National Institute of Development Administration
NIDA (National Institute of Development Administration): Wisdom Repository / สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์Not a member yet
3872 research outputs found
Sort by
Service quality development for intention to repurchase of low-cost airline in Thailand
No full textวิทยานิพนธ์ (กจ.ม. (การจัดการการท่องเที่ยวและบริการแบบบูรณาการ))--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2563การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ คือ (1) เพื่อประเมินคุณภาพการบริการของสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย (2) เพื่อศึกษาปัจจัยด้านคุณภาพการบริการที่มีผลต่อความตั้งใจในการใช้บริการซ้ำของสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทย ตัวแปรในการวิจัยประกอบด้วย ความเป็นรูปธรรมของการบริการ ความน่าเชื่อถือไว้วางใจ การตอบสนองผู้โดยสาร การให้ความมั่นใจแก่ผู้โดยสาร และความเห็นอกเห็นใจผู้โดยสาร ตัวอย่างของงานวิจัย คือ ผู้โดยสารชาวไทยที่ใช้บริการสายการบินต้นทุนต่ำมาแล้วไม่ต่ำกว่า 2 ครั้ง ในปี พ.ศ. 2561 ผู้วิจัยใช้แบบสอบถามในการเก็บข้อมูลด้วยวิธีการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เครื่องมือในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม และแบบสอบถามที่สมบูรณ์จำนวน 400 ชุดได้นำมาวิเคราะห์ด้วยการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบเป็นขั้นตอน ผลการศึกษา พบว่า (1) คุณภาพการให้บริการในภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (2) คุณภาพการให้บริการสามด้าน ได้แก่ ด้านความเป็นรูปธรรมของการบริการ ด้านการให้ความมั่นใจแก่ผู้โดยสาร และด้านความเห็นอกเห็นใจผู้โดยสารมีอิทธิพลเชิงบวกต่อความตั้งใจกลับมาใช้บริการซ้ำของสายการบินต้นทุนต่ำในประเทศไทยอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 คือ คุณภาพการให้บริการด้านความเป็นรูปธรรมของการบริการ ด้านการให้ความมั่นใจแก่ผู้โดยสารและด้านความเห็นอกเห็นใจผู้โดยสารThe objectives of this research were (1) to evaluate the service quality of low-cost airlines in Thailand, (2) to study service quality factors affecting the intention to repurchase of low-cost airlines in Thailand. Research variables consisted of tangibility, reliability, responsiveness, assurance, and empathy. The sample of this study was Thai passengers who have used low-cost airlines at least 2 times in 2018. The author used questionnaires to collect data by the purposive sampling method. 400 usable questionnaires were analyzed by multiple regression analysis with the stepwise method. The results showed that (1) overall service quality was at the highest level, (2) three aspects of the service quality including tangibility, assurance, and empathy had a positive influence on intention to repurchase of low-cost airlines in Thailand at the significance level at .05 consisted; service quality in tangibility, assurance and empathy
The communication to convey wisdom and preserving traditional fabric weaving of Ban Na Pa Nat Community, Chiang Khan District, Loei Province
No full textวิทยานิพนธ์ (ศศ.ม. (นิเทศศาสตร์และนวัตกรรม))--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2563งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการสื่อสารเพื่อการถ่ายทอดภูมิปัญญาและการสืบสานการทอผ้าพื้นเมืองของชุมชนบ้านนาป่าหนาดหมู่ 12 อำเภอเชียงคานจังหวัดเลย ศึกษาด้วยวิธีวิจัยเชิงคุณภาพซึ่งประกอบด้วย การสัมภาษณ์เชิงลึก การจัดการสนทนากลุ่ม รวมถึงการสังเกตุการณ์แบบไม่มีส่วนร่วม ด้วยวิธีการดังกล่าวนำมาใช้เก็บรวบรวมข้อมูลปฐมภูมิซึ่งเป็นการเก็บข้อมูลภาคสนาม โดยกลุ่มผู้ให้ข้อมูลสำคัญประกอบด้วย ช่างทอผ้า กลุ่มผู้สูงวัยและกลุ่มผู้ใหญ่ รวมถึงกลุ่มคนรุ่นใหม่ในชุมชน
ผลการศึกษาการถ่ายทอดภูมิปัญญาพบว่า (1)ด้านผู้ส่งสาร พบว่า การสื่อสารเพื่อการถ่ายทอดภูมิปัญญาการทอผ้าพื้นเมืองใช้การบอกเล่าแบบปากต่อปากร่วมกับการสาธิตและการลงมือทำให้ดู และมีการถ่ายทอดภูมิปัญญาผ่านการแสดงพื้นบ้าน (2)ด้านเนื้อหาสาร พบว่า เนื้อหาสารเน้นการให้สังเกตุการณ์กระทำ การทำให้เห็นหรือการลงมือทำด้วยตนเอง (3)ด้านช่องทางการสื่อสาร พบว่า ช่องทางการสื่อสารเน้นไปที่การสื่อสารผ่านตัวบุคคล การสื่อสารแบบปากต่อปาก และการสื่อสารผ่านเสียงตามสายภายในชุมชน การสื่อสารผ่านไลน์แอพพลิเคชั่น และการสื่อสารผ่านการจัดการประชุมเพื่อดำเนินกิจกรรมต่าง ๆ (4)ด้านผู้รับสาร พบว่า ผู้รับสารในชุมชนรับสารจากครูภูมิปัญญา ปราชญ์ชุมชน ผู้นำชุมชนและการบอกต่อจากสมาชิกในชุมชน โดยร่วมกันอนุรักษ์วิถีชีวิตและวัฒนธรรมดั่งเดิมให้อยู่ภายในชุมชนและยังโน้มน้าวลูกหลานร่วมกันเรียนรู้วิถีชีวิตดั่งเดิมให้ผสมกลมกลืนกับยุคสมัย
ผลการศึกษาการสืบสานการทอผ้าพื้นเมือง พบว่า ด้านการรับรู้คุณค่าและความหมายผ้าทอพื้นเมืองไทดำนั้นปราชญ์ชุมชนได้สะสมผ้าทอพื้นเมืองโบราณร่วมกับผ้าทอพื้นเมืองภายในชุมชน จนสามารถตั้งพิพิธภัณฑ์ผ้าไทดำเพื่อเก็บผ้าทอพื้นเมืองไว้ในชุมชน นำมาซึ่งการฟื้นฟูองค์ความรู้ที่หายไปเพื่อให้คนรุ่นใหม่ได้เรียนรู้และรู้คุณค่าผ้าทอพื้นเมืองซึ่งเป็นภูมิปัญญาท้องถิ่น ทำให้คนรุ่นใหม่รับช่วงต่อองค์ความรู้เพื่อสืบสานภูมิปัญญาการทอผ้าพื้นเมือง ในขณะที่การจัดกิจกรรมการเรียนรู้การทอผ้าพื้นเมืองช่วยให้คนในชุมชนรู้จักถึงคุณค่าของผ้าทอพื้นเมืองไทดำและเพื่อกระตุ้นให้เด็กและเยาวชนหันกลับมาสนใจการทอผ้าพื้นเมืองอันเป็นเอกลักษณ์ชุมชน ส่วนด้านการรู้รักษาภูมิปัญญาการทอผ้าพื้นเมืองของชุมชนนั้นพบว่าเด็กและเยาวชนในชุมชนมีความสนใจการทอผ้าพื้นเมืองลดลงจึงโน้มนำเด็กและเยาวชนในครอบครัวมาเรียนรู้การทอผ้าผ่านกิจกรรมการเรียนรู้ชุมชนเพื่อปลูกฝังวัฒนธรรมท้องถิ่นให้กับเยาวชนและกระตุ้นให้คนในชุมชนมาสนใจการทอผ้าพื้นเมือง ส่วนกลุ่มคนรุ่นใหม่ให้ความเห็นว่า ปัจจุบันเด็กให้ความสนใจที่จะสืบสานและรับช่วงต่อภูมิปัญญาการทอผ้าพื้นเมืองลดน้อยลงเนื่องจากส่วนใหญ่ใช้เวลาในการเรียนภายนอกชุมชนและมองว่าผ้าทอพื้นเมืองไม่ทันสมัย ซึ่งการเรียนรู้การผลิตผ้าทอมือในชุมชนช่วยทำให้รู้จักชุมชนว่ามีเอกลักษณ์อะไรทำให้เกิดความภูมิใจชุมชนของตนเอง และมีความคิดที่จะสืบสานและรับช่วงต่อภูมิปัญญาท้องถิ่นให้อยู่คู่กับชุมชนต่อไปThis research aimed to study the communication to convey wisdom and Preserving Traditional Fabric Weaving of Ban Na Pa Nat Community Village, Moo.12, Chiang Khan District, Loei Province. The study of qualitative research methods consisted of in-depth interviews, Focus group discussion, and Non-participatory observation. The above method is used to collect primary data, which is field data collection. The key informants consisted of weavers, the elderly and adult groups, as well as including new generation in the community.
The research study has found that (1) The Sender found that communication for the transfer of local weaving wisdom by using word of mouth with the demonstration and action and knowledge is transferred through folk performances. (2) The content found that the substance content emphasizes on observing actions by showing or acting on your own (3) The Communication Channel found that communication channels focus on personal communication, word of mouth communication, and communication through Public Address System in Community. Communication through line applications and Communication through conference for carrying out activities. (4) The Receiver found that recipients in the community receive messages from wisdom teachers, community sages, community leaders, and word-of-mouth community members by conserving their traditional way of life, culture, and persuading children to learn traditional way of life to integrate into the modern era.
The results of the study of local weaving practice found that perceiving the value and meaning of Tai Dam weaving, the community sage has collected ancient local weaving together with local weaving within the community until the Tai Dam Museum can be built to Keep local textiles in the community, leading to the restoration of knowledge that has been lost for the new generation to learn and appreciate the value of local weaving, which is local knowledge, allowing the new generation to take over the knowledge in order to carry on the knowledge of Local weaving. While organizing learning activities for local weaving to help people in the community recognize the value of Tai Dam weaving and encourage youth and new generation people to turn their attention to local weaving that is unique to the community. The preservation of the local weaving wisdom of the community, it was found that the youth and new generation in the community had less interest in local weaving, therefore leading the children and youth in the family to learn weaving through learning activities. Community to cultivate local culture for the youth and encourage people in the community to pay attention to local weaving, while the younger generation commented that children nowadays take less interest in local weaving wisdom because most Take the time to study outside the community and see that the traditional woven fabrics are not modern. The learning of the production of woven fabric helps to know the community how it is unique, resulting in the pride of the community and the idea of continuing and inheriting local knowledge to be with the community
Message from the president issue 13-2020
No full textสารจากอธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ฉบับที่ 13 ปี 202
Communication efficiency of digital boards indicating air quality at Maptaput Industrial Estate, Rayong
No full textวิทยานิพนธ์ (วท.ม. (การจัดการสิ่งแวดล้อม))--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2563การศึกษานี้เป็นการศึกษาแบบภาคตัดขวาง (Cross sectional study) เพื่อศึกษาประสิทธิภาพในการสื่อสารของป้ายดิจิตัลแสดงคุณภาพอากาศบริเวณรอบนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด จังหวัดระยอง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามกับประชาชน จำนวน 390 ตัวอย่าง ในพื้นที่ตำบลห้วยโป่ง ตำบลมาบตาพุด และตำบลบ้านฉาง จังหวัดระยอง วิเคราะห์ข้อมูลเชิงพรรณนาด้วยค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และพิสูจน์สมมติฐานด้วย ANOVA t-Test และ Pearson Correlation
ผลการศึกษาเชิงพรรณนาพบว่ากลุ่มตัวอย่างเป็นเพศชาย ร้อยละ 57 อายุระหว่าง 26-35 ปี ร้อยละ 33.3 สถานภาพสมรส ร้อยละ 76.4 การศึกษาระดับมัธยมปลาย/ปวช. และ อนุปริญญา ร้อยละ 30.5 รับจ้างโรงงานอุตสาหกรรม ร้อยละ 36 และพักอาศัยในจังหวัดระยอง 6-10 ปี ร้อยละ 43.3 ปัจจัยด้านการสื่อสารมีคะแนนรวมอยู่ในระดับปานกลาง (x̄ = 8.66, SD = 2.23) ปัจจัยสนับสนุนพฤติกรรมมีคะแนนรวมอยู่ในระดับปานกลาง (x̄ = 16.07, SD = 3.80) และประสิทธิภาพในการสื่อสารของป้ายดิจิตัลแสดงคุณภาพอากาศบริเวณนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด จังหวัดระยอง (ความรู้ เจตคติ พฤติกรรม) มีคะแนนรวมอยู่ในระดับปานกลาง (x̄ = 12.5, SD = 3.20) ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่าปัจจัยส่วนบุคคลได้แก่ เพศอายุ สถานภาพ ระดับการศึกษา อาชีพและระยะเวลาที่พักอาศัยในจังหวัดระยอง ไม่มีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพในการสื่อสารของป้ายดิจิตัลแสดงคุณภาพอากาศบริเวณรอบนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุด (p value >0.05) ขณะที่ปัจจัยด้านการสื่อสารและปัจจัยสนับสนุนพฤติกรรมมีความสัมพันธ์กับประสิทธิภาพในการสื่อสารของป้ายดิจิตัลแสดงคุณภาพอากาศ (p value< 0.001) ข้อเสนอแนะจากการศึกษาครั้งนี้คือ 1) สมควรจะปรับปรุงการนำเสนอให้ง่ายต่อความเข้าใจของประชาชน 2) สมควรจัดให้มีแผนงานหรือโครงการสำหรับประชาชนที่พักอาศัยรอบๆ บริเวณนิคมอุตสาหกรรมมาบตาพุดให้ได้มีการฝึกปฏิบัติในกรณีที่เกิดเหตุฉุกเฉินThis study was designed by cross-sectional study to assess the communication efficiency of digital boards indicating air quality at Maptaput Industrial Estate in Rayong province. The data were collected by using questionnaire with 390 people living in with Huaypong, Mabtaput and Banchang subdistricts. The data were analyzed by descriptive statistics which are frequency, percentage, mean and standard deviation (SD) and interferential statistics which are ANOVA t-Test and Pearson Correlation
This study found that the samples were 57.0 % male, 26-35 years old (33.3%), 76.4% married, had educational level of under bachelor degree (30.5%) and 36.0 % were industrial plant employees, and had lived in Rayong province for 6-10 years (43.3%). Regarding the level of relevant factors, the study found that the communication factor was moderate (mean= 8.6, SD= 2.23), the behavioral supporting factor was moderate (mean=16.07%, SD=3.80) and the communication efficiency (knowledge, attitude and behavior) was moderate (mean= 12.5, SD= 3.2). The hypothesis testing found that gender, status, educational level, occupation and period of living in Rayong did not significantly affect the communication efficiency while the communication factor and behavioral factor significantly affected the communication efficiency of the digital boards (p< 0.001). Recommendations from this study are 1) improve the presentation to be easier to understand and 2) provide plans or projects to train the local people for the practices in case of emergency
Effects of ethical leadership and organizational politics on workplace cyberbullying and job consequences of employees in a Thai educational institution: moderating role of political skill of employees
No full textCyberbullying is a significant and prevalent problem in Thai society. Cyberbullying can cause devastating consequences for the victim without physical violence. The dangers of cyberbullying are that cyberbullying can be more damaging to the victims because the bully can remain anonymous, it can rapidly occur at anytime, and the audience access is uncontrollable. Although research about cyberbullying has been conducted among teenagers and employees at private organizations, there remains a research gap regarding the issue of cyberbullying in educational institutions, particularly the antecedents and outcomes associated with it. The present study investigated the effect of ethical leadership and organizational politics on employees’ exposure to workplace cyberbullying at one public university in Thailand. Theoretically, the role of ethical leadership and organizational politics were based on the emotion reaction model. Furthermore, this study investigated the outcomes of workplace cyberbullying by focusing on the effects on organizational commitment and burnout of employees. In addition, political skill of employees was proposed as the moderators to explain individual differences in handling with organizational politics and workplace cyberbullying experience for victims. Survey data were collected from 358 employees using stratified sampling. The results from Partial Least Squares Structural Equation Modeling supported the positive effect of organizational politics on cyberbullying exposure. The analysis also found the relationship between ethical leadership and cyberbullying through organizational politics, as well as the effect of cyberbullying exposure on organizational commitment and burnout. Additionally, the political skill significantly moderated the effects of organizational politics on cyberbullying exposure. This research provided two implications to the educational institution. Firstly, it is crucial to understand that cyberbullying can happen when employees have low political skill at work. Secondly, although it is inevitable to regulate employees to have political skills, the role of the supervisor’s ethical leadership plays a vital role in creating the supportive and ethical climate in the work units to prevent organizational politics in the workplace which can reduce the chance that someone will be a victim for workplace
A small and medium-sized hotel business service innovation model for the mature travelers
No full textThesis (Ph.D. (Integrated Tourism Management))--National Institute of Development Administration, 2020The intense hotel competition becomes a challenge for small and medium-sized hotels to survive and forces them adjust themselves in terms of strategies to attract the potential market and their strategic management to increase their competitiveness and to survive. The group of mature travelers is considered as one of the most potential and lucrative market segments with its significance in size, potential and purchasing power which possible provide the opportunity for hotel industry, including small and medium-sized hotels. Thus, to target this segment, hoteliers need knowledge necessary and the strategic management. It is necessary for business to identify differentiation value drivers to respond to the value-oriented characteristic of the current mature travelers and adopt service innovation as a strategic tool to approach this segment. Consequently, a service innovation model is necessary as a guidance tool to enable small and medium-sized hoteliers to create the customer satisfaction and competitive advantage. The purposes of this study were 1) to study the components of differentiation value drivers of the mature travelers, 2) to analyze the influences of mature travelers’ profiles, motivations, and personalities on their differentiation value drivers, 3) to analyze the innovative value creation capability of small and medium-sized hotels in response to the mature travelers’ differentiation value drivers and identify the key factors determining the firms’ service innovation capability, 4) to create a small and medium-sized hotel business service innovation model for the mature travelers.
To gain the fruitful information, the research design employed a mixed-method approach. The quantitative approach was conducted using a survey technique. The respondents included 384 international mature travelers aged 55 years old or older, travelling to Thailand for leisure, and had experienced staying in small and medium-sized hotels. As for the qualitative research, a total of 17 key informants of hotel owners/managers were engaged in the in-depth interviews. With all data, finally, a proposed service innovation model was further conducted to verify by the five experts.
Descriptive statistic (frequency, percentage, mean and standard deviation), Exploratory Factor Analysis (EFA), and inferential statistics (Independent Sample t-test, One-Way ANOVA, Multiple Regression Analysis, and Simple Regression Analysis) were employed to analyze the quantitative data. While the quantitative data was analyzed utilizing contentment analysis (coding, similarities and differences, group categorization, thematic analysis, cause and effect analysis)
The quantitative results revealed 1) four components of differentiation value drivers of the mature travelers toward small and medium-sized hotels were better health and security, better atmosphere, more responsiveness, better accessibility and affordable, additionally, respondents rated all dimensions of differentiation value drivers as very important, 2) travelers’ demographic factors, including marital status, nationality, education, work status and income had significant influenced on differentiation value drivers, whereas, gender, age and health were found no significant differences, 3) motivations of using small and medium-sized hotels had effects on a differentiation value driver in dimensions of better health and security (rest and relaxation, convenience, special services, learning experiences, and price value), better atmosphere (rest and relaxation, uniqueness, special service, learning experiences, and price value), more responsiveness (novelty seeking, personal values, uniqueness, learning experiences), better accessibility and more affordable (novelty seeking), and total differentiation value drivers (novelty seeking, rest and relaxation, uniqueness, convenience, special services, learning experiences, price value), 4) all personality types seeking differences (allocentric, midcentric, and psychocentric personalities) had effected on differentiation value drivers in all dimensions except a dimension of better health and security (significantly found only midcentric and psychocentric personalities).
As for qualitative results, the findings found that small and medium-sized hotels had high capabilities to perform innovation in areas of 1) process innovation and product performance innovation (in response to attain better health and security), 2) service innovation, process innovation, and product performance innovation (in response to attain better atmosphere), 3) product performance innovation, process innovation, product system innovation, and network innovations (in response to attain more responsiveness), 4) channel innovation, and product performance innovation (in response to attain better accessibility and more affordable). Additionally, firm, innovation management, employee, market orientation, innovation networks, technology were found as the enabling factors to foster small and medium-sized hotels to effectively perform service innovation.
Lastly, this study proposed ‘a service innovation A-R-H-A model’ for small and medium-sized hotel business to enhance differentiation value creation to satisfy the requirements of mature travelers. The overall service innovation model was verified by a panel of experts. The final service innovation A-R-H-A model consisted of four aspects, namely, atmosphere, responsiveness, health and security, and accessibility and more affordable
Message from the president issue 7-2020
No full textสารจากอธิการบดีสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์ ฉบับที่ 7 ปี 202
An analysis of environmental management according to the sustainable development goals 12: a case study of Chang Island Trat Province
No full textวิทยานิพนธ์ (วท.ม. (การจัดการสิ่งแวดล้อม))--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2563The problem of waste management in tourist attractions, especially marine debris, is a significant problem that all stakeholders should work together to find a solution. General, the concept of waste solution consist of reduction, reuse, and recycling (3Rs). Therefore, this research aimed to study the current practice waste management of Chang Island and how to achieve the 12th Sustainable Development Goal (12th SDGs) targets 12.5. This research also aimed to the reveal the problems, obstacles, and guidelines for effective implementation of waste management. This study is a qualitative research. Data were collected through semi-structured interviews with stakeholders, non-participant observation, and the literature review. The research results showed that there is only one community in Chang Island, which has effective achieved 3Rs practice of waste management concept. In contrast, many communities are faced with many obstacles and problems to achieve 12th SDGs targets 12.5, such as insufficient resources and cooperation of the private business, public, and tourists sectors. Some sections, such as private business sector and public sector do not pay attention to and cooperation with waste management practice. This research suggests that the government should provide sufficient resources and budget to local authorities. The government should also raise awareness and educate people, entrepreneurs, and tourists to be effective waste management in Chang Island, in order to achieve successfulness in sustainable waste management.ปัญหาขยะในแหล่งท่องเที่ยวเป็นปัญหาสำคัญที่ทุกภาคส่วนต้องช่วยกันหาทางออก โดยเฉพาะอย่างยิ่งแหล่งท่องเที่ยวทางทะเล ให้มีการป้องกัน การลดปริมาณ การใช้ซ้ำ และการนำกลับมาใช้ใหม่ (3Rs) เพื่อจัดการกับปัญหาขยะดังกล่าว ดังนั้นงานวิจัยนี้วัตถุประสงค์เพื่อศึกษาแนวทางการจัดการขยะของเกาะช้างในปัจจุบัน และเพื่อให้ทราบถึงปัญหา อุปสรรคและแนวทางในการดำเนินงานด้านการจัดการขยะของเกาะช้าง เพื่อนำไปสู่การบรรลุเป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืนที่12 เป้าประสงค์ที่ 12.5 งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงคุณภาพเก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างกับกลุ่มผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย และการสังเกตการณ์แบบไม่มีส่วนร่วม ร่วมกับการศึกษาเอกสารที่เกี่ยวข้อง ผลการศึกษาพบว่าในพื้นที่เกาะช้างมีเพียง 1 ชุมชนที่ดำเนินงานด้านการจัดการขยะตามหลัก3Rs ที่ประสบผลสำเร็จในขณะที่ชุมชนอื่น ยังพบอุปสรรคและปัญหาหลายประการ เช่นปัญหาด้านทรัพยากรที่ไม่เพียงพอ และความร่วมมือของภาคเอกชน ประชาชน และนักท่องเที่ยว ที่บางส่วนยังไม่ให้ความสนใจและความร่วมมือเท่าที่ควรข้อเสนอแนะจากงานวิจัย คือ ภาครัฐควรสนับสนุนในเรื่องของทรัพยากร และงบประมาณให้เพียงพอ ภาครัฐควรมีการสร้างความตระหนัก และให้ความรู้แก่ประชาชนผู้ประกอบการ และนักท่องเที่ยวที่ยังไม่ให้ความร่วมมือ เพื่อให้เกาะช้างนั้นประสบผลสำเร็จในการจัดการขยะทั้งพื้นที่อย่างยั่งยื
Economic zoning for teak plantation in Thailand
No full textวิทยานิพนธ์ (ศ.ม. (เศรษฐศาสตร์ธุรกิจ))--สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์, 2563การศึกษาครั้งนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อการวิเคราะห์กำหนดเขตเศรษฐกิจไม้สักในประเทศไทย และแนวทางในการเลือกรูปแบบปลูกสัก โดยการศึกษาความคุ้มค่าทางการเงินและทางเศรษฐศาสตร์ของการปลูกสักรายจังหวัด แต่ละรูปแบบในประเทศไทย ด้วยวิธีการวิเคราะห์ต้นทุนและผลตอบแทน (Cost-Benefit Analysis) กำหนดระยะเวลาของการวิเคราะห์เท่ากับ 20 ปี (ปีฐาน 2562) และอัตราคิดลดเท่ากับร้อยละ 3 และตัวชี้วัด คือ มูลค่าปัจจุบันสุทธิ (NPV) อัตราส่วนผลประโยชน์ต่อต้นทุน (BCR) และอัตราผลตอบแทนภายใน (IRR) และวิเคราะห์ความอ่อนไหวของโครงการ ซึ่งสามารถแบ่งรูปแบบการปลูกสักเป็น 3 รูปแบบ ได้แก่ 1)การปลูกสักเชิงเดี่ยว 2)การปลูกสักร่วมกับกระถินณรงค์ในลักษณะไม้ 2 ชั้น และ 3)การปลูกสักในลักษณะบ้านสวน การแบ่งแยกรูปแบบของการปลูกสักเพื่อแสดงให้เห็น การสร้างความมั่นคงทางด้านรายได้ และสิ่งแวดล้อม นอกจากนี้เพื่อเป็นการตอบปัญหาว่า เกษตรกรจังหวัดใดบ้างสามารถปลูกสักแล้วได้รับผลตอบแทนที่คุ้มค่าทางการเงินและทางเศรษฐศาสตร์ รัฐควรพิจารณาส่งเสริมการปลูกสักในพื้นที่ใดบ้าง
การศึกษาความคุ้มค่าทางการเงินและทางเศรษฐศาสตร์ในการปลูกสัก เพื่อนำไปสู่การกำหนดเขตเศรษฐกิจไม้สักให้ความสำคัญด้านความแตกต่างของแต่ละจังหวัดในด้าน ศักยภาพของพื้นที่ มูลค่าที่ดิน และระยะทางขนส่ง ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มจังหวัดในเขตเศรษฐกิจไม้สักเหมาะสมมาก ได้แก่ กาญจนบุรี อุทัยธานี พิจิตร กำแพงเพชร เพชรบูรณ์ พิษณุโลก สุโขทัย ตาก อุตรดิตถ์ แพร่ ลำปาง ลำพูน น่าน และพะเยา กลุ่มจังหวัดในเขตเศรษฐกิจไม้สักเหมาะสมปานกลาง ได้แก่ เชียงราย แม่ฮ่องสอน เชียงใหม่ สุพรรณบุรี สิงห์บุรี ราชบุรี อ่างทอง ชัยนาท สระเเก้ว ปราจีนบุรี ลพบุรี สระบุรี นครสวรรค์ จันทบุรี นครนายก พระนครศรีอยุธยา ระยอง เพชรบุรี ฉะเชิงเทรา ประจวบคีรีขันธ์ ร้อยเอ็ด สุราษฎร์ธานี บุรีรัมย์ และชัยภูมิ กลุ่มจังหวัดในเขตเศรษฐกิจไม้สักเหมาะสมน้อย ได้แก่ นครปฐม สุรินทร์ ขอนแก่น ยโสธร กาฬสินธุ์ ศรีสะเกษ ชุมพร เลย มหาสารคาม หนองบัวลำภู นครราชสีมา ตราด มุกดาหาร อุบลราชธานี อุดรธานี สมุทรสงคราม สกลนคร ระนอง หนองคาย สมุทรสาคร นครพนม สงขลา ตรัง นครศรีธรรมราช พังงา บึงกาฬ พัทลุง ปทุมธานี ยะลา ปัตตานี กระบี่ นราธิวาส สตูล และชลบุรี
นักลงทุนและเกษตรกรที่อยู่ในเขตจังหวัดกลุ่มเขตเศรษฐกิจเหมาะสมมาก สามารถพิจารณาลงทุนปลูกสักตามรูปแบบที่เหมาะสมกับลักษณะของตนเอง การเลือกรูปแบบการปลูกสักขึ้นอยู่กับสภาพคล่องทางการเงินเป็นหลัก หากผู้ลงทุนปลูกสักมีความต้องการใช้เงินจากพื้นที่ปลูกสักเป็นแหล่งรายได้หลักก็จำเป็นต้องเลือกปลูกสักในลักษณะบ้านสวนเพื่อเป็นแหล่งอาหารและมีรายรับตลอดปี แต่หากผู้ลงทุนปลูกสักมีงานประจำและไม่เร่งร้อนที่จะใช้เงิน อาจพิจารณาถึงระยะเวลาและคนดูแลในการดูแลและจัดการ ซึ่งหากมีการสำรวจความต้องการไม้ระยะสั้นในพื้นที่และมีแหล่งรับซื้อไม้ระยะสั้นและพืชสมุนไพรชนิดอื่นๆ ผู้ลงทุนปลูกสักอาจใช้การปลูกแบบผสมผสานลักษณะบ้านสวน เพื่อให้ได้ผลตอบแทนที่มากขึ้น แต่หากไม่มีแหล่งรับซื้อไม้ระยะสั้นหรือพืชสมุนไพรอาจพิจารณาเป็นการปลูกสักเชิงเดี่ยว ซึ่งการปลูกสักแบบผสมผสานลักษณะไม้ 2 ชั้นกับการปลูกสักเชิงเดียวให้ผลการศึกษาที่ใกล้เคียงกันขึ้นอยู่กับศักยภาพของพื้นที่ในการปลูกสัก การทราบถึงกลุ่มจังหวัดที่มีความเหมาะสมมากในการปลูกสักจะเป็นประโยชน์ต่อนักลงทุนและที่สำคัญคือทำให้รัฐบาลกำหนดเขตเศรษฐกิจไม้สักได้ ซึ่งจะนำมาสู่การให้การสนับสนุนในรูปแบบต่างๆ เช่น โครงข่ายการตลาด ระบบรับรองแหล่งที่มาของไม้สัก การบริการขนส่ง และความสะดวกด้านกฎหมาย เป็นต้นThis study aims to establish an economic zoning of teak plantation in Thailand. Information on the suitable economic zoning of teak is useful for the promotion of commercial teak plantation in Thailand. This result of this study also provides useful recommendations on various types of teak plantation options to the potential teak investors. The teak plantation options available to the teak investors are 1) monoculture teak plantation, 2) mixed teak and Acacia auriculiformis Cunn plantation and 3) integrated teak plantation. The study adopts the financial and economic cost benefit analysis (CBA) as a tool to establish the economic zoning of teak with a 20-year period of analysis (base year 2019), 3 percent real discount rate and the cost and benefit streams are valued at constant price. Three factors that differentiate the suitability of teak plantation among the provinces in Thailand are 1) land suitability, 2) land value and 3) transportation cost.
The results of the cost benefit analysis show that from 74 provinces in Thailand, 72 provinces are financially and economically viable for commercial teak plantation.
The areas that have high levels of economic returns to teak plantation are provinces in the lower northern part of Thailand, they are, Kanchanaburi, Uthai Thani, Phichit, Kamphaeng Phet, Petchabun, Phitsanulok, Sukhothai, Tak, Uttaradit, Phrae, Lampang, Lamphun, Nan and Phayao. These provinces are suitable to be declared the economic zone of teak plantation in Thailand. The government may consider establishing the economic zone of teak plantation and deploy appropriate supporting measures, such as, marketing network, teak certification, transportation or legal facilities.
Areas with moderate levels economic returns to teak plantation are Chiang Rai, Mae Hong Son, Chiang Mai, Suphanburi, Singburi, Ratchaburi, Ang Thong, Chai Nat, Sa Kaeo, Prachinburi, Lop Buri, Saraburi, Nakhon Sawan, Chanthaburi, Nakhon Nayok, Phra Nakhon Si Ayutthaya, Rayong, Phetchaburi, Chachoengsao, Prachuap Khiri Khan, Roi Et, Surat Thani, Buri Ram and Chaiyaphum.
Areas with lower levels of economic returns to teak plantation are Nakhon Pathom, Surin, Khon Kaen, Yasothon, Kalasin, Sisaket, Chumphon, Loei, Maha Sarakham, Nong Bua Lamphu, Nakhon Ratchasima, Trat, Mukdahan, Ubon Ratchathani, Udon Thani, Samut Songkhram, Sakon Nakhon, Ranong, Nong Khai, Samut Sakhon, Nakhon Phanom, Songkhla, Trang, Nakhon Si Thammarat, Phang Nga, Bueng Kan, Phatthalung, Pathum Thani, Yala, Pattani, Krabi, Narathiwat, Satun and Chonburi.
On teak plantation options, the study recommends investors to adopt the integrated teak plantation if they need cash flow income. For investors who already have regular jobs they may consider either mixed teak and Acacia auriculiformis Cunn plantation or monoculture teak plantation. The mixed teak and Acacia auriculiformis Cunn plantation are suitable if the investors are willing to invest effort on their farm and if there are markets for by-products. For the investors with time constraint, monoculture teak plantation is more suitable
Effectiveness of emergency medical services networks
No full textThesis (D.P.A.)--National Institute of Development Administration, 2020This study is a network of emergency medical services outside of hospitals in the three provinces of Khon Kaen, Nonthaburi, Ubon Ratchathani and Sa Kaeo provinces that has three objectives: 1) to study the operational processes of the network organization in Emergency Medical Services, 2) to study the effectiveness of the network organization in Emergency Medical Services, and 3) to present the models of the network organization in Emergency Medical Services right with Thailand that operated by Qualitative Research Methodology, In-Depth Interview, Focus Group Discussion, Non-Participant Observation and Document Analysis.
Khon Kaen provincial's Emergency Medical Service began with team and organization network building by a physician team in Khon Kaen hospital to develop an emergency referral system. They were supported by the International Cooperation Organization and the local administrative organization to join in the establishment of paramedics. That was the beginning of the systematic emergency medical services in Thailand and helped push forward the law to support the emergency medical system. After that, When the incident and disaster plan was later included in the National Economic and Social Development Plan, provincial medical centres and general hospitals started to establish paramedic units; and the local administrative organization started to participate by endorsement to establish district paramedic units. Ubon Ratchathani province began to establish an emergency response and command call centre in the Provincial Health Office. Nonthaburi and Sa Kaeo provinces established emergency response and command call centres at Phranangklao Hospital and Sa Kaeo Crown Prince Hospital. In addition, Ubon Ratchathani and Sa Kaeo province decentralized the management of emergency response and command call centres to perform outside of hospitals to the local administrative organization. The network building of emergency medical service was successful in Khon Kaen, Ubon Ratchathani, and Sa Kaeo province carried out by unity of purposes of leadership initiatives: to save people in emergencies through emergency medical services outside of hospitals. For this reason, emergency medical networks were established by building relationships and trust with other organizations to persuade to apply existing potential and resource in each organization to the establishment of emergency medical services to people. However, Nonthaburi provincial administrator has not contacted yet agreed to conjointly participate in establishing emergency medical service networks in the area yet.
The Khon Kaen provincial network administration of Emergency Medical Service was the most effective due to sufficiently building and expanding the number of network members to cover the entire province area, resulting in the performances can be accessed to emergency patients in time. Whereas the Nonthaburi provincial network administration of Emergency Medical Service was the least effective due to an insufficient number of network members, there were no equipment and tools enough to communicate. Sa Kaeo and Ubon Ratchathani provinces affect communicating with people. Local administrative organizations can disseminate the knowledge and understanding to people to decide to call for emergency medical services through appropriate channels.
Suggestion: the government should earnestly hasten to transfer the public health missions to the LAO, EMC should provide an understanding of the legitimacy for the performances of emergency medical services outside of hospitals to the LAO; transfer their missions to the Provincial Public Health Office in each region to represent; provide the cooperation with civil society to organize the standardized of emergency medical services; should integrate the emergency medical management of all organizations in the network; including the integration to combine all types of emergency numbers into a number for the convenience of the users' recognition.