Online-Journals und digitale Zeitschriftenausgaben des DAI (Deutsches Archäologisches Institut)
Not a member yet
3677 research outputs found
Sort by
The Greek busts of Antinous: The contribution of Greek workshops to official Roman iconography
No full textEinige sehr qualitätvoll gearbeitete Büsten des Antinoos schließen sich zu einer einheitlichen Gruppe zusammen. Sie wiederholen denselben Typus der nackten Büste und ihre Köpfe folgen dem sogenannten Haupttypus des Antinoos. Die Büsten entsprechen sich auch hinsichtlich technischer Charakteristika und weiter noch in der Form ihrer Stütze, die bei Ex emp la ren aus griechischen Werkstätten wiederkehrt. Ihre Verbreitung auch über Griechenland hinaus zeugt von der Popularität des Typus, der sehr wahrscheinlich aus einer attischen Werkstatt hervorgegangen ist. Die vollkommene Nacktheit der Büsten führt uns zur Deutung des Dargestellten als Heros und zu seiner Verknüpfung mit den Epheben und den Gymnasia, in denen bekanntlich der Kult des Antinoos propagiert wurde. Außerdem wird der Versuch unternommen, diese Bildnisse des Antinoos mit einer anderen Gruppe von Büsten zu verbinden, die den Kaiser Hadrian im Panzer und mit dem Kopftypus Imperatori 32 zeigen. Auch diese stammen aufgrund ihrer technischen Charakteristika aus attischen Werkstätten.Πρωτότυπος τίτλος: Die griechischen Büsten des Antinoos. Zum Beitrag der griechischen Werkstätten zur offiziellen römischen Ikonographie
Oρισμένες προτομές του Αντινόου εξαιρετικής ποιότητας αποτελούν ένα ομοιογενές σύνολο: εικονίζουν τον ίδιο τύπο γυμνής προτομής και υιοθετούν για την κεφαλή τον λεγόμενο κύριο εικονιστικό τύπο του Αντινόου. Οι ομοιότητες των προτομών επεκτείνονται σε τεχνικά χαρακτηριστικά αλλά και στη μορφή του στηρίγματός τους, η οποία αποδίδεται σε ελληνικά εργαστήρια. Η διάδοσή τους και εκτός Ελλάδας δείχνει τη δημοφιλία του τύπου, η δημιουργία του οποίου οφείλεται πιθανότατα σε αττικό εργαστήριο. Η απόλυτη γυμνότητα των προτομών οδηγεί στην άποψη ότι ο Αντίνοος εικονίζεται ως ἥρως και ότι πιθανότατα συνδέεται με τους εφήβους και το γυμνάσιο, μέσω του οποίου προωθήθηκε ως γνωστόν η λατρεία του Αντινόου. Τέλος, γίνεται προσπάθεια να συνδεθούν οι προτομές αυτές του Αντινόου με μια άλλη ομάδα προτομών, του θωρακοφόρου Αδριανού με κεφαλή στον τύπο Imperatori 32. Με βάση τα τεχνικά τους χαρακτηριστικά προέρχονται και αυτές από αττικά εργαστήρια.Original title: Die griechischen Büsten des Antinoos. Zum Beitrag der griechischen Werkstätten zur offiziellen römischen Ikonographie
Some extremely high-quality busts of Antinous constitute a homogeneous group. They all exhibit the same type of naked chest, and their heads adopt the so-called main type of Antinous portraits. The similarities between the busts extend further to technical characteristics and even to the shape of their supports, which reappears in specimens from Greek workshops. Their dissemination outside Greece attests to the popularity of the type, which was probably created in an Attic workshop. The complete nakedness of the busts leads us to conclude that Antinous is depicted as a hero and probably connected to the ephebes and gymnasia, where we know his cult was promoted. Finally, an attempt is made to connect these busts of Antinous with another group of busts depicting a cuirassed Hadrian in the Imperatori 32 type. The technical features of these busts likewise indicate that they came from Attic workshops
Ein nackter Mann ist schwer zu finden: Zur Entwicklung einer spätpalatialen mykenischen Ikonographie einer männlichen Gottheit
No full textΠρωτότυπος τίτλος: A nude man is hard to find. Tracing the development of Mycenaean late palatial iconography for a male deity
Οι απεικονίσεις του ανθρώπινου σώματος παίζουν ένα σημαντικό ρόλο στην εικονογραφία του Αιγαίου κατά την ΥΕΧ, χωρίς ωστόσο να διαφοροποιούνται με βάση την απόδοση των γεννητικών οργάνων. Το θραύσμα ενός μεγάλου τροχήλατου πήλινου φαλλού από την Τίρυνθα αποτελεί μια ξεκάθαρη απόκλιση από τις παραπάνω εικονογραφικές παραδόσεις. Η ανασκαφική και συγκριτική μελέτη του ευρήματος καθώς και η θεώρηση της ίδιας της ιστορικής κατάστασης της θέσης επισημαίνουν τις μοναδικές επιτελεστικές του ιδιότητες στο πλαίσιο σπονδικών τελετουργιών παραπέμποντας σε επιρροές από την Εγγύς Ανατολή όσον αφορά στη σύλληψη του συγκεκριμένου ανδρικού ειδωλίου. Εδώ υποστηρίζεται ότι το αγαλματίδιο θα μπορούσε να είχε χρησιμοποιηθεί ως λατρευτικό είδωλο. Η υπόθεση αυτή εξετάζεται υπό το πρίσμα των αυξανόμενων αρχαιολογικών ενδείξεων για την παρουσία ανδρικών ειδωλίων μεγάλου μεγέθους στην ύστερη ανακτορική μυκηναϊκή περίοδο. Τέτοιου είδους ανδρικά ειδώλια είναι πιθανόν να υποδηλώνουν την έναρξη εικονογραφικής παράδοσης ανδρικών θεοτήτων, η οποία δεν υπήρχε στην παλαιότερη μυκηναϊκή παράδοση. Λαμβάνοντας υπόψη το κοινωνικοπολιτικό υπόβαθρο στην Αργολίδα κατά τον ύστερο 13ο αιώνα π. Κ. Χ. θα μπορούσε αυτή η εικονογραφική εξέλιξη να συνδέεται με τις απαρχές μιας απολυταρχικής ηγεμονίας.Representations of the human body are prominent in LBA Aegean iconography, but they are not differentiated by means of the primary sexual organs. A large wheel-made terracotta phallus fragment from Tiryns departs significantly from this iconographic convention. Contextual and comparative analyses of the find, as well as the site’s historical setting, highlight its unique performative qualities in libation practices and point to Levantine influences in the conception of this male figure. In the present article, we argue that the figure may have functioned as a cult image; this hypothesis is discussed in the light of growing evidence for larger male figures in the archaeological record of the Mycenaean late palatial period. Such male figures indicate the incipient iconography for male deities, which was previously lacking in Mycenaean imagery. Set against the socio-political background of the Argolid in the late 13th century B.C.E., this iconographic development may be connected to the emergence of absolutist rulership.Originaltitel: A nude man is hard to find. Tracing the development of Mycenaean late palatial iconography for a male deity
In der Ikonographie der spätbronzezeitlichen Ägäis spielen Darstellungen des menschlichen Körpers eine wichtige Rolle, auf die Angabe primärer Geschlechtsmerkmale wird jedoch verzichtet. Von dieser ikonographischen Konvention weicht das Fragment eines großen scheibengedrehten Terrakottaphallus aus Tiryns deutlich ab. Die kontextuelle und vergleichende Untersuchung des Fundes sowie seine Einbettung in die historischen Rahmenbedingungen des Fundortes verdeutlichen sein außergewöhnliches performatives Potenzial innerhalb von Libationspraktiken und verweisen auf levantinische Einflüsse in der Konzeption dieser männlichen Figur. In Hinblick auf zunehmende archäologische Belege für größerformatige männliche Figuren der mykenischen Spätpalastzeit wird die These aufgestellt, dass das Tirynther Exemplar als Kultbild gedient haben könnte. So scheinen derartige Figuren eine Ikonographie männlicher Gottheiten einzuleiten, die zuvor in der mykenischen Bildwelt nicht zu fassen war. Mit Blick auf den soziopolitischen Hintergrund der Argolis des späten 13. Jahrhunderts v. u. Z. könnte diese ikonographische Neuerung eng mit einer verstärkten Ausformung absolutistischer Herrschaft verbunden sein
Το Πλουτώνειον της Ελευσίνας: αρχιτεκτονική εξέλιξη και λατρεία
No full textDer Kultbezirk an der natürlichen Grotte, die sich am südöstlichen Fuße des eleusinischen Akropolisfelsens befindet, wurde bereits von seinem Ausgräber Demetrios Philios 1885 als jenes Heiligtum des Plouton angesprochen, das in einer zwei Jahre zuvor gefundenen Abrechnung der eleusinischen Epistaten erwähnt wird. Diese traditionelle Deutung des Baukomplexes wurde vor einigen Jahren vehement in Zweifel gezogen und scheinbar widerlegt. Im vorliegenden Beitrag werden zum einen die heute sichtbaren Baureste eingehend beschrieben, zum anderen wird der epigraphische Befund einer erneuten Evaluation unterzogen: Einerseits zeigt sich dabei, dass der Bau in seiner zweiten, klassischen oder spätklassischen, Phase zwar unvollendet blieb, aber in einen Zustand versetzt wurde, der präsentabel war und die Bausubstanz sicherte; andererseits bestätigen die epigraphischen Zeugnisse die Identifizierung als Ploutoneion. In einem Ausblick wird schließlich unter Heranziehung von Darstellungen des Plouton in Bild und Literatur der archaischen und klassischen Zeit die Bedeutung des eleusinischen Kultbezirks für unsere Kenntnisse über den Kult des Plouton bzw. Hades skizziert.Original title: Das Ploutoneion von Eleusis: Baugeschichte und Kult
The cult area at the natural grotto located at the southeast foot of the Eleusinian acropolis was identified as early as 1885 by its excavator, Demetrios Philios, as the sanctuary of Plouton that is mentioned in an account given by the epistatai of Eleusis, found two years previously. In recent years, however, this traditional interpretation of the building complex was cast into considerable doubt and has seemingly been refuted. The present study first describes the visible remains in detail before giving a new assessment of the epigraphic evidence. It emerges, on the one hand, that the structure remained unfinished in its second, classical or lateclassical, phase, but it was put in a presentable condition that maintained the integrity of the building; on the other hand, the epigraphic evidence confirms its identification as a Ploutonion. A concluding section draws on iconographic and literary depictions of Plouton from the Archaic and Classical Periods to outline the significance of the Eleusinian cult area for our knowledge of the cult of Plouton and Hades.Πρωτότυπος τίτλος: Das Ploutoneion von Eleusis: Baugeschichte und Kult
Το 1885 μετά την ανασκαφή του ιερού στο φυσικό σπήλαιο νοτιοανατολικά της ελευσινιακής ακρόπολης ο Δημήτριος Φίλιος το ταύτισε με το ιερό του Πλούτωνα που είχε γίνει γνωστό δύο χρόνια νωρίτερα, με την ανακάλυψη του απολογισμού των Ελευσινίων επιστατών. Η ταύτιση αυτή αμφισβητήθηκε και φαινομενικά αναιρέθηκε στο παρελθόν. Το παρόν άρθρο περιλαμβάνει αφενός μία λεπτομερή περιγραφή των ορατών αρχτεκτονικών καταλοίπων του ιερού και αφετέρου την εξέταση του σχετικού επιγραφικού υλικού. Η ανάλυση δείχνει ότι ο ναός στην δεύτερη, κλασική ή υστεροκλασική, φάση του παρέμεινε ημιτελής, ωστόσο ολοκληρώθηκαν αρκετές εργασίες, ώστε το κτίριο να είναι παρουσιάσιμο και η τοιχοδομία του προστατευμένη. Επιπλέον οι σχετικές επιγραφές επιβεβαιώνουν την ταύτιση του ιερού με αυτό του Πλούτωνα. Τέλος περιγράφονται συνοπτικά οι προοπτικές του θέματος όσο αφορά στη σημασία του ιερού για τη λατρεία του Πλούτωνα λαμβάνοντας επίσης υπόψη παραστάσεις του θεού στην τέχνη και λογοτεχνία της αρχαϊκής και κλασικής εποχής
The goddess on a "goose throne“: Reflections on the ambiguity of Mesopotamian bird depictions based on therelationships of female deities to birds
No full textGöttinnen auf Vögeln (Anatidae) sind von der Akkad- bis in die altbabylonische Zeit belegt. Keine Identifikation fand bisher allgemeine Akzeptanz. Anderseits belegen zeitgleiche Texte belegen dagegen eindeutige Korrelationen zwischen Göttinnen und bestimmten Vögeln. Die Deutung als Göttertypus „Partnerin des lokalen Hauptgottes“ erklärt die Mehrdeutigkeit.Goddesses on birds (Anatidae) are attested from the Akkadian to the Old Babylonian period. No identification has yet found general acceptance. In contrast, contemporaneous texts prove clear correlations between goddesses and certain birds. The interpretation as a type of goddess “partner of the local main god” explains the ambiguity.تم توثيق انتشار تصوير الآلهة الإناث على الطيور (من فصيلة البطيات) منذ العصر الأكّدي حتى العصر البابلي القديم. ولم يلق أي تصنيف لهذا التصوير قبولاً عاماً حتى الآن. ومن ناحية أخرى تُبرز النصوص المعاصرة لهذه التصاوير ارتباطات واضحة بين بعض الآلهة الإناث وأنواع معيّنة من الطيور. يقدّم التصنيف كنوع الآلهة المسمّى "شريكة الإله المحلّي الرئيسي" تفسيراً للّبس في هذا الموضوع
