Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Laboratorium edukacyjne Wandy Dynowskiej: Elementy edukacji performatywnej wśród uchodźców tybetańskich w Indiach we wczesnym okresie formowania się społeczności na wygnaniu
Get PDFThe aim of this article is to present the educational activities of Wanda Dyn- owska (1888–1971) within the Tibetan refugee community in India during the initial period of its existence in exile. Dynowska, a now largely forgotten Polish theosophist and social activist, typically worked within cultural niches, focusing primarily on educational issues. In interwar Poland she was active in small theo- sophical communities, but she also directed her educational initiatives toward children and adults excluded from the formal education system. After moving to India in 1935, she worked, among others, with the children of Polish ref- ugees in India, emphasizing the need to build an axionormative community. Eventually, she undertook work among Tibetan refugees who began arriving in India after 1959. She focused on the education of children and young peo- ple, striving to create a system of schooling that addressed the specific needs of young refugees – understood by her primarily as the necessity of shaping and preserving identity. To this end, she introduced the Montessori method into the Tibetan education system. This article seeks to present and interpret Dynows- ka’s activities in light of the performance theory of Victor Turner (1982, 1988) and Richard Schechner (2013), with particular emphasis on the transformative potential of performative acts to model human attitudes and behaviors.Celem artykułu jest przedstawienie działalności edukacyjnej Wandy Dynow- skiej (1888–1971) w środowisku uchodźców tybetańskich w Indiach w począt- kowym okresie istnienia społeczności na wygnaniu. Dynowska, dziś już nie- mal zapomniana polska teozofka i działaczka społeczna, zwykle pracowała w niszach kulturowych, skupiając się na kwestiach edukacyjnych. Początkowo w Polsce w okresie międzywojennym działała w małych wspólnotach teozoficz- nych, ale swoje programy kierowała również do dzieci i dorosłych wykluczonych z systemu oświaty. Po wyjeździe do Indii w 1935 r. pracowała m.in. wśród dzieci polskich uchodźców w Indiach, pokazując im potrzebę budowania wspólnoty aksjonormatywnej. Ostatecznie podjęła pracę wśród tybetańskich uchodźców, którzy zaczęli napływać do Indii po 1959 r. Skupiła się na edukacji dzieci i mło- dzieży, dążąc do stworzenia systemu szkolnictwa uwzględniającego specyficzne potrzeby młodych uchodźców, które rozumiała jako konieczność kształtowania i zachowania tożsamości. W tym celu do tybetańskiego systemu edukacji wpro- wadziła metodę Marii Montessori. W niniejszym artykule zamierzamy przedsta- wić i zrozumieć działania Dynowskiej w świetle performatyki Victora Turnera (1982, 1988) i Richarda Schechnera (2013), ze szczególnym uwzględnieniem transformatywności aktów performatywnych, które mają potencjał modelowa- nia ludzkich postaw i zachowań
Życie towarzyskie żołnierzy osmańskich na zapleczu i tyłach frontu galicyjskiego w latach 1916–1917
Get PDFThe Galician social life of the soldiers of the Ottoman XV Corps, which fought on the Eastern Front of the Great War in 1916–1917, developed on two levels: service and private. The former encompassed contacts during ceremonies, inspections, and visits, while the latter consisted mainly of informal meetings in their free time. For officers, these meetings typically took place in messes or during winter training in rear areas. Non-commissioned officers file and rank soldiers, by contrast, were more likely to interact with the local population in whose homes they were quartered than with their comrades from allied armies. Despite differences in rank and language barriers, Ottoman officers and privates alike had equal access to cultural events in the major urban centers of the Austro-Hungarian Empire, where they were sent for treatment and convalescence. The encounters between members of the XV Corps, their allies, and the Galician population contributed to the dismantling of centuries-old stereotypes unfavorable to the Turks. This article is based on Turkish, Austrian, and Polish archival sources, memoirs and press reports, as well as selected secondary literature.Galicyjskie życie towarzyskie żołnierzy osmańskiego XV Korpusu, który w latach 1916–1917 walczył na froncie wschodnim wielkiej wojny, rozwijało się na dwóch płaszczyznach: służbowej i prywatnej. Ta pierwsza sprowadzała się przede wszystkim do kontaktów podczas różnego rodzaju oficjalnych uroczystości, inspekcji czy wizyt. Drugą stanowiły głównie nieformalne spotkania w wolnym czasie. W przypadku oficerów dochodziło do nich zazwyczaj w kasynach oraz podczas szkoleń przeprowadzanych w okresie zimowym na tyłach frontu. Podoficerowie i szeregowi żołnierze znacznie częściej integrowali się z miejscową ludnością, u której kwaterowali, niż z towarzyszami broni z sojuszniczych armii. Niezależnie od szarży i ograniczeń językowych równy dostęp do wydarzeń kulturalnych zapewniały osmańskim oficerom i szeregowym duże ośrodki miejskie w głębi monarchii austro-węgierskiej, do których trafiali na leczenie i rekonwalescencję. Kontakty społeczne przedstawicieli XV Korpusu z sojusznikami i galicyjską ludnością zaowocowały obaleniem licznych wielkowiekowych i krzywdzących dla Turków stereotypów
Kim byli Bucharczycy XVIII i XIX wieku?
Get PDFThe article attempts to answer the question “Who are the Bukharians?” posed by Julius Klaproth in his famous Asia Polyglotta (1823). The Khanate of Bukhara, founded in the 16th century by the Uzbeks, was an ethnic, cultural, and linguistic conglomeration that attracted the interest of European researchers, travelers, and scholars from the 18th century onward. Their studies produced publications on the history, culture, and language of the Bukharians. Some, like Pallas and Olufsen, classified the language as Turkic, while others, including Klaproth, considered it Iranian. An analysis of the lexicon recorded in historical sources indicates that all of them were partially correct. In the Khanate of Bukhara, two dialects coexisted: the Turkic dialect of Uzbek and the Iranian dialect of Persian (Tajik), which influenced each other, with the Uzbek lexicon being heavily Iranized.Artykuł jest próbą odpowiedzi na zadane przez Juliusa Klaprotha w Asia Polyglotta (1823) pytanie: „Kim są Bucharczycy?” Założony w XVI w. przez Uzbeków Chanat Buchary, będący swoistego rodzaju konglomeratem etniczno-kulturowo-językowym, stał się obiektem zainteresowań europejskich badaczy, podróżników, uczonych, którzy poczynając od XVIII wieku docierali na tamte tereny. Efektem były ich publikacje poświęcone historii, kulturze, a także językowi Bucharczyków. Część z nich (jak Pallas czy Olufsen) uważała, że język, jakim mówią, należy do grupy turkijskiej, inni zaś (jak Klaproth), że irańskiej. Analiza leksyki zawartej w źródłach historycznych wskazuje, że wszyscy mieli rację. W Chanacie Buchary musiały istnieć dwa dialekty: turkijski dialekt języka uzbeckiego oraz irański dialekt języka tadżyckiego, które to dialekty wzajemnie się przenikały, a leksyka uzbecka była silnie ziranizowana
Na styku języków i kultur: turkologiczne i orientalistyczne prace Pani Profesor Ewy Siemieniec-Gołaś
Get PDFThe purpose of this article is to analyze the scholarly achievements of Professor Ewa Siemieniec-Gołaś, a prominent researcher in the field of Turkish and Oriental studies, whose work focuses on the structure and evolution of Turkic languages. Her research covers a broad spectrum of subjects, from Ottoman Turkish morphology to lexicography, with an emphasis on linguistic and cultural interactions between the Turkic world and Europe. Professor Siemieniec‑Gołaś combines linguistic precision with deep historical analysis, which enables a better understanding of the ways in which language shapes and reflects cultural identity. Her work represents a key contribution to the development of research on Oriental languages. Professor Siemieniec‑Gołaś is also recognized for her commitment to the academic community, supporting the development of young scholars and encouraging an interdisciplinary approach to Oriental studies. Thanks to her wide-ranging interests and rich scholarly output, Polish Oriental studies enjoy enduring international recognition.Celem artykułu jest analiza dorobku naukowego Pani Profesor Ewy Siemieniec‑Gołaś, wybitnej badaczki w dziedzinie turkologii i orientalistyki, której prace naukowe koncentrują się na badaniu struktury i ewolucji języków turkijskich. Jej zainteresowania badawcze obejmują szerokie spektrum zagadnień, od morfologii osmańsko-tureckiej po leksykografię, z naciskiem na interakcje językowe i kulturowe między światem tureckim a Europą. Pani Profesor Ewa Siemieniec-Gołaś łączy w swoich badaniach precyzję lingwistyczną z głęboką analizą historyczną, co pozwala na lepsze zrozumienie, jak język kształtuje i odzwierciedla tożsamość kulturową. Jej prace stanowią kluczowy wkład w rozwój badań nad językami orientalnymi. Jest także ceniona za swoje zaangażowanie w działalność na rzecz środowiska akademickiego – wspiera rozwój młodych naukowców oraz promuje interdyscyplinarne podejście do badań nad Orientem. Dzięki jej szerokim zainteresowaniom i bogatemu dorobkowi naukowemu polska orientalistyka cieszy się nieustającą rozpoznawalnością na arenie międzynarodowej
Jana Potockiego niestabilne Turcje
Get PDFThis study presents two distinct moments in Jan Potocki’s engagement with Turkey, separated by more than twenty years. The first concerns his journey to Egypt in 1784, when the 23-year-old stopped for two months in Constantinople, a formative experience that nurtured his enduring passion for the Orient. The second moment occurs in 1806–1807, when, serving as an adviser to the administration of Tsar Alexander I and as a knowledgeable connoisseur of the Near East, the Caucasus, and Central Asia, he approached the Turkish question with the dispassionate, strategic perspective required for developing imperial policy under the looming threat of Napoleon’s conquering campaigns.Niniejsze studium przedstawia dwa momenty w relacjach Jana Potockiego z Turcją, dwa momenty oddzielone ponad dwudziestoletnim okresem. Pierwszym była podróż, którą 23-latek odbył do Egiptu w 1784 r., zatrzymując się najpierw na dwa miesiące w Konstantynopolu. Było to dla niego fascynujące doświadczenie, które miało trwały wpływ na jego niesłabnącą pasję do Orientu. Następnie, w latach 1806–1807, jako doradca cara Aleksandra I i znakomity znawca Bliskiego Wschodu, Kaukazu i Azji Środkowej, podszedł do kwestii tureckiej z beznamiętnej i wyrachowanej perspektywy, właściwej rozwojowi polityki imperialistycznej w obliczu zagrożenia podbojami Napoleona
Edukacja ekologiczna NGO w świetle nauczania papieża Franciszka: Analiza działalności komunikacyjnej projektu „Caritas Laudato si’”
Get PDFThe aim of this article is to present the activities of the third sector in the field of environmental education, inspired by the teachings of the Catholic Church. The research method used is a case study of the Caritas Laudato si’ project, covering communication activities undertaken by the initiators of this initiative in the field of environmental education. As part of this method, content analysis was carried out, focusing in particular on messages posted on the project’s official website. Two main research problems were identified, formulated in the form of the following questions: (1) What communication channels, methods and tools are used in the communication activities of the Caritas Laudato si’ project? (2) What key elements of the message of the encyclical Laudato si’, relating to the climate and ecological crisis, are present in the messages of the broadcasters of the Caritas Laudato si’ project? The first part of the article presents selected issues related to the climate and ecological crisis, as presented in the Pope’s teachings, primarily in the encyclical Laudato si’. The second part describes the communication channels used by the broadcasters of the analysed initiative, as well as the characteristics of the methods and tools used within its framework. It also discusses the values present in Francis’ encyclical, communicated simultaneously by the broadcasters of the Caritas Laudato si’ project.Celem artykułu jest przybliżenie działalności trzeciego sektora w obszarze edukacji ekologicznej, inspirowanej nauczaniem Kościoła katolickiego. Zastosowana metoda badawcza to studium przypadku projektu „Caritas Laudato si’”, obejmujące działania komunikacyjne podejmowane przez nadawców tej inicjatywy w zakresie edukacji ekologicznej. W ramach tej metody dokonano analizy treści obejmującej w szczególności przekazy zamieszczone na oficjalnej stronie internetowej projektu. Wyodrębniono dwa główne problemy badawcze, sformułowane w postaci następujących pytań: 1) Jakie kanały komunikacyjne oraz metody i narzędzia są stosowane w ramach działalności komunikacyjnej projektu „Caritas Laudato si’”? 2) Jakie kluczowe elementy przesłania encykliki Laudato si’, odnoszące się do kryzysu klimatyczno-ekologicznego, występują w przekazach nadawców projektu „Caritas Laudato si’”? Pierwsza część pracy prezentuje wybrane zagadnienia dotyczące kryzysu klimatyczno-ekologicznego, w tym obecne również w nauczaniu papieża – przede wszystkim w encyklice Laudato si’. Druga część obejmuje opis kanałów komunikacyjnych wykorzystywanych przez nadawców analizowanej inicjatywy, a także charakterystykę metod i narzędzi stosowanych w jej ramach. Omówiono w niej również wartości obecne w encyklice Franciszka, komunikowane jednocześnie przez nadawców projektu „Caritas Laudato si’”
A Naturalist Theology: Christianity Within a Holistic Paradigm
Get PDFThe root of the narrative that places naturalism in opposition to the central tenets of Christianity resides in the perception that a “naturalist” account of reality has no space for the nonmaterial/transcendental. That perceived dichot‑ omy, this paper will argue, resides in a categorical error about the nature and number of things in reality. The apparent conflict assumes that one faces a binary choice between matter and non‑matter, where the first of these falls under the remit of investigation by the natural sciences while the second does not, thus putting theology at odds with naturalism.In contrast to this dichotomous account, the scientific holistic ontologies pro‑ posed by Michael Esfeld (philosopher of science) and Hans Primas (quantum chem‑ ist) provide a radically different account of foundational reality in which one can argue that there is no requirement to reconcile two fundamentally different kinds of “stuff.” The contradiction between naturalism and Christianity is only apparent. It is based on our presuppositions about the world as described by science and our commitment to particular accounts of the nature of personhood. This paper does not claim that scientifically informed holism “solves” the naturalism versus anti‑naturalism debate; however, it does provide a way to integrate naturalistic (scientific) metaphysics into our Christian thought.The root of the narrative that places naturalism in opposition to the central tenets of Christianity resides in the perception that a “naturalist” account of reality has no space for the nonmaterial/transcendental. That perceived dichot‑ omy, this paper will argue, resides in a categorical error about the nature and number of things in reality. The apparent conflict assumes that one faces a binary choice between matter and non‑matter, where the first of these falls under the remit of investigation by the natural sciences while the second does not, thus putting theology at odds with naturalism.In contrast to this dichotomous account, the scientific holistic ontologies pro‑ posed by Michael Esfeld (philosopher of science) and Hans Primas (quantum chem‑ ist) provide a radically different account of foundational reality in which one can argue that there is no requirement to reconcile two fundamentally different kinds of “stuff.” The contradiction between naturalism and Christianity is only apparent. It is based on our presuppositions about the world as described by science and our commitment to particular accounts of the nature of personhood. This paper does not claim that scientifically informed holism “solves” the naturalism versus anti‑naturalism debate; however, it does provide a way to integrate naturalistic (scientific) metaphysics into our Christian thought
The Argument from Reason Revisited
Get PDFArguments against naturalism and materialism have a long history, from Plato to Plantinga. The paper has three parts: First, I reconstruct an argument from reason found in Plato’s the Phaedo. Second I consider whether the argu‑ ment is relevant to contemporary forms of naturalism. I argue that the argument does constitute a serious objection to some forms of naturalism. I then defend the argument against objections from GEM Anscombe, Graham Oppy, and Peter van Inwagen.Arguments against naturalism and materialism have a long history, from Plato to Plantinga. The paper has three parts: First, I reconstruct an argument from reason found in Plato’s the Phaedo. Second I consider whether the argu‑ ment is relevant to contemporary forms of naturalism. I argue that the argument does constitute a serious objection to some forms of naturalism. I then defend the argument against objections from GEM Anscombe, Graham Oppy, and Peter van Inwagen
