz zwischen den altehrwürdigen Großbauten gleichsam besetzt. Zahlreiche weitere Funde zeigen deutlich, dass sich für Heiligtum und Stadt sowohl eine augusteische, als auch eine claudische Blütephase abzeichnet: eine scharfe Trennung scheint dabei einstweilen kaum möglich.Original title: Die neue Hera: Ein Tempel für Livia auf Samos
This paper focuses on a small naiskos of the composite order which was erected in the Heraion of Samos in the early imperial period next to two other Roman buildings between the Archaic temple and the large altar. The prostylos was thoroughly investigated some years ago, but the identity of the temple dedicatee remained an open question. On the basis of a reading of the former dedicatory inscription in litterae aureae, it is now clear that the temple was dedicated to the deified empress Iulia, and hence Livia, wife of Augustus. This, however, neither determines the dating of the temple unambiguously, nor does it clarify the function of the other two, directly adjacent structures. The latter appear to have formed a programmatic group with the Temple of Livia, together occupying the space between the venerable monumental buildings. Numerous other finds clearly show that both an Augustean and a Claudian construction phase can be distinguished for the sanctuary and the city; at present it seems virtually impossible to strictly separate the two.Πρωτότυπος τίτλος: Die neue Hera: Ein Tempel für Livia auf Samos
Το άρθρο αυτό πραγματεύεται έναν μικρό ναΐσκο σύνθετου ρυθμού, ο οποίος ανεγέρθηκε κατά την πρώιμη αυτοκρατορική περίοδο στο Ηραίο της Σάμου δίπλα σε δύο άλλα ρωμαϊκά κτίσματα ανάμεσα στον αρχαϊκό ναό και τον Μεγάλο Βωμό. Ο Πρόστυλος εξετάστηκε πριν από μερικά χρόνια πλήρως, ωστόσο το ερώτημα, σε ποιον ή σε ποια ανήκει ο ναός, παρέμεινε ανοικτό. Με βάση την ανάγνωση της αναθηματικής επιγραφής που κάποτε κοσμούνταν με litterae aureae είναι πλέον σαφές ότι ήταν αφιερωμένος στην θεοποιημένη αυτοκράτειρα Ιουλία, και κατά συνέπεια στη Λιβία, την σύζυγο του Αυγούστου. Εντούτοις, αυτό ούτε προσδιορίζει σαφώς την χρονολόγηση του οικοδομήματος ούτε αποσαφηνίζει το ερώτημα ως προς τη λειτουργία των δυο άλλων παρακείμενων κτισμάτων. Αυτά όμως φαίνεται να σχημάτιζαν από κοινού με το ναό της Λιβίας μια προγραμματική ομάδα, η οποία καταλαμβάνει τον χώρο εξίσου ανάμεσα στα καθιερωμένα από τον χρόνο μνημειώδη κτίρια. Πολυάριθμα ακόμη ευρήματα δείχνουν ξεκάθαρα ότι για το ιερό και την πόλη διαγράφεται μια εποχή άνθησης όχι μόνο κατά την περίοδο του Αυγούστου, αλλά και κατά την περίοδο του Κλαυδίου: ένας αυστηρός διαχωρισμός μεταξύ τους μοιάζει προς το παρόν σχεδόν αδύνατος
Η αττική μελανόμορφη κεραμεική της συλλογής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών
No full textOriginaltitel: The Attic black-figured pottery in the collection of the German Archaeological Institute at Athens
Mit dem vorliegenden Artikel wird erstmals ein ausführlicher Katalog der attischschwarzfigurigen Scherben der Sammlung des Deutschen Archäologischen Institutes in Athen vorgelegt. Das fragmentarisch erhaltene Material wurde mehrheitlich von Walther Wrede gesammelt und zum Teil 1972 und 1975 bereits von Frank Brommer publiziert. Die Fragmente umfassen eine Reihe von Formen, unter denen Kylikes und Lekythen dominieren, die einer Anzahl von Malern aus dem Athener Kerameikos zugewiesen werden können. Die Mehrzahl der Gefäße datiert in die letzten Jahrzehnte des 6. und die ersten Jahrzehnte des 5. Jh. v. Chr. Vielfach ist die Herkunft der Fragmente bekannt, oftmals kamen sie in Athen (Athener Akropolis) und Attika zutage, wohingegen wenige Objekte von anderen Fundorten des griechischen Festlandes (Thessaloniki, Tiryns) und den Inseln (Kythnos, Paros) stammen. Außer dem Katalog der Fragmente beinhaltet der Artikel eine Gesamtdiskussion der Gefäßformen, Maler und ikonographischen Themen des untersuchten Materials sowie ein Verzeichnis der Herkunftsorte.This article presents the first detailed catalogue of the black-figured pottery fragments in the collection of the German Archaeological Institute at Athens. Most of this fragmentary material was collected by Walther Wrede and published in part by Frank Brommer in 1972 and 1975. The material derives from a variety of shapes, predominantly cups and lekythoi, that can be attributed to a number of painters from the Athenian Kerameikos. A majority of the pieces date from the last decades of the sixth and the first decades of the fifth century B.C. Many of the fragments are of known provenance; most were found in Athens (Athenian Acropolis) and Attica, while few come from other sites on the Greek mainland (Thessaloniki, Tiryns) or from the islands (Kythnos, Paros). In addition to the catalogue of fragments, the article also gives an overview of the shapes, painters and iconographic themes of the material, as well as a catalogue of find sites.Πρωτότυπος τίτλος: The Attic black-figured pottery in the collection of the German Archaeological Institute at Athens
Στο παρόν άρθρο δημοσιεύεται για πρώτη φορά αναλυτικός κατάλογος των θραυσμάτων αττικών μελανόμορφων αγγείων της συλλογής του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου Αθηνών. Τα θραύσματα προέρχονται ως επί το πλείστον από περισυλλογές του Walther Wrede και τμήμα τους είχε αρχικά δημοσιευθεί από τον Frank Brommer το 1972 και 1975. Το μελανόμορφο υλικό περιλαμβάνει ποικιλία σχημάτων με τις κύλικες και τις ληκύθους να κυριαρχούν. Πολλά από τα θραύσματα μπορούν να αποδοθούν σε συγκεκριμένους ζωγράφους του αθηναϊκού Κεραμεικού. Η πλειονότητα των αγγείων ανήκει στις τελευταίες δεκαετίες του 6ου και τις πρώτες του 5ου αι. π. Χ. Σε πολλές περιπτώσεις δηλώνεται η προέλευση των αγγείων. Πολλά έχουν βρεθεί στην Αθήνα (Ακρόπολη) και την Αττική, ενώ λίγα αναφέρονται ως προερχόμενα από θέσεις του ελλαδικού χώρου (Θεσσαλονίκη, Τίρυνθα) και των νησιών (Κύθνος, Πάρος). Εκτός από τον κατάλογο των θραυσμάτων, το άρθρο περιλαμβάνει μια συνολική διαπραγμάτευση των σχημάτων, ζωγράφων, αλλά και της εικονογραφίας του εξεταζόμενου υλικού, καθώς και κατάλογο των θέσεων προέλευσής του
Αρχαία Κερύνεια Αιγιαλείας. Ανασκαφή και αρχιτεκτονική ιερού στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία: Excavations and architecture in the sanctuary of Profitis Elias
No full textwith an appendix by Eleni Psathi
Systematic excavations on the peak Profitis Elias at Mamousia in Achaia have exposed the remains of a sanctuary that may have belonged to the territory of ancient Keryneia. The Archaic peripteros dominated the peak. This temple, which dates between 500 and 490 B.C., was built of sandstone with simas, acroteria and pediment sculptures of insular marble. The shape of the krepis and comparanda suggest a pteron with 14 columns on its flanks. It is striking that the cella is unusually narrow, as is also the case with the contemporary temple of Athena in Alipheira. The remains of an altar and a small oikos are located east of the Archaic peripteral temple. The Archaic sanctuary was, in all likelihood, destroyed by the earthquake of 373 B.C. Excavations west of the large Archaic temple uncovered the remains of a smaller temple with two columns in antis and a square cella, which can be dated to the middle of the 4th century B.C.with an appendix by Eleni Psathi
Πρωτότυπος τίτλος: Ancient Keryneia, Aigialeia. Excavations and architecture in the sanctuary of Profitis Elias
Η συστηματική ανασκαφή στο ύψωμα του Προφήτη Ηλία στην Μαμουσιά Αχαϊας αποκάλυψε τα λείψανα ενός ιερού που θα ανήκε στην επικράτεια της αρχαίας Κερύνειας. Στο ύψωμα κυριαρχεί ο Αρχαϊκός περίπτερος ναός. Ο ναός αυτός, που χρονολογείται μεταξύ των ετών 500 και 490 π. Χ., ήταν οικοδομημένος από πωρόλιθο, με σίμες, ακρωτήρια και αετωματικά γλυπτά από νησιωτικό μάρμαρο. Οι αναλογίες του ορθογωνίου της κρηπίδας προδίδουν πτερό με 14 κίονες στις μακρές πλευρές. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο σηκός ήταν εξαιρετικά στενός, όπως συμβαίνει στο σύγχρονο ναό της Αθηνάς στην Αλίφειρα. Ανατολικά του Αρχαϊκού περίπτερου ναού υπάρχουν τα λείψανα του βωμού και ενός μικρού οίκου. Το αρχαϊκό ιερό καταστράφηκε, κατά πάσα πιθανότητα, από τον σεισμό του έτους 373 π. Χ. Οι ανασκαφές δυτικά του μεγάλου Αρχαϊκού ναού αποκάλυψαν τα λείψανα ενός μικρότερου, δίστυλου εν παραστάσι, ναού με τετράγωνο σηκό, που μπορεί να χρονολογηθεί στα μέσα του 4ου αι. π. Χ.Mit einem Appendix von Eleni Psathi
Originaltitel: Ancient Keryneia, Aigialeia. Excavations and architecture in the sanctuary of Profitis Elias
Die systematische Ausgrabung auf der Anhöhe Profitis Elias bei Mamousia in Achaia legte die Überreste eines Heiligtums frei, das zum Einflussbereich von Alt-Keryneia gehören dürfte. Der archaische Peripteros beherrschte die Anhöhe. Dieser Tempel, der zwischen 500 und 490 v. Chr. datiert, war aus Sandstein erbaut, mit Simen, Akroteren und Giebelskulpturen aus Inselmarmor. Gestalt und Comparanda der Krepis weisen auf ein Pteron mit 14 Säulen an den Längsseiten hin. Bemerkenswert ist, dass die Cella außerordentlich schmal ist, so wie es auch im zeitgleichen Tempel der Athena in Alipheira der Fall ist. Östlich des archaischen peripteralen Tempels befinden sich die Überreste des Altars und eines kleinen Oikos. Das archaische Heiligtum wurde aller Wahrscheinlichkeit nach durch das Erdbeben des Jahres 373 v. Chr. zerstört. Die Ausgrabungen westlich des großen archaischen Tempels brachten die Überreste eines kleineren Tempels mit zwei Säulen in antis und quadratischer Cella ans Licht, der in die Mitte des 4. Jh. v. Chr. datiert werden kann