Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Lektura immersyjna e-literatury
Get PDFThe text takes a closer look at the relationship between the flow strategy used by e-literature authors and the immersive nature of a literary work. The concept of flow refers to processual works that produce the impression of gradual or dynamic flow across the screen and smooth transformations. It is usually used to construct imagery or to build up the momentum of an e-work. Immersion, in turn, is the desire/consent that emerges between the viewer-interactor and the e-artwork to sustain the impression of being (through perceptual and interpretive immersion and involvement) inside another virtual reality. The reader can experience the strongest feeling of immersion in works created with the use of CAVE (virtual cave) environment, although immersion is also possible with less technologically advanced e-literature, as immersive reading levels result from the various combination of elements such as spatialization, colors and graphics exposing processuality or depth effect, sounds that induce the viewer to enter the role of interactor, etc. Researchers look at the immersiveness of e-literature as an artistic expression of opposition to the posture of cool expert detachment prevailing in twentieth-century historical and critical literary discourse at universities. Immersion can thus be considered a kind of “bridge” that guarantees engagement in reading, a chance of regaining lost readerly involvement.Tekst przybliża związki między stosowaną przez twórców e-literatury strategią przepływu (flow) a immersyjnością utworu. Kategoria flow odnosi się do dzieł procesualnych, stwarzających wrażenie stopniowego bądź dynamicznego „płynięcia” po ekranie oraz płynnego przeobrażania się. Celem jej stosowania zwykle jest konstruowanie warstwy ikonicznej lub budowanie dynamiki ścieżki e-utworu. Immersyjność zaś to wytwarzająca się pomiędzy odbiorcą-interaktorem a e-utworem chęć/zgoda na podtrzymywanie w świadomości wrażenia przebywania (percepcyjnego i interpretacyjnego zanurzenia i zaangażowania) we wnętrzu innej, wirtualnej rzeczywistości. Najsilniejsze wrażenie immersji gwarantują utwory realizowane z wykorzystaniem środowiska CAVE (jaskini wirtualnej), choć immersja możliwa jest również w przypadku e-literatury mniej zaawansowanej technologicznie, poziomy lektury immersyjnej wynikają bowiem z łączenia przez twórców w rozmaitych konfiguracjach elementów takich jak: uprzestrzennienie, warstwa kolorystyczno-graficzna eksponująca procesualność lub efekt głębi, warstwa brzmieniowa, nakłanianie odbiorcy do wejścia w rolę interaktora itp. Badacze na immersyjność e-literatury spoglądają jako na artystyczną manifestację sprzeciwu wobec postawy chłodnego eksperckiego dystansu, dominującego w dwudziestowiecznym historyczno- i krytycznoliterackim dyskursie uniwersyteckim. Immersję postrzegać więc można jako rodzaj „mostu” gwarantującego zaangażowanie w lekturę, szansę odzyskania utraconego zaangażowania odbiorczego
Od Redakcji
Get PDFBieżący numer kwartalnika jest wyjątkowy z co najmniej czterech względów o charakterze organizacyjno-administracyjnym. Po pierwsze, Akademia Ignatianum w Krakowie stała się uniwersytetem i od 1 października 2023 r. jej nowa nazwa to Uniwersytet Ignatianum w Krakowie. Po drugie, redakcja czasopisma, idąc z duchem czasu, koncentruje się na formule online, ograniczając znacznie nakład wersji drukowanej, a pozostając w szerokim, otwartym dostępie za pośrednictwem platformy Open Journal Systems w przestrzeni internetowej. Po trzecie, czasopismo decyzją Ministra Edukacji i Nauki podaną w Komunikacie z dnia 17 lipca 2023 r. w sprawie wykazu czasopism naukowych i recenzowanych materiałów z konferencji międzynarodowych otrzymało 140 punktów. W końcu, po czwarte, do dyscyplin parametryzowanych w czasopiśmie zostały włączone – obok już funkcjonujących 1) nauk o kulturze i religii, 2) literaturoznawstwa, 3) historii oraz 4) nauk o zarządzaniu i jakości – kolejne, jak 5) etnologia i antropologia kulturowa, 6) filozofia, 7) językoznawstwo, 8) nauki o sztuce, 9) polonistyka, 10) nauki o polityce i administracji, 11) nauki o komunikacji społecznej i mediach oraz 12) pedagogika
Studia kulturowe, red. Leszek Korporowicz, Agnieszka Knap-Stefaniuk, Łukasz Burkiewicz, seria Słowniki Społeczne, red. Wit Pasierbek, Bogdan Szlachta, t. VIII : (Kraków: Wydawnictwo Naukowe Akademii Ignatianum w Krakowie, 2022), ss. 410 (rec.)
Get PDFRedaktorzy serii Słowniki Społeczne w „Słowie wstępu” (s. 7–8) deklarują, że jest ona kontynuacją
niegdysiejszego dzieła Słownik społeczny z roku 2004, w którym ponad stu uczonych zarówno z ośrodków krajowych, jak i zagranicznych zaprezentowało w obszernych esejach dorobek nauk humanistycznych i społecznych zgromadzony do początków XXI wieku (s. 7).
Tym niemniej
nowy projekt zakrojony jest szerzej niż tamten: w liczącej ponad dwadzieścia tomów publikacji zaprezentowany zostanie stan wiedzy humanistycznej i społecznej trzeciej dekady XXI stulecia; wiedzy dotyczącej człowieka rozwijającego się w zróżnicowanych cywilizacjach, kulturach i społeczeństwach, wyznającego rozmaite religie i honorującego różne wzorce postępowania (s. 7).
W tym celu poszczególni autorzy w zamiarze pomysłodawców serii napisali obszerne eseje wg tego samego schematu, umieszczone w tematycznych tomach zbudowanych wg „klucza interpretacyjnego”, który ukazuje najistotniejsze zagadnienia poruszanej w danym tomie tematyki (s. 7–8)
Gorlice jako centrum Europy Środkowo-Wschodniej: Imaginarium słowno-muzyczne
Get PDFThe paper aims at presenting an original album titled Mickiewicz – Stasiuk – Haydamaky, released in 2018. It also presents selected previous joint projects of Polish and Ukrainian musicians, including those featuring the Haydamaky and VOO VOO bands. Andrzej Stasiuk, a recognized Polish writer was invited to co-create the album. This verbal-musical project which refers to the wandering life of Adam Mickiewicz matched well the poetry of Stasiuk’s reportages. Stasiuk travels not through the material but rather the spiritual space and – as he himself declares – enters it from Gorlice, through a gate to the East. This time, Stasiuk’s guide through this imaginary land is music. It is a collection of ten poetry works of Mickiewicz, performed in two languages and over 45 minutes of engaging music. It cancels the division established by today’s political borders and restores the historical space of Central Europe with its openness to the East in our imagination.Celem artykułu jest prezentacja wydanej w 2018 r. oryginalnej płyty CD pt. Mickiewicz – Stasiuk – Haydamaky. Zaprezentowano również wybrane wcześniejsze projekty współpracy muzyków polskich i ukraińskich, w tym te, w których udział wzięły zespoły Haydamaky i VOO VOO. Do nagrania płyty Mickiewicz – Stasiuk – Haydamaky zaproszony został znany polski pisarz Andrzej Stasiuk. Projekt słowno-muzyczny, zestawiony z tułaczym losem samego Adama Mickiewicza, dobrze wpisał się w poetykę reportaży Stasiuka. Ich autor podróżuje bowiem po przestrzeni duchowej, do której – jak sam twierdzi – wkracza z Gorlic przez bramę na wschód. Przewodnikiem Stasiuka po tej imaginacyjnej krainie staje się tym razem muzyka. Razem jest to dziesięć wykonywanych dwujęzycznie utworów Mickiewicza i ponad czterdzieści pięć minut wciągającej muzyki. Pozwala to zlikwidować podział między dzisiejszymi politycznymi granicami i przywrócić w wyobraźni dawną przestrzeń Europy Środkowej z jej otwartością na Wschód
Okrutna pobożność: Kilka uwag o przedstawieniach Ifigenii w sztuce starożytnej Grecji i starożytnego Rzymu
Get PDFThe purpose of this article is to discuss selected iconographic representations of the sacrifice of Iphigenia in ancient Greek and Roman art placed in a literary and cultural context. The entire text is divided into two parts and supplemented with iconography. The first part analyzes five artistic representations dedicated to the sacrifice of Iphigenia in the Greek tradition. These are generally scenes preserved on vases dated from the 5th– 4th centuries BC. The second part shows the reception and transformation of these depictions in Roman art using three selected examples dating from the 1st century BC to 1st century AD. One of the author’s intentions was to show the literary inspiration behind the discussed iconography The myth of Iphigenia served as a source of inspiration for the great Greek dramas of Aeschylus, Sophocles, Euripides, and indirectly, through them it influenced the artists working in clay, marble and stone. The iconographic representations referring to Greek mythology were widespread in Roman art: sculpture, relief, mosaics and painting. This was due to fascination with the literature, paideia and rhetoric of the Hellad. The Greek tradition also influenced Roman perceptions of the hereafter, hence it was also reflected in funebral art. The deeds of Greek heroes highlighted the virtues of Roman citizens, such as pietas, virtus and concordia.Celem artykułu jest omówienie wybranych przedstawień ikonograficznych ofiary Ifigenii występujących w sztuce starożytnej Grecji i Rzymu w kontekście literackim i kulturowym. Całość tekstu została podzielona na dwie części oraz dopełniona materiałem ilustracyjnym. Pierwsza część analizuje pięć wyobrażeń plastycznych poświęconych ofierze Ifigenii w tradycji greckiej. Są to na ogół sceny zachowane na wazach z V/IV w. p.n.e. Druga część ukazuje recepcję i transformację tych przedstawień w sztuce rzymskiej na trzech wybranych przykładach datowanych na I w. p.n.e. – I w. n.e. Jednym z zamysłów autorki było ukazanie literackich inspiracji omawianych przedstawień. Mit o Ifigenii stanowił bowiem źródło inspiracji dla wielkich dramatów greckich Ajschylosa, Sofoklesa, Eurypidesa oraz wpływał pośrednio przez tragików na artystów pracujących w glinie, marmurze i kamieniu. Przedstawienia plastyczne nawiązujące do mitologii greckiej były szeroko rozpowszechnione w sztuce rzymskiej: rzeźbie, reliefie, mozaice, malarstwie. Wynikało to z fascynacji literaturą, paideią i retoryką Hellady. Tradycja grecka miała również wpływ na rzymskie postrzeganie zaświatów, stąd znajdowała też odbicie w sztuce funeralnej. Czyny greckich herosów podkreślały cnoty rzymskich obywateli, takie jak pietas, virtus i concordia
Od „tradycji” do „niematerialnego dziedzictwa”: Przykład szopkarstwa krakowskiego
Get PDFThe article presents three main stages in the history of the Krakow nativityscene (szopka). First, the stage prior to institutionalization, covering the oldest history of nativity-scene making; second, the stage of institutionalization, initiated by the organization of the first competition for the most beautiful nativity scene in Krakow in 1937; and third, the UNESCO-ization of the nativityscene craft, inaugurated by the inclusion of the Krakow nativity scene (szopka) tradition on UNESCO’s Representative List of the Intangible Cultural Heritage of Humanity in 2018.Artykuł prezentuje trzy główne etapy historii szopkarstwa krakowskiego. Pierwszy – to etap sprzed instytucjonalizacji, obejmujący najstarsze dzieje szopki krakowskiej. Drugi – to etap instytucjonalizacji, zapoczątkowany zorganizowaniem w 1937 r. pierwszego konkursu na najpiękniejsze szopki krakowskie. Trzeci – to etap UNESCOizacji, zainicjowany wpisaniem szopkarstwa krakowskiego na listę reprezentatywną niematerialnego dziedzictwa kulturowego ludzkości UNESCO w 2018 r
Konferencje Eranos: zapoznany fenomen XX-wiecznej kultury
Get PDFThe Eranos Conferences, founded by Olga Froebe-Kapteyn, were a remarkable phenomenon of the 20th century. Over the course of several decades (from 1933), they brought together a multitude of leading researchers and scientists representing a range of fields such as psychology, cultural studies, oriental studies, theology, religious studies, mathematics, physics, chemistry, and philosophy. Significantly, these were not just separate, unbounded lectures, but a space for true confrontation of these disciplines in order to develop a common interpretation of the world and a synthesis of human knowledge. This synthesis was intended to offer the possibility of rediscovering the values of Western culture and grounding them, to integrate the subjective with the objective, and to provide the possibility of finding meaning for the individual. The goal that brought together scholars of such caliber as Carl Gustav Jung, Paul Tillich, Martin Buber, Karl Kerényi, Erich Neumann, Mircea Eliade, Henry Corbin, Gershom Scholem, Leo Baeck, Erwin Schrödinger, Adolf Portmann, Joseph Campbell, Pierre Hadot, James Hillman, or Tadeus Reichstein, was not only purely scientific but also ethical. This remarkable initiative, as presented herein, was a philosophical phenomenon par excellence in the root sense of philosophy (as reconstructed in Pierre Hadot’s works): not only as an abstract field of knowledge but also as knowledge that can be applied to the life of each individual.Konferencje Eranos, założone przez Olgę Froebe-Kapteyn, były niezwykłym fenomenem w skali XX w. Na przestrzeni kilkudziesięciu lat (od 1933 r.) zgromadziły rzeszę czołowych badaczy i naukowców reprezentujących szereg dziedzin wiedzy, takich jak: psychologia, kulturoznawstwo, orientalistyka, teologia, religioznawstwo, matematyka, fizyka, chemia oraz filozofia. Co istotne, nie były to tylko oddzielone od siebie wykłady, ale konfrontacje owych dziedzin w celu wypracowania wspólnej interpretacji świata i syntezy tych nauk. Owa synteza miała i ma dać możliwość ponownego odkrycia wartości kultury Zachodu i ich ugruntowania, ma połączyć to, co subiektywne, z tym, co obiektywne, oraz dać możliwość odnalezienia sensu jednostce. Zatem cel, nad którym wspólnie pracowali badacze tej miary, co Carl Gustav Jung, Paul Tillich, Martin Buber, Karl Kerényi, Erich Neumann, Mircea Eliade, Henry Corbin, Gershom Scholem, Leo Baeck, Erwin Schrödinger, Adolf Portmann, Joseph Campbell, Pierre Hadot, James Hillman czy Tadeus Reichstein, był nie tylko czysto naukowy, ale i etyczny. Fenomen ów, jak staram się go przedstawić w niniejszym artykule, był fenomenem par excellence filozoficznym, w źródłowym – jak uważa Pierre Hadot – rozumieniu filozofii nie tylko jako abstrakcyjnej dziedziny wiedzy, ale także wiedzy, którą można aplikować w życiu każdej jednostki
Filozoficzna krytyka literacka Stanleya Cavella: Zarys metody
Get PDFAn American philosopher Stanley Cavell (1926–2018) is one of those philosophers who, consciously starting from the assumption of the mutual complementarity of philosophy and literature, develop their theoretical reflection at the meeting point of both these fields and treating their reflection as a form of writing. In Cavell’s opinion, literature is in no way inferior to philosophy in terms of its cognitive values. He goes so far as to question the validity of the rigid, insurmountable division into these two areas, and describes his own writing as epistemic criticism which is a kind of philosophical literary criticism. Although he comes from the analytical school, Cavell remains extremely critical of this tradition of philosophizing, accusing it, as he puts it, of “forgetting the human voice”, losing touch with reality and being alienated from life and in the result calling analytical philosophy “the discipline most opposed to writing, and to life”. At the same time, he turns to the continental tradition and tries to combine these two different intellectual traditions on the basis of his considerations. In this way, Cavell places himself at the intersection of various intellectual currents. His area of interest is also extremely wide and varied, including philosophy, literature, film, theater and music.
In my article I intend to focus on a few chosen aspects of Cavell’s work that is still not recognized enough in academic studies, namely on the Cavell’s use of philosophical concepts and chosen methods used by Cavell to analyze literary texts – the paraphrase method, the problem of the open work, the literalization of language method (in the context of Cavell’s analysis of Beckett’s Endgame), the problem of the ordinary connected with Cavell’s version of the ordinary language philosophy (in the context of the chosen features of Wittgenstein’s philosophy). In concluding part I also make some provisional remarks on Cavell’s hermeneutics and also suggest that it could be fruitfully read in the context of the thought of Emmanuel Levinas and his philosophy of the Other.Stanley Cavell (1926–2018) jest jednym z tych filozofów, którzy świadomie wychodząc od założenia wzajemnego dopełniania się filozofii i literatury, rozwijają swą refleksję teoretyczną na przecięciu obu tych dziedzin, traktując ową refleksję jako formę pisarstwa. W opinii Cavella literatura w niczym nie ustępuje poznawczo filozofii w kategoriach wartości poznawczych. Cavell posuwa się nawet do zakwestionowania zasadności sztywnego, nieprzezwyciężalnego podziału na te dwie dziedziny, zaś własne pisarstwo określa mianem krytyki epistemicznej, będącej swego rodzaju krytyką literacką. Choć sam wywodzi się ze szkoły analitycznej, Cavell pozostaje niezwykle krytyczny wobec tej tradycji filozofowania, zarzucając jej, jak sam to ujmuje, „zapomnienie o ludzkim głosie”, utratę kontaktu z rzeczywistością, jak również wyalienowanie się z życia – ostatecznie nazywając filozofię analityczną „dyscypliną najbardziej obcą życiu i pisaniu”. Równocześnie sam zwraca się ku tradycji kontynentalnej, próbując połączyć te dwie odmienne tradycje intelektualne w ramach własnej refleksji filozoficznej. Tak oto Cavell sytuuje się na skrzyżowaniu rozmaitych obszarów i nurtów intelektualnych, zaś jego pole badawcze jest niezwykle szerokie i zróżnicowane – obejmuje filozofię, literaturę, film, teatr i muzykę. W niniejszym artykule zamierzam skupić się na kilku wybranych aspektach dzieła Cavella, nadal nie do końca rozpoznanych w ramach poświęconych mu studiów – takich jak użytek z pojęć filozoficznych oraz wybrane metody, wykorzystywane przez Cavella do interpretacji tekstów literackich, jak problem parafraz, metoda literalizacji języka (w kontekście Cavellowskiej analizy Końcówki Becketta), problem dzieła otwartego, zagadnienie zwyczajności związane z Cavellowską wersją filozofii języka potocznego (w kontekście wybranych cech filozofii Wittgensteina). Pod koniec tekstu kilka uwag poświęcam również hermeneutyce Cavella i sugeruję kontekst, w jakim można ją powiązać z innymi nurtami filozofii, zwłaszcza z filozofią Innego, wypracowaną przez Emmanuela Levinasa
Tragiczna pedagogia i pato(s)logia Jana Jakuba Rousseau
Get PDFIn the article, I show that the life and work of Jean-Jacques fit into the pattern of Greek tragedy in a bizarre way. It is a one-man theatre, inspired by the performances of Thespis – the first tragedian. Throughout his life, Rousseau played with great pathos the role of a sufferer who, as a human being, is oppressed by people. All his texts are about his own individual freedom. Purportedly defending this freedom, Rousseau puts on many theatrical masks and impersonates God and many fictional characters, thanks to which he wants to change the world to the one that better suits his needs. Two major works by Jean-Jacques, The Social Contract and Emil, written at the same time, are a dramatic attempt to combine the polis with the oikos and recreate the lost individual paradise. Soon his paranoia reaches its apogee and Rousseau feels himself a victim of a universal conspiracy against him and makes frantic attempts to preserve for posterity his pathological work in which he acts as a judge in his own case. In Reveries of the Solitary Walker, he finally finds himself in his paradise, but this means that he completely loses contact with reality and succumbs to an illusory identification with the nature he adores. Performing on an imaginary stage, Rousseau probably does not realize that he himself is the oppressor of those close to him. He cynically uses people who support him to achieve success in life and confirm his extraordinary greatness, and he sends his own children to orphanage so that they do not interfere with his career. In this way, he discredits himself as a human being and fails as a tragic creator, because he acts under the influence of pride (hybris) and is unable to adequately assess the situation in which he finds himself (hamartia). Perhaps cleansing from guilt (katharsis) would bring him to undergo medical water therapy for maniacs, about which Foucault writes in Madness and Civilization. A History of Insanity in the Age of Reason. Rousseau, however, neither seeks help in it nor in Freudian psychoanalysis (unavailable in his days), which would allow him to tell a therapist about all his dreams of power, free himself from suppressed desires and fantasies, an finally return to the world of normal people as a man without delusions of grandeur and persecution mania.W artykule wykazuję, że życie i twórczość Jana Jakuba Rousseau w kuriozalny sposób wpisują się w schemat tragedii greckiej. Jest to teatr jednego aktora, inspirowany przedstawieniami pierwszego tragika Tespisa. Rousseau przez całe życie z wielkim patosem gra przed światem rolę cierpiętnika, który jako człowiek jest ciemiężony przez ludzi. We wszystkich jego tekstach chodzi tylko o jego własną, jednostkowo pojętą wolność. Rzekomo broniąc tej wolności, Rousseau nakłada wiele teatralnych masek i wciela się w Boga oraz w wiele fikcyjnych postaci, dzięki którym chce zmienić świat na taki, który lepiej odpowiadałby jego potrzebom. Dwa główne dzieła Jana Jakuba, Umowa społeczna i Emil, powstałe w tym samym czasie, są dramatyczną próbą połączenia polis z oikos i odtworzenia indywidualnego raju utraconego. Niebawem jego paranoja osiąga apogeum i Rousseau czuje się ofiarą powszechnego spisku przeciw niemu i czyni szaleńcze próby zachowania dla potomnych swego patologicznego dzieła, w którym występuje jako sędzia we własnej sprawie. W Przechadzkach samotnego myśliciela wreszcie trafia do swojego raju, ale to oznacza, że zupełnie traci kontakt z rzeczywistością i ulega iluzorycznemu utożsamieniu z wielbioną przez siebie naturą. Występując na wyimaginowanej scenie, Rousseau pewnie nie uświadamia sobie faktu, że sam jest ciemiężycielem bliskich mu osób. Cynicznie wykorzystuje bowiem sprzyjających mu ludzi, by osiągnąć życiowy sukces i potwierdzić swoją niezwykłą wielkość, oraz oddaje własne dzieci do przytułku, by nie przeszkadzały mu w karierze. W ten sposób dyskredytuje się jako człowiek i ponosi klęskę jako tragiczny twórca, ponieważ działa pod wpływem pychy (hybris) i nie umie adekwatnie ocenić sytuacji, w jakiej się znalazł (hamartia). Być może oczyszczenie z win (katharsis) przyniosłoby mu poddanie się medycznej terapii wodnej dla maniaków, o której pisze Foucault w Historii szaleństwa w dobie klasycyzmu. Rousseau jednak z niej nie korzysta, a w jego czasach nie jest jeszcze stosowana psychoanaliza Freuda, która pozwoliłaby mu opowiedzieć terapeucie wszystkie swoje sny o potędze, uwolnić się od stłumionych pragnień oraz fantazji i w końcu powrócić do świata normalnych ludzi, jako człowiek bez manii wielkości i manii prześladowczej
Elementy budowania przyjaznej dziecku przestrzeni cyfrowej w kontekście działań na rzecz zrównoważonego rozwoju
Get PDFThe main purpose of the study is to identify and describe the conditions and opportunities for building a child-friendly digital environment in a modern world dominated by new information and communication technologies, particularly in relation to sustainable development efforts. The review of these opportunities is based primarily on official documents and available reports and studies published by international, state and social institutions working in this area. Children and adolescents are a strongly inconsistent group of users of virtual space. The key and basic element influencing the use of digital tools and vulnerability to online threats is the age of the recipients of digital content and their competencies in this area. The article outlines the characteristics of different age groups of young Internet users and the related challenges for lawmakers, parents and educators. It discusses selected aspects of children’s functioning in the space of the Internet and new technologies based on General Comment No. 25 (2021) on children's rights in the digital environment, issued under the UN Convention on the Rights of the Child. It is also pointed out how these rights can be respected through the realization of certain sustainable development goals.Głównym celem opracowania jest wskazanie i opisanie uwarunkowań oraz możliwości budowania cyfrowej przestrzeni przyjaznej dziecku we współczesnym świecie, zdominowanym przez nowe technologie informacyjno-komunikacyjne, w szczególności w odniesieniu do działań podejmowanych na rzecz zrównoważonego rozwoju. Przeglądu tych możliwości dokonano przede wszystkim na podstawie oficjalnych dokumentów, dostępnych raportów i opracowań publikowanych przez działające w tym obszarze instytucje międzynarodowe, państwowe i społeczne. Dzieci i młodzież stanowią mocno niespójną grupę użytkowników przestrzeni wirtualnej. Kluczowym i podstawowym elementem wpływającym na sposób korzystania i podatność na zagrożenia płynące z sieci jest wiek odbiorcy treści cyfrowych i posiadane przez niego kompetencje w tym zakresie. W artykule przybliżono cechy poszczególnych grup wiekowych młodych użytkowników Internetu i związane z tym wyzwania dla prawodawców, rodziców i wychowawców. Omówiono wybrane aspekty dotyczące funkcjonowania dzieci w przestrzeni Internetu i nowych technologii, bazując na Komentarzu ogólnym nr 25 Konwencji o prawach dziecka (2021) w sprawie praw dziecka w środowisku cyfrowym. Wskazano również, jak te prawa mogą być respektowane poprzez realizowanie określonych celów zrównoważonego rozwoju