Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Between the imagined and the existing culture: The consequences of biographical learning after conviction
Full text linkResearch objectives (aims) and problem(s): This article analyzes the subjective trajectories of a former convict in the context of social exclusion. The aim of the study was to reconstruct the experience of becoming a free individual and to examine the opportunities offered by cultural norms. The analysis sought to identify and interpret the key features of the data corresponding to the research question.
Research methods: Based on an in-depth interview with a former female convict, the study attempted to identify her subjective world, her situation in a new, culturally sanctioned reality, and to conceptualize this reality in an interactional dimension. The collected data were examined through interpretive hermeneutic-phenomenological analysis. The research employed the biographical method and an in-depth interview.
Structure of the article: The paper presents a theoretical introduction, followed by methodological assumptions and research results.
Research findings and their impact on the development of educational sciences: The resulting narrative was analyzed to describe the former convict’s personal journey of re-learning in a host culture. The analysis focused on the subject’s social status as well as on her attempts to step into a new role and overcome mistrust toward people, places, and events. The empirical analysis revealed that the subject relied on complex self-reconstruction mechanisms operating at the intersection of the imagined and existing culture.
Conclusions and/or recommendations: The research enabled an in-depth examination of the social adaptation strategies of both the ex-convict and the surrounding community. The added value of this study is that it provides a better understanding of the complexity of post-sentence learning processes under imposed social pressures
Parental public pedagogies: The perspective of two case studies
Full text linkResearch objectives and problem(s): The aim of this article is to analyze parental public pedagogies from the perspective of two case studies.
Research methods: This case study adopts a qualitative case study design and uses narrative interviews, observations, and document analysis.
Process of argumentation: The article begins with a discussion of the theoretical foundations of public space, public pedagogies, and issues related to parental involvement. This is followed by a presentation of the research design, the findings, and a discussion of the forms of public pedagogies demonstrated in both cases.
Research findings and their impact on the development of educational sciences: The people at the center of both case studies interrupt and disrupt the public space of which they are a part. Their interruptions express disagreement with what Gert J. J. Biesta describes as an “egological” form of existence: one focused solely on the individual self. Through their ongoing engagement with subjectivity, both participants—as parent and as teacher—develop a pedagogy of interruption.
Conclusions and/or recommendations: The article concludes with reflections, including forward-looking ones, drawing attention to the role of networks of parent–researchers in public space in strengthening the subjective representations of both parents and researchers
Editorial
Full text linkWe are pleased to present the latest issue of our journal, Family and School: Educational Partnership. As the authors in this volume demonstrate, the themes addressed here are as timely as they are important. Collaboration between parents and schools is closely linked to children’s educational outcomes. Furthermore, in today’s rapidly changing world means that schools and families can fully achieve its aims without structured collaboration and partnership
Reakcja transylwańskiej misji jezuitów na epidemię dżumy w latach 1585–1586
Full text linkThe Transylvanian Jesuit mission, organised by the Polish Province of the order and supported by King Stephen Báthory, suffered heavy losses during the plague epidemic of 1585–1586: around half of its personnel died. Accounts from the survivors shed light on how the Jesuits attempted to combat the plague. In their three urban centres – Cluj, Alba Iulia and Oradea – they responded to the challenge differently, achieving varying degrees of success in their defences and experiencing differing levels of human loss, depending on their relationship with the local institutions and communities. By comparing these strategies, the study reveals the logic behind the actions taken against the epidemic, as well as their consequences.Transylwańska misja jezuitów, zorganizowana przez polską prowincję zakonu i wspierana przez króla Stefana Batorego, poniosła ciężkie straty podczas epidemii dżumy w latach 1585–86: zmarła około połowa jej personelu. Relacje ocalałych rzucają światło na to, jak jezuici próbowali zwalczać zarazę. W trzech swoich ośrodkach miejskich — w Cluj, Alba Iulia i Oradea – reagowali na to wyzwanie w odmienny sposób, osiągając różny stopień skuteczności w działaniach ochronnych i doświadczając zróżnicowanych strat ludzkich, zależnie od relacji z lokalnymi instytucjami i społecznościami. Porównanie tych strategii ujawnia logikę stojącą za podejmowanymi działaniami przeciwko epidemii oraz ich konsekwencje
Some Difficulties of Theology Developed in the Context of Science: A Critique of the Position of Grygiel and Wąsek
Full text linkTeologia ewolucyjna: Założenia – problemy – hipotezy (Evolutionary Theology: Assumptions – Problems – Hypotheses), by Wojciech P. Grygiel and Damian Wąsek, is an interesting and inspiring book. The attempt to formulate traditional problems of theology in the context of the natural sciences should com‑ mand special attention today. And if it is also a successful and consistently pursued attempt, then we should welcome it with particular interest. In this article, however, I do not want to dwell on the advantages of the publication being discussed, but rather to make some comments that may appear relevant when seeking to assess the theses of its authors from the perspective of a classical theist entertaining a metaphysical rather than scientific perspective on theology. I will focus on four issues: (1) the concept of Revelation developed in the context of the natural sci‑ ences, (2) the understanding of evolution, (3) the metaphorization of theological language, and (4) the panentheistic perspective of theology practiced in the context of science. In conclusion, I state that the proposed development of theology in the context of science, despite the advantage of presenting old theological problems in a new perspective, is vulnerable to the accusation of pan‑positivism, which entangles theology in too strict a context, depending as it does on the results of the empirical sciences.Teologia ewolucyjna: Założenia – problemy – hipotezy (Evolutionary Theology: Assumptions – Problems – Hypotheses), by Wojciech P. Grygiel and Damian Wąsek, is an interesting and inspiring book. The attempt to formulate traditional problems of theology in the context of the natural sciences should com‑ mand special attention today. And if it is also a successful and consistently pursued attempt, then we should welcome it with particular interest. In this article, however, I do not want to dwell on the advantages of the publication being discussed, but rather to make some comments that may appear relevant when seeking to assess the theses of its authors from the perspective of a classical theist entertaining a metaphysical rather than scientific perspective on theology. I will focus on four issues: (1) the concept of Revelation developed in the context of the natural sci‑ ences, (2) the understanding of evolution, (3) the metaphorization of theological language, and (4) the panentheistic perspective of theology practiced in the context of science. In conclusion, I state that the proposed development of theology in the context of science, despite the advantage of presenting old theological problems in a new perspective, is vulnerable to the accusation of pan‑positivism, which entangles theology in too strict a context, depending as it does on the results of the empirical sciences
Bez nagrody? Ludzie pióra w kręgu dworu króla Zygmunta Augusta
Full text linkMore than a century of discussion has not resulted in a definition of “royal patronage” that does not raise any significant doubts, or even an agreement on what constitutes patronage activity in the 16th century. It did not bring, despite significant progress in research on the culture of Sigismund Augustus’ period and himself, a more balanced assessment of his relationship with men of letters based on a broad source base. In the period we are interested in, among the ways of taking care of men of letters, four such measures are particularly visible: employment in the royal chancellery or in the library, distribution of offices and property, ennoblement and admission to the table, and, in addition, trips to study, which do not involve positions at court and finally money paid to the creators. All of them can be identified in the activities of Sigismund Augustus. The ways in which the king influenced the career development and life opportunities of men of letters in his court environment, which are underestimated today, were well understood and appreciated by his contemporaries. Finding oneself next to the king among his courtiers, but more often the royal chancellery even if today they are reluctantly seen in terms of patronage was, as can be judged from the biographies of a large group of several dozen people who found royal support, expected, sought after and appreciated, and it seems that it was also a key stage and way of building a literary position. Moreover, in Poland of that period, but also later, the norm was the stage of cultural and social initiation taking place in court centers magnates or bishops, and preferably royal ones.Ponad wiek dyskusji nie doprowadził do wypracowania definicji „królewskiego patronatu”, która nie budziłaby istotnych wątpliwości, ani do porozumienia co do tego, co w XVI w. stanowiło działalność patronacką. Pomimo znaczącego postępu w badaniach nad kulturą epoki Zygmunta Augusta i jego osobą, nie przyniosło to także bardziej wyważonej oceny jego relacji z ludźmi pióra, opartej na szerokiej bazie źródłowej. W interesującym nas okresie wśród sposobów opieki nad ludźmi pióra szczególnie widoczne są cztery formy: zatrudnienie w kancelarii królewskiej lub bibliotece, nadawanie urzędów i majątków, nobilitacja oraz dopuszczenie do królewskiego stołu, a ponadto stypendia na studia, które nie wiązały się z pełnieniem funkcji dworskich, oraz wypłacane twórcom pieniądze. Wszystkie te formy można dostrzec w działalności Zygmunta Augusta. Sposoby, w jakie król wpływał na rozwój kariery i życiowe szanse literatów w swoim otoczeniu dworskim – dziś często niedoceniane – były dobrze rozumiane i doceniane przez jego współczesnych. Przebywanie w otoczeniu monarchy – wśród dworzan, lecz częściej w kancelarii królewskiej – nawet jeśli współcześnie niechętnie postrzega się je w kategoriach patronatu, było, jak można sądzić na podstawie biografii kilkudziesięciu osób, które uzyskały królewskie wsparcie, czymś oczekiwanym, pożądanym i cenionym. Wydaje się też, że stanowiło kluczowy etap oraz sposób budowania pozycji literackiej. Co więcej, w Polsce tego okresu, a także później, normą było przechodzenie etapu inicjacji kulturowej i społecznej w ośrodkach dworskich – magnackich, biskupich, a najlepiej królewskich
Kary i nagrody w klasztorach śląskich w średniowieczu
Full text linkThis article examines the system of punishments and rewards implemented in Silesian monasteries during the Middle Ages, drawing upon both narrative sources (monastic chronicles) and normative texts (monastic statutes). The analysis focuses on two communities of regular canons in Silesia: the Monastery of the Blessed Virgin Mary on Piasek Island in Wrocław and the Monastery of St. Bartholomew in Żagań (Sagan). Additionally, the findings of Olga M. Przybyłowicz on the Wrocław-based Poor Clares provide further insight. A fundamental aspect of monastic discipline was the Chapter of Faults, where each monk was required to publicly confess his transgressions before his brethren. Infractions were classified into light, heavy, and severe offenses. Minor violations typically involved breaches of man-made regulations and statutes, whereas the gravest offenses pertained to transgressions against divine commandments. Crimes such as murder or apostasy, which fell beyond the scope of monastic jurisdiction, were treated as exceptional cases. The majority of recorded infractions concerned minor daily transgressions, which resulted in relatively lenient penalties, such as eating meals seated on the ground or restrictions on food consumption. While the general structure of offenses and punishments appears similar between male monasteries and female convents, the case of the Poor Clares of Wrocław highlights gender-specific disciplinary measures. These included punishments influenced by perceptions of female psychology as well as strict enforcement of monastic enclosure. Notably, both in monasteries and convents, a greater emphasis was placed on punishments than on rewards. However, despite an extensive system of disciplinary measures, instances of unseemly behavior or even scandalous conduct among monks persisted, underscoring the challenges of enforcing monastic discipline.Artykuł analizuje system kar i nagród stosowanych w śląskich klasztorach w średniowieczu, opierając się zarówno na źródłach narracyjnych (kroniki klasztorne), jak i normatywnych (statuty klasztorne). Badanie koncentruje się na dwóch wspólnotach kanoników regularnych działających na Śląsku: klasztorze Najświętszej Maryi Panny na Piasku we Wrocławiu oraz klasztorze św. Bartłomieja w Żaganiu. Dodatkowo uwzględniono ustalenia Olgi M. Przybyłowicz dotyczące klarysek wrocławskich. Istotnym elementem życia klasztornego była Kapituła Winy, podczas której każdy zakonnik musiał publicznie wyznać swoje przewinienia wobec współbraci. Wykroczenia klasyfikowano jako lekkie, ciężkie i bardzo ciężkie. Drobne naruszenia dotyczyły zazwyczaj złamania regulacji ustanowionych przez ludzi, natomiast najcięższe przewinienia obejmowały naruszenia przykazań Bożych. Zbrodnie takie jak morderstwo czy apostazja, wykraczające poza kompetencje kodeksu zakonnego, traktowano jako przypadki wyjątkowe. Najwięcej zapisów w analizowanych źródłach dotyczyło drobnych, codziennych wykroczeń, które skutkowały stosunkowo łagodnymi karami, takimi jak spożywanie posiłków siedząc na ziemi lub ograniczenie ilości przyjmowanego jedzenia. Struktura przewinień i kar wydaje się zbliżona w klasztorach męskich i żeńskich, jednak przypadek wrocławskich klarysek wskazuje na istnienie kar specyficznych dla kobiet. Obejmowały one środki dyscyplinarne wynikające zarówno z postrzegania kobiecej psychiki, jak i z konieczności bezwzględnego przestrzegania klauzury zakonnej. Zarówno w klasztorach męskich, jak i żeńskich większy nacisk kładziono na kary niż na nagrody. Należy jednak zauważyć, że pomimo rozbudowanego systemu kar i licznych reform wprowadzanych przez opatów, w każdej wspólnocie zakonnej zdarzały się przypadki niewłaściwego, a niekiedy wręcz skandalicznego zachowania, co ukazuje trudności w egzekwowaniu dyscypliny klasztornej
Przejawy tradycyjnych i prorozwojowych modeli uczenia się w ocenianiu bieżącym i wypowiedziach nauczycieli wczesnoszkolnych
No full textEvaluation is an important process both individually and socially. The subject of the study was the models and goals of ongoing assessment revealed in the practices and statements/comments of teachers of grades I–III. The context for the formulation of the purpose of our own research is related to the understanding of assessment as one of the elements of the didactic system of the school, the teaching model implemented in it and the assumptions made about the essence of children's learning. The main research problem was framed by the question: How are traditional and pro-developmental models of learning manifested in the current assessment and statements of early childhood teachers? A qualitative approach was used with an individual semi-structured interview and overt observation as the primary research methods (ethnographic research). The observation was supported by analysis of the teachers’ conversations with children during daily activities. Document analysis was also conducted (including students’ notebooks). The research shows that in schools with an assessment model based on valuing the learning process, the assumptions and tools of formative assessment are used in a heterogeneous way, which indicates a distortion of constructivist concepts of assessment. The process of changing the understanding of children’s learning in the spirit of the constructivist paradigm is drawing a distant horizon, although its evolution from the bottom up is clearly visible. Teachers working in a school with a traditional assessment model are not familiar with the assumptions of the constructivist learning process.Ocenianie jest ważnym procesem zarówno w wymiarze indywidualnym, jak i społecznym. Przedmiotem badań były modele i cele oceniania bieżącego ujawniające się w praktykach i wypowiedziach nauczycieli klas I-III. Kontekst sformułowania celu badań własnych związany jest z rozumieniem oceniania jako jednego z elementów systemu dydaktycznego szkoły, realizowanego w niej modelu nauczania i przyjmowanych założeń, co do istoty dziecięcego uczenia się. Główny problem badawczy ujęto w pytaniu: Jak przejawiają się tradycyjne i prorozwojowe modele uczenia się w ocenianiu bieżącym i wypowiedziach nauczycieli wczesnoszkolnych? Wykorzystano podejście jakościowe z wywiadem indywidualnym częściowo ustrukturyzowanym i obserwacją jawną jako podstawowymi metodami badawczymi (badania etnograficzne). Obserwacja była wspierana analizą konwersacji nauczycielek z dziećmi w czasie codziennych zajęć. Przeprowadzono także analizę dokumentów (m.in. zeszytów uczniów). Badania pokazują, że w szkołach z modelem oceniania opartym na wartościowaniu procesu uczenia się, wykorzystuje się założenia i narzędzia oceniania kształtującego w sposób niejednorodny, co świadczy o zniekształceniu konstruktywistycznych koncepcji oceniania. Proces zmiany rozumienia procesu dziecięcego uczenia się w duchu paradygmatu konstruktywistycznego rysuje się w odległej perspektywie, choć wyraźnie widać oddolne jego ewolucje. Nauczycielki pracujące w szkole z tradycyjnym modelem oceniania nie znają założeń konstruktywistycznych procesu uczenia si
Monitorowanie postępów dzieci w metodzie projektów
No full textThe purpose of the study was to understand and describe the space for assessing and monitoring preschoolers’ learning progress in project-based learning. The research problems were formulated as the following questions: In what situations and tasks, a teacher using the project-based learning approach is able to monitor and assess the child’s learning progress? What methods can be used by teachers to monitor children’s progress? What scope of the student’s knowledge, skills and functioning may be monitored by teachers adopting the project-based learning approach?
The research was conducted under the interpretative paradigm, in accordance with qualitative research approach. In the study, basic types of qualitative data collecting methods were used, therefore the paper provides an analysis of the study material obtained from participant observation and document analysis (children’s output) during educational projects.
Based on the analysis of this material, categories determining the space for monitoring and assessing child’s learning process using project-based learning were identified. The author presented educational activities, situations and products that may help to identify and present the real evidence of child’s successful learning.Celem artykułu jest charakterystyka wybranych sposobów monitorowania postępów dziecka podczas pracy metodą projektów przez nauczyciela przedszkola a przez to rekonstrukcja ustalonych znaczeń i opisanie kierunku zmian praktyk społecznych.
Celem badań było zrozumienie i opisanie przestrzeni do oceniania i monitorowania postępów wychowanków w procesie uczenia się w przedszkolu podczas realizacji metody projektów. Perspektywę badawczą ujęto w pytaniach: W jaki sytuacjach, zadaniach nauczyciel podczas pracy metodą projektów może monitorować i oceniać postępy dziecka w procesie uczenia się? Przy pomocy jakich metod nauczyciel może monitorować postępy dzieci? Jaki zakres wiedzy, umiejętności i funkcjonowania wychowanka może być monitorowany przez nauczyciela w metodzie projektów?
Zrealizowany projekt badawczy mieści się w paradygmacie interpretatywnym, w perspektywie jakościowej. W ramach badań zastosowano podstawowe typy procedur gromadzenia danych jakościowych i dlatego w opracowaniu poddano materiał badawczy uzyskany w trakcie trwania projektów edukacyjnych w toku obserwacji uczestniczącej i analizy dokumentów (prac dzieci).
Na podstawie dokonanych analiz materiału badawczego wydobyto kategorie tworzące przestrzeń do monitorowania i oceniania procesu uczenia się dziecka z wykorzystaniem metody projektów. Pokazano działania edukacyjne, sytuacje, wytwory, które ułatwiają określenie i uwidaczniają dowody faktycznego uczenia się dziecka
Artystyczne narracje transmedialne, czyli fuzja sztuki interaktywnej, filmu, literatury, muzyki i malarstwa w pracach Lynn Hershman i Grahame’a Weinbrena
Full text linkInteractive, processual, multimedia, and modular art—enabling participation and transforming the viewer into an interactor—constitutes a transdisciplinary and, at times, transdomain phenomenon. Its creators extend beyond the realm of fine arts and the humanities, reaching into engineering, technology, architecture, and the sciences. Often, interactive art—which deeply explores the transformations of artistic expression in the age of media convergence—turns toward the past, delving into earlier processes (within seemingly concluded stages of art history) and problematizing them, building upon them new artistic meanings and values. Sometimes, artists incorporate specific earlier works—recognized as masterpieces of painting, literature, or music—into their interactive installations. This article focuses on the phenomenon of interactive art creators incorporating canonical masterpieces into works produced at the end of the 20th and the beginning of the 21st century, forming components of complex new media installations capable of generating intricate transmedial narratives. Two works are analyzed: Lynn Hershman’s installation Paranoid Mirror and Grahame Weinbren’s audiovisual piece Sonata. These artists utilize intermedial entanglements that go beyond adaptation or reinterpretation (Weinbren is considered a pioneer of interactive cinema). The goals of the analysis are: (1) to reflect on the functions such artistic strategies may serve (e.g., deepening the axiological dimension of narrative works); (2) to reveal the relationships between the contemporary artwork (displaying features of Escarpit’s notion of “creative betrayal” or Eco’s “open work”) and Walter Benjamin’s concept of auratic art; (3) to explore the status of such practices and their significance in enriching and expanding the semantic potential of contemporary interactive artworks.Sztuka interaktywna, procesualna, multimedialna, wielomodułowa, dająca możliwość partycypacji, przeobrażająca odbiorcę w interaktora, stanowi fenomen transdyscyplinarny, niekiedy transdziedzinowy. Jej twórcy wykraczają poza sferę sztuk pięknych, humanistyki, sięgając ku inżynierii, technice, czasem architekturze, naukom ścisłym. Zdarza się, że sztuka interaktywna, silnie eksploatująca problematykę przeobrażeń dzieła w dobie konwergencji mediów, zwraca się ku przeszłości, sięga w głąb procesów zaistniałych dawniej (w obręb pozornie zakończonych etapów przemian historii sztuki) i problematyzuje je, właśnie na nich nabudowując nowe jakości i sensy artystyczne. Czasem twórcy w interaktywnych instalacjach wykorzystują konkretne, powstałe wcześniej i cieszące się statusem arcydzieł, dzieła malarskie, literackie, muzyczne. Niniejszy artykuł skoncentrowany jest na zjawisku wykorzystywania przez twórców sztuki interaktywnej w obrębie powstałych pod koniec (w ostatnim dwudziestoleciu) XX i na początku XXI wieku prac – arcydzieł malarskich, muzycznych, klasyki literatury, stających się w ten sposób komponentami skomplikowanej struktury nowomedialnej instalacji, która daje możliwość generowania złożonych transmedialnych narracji. Analizie poddane zostały dwie prace: instalacja Lynn Hershman „Paranoid Mirror” oraz audiowizualna praca „Sonata” Grahame’a Weinbrena. Wymienieni autorzy wykorzystują intermedialne sploty, wykraczając w swych artystycznych działaniach poza zakres adaptacji czy reinterpretacji (Weinbren jest uważany za pioniera kina interaktywnego). Celem analiz jest: (1) refleksja nad kwestią funkcji, jaką może pełnić opisywana strategia artystyczna (np. pogłębianie sfery aksjologicznej dzieła narracyjnego); (2) ukazanie związków zachodzących pomiędzy współczesnym dziełem (wykazującym cechy Escarpitowskiej „podatności na twórczą zdradę” czy też opisanego przez U. Eco „dzieła otwartego”) a pojmowaną zgodnie z koncepcją W. Benjamina sztuką auratywną; (3) udzielenie odpowiedzi na pytanie o status tego typu działań oraz ich znaczenie w pogłębianiu, poszerzaniu zasobu sensów niesionych przez współczesne dzieło interaktywne