Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Wielokulturowość jako wyzwanie dla współczesnego przywództwa – analiza zjawiska w kontekście zarządzania hotelami w XXI w.
Get PDFBuilding a competitive advantage in the hotel industry today requires the kind of leadership that is open to multiculturalism of both customers and employees. The main goal of the article is to analyze the role and importance of multiculturalism in contemporary leadership and to define the responsibility of leaders in managing employees in a multicultural environment, in the context of 21st century hotel management. The authors prove that the challenges related to multiculturalism (of employees and clients) are very large, while leadership in the conditions of multiculturalism requires special qualities and skills of leaders. In the first part of the article, the authors explain the concept of multiculturalism and the importance of multiculturalism in managing human resources. The next part describes leadership in a multicultural environment. Then, solutions for managing people in modern hotels are presented. Next, the 21st century hotel is presented as a multicultural environment. The last part describes cultural diversity as a challenge for leadership in the context of the hotel industry.Budowanie przewagi konkurencyjnej w branży hotelarskiej wymaga dziś przywództwa otwartego na wielokulturowość, zarówno klientów, jak i pracowników.
Głównym celem artykułu jest analiza roli i znaczenia wielokulturowości we współczesnym przywództwie oraz określenie odpowiedzialności liderów w zarządzaniu pracownikami w środowisku wielokulturowym, w kontekście zarządzania hotelem w XXI w. Autorzy artykułu udowadniają, że wyzwania związane z wielokulturowością (chodzi zarówno o pracowników, jak i klientów) są bardzo duże, a przywództwo w warunkach wielokulturowości wymaga szczególnych cech i umiejętności liderów.
W pierwszej części artykułu autorzy wyjaśniają pojęcie wielokulturowości oraz znaczenie wielokulturowości w zarządzaniu zasobami ludzkimi. W kolejnej części opisano przywództwo w środowisku wielokulturowym. Następnie przedstawiono rozwiązania w zarządzaniu ludźmi we współczesnych hotelach. Hotel został zaprezentowany w XXI w. jako środowisko wielokulturowe, mając na uwadze pracowników i klientów. W ostatniej części opisano różnorodność kulturową jako wyzwanie dla przywództwa w kontekście branży hotelarskiej
Cerkiew przyfrontowego Charkowa
Get PDFCharków w czasach pokoju był miastem nad wyraz pełnym życia. Wstydliwie ukrywał to za szarymi ścianami budynków, wielkimi kompleksami budowli przemysłowych. Za żywiołem udawanego języka rosyjskiego miasto ukrywało swoją ukraińską istotę, co bezbłędnie zdradzało charkowian, gdziekolwiek by się nie udali – charakterystyczna wymowa i cały wachlarz ukrainizmów oraz typowo lokalnych słówek na kształt sławetnego „trempela” 1. Za tą scenografią miasta skryte było to, co określało jego rzeczywistą tożsamość – poczucie własnej godności, kreatywne podejście do pracy, subtelne, czasem sarkastyczne poczucie humoru i co chyba najważniejsze – zdolność doceniania wolności i jej obrony. Nie przypadkiem właśnie Charków wyróżniał się wśród pięciu pułkowych centrów Słobodzkiej Ukrainy – kraju będącego spełnieniem marzeń Ukraińców o „ziemi swobody” 2 – i stał się jej faktycznym centrum
Początki działalności publicznej Jerzego Sebastiana Lubomirskiego za panowania Władysława IV Wazy
Get PDFThe article discusses the beginnings of the public activity of Jerzy Sebastian Lubomirski (1616-1667), a son of the Cracow voivode Stanisław Lubomirski. Using abundant archival material, the author poses the question of whether the early years of Jerzy Sebastian Lubomirski’s political activity influenced his later attitude as a rebel, and raises several other issues. As a young man, J.S. Lubomirski, following the example of many young magnates, took an educational trip around Europe which he continued for several years. J.S. Lubomirski’s public activities began with his position as Speaker of the Proszowice sejmik and then his election to both Sejms in 1637. In his parliamentary activities at the Sejm in 1637, 1638, 1639, 1640, 1643, 1646 and 1647, he usually balanced between the stance of an oppositionist carrying out his father’s plans as the leader of the Lesser Poland nobility and a moderately neutral politician when he became Speaker of the Sejm in 1643. The collected sources indicate that Jerzy Sebastian Lubomirski turned out to be the most talented of Stanisław Lubomirski’s sons, clearly distancing his older brother Aleksander Michał and the younger Konstanty Jacek in terms of leadership skills and popularity among the nobility. After his father’s death in 1649, it was Jerzy Sebastian who became the head of the powerful Lubomirski family.Artykuł omawia początki działalności publicznej Jerzego Sebastiana Lubomirskiego (1616–1667), jednego z synów wojewody krakowskiego Stanisława Lubomirskiego. Wykorzystując bogaty materiał archiwalny, autor, wśród wielu innych kwestii, stawia pytanie o to, czy początkowe lata działalności politycznej Jerzego Sebastiana Lubomirskiego wywarły wpływ na jego późniejszą postawę rokoszanina. W młodości J.S. Lubomirski wzorem wielu młodych magnatów odbył kilkuletnią podróż edukacyjną po Europie. Działalność publiczną J.S. Lubomirski rozpoczął od funkcji marszałka sejmiku w Proszowicach, a następnie wyboru na oba sejmy w 1637 r. W działalności poselskiej na sejmach w latach 1637, 1638, 1639, 1640, 1643, 1646 i 1647 zazwyczaj balansował między postawą opozycjonisty realizującego plany ojca jako lidera szlachty małopolskiej a polityka umiarkowanie neutralnego, gdy w 1643 r. został marszałkiem sejmu. Zgromadzony materiał źródłowy wskazuje, że Jerzy Sebastian Lubomirski okazał się najzdolniejszym spośród synów Stanisława Lubomirskiego, wyraźnie dystansując pod względem zdolności przywódczych i popularności wśród szlachty starszego brata Aleksandra Michała i młodszego Konstantego Jacka. Po śmierci ojca w 1649 r. to właśnie Jerzy Sebastian stał się głową potężnej rodziny Lubomirskich
The Nature of Support Provided to Gifted Primary School Students Is Based on the Teacher’s Concept of Giftedness
No full textThe aim of the research was to identify the type of support that teachers provide to gifted students in grades 4–6 of primary schools in Poland in relation to their concepts of giftedness. Teachers’ understanding of the category of gifted students was analyzed: What do they find crucial in identifying gifted students? What areas of gifted students’ development are most important to them? Are there differences in the strategies for supporting gifted students between teachers who have different concepts of giftedness and who teach different subjects? The research was conducted on a group of 188 teachers using the standardized 20-item Balanced Development of Gifted Students Questionnaire. It helped identify the scope of the teachers’ activities in the cognitive, emotional/social, motivational, and creative spheres. It was shown that the dominant concept of giftedness among the surveyed teachers was cognitive and that their activities supporting gifted students were mainly aimed at mental development and knowledge acquisition. Support of the emotional/social sphere of gifted students was least frequently indicated by the respondents. There was consistency between the type of support provided and the teacher’s preferred concept of giftedness. There were significant differences in the definition of giftedness and the related type of support between teachers of different subjects. The subject which they taught also significantly differentiated the number of students identified as gifted: The most gifted students were identified by the art teachers, while the least were identified by the math teachers. The results may serve as guidelines for developing teachers’ competencies in working with gifted students by popularizing the concept of balanced development and making them aware of the links between beliefs about giftedness and the type of support provided
Women in Chess. Education-Related Problems During Talent Development Process
No full textThe aim of the paper is to identify the educational problems faced by Polish female chess grandmasters during the talent development process, i.e. the time required to win the highest women’s title. A free-form, in-depth, qualitative interview method was used; the research tool was a guide prepared based on Françoys Gagné’s Comprehensive Model of Talent Development (CMTD). The data was subjected to qualitative analysis: codes and categories relating to educational problems were applied to the interviews with 14 female chess grandmasters.
For female athletes, it is especially important to find a balance between school/academic life and sports practice. Women have much fewer opportunities to make a living from sports than men and are thus forced to prepare for other professions, which is tantamount to combining a sports career with getting an education. This situation can also be observed among female chess players. Additionally, women’s performance in chess is significantly lower than men’s. Thus, in the series of papers titled “Women in Chess. Problems…”, an attempt was made to present female chess grandmasters in the context of hardships that significantly affected the development of their talent. This paper presents hardships related to education.
The study showed that most of the future female grandmasters experienced education-related hardship during secondary school, mainly due to absenteeism from school, poor attitudes of teachers, a lack of interest from the school in their successes, and a non-conformist attitude towards the rules of the school system. As a result of the analysis, it is suggested to disseminate knowledge throughout the school environment concerning the specific nature of chess as a sport discipline and to implement support programs for female and male students who practice it
Mathematical Narrations and Poetry. A Mathematical Resilience Tool: Narraciones y poesías matemáticas. Una herramienta de Resiliencia Matemática
No full textMathematics frequently appear in stories, poetry, stories, literary narratives, in general in different literary genres.
Numbers and Mathematics usually appear in the stories, poems and narratives of children's and youth literature. Likewise, in these literary genres spatial relationships, shapes, sizes, quantities, numbers are verified, and it is that in Mathematics the pillars of logic and creativity underlie (Cervera, 1983).
Thus, it is intended to develop an analysis and reflection through a bibliographic review of children's and youth literature related to Mathematics as a resilient tool for coping with the teaching of this discipline, creating new learning situations to develop significant links between literature. “mathematics” and resilience.
The results of the research have revealed theoretical and practical tools (stories, tales, poetry, literary narratives, stories) that will accompany and promote resilient mathematical processes through the construction of symbolic spaces of refuge and socio-emotional acceptance through reading and creative expression motivated by children's and youth literature.
Las Matemáticas aparecen frecuentemente en cuentos, poesías, relatos, narraciones literarias, en general en distintos géneros literarios.
Los números y las Matemáticas aparecen habitualmente en los cuentos, poemas y narraciones de la literatura infantil y juvenil. Así mismo, en estos géneros literarios se constatan relaciones espaciales, formas, tamaños, cantidades, números, y es que en las “Matemáticas subyacen los pilares de la lógica y la creatividad” (Cervera, 1983, p. 32).
Así pues, se pretende desarrollar un análisis y reflexión a través de una revisión bibliográfica de la literatura infantil y juvenil relacionada con las “Matemáticas como herramienta resiliente para el afrontamiento de la enseñanza de esta disciplina creando nuevas situaciones de aprendizaje para desarrollar vínculos significativos entre la literatura matemática y la resiliencia” (Cervera, 1983, p. 22).
Los resultados de la investigación han dado a conocer herramientas teóricas y prácticas (relatos, cuentos, poesías, narraciones literarias, relatos) que acompañarán y favorecerán los procesos resilientes matemáticos a través de “la construcción de espacios simbólicos de refugio y acogimiento socioemocional mediante la lectura y la expresión creativa motivada por la literatura infantil y juvenil” (Pavón, 2015, p. 15)
 
Kobiecy głos w męskocentrycznym świecie: Dwór sułtański we wspomnieniach córek Abdülhamida II
Get PDFThis article presents life at the court of Ottoman Sultan Abdülhamid II at the turn of the 20th century, described from the point of view of his two daughters, Şadiye Osmanoğlu (1886–1977) and Ayşe Osmanoğlu (1887–1960). Both, independently of each other, published their memoirs in the 1950s and 1960s, first in the press and later as books. Finally, their autobiographies were published under the same title: Babam Abdülhamid [My Father Abdülhamid]. The literary analysis of the autobiographies focused on the category of selfnarration. The princesses wrote down their memoirs around the age of 70, with the experience of exile from their country and years of nomadic existence, requiring a lot of independence and self-reliance. Nevertheless, reporting on their youth, spent in the Sultan’s harem, they adopted the perspective of young girls, fully dependent on their father’s will and believing in his values. Declaring themselves to be content with life in this male-centric world, they considered a hierarchy-based order as natural. Only the passed over issues and omissions, especially regarding the emotional sphere, brought out in the process of analysing the autobiography, showed that Şadiye and Ayşe Osmanoğlu’s selfnarration, although carefully created, was not always coherent. The principles instilled in childhood, the desire to defend a world of values discarded in the era of the Republic and the plain nostalgia for a comfortable and secure youth in the harem resulted in the decision of the princesses not to make their voices resound more strongly.Artykuł przedstawia życie na dworze sułtana osmańskiego Abdülhamida II na przełomie XIX i XX w., opisane z punktu widzenia jego dwóch córek: Şadiye Osmanoğlu (1886–1977) i Ayşe Osmanoğlu (1887–1960). Obie, niezależnie od siebie, opublikowały wspomnienia w latach 50. i 60. XX w., najpierw w prasie, później w formie książkowej. Ostatecznie ich autobiografie ukazały się pod tym samym tytułem: Babam Abdülhamid [Mój ojciec Abdülhamid]. Analiza literaturoznawcza autobiografii dotyczyła kategorii autonarracji. Księżniczki spisały swe wspomnienia jako siedemdziesięcioletnie kobiety, mające za sobą doświadczenie wygnania z kraju i wieloletniej tułaczki, wymagającej dużej niezależności i samodzielności. Mimo to relacjonując swą młodość, spędzoną w sułtańskim haremie, przyjęły perspektywę młodych dziewczyn, zależnych w pełni od woli ojca i wierzących w wyznawane przez niego wartości. Deklarując zadowolenie z życia w tym męskocentrycznym świecie, traktowały jako naturalny porządek oparty na hierarchii, podporządkowując się pałacowej etykiecie. Dopiero miejsca przemilczane i niedomówienia, szczególnie dotyczące sfery emocji, wydobyte w procesie analizy autobiografii, pokazały, że autonarracja Şadiye i Ayşe Osmanoğlu, choć starannie kreowana, nie zawsze była spójna. Wpojone w dzieciństwie zasady, pragnienie obrony świata wartości porzuconego w czasach Republiki oraz zwykła tęsknota za wygodną i bezpieczną młodością w haremie sprawiły, że księżniczki nie zdecydowały się na to, by ich głos wybrzmiał mocniej
Świat anatolijskich Ormian w opowiadaniach Hagopa Mıntzuriego
Get PDFHagop Mıntzuri (1886–1978) is an Armenian short story writer from Turkey, who was born in the village of Armudan in Eastern Anatolia. During the Armenian genocide in 1915 he was staying in Istanbul, and this saved his life. His entire family – his wife and four little children – were killed in the massacre. He began to publish his short stories only in the second half of the 20th century. Even though he lived a considerable part of his life in Istanbul, in his short stories he discussed mainly the east Anatolian province which he remembered from the days of his childhood and youth. Mıntzuri is classified as a representative of the peasant writing in Western Armenian literature. He wrote in the Armenian language, and his books, which enjoy considerable popularity, are translated by the Turkish Armenians into Turkish. The article discusses the subject matter of Mıntzuri’s stories from the collection Turna Nereden Gelirsin (Crane, Whence Do You Come), which constitute an invaluable source of information about the world of the ancient Christian people in Asia Minor – the world of the Anatolian Armenians which no longer exists. This world disappeared forever due to the cruel deportation of the Armenians. Owing to the frank, unaffected prose of Mıntzuri’s stories, we may experience the day-to-day activities, concerns, delights, and above all the toil of the inhabitants of the Armenian villages of Eastern Turkey before the First World War. The main themes which are explored in these stories have to do with children, the situation of women, the difficult labours of a farmer, traditions, birth and death, seasonal work in Istanbul. The conclusions justify the thesis about the significant role of the autobiographical themes in literature. The latter make a work of literature a paradocument of its age. Preserving the charm of literature and fiction, it also provides an insight into the realia.Hagop Mıntzuri (1886–1978) to nowelista ormiański z Turcji, urodzony w wiosce Armudan we wschodniej Anatolii. Podczas pogromu Ormian w 1915 r. przebywał w Stambule, co uratowało mu życie. W masakrze zginęła cała jego rodzina – żona i czworo małych dzieci. Zaczął publikować swoje opowiadania dopiero w drugiej połowie XX w. Choć znaczną część życia spędził w Stambule, w opowiadaniach pisał głównie o wschodnioanatolijskiej prowincji, którą zapamiętał z dzieciństwa i młodości. Mıntzuri jest klasyfikowany jako przedstawiciel nurtu wiejskiego w literaturze zachodnioormiańskiej. Pisał w języku ormiańskim, a jego książki tłumaczone są przez tureckich Ormian na język turecki i cieszą się dużą popularnością. W artykule omawia się tematykę opowiadań Mıntzuriego ze zbioru Skąd przybywasz, żurawiu, które są bezcennym źródłem wiedzy o nieistniejącym już świecie prastarego chrześcijańskiego narodu w Azji Mniejszej – anatolijskich Ormian. Świat ten odszedł na zawsze wraz z okrutną deportacją Ormian. Dzięki opowieściom Mıntzuriego, napisanym bardzo szczerym, bezpretensjonalnym językiem, poznajemy codzienne życie, troski, radości, a przede wszystkim ciężką pracę mieszkańców ormiańskich wsi wschodniej Turcji przed I wojną światową. Główne tematy w tych opowiadaniach to: dziecko, sytuacja kobiety, ciężka praca rolnika, tradycje, narodziny, śmierć, sezonowa praca w Stambule. We wnioskach końcowych uzasadnia się tezę o wielkiej roli wątków autobiograficznych w literaturze. Sprawiają one, że dzieło literackie staje się paradokumentem epoki. Zachowując urodę literatury i fikcji, dostarcza także wiedzy o realiach
Kompetencje międzykulturowe studentów z wybranych krajów Unii Europejskiej (Polska, Hiszpania, Czechy, Włochy). : Wstępne założenia projektu badawczego
Get PDFThe changes taking place in the contemporary labour market were the factor that prompted our project. The employee’s position on this market does not depend only on his specialist knowledge and professional qualifications. This is particularly important in a multicultural environment, in which even linguistic competences are losing their significance because – without the ability to adapt to new cultural conditions – they do not play a major role. Cultural diversity becomes a source of competitive advantage at the moment when a company adopts appropriate strategies and techniques, which is the task faced by, among others, modern managers. The aim of the project is to explore the role of cross-cultural competence as an important element of university education from the point of view of both: educational programmes and the labour market. It is now believed that cross-cultural competence, understood as an attitude towards cooperation with representatives of other cultures, is a very important element of university education in the process of preparing students to successfully function on the global labour market. The level of interpersonal skills of individual members of a multicultural team (especially the level of their cultural intelligence) which enables them to effectively cooperate with representatives of other cultures is one of the main elements of cross-cultural competence. On the basis of the results of the study, the theories of management science will be elaborated on, taking into account international realities and emphasising the importance of cross-cultural competence on the labour market. The results of the project will support the development of management science, especially in the field of intercultural management, by indicating how existing management theories are based on and benefit from practice, and how they are interpreted in management practice. Thanks to the study, both theoreticians and practitioners of management will be able to obtain more knowledge about cross-cultural competence.Czynnikiem determinującym podjęcie niniejszego tematu badawczego są aktualne zmiany na rynku pracy. Coraz częściej przyjmuje się, że pozycja i rola pracownika na współczesnym rynku pracy nie zależą wyłącznie od jego specjalistycznej wiedzy i zawodowych kwalifikacji. Jest to szczególnie istotne, kiedy rozważamy ten problem pod kątem wielokulturowego środowiska pracy, w którym nawet kompetencje językowe tracą na znaczeniu, ponieważ – bez umiejętności adaptacji do nowych warunków kulturowych – nie odgrywają one większej roli. Umiejętne zarządzanie różnorodnością kulturową staje się źródłem przewagi konkurencyjnej w momencie, gdy firma przyjmuje odpowiednie strategie i techniki. Głównym celem projektu jest zbadanie roli kompetencji międzykulturowych jako ważnego elementu uniwersyteckiego kształcenia, zarówno z punktu widzenia programów edukacyjnych, jak i rynku pracy. Obecnie uważa się, że kompetencje międzykulturowe, rozumiane jako zdolność do współpracy z przedstawicielami innych kultur, są bardzo ważnym elementem kształcenia uniwersyteckiego w procesie przygotowywania studentów do skutecznego funkcjonowania na globalnym rynku pracy. Poziom umiejętności interpersonalnych poszczególnych członków zespołu wielokulturowego (zwłaszcza poziom inteligencji kulturowej) umożliwiający im efektywną współpracę z przedstawicielami innych kultur jest jednym z głównych elementów kompetencji międzykulturowych. Na podstawie wyników badań zostaną zaproponowane uzupełnienia do teorii nauki o zarządzaniu, uwzględniające międzynarodowe realia oraz potrzebę wzmacniania poczucia znaczenia kompetencji międzykulturowych na rynku pracy. Wyniki projektu będą wspomagały rozwój nauki o zarządzaniu poprzez wskazanie, w jaki sposób istniejące teorie zarządzania bazują na praktyce i korzystają z niej oraz w jaki sposób są interpretowane w praktyce zarządzania. Dzięki przeprowadzanym badaniom teoretycy i praktycy zarządzania mogą zdobyć większy zakres wiedzy dotyczącej kompetencji międzykulturowych