Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Zaślubiny Kościołów Polski i Zambii
Get PDFIn 1912, Jesuits from the Province of Galicia of the Society of Jesus reached the territory of an English colony in North Rhodesia (Zambia since 1964) and started evangelization work, which has been continued by the next generation of Polish Jesuits. One of the most beautiful pages about the Jesuits work in Zambia was written by the first bishop and archbishop of Lusaka, Fr. Adam Kozłowiecki SJ (1911–2007). On the 17th of May 1970, he participated, along with his successor in leading the archdiocese of Lusaka, Fr. Archbishop Emmanuel Milingo, in a Mass celebrated in the Cathedral of St. John the Baptist in Warsaw, during which the Primate of Poland, Card. Stefan Wyszyński, preached a homily. During the Mass, a symbolic act of union of the Church of Poland and the Church of Zambia took place, which was expressed by the two bishops’ rings joined by a gold link that were placed on the altar.
The Ordinary from the Diocese of Chipata and the Director of Health from Zambia’s Episcopal Confederation, Bishop George Cosmas Zumaire Lungu, referred to this event during his visit to Poland. On September 16th 2015, in Warsaw, Bishop Lungu participated in signing an agreement regarding a medical cooperation between Cardinal Adam Kozłowiecki Memorial Hospital in Lusaka and the Prof. Doctor Jan Bogdanowicz Children’s Hospital . The agreement was made possible due to the efforts of the Cardinal Adam Kozłowiecki, S.J., foundation, “Heart Without Frontiers” („Serce bez granic”), which is located in Huta Komorowska, in the Kozłowiecki family residence. In this way, the symbolic union between the Polish and Zambian Churches from 17th May 1970 was transformed at the beginning of the 21st century into a new and deeper form of cooperation between those two Churches.W 1912 r. jezuici z Prowincji Galicyjskiej Towarzystwa Jezusowego przybyli na tereny kolonii angielskiej Rodezji Północnej (od 1964 r. Zambia) i podjęli pracę ewangelizacyjną, którą kontynuuje kolejne pokolenie jezuitów polskich 2. Jedną z pięknych kart działalności jezuitów polskich w Zambii zapisał pierwszy biskup i arcybiskup Lusaki – ks. kard. Adam Kozłowiecki SJ (1911– 2007) 3. 17 maja 1970 r. uczestniczył wraz ze swoim następcą w zarządzaniu archidiecezją Lusaka ks. arcybiskupem Emmanuelem Milingo we Mszy św. w katedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie, podczas której wygłosił kazanie prymas Polski ks. kard. Stefan Wyszyński. W czasie Mszy św. dokonał się akt symbolicznych zaślubin Kościołów Polski i Zambii, które wyrażały spoczywające na ołtarzu dwa splecione złotym ogniwem pierścienie biskupie.
Do tego wydarzenia nawiązywał, podczas swojej wizyty w Polsce, ordynariusz diecezji Chipata i dyrektor ds. zdrowia z ramienia Konferencji Episkopatu Zambii – ks. bp George Cosmas Zumaire Lungu. 16 września 2015 r. w Warszawie ks. bp Lungu wziął udział w podpisaniu umowy o współpracy medycznej pomiędzy Szpitalem im. Kard. Adama Kozłowieckiego SJ w Lusace (Cardinal Adam Memorial Hospital) a Szpitalem Dziecięcym im. prof. dr. med. Jana Bogdanowicza. Podpisanie umowy było możliwe dzięki staraniom Fundacji im. Ks. Kard. Adama Kozłowieckiego SJ „Serce bez granic” z siedzibą w Hucie Komorowski, rodzinnym majątku rodu Kozłowieckich. W ten sposób symboliczne zaślubiny Kościołów Polski i Zambii z 17 maja 1970 r. przybierają na progu XXI w. nowe i coraz bogatsze formy współpracy między dwoma Kościołami
Ks. Franciszek Blachnicki i przyszłość Kościoła, czyli młodzi chrześcijanie według Jana Pawła II
Get PDFThe Venerable Servant of God Fr. Franciszek Blachnicki had a great influence on Cardinal Karol Wojtyła’s (John Paul II) feelings about and attitude toward the young. One can also claim the reverse. Karol Wojtyła and Franciszek Blachnicki lived in unity of ideals and became a “footprint” of God passing through His Church. They accepted the grace of God, and it had already guided everything properly in their lives. They were permeated by the Spirit of God and He evidently worked through them. In order to see Fr. Blachnicki’s influence on John Paul II’s perception of the young, as well as the other way round, it is necessary to go back to the story of Franciszek Blachnicki’s conversion and life of grace, to show against such a background some traces of their understanding of the Church, especially the Church of young people. But it is also clear, I think, that Cardinal Karol Wojtyła and later John Paul II also had a clear influence on what was happening in the development of pastoral thought and concern for young Christians by Fr. Franciszek Blachnicki. It was Fr. Blachnicki who contributed to the post-Council understanding of the theology of the Church as a community. He built a living Church, cared for and implemented liturgical renewal and lived the mystery of the liturgy. And the same can certainly be said of Pope John Paul II. They both lived this and led other Christians, including especially young people, to this.Wielki wpływ na odczuwanie młodych i stosunek do nich kard. Karola Wojtyły (Jana Pawła II) miał Czcigodny Sługa Boży ks. Franciszek Blachnicki. Można też mówić o drodze odwrotnej. Karol Wojtyła i Franciszek Blachnicki żyli w jedności ideałów i stali się „śladem” przechodzącego przez swój Kościół Boga. Oni przyjęli łaskę Boga, a ona już wszystko poprowadziła właściwie w ich życiu. Zostali przeniknięci Duchem Bożym i On ewidentnie przez nich działał. By zobaczyć wpływ ks. Blachnickiego na postrzeganie młodych przez Jana Pawła II, a także i drogę odwrotną, trzeba sięgnąć do historii nawrócenia i życia łaski Franciszka Blachnickiego, by na takim tle ukazać niektóre ślady ich rozumienia Kościoła, szczególnie tego Kościoła młodych ludzi. Jasne też jest, że kard. Karol Wojtyła, a później Jan Paweł II miał także wyraźny wpływ na to, co działo się w rozwoju myśli duszpasterskiej i troski o młodych chrześcijan przez ks. Franciszka Blachnickiego. To ks. Blachnicki przyczynił się do zrozumienia posoborowej teologii Kościoła jako wspólnoty. On budował żywy Kościół, dbał i wprowadził w życie odnowę liturgiczną i sam żył misterium liturgii. A to samo można z całą pewnością powiedzieć o papieżu Janie Pawle II. Oni tym żyli i do tego prowadzili innych chrześcijan, w tym zwłaszcza młodych
Obraz pandemii w pamięci dzieci
Get PDFThe aim of the article is to try to answer the question: how was the last pandemic year of their lives recorded in children’s memories, both individually and collectively? What features of children’s memory can be reconstructed on the basis of the collected answers to the question we posed? The article is based on J. Assmann’s concept of collective memory. The material is based on a qualitative study conducted by the authors, which included 106 children and their statements about COVID-19. Our research shows the selectivity of memory: children remember that year primarily as a time of changes, including no contact with their loved ones, the need to wear masks, and distance learning. Memory is emotional and the past year was remembered as a time of sadness, fear, loss, and boredom. However, children’s memory is different in terms of emotional and rational assessment: in the emotional layer, negative assessment dominates, in the rational – positive (children emphasize the benefits of this time).Celem artykułu jest próba odpowiedzi na pytania: Jak w pamięci dzieci – zarówno indywidualnej, jak i zbiorowej – zapisał się pandemiczny rok ich życia? Jakie cechy pamięci dziecka można zrekonstruować na podstawie zebranych odpowiedzi na zadane przez nas pytanie? Artykuł opiera się na koncepcji pamięci zbiorowej J. Assmanna. Podstawę materiałową stanowią przeprowadzone przez autorki badania jakościowe, które objęły 106 dzieci i ich wypowiedzi na temat koronawirusa COVID-19. Przeprowadzone przez nas badania pokazują selektywność pamięci – dzieci pamiętają rok 2020 przede wszystkim jako czas zmian, które obejmują: brak kontaktów z bliskimi, konieczność noszenia maseczek i naukę zdalną. Pamięć jest emocjonalna, pandemiczny rok został zapamiętany jako czas smutku, lęku, straty oraz nudy. Pamięć dzieci jest jednak zróżnicowana pod względem oceny emocjonalnej i racjonalnej – w warstwie emocjonalnej dominuje ocena negatywna, w racjonalnej – pozytywna (dzieci podkreślają korzyści tego czasu)
Metafizyka w ujęciu o. prof. Stanisława Ziemiańskiego SJ
Get PDFIn the article, the author presents the achievements of Fr. Stanisław Ziemiański, S.J., in metaphysics. The opportunity for this research was his 90th birthday. From such a perspective, one can more fully appreciate the Jubilarian’s contribution to the mentioned field of philosophy. The article begins with a presentation of the historical context of the development of Fr. Ziemiański’s philosophical thought, where the fundamental role was played by Thomistic philosophy, which was focused in the Polish realities of the time on discussion with Marxism. This discussion concerned not only discovering the limitations and critique of Marxism. The representatives of Thomism proposed their original interpretation of reality, marked by greater realism and more convincing rationality. The next point is devoted to the conception of Fr. Ziemiański’s metaphysics, which refers to the Aristotelian-Thomistic tradition, enriched with elements taken from contemporary philosophical currents and natural sciences. The most characteristic features of this approach include basing on experience and orientation towards really existing beings, the abstractio totius method, cognitive realism and maximalism, as well as the cognition of the absolute being. In a further step the contribution of Fr. Ziemiański to the interpretation of crucial metaphysical issues is discussed, such as transcendentals, contingency, purposefulness and the structure of being. It is emphasized that he pointed out the existential nature of the transcendentals and their irreducibility to universal concepts. In addition, he presented the specificity of the relation linking a contingent being with a necessary being, as well as the justification of the existence of the final cause based on an analysis of the internal structure of being. His important contribution was also the elaboration of the problem of relations in terms of F. Suarez and the presentation of the functional aspects of the composition of being from essence and existence. In conclusion, the results are noted, focusing on the importance of metaphysics as the base field of philosophical research.W artykule autor przedstawia dorobek o. Ziemiańskiego SJ na polu metafizyki. Okazją do tego był jubileusz 90. urodzin, z którego perspektywy można pełniej docenić wkład Jubilata w tę dziedzinę filozofii. Prezentację rozpoczyna przybliżenie kontekstu historycznego kształtowania się myśli filozoficznej o. Ziemiańskiego, gdzie podstawową rolę odegrała filozofia tomistyczna, skoncentrowana w ówczesnych polskich realiach na dyskusji z marksizmem. Dyskusja ta nie sprowadzała się wyłącznie do odkrywania ograniczeń i krytyki marksizmu. Przedstawiciele tomizmu proponowali własną interpretację rzeczywistości, odznaczającą się większym realizmem i bardziej przekonującą racjonalnością. Kolejny punkt poświęcony został koncepcji metafizyki o. Ziemiańskiego, nawiązującej do tradycji arystotelesowsko-tomistycznej, wzbogaconej elementami zaczerpniętymi ze współczesnych kierunków filozoficznych oraz nauk szczegółowych. Pośród najbardziej charakterystycznych cech tego ujęcia wskazano oparcie na doświadczeniu i zorientowanie na byt realnie istniejący, metodę abstractio totius, poznawczy realizm i maksymalizm, jak też ukierunkowanie na poznanie bytu absolutnego. W dalszej kolejności omówiono wkład Ziemiańskiego w interpretację kluczowych zagadnień metafizycznych, takich jak transcendentalia, przygodność, celowość czy struktura bytu. Podkreślono, iż opowiadał się on za egzystencjalną naturą transcendentaliów, a przez to ich niesprowadzalnością do pojęć uniwersalnych. Ponadto, w ciekawy sposób przedstawił specyfikę relacji wiążącej byt przygodny z bytem koniecznym, jak również uzasadnienie konieczności istnienia przyczyny celowej oparte na analizie wewnętrznej struktury bytu. Ważnym jego wkładem do refleksji nad strukturą bytu było także opracowanie problematyki relacji w ujęciu F. Suareza oraz ukazanie funkcjonalnych aspektów złożenia bytu z istoty i istnienia. W zakończeniu odnotowano wnioski koncentrujące się na znaczeniu metafizyki jako bazowej dziedziny poznania filozoficznego
Księdza Jana Ciemniewskiego koncepcja wychowania do cnót roztropności, męstwa i wstrzemięźliwości
Get PDFThe aim of the article is to introduce the scientific and journalistic life and acquis of Father Jan Ciemniewski (1866–1947). The basis meant for developing this publication are the main works of the Polish priest. Philosophical and theological elaborations of issues that this scholar was considering, created when he was alive as well as after his death, were also used here. Ciemniewski was a priest interested in philosophy, theology and pedagogy. He was a creator of the philosophical upbringing system based on the classical Aristotelian-Thomistic concept of the nature of the human gist and ethics assuming the necessity of upbringing a human by forming the cardinal virtues in him. He made the mind-improving virtue of prudence the special object of his interests, but also the virtues of fortitude and abstinence. He claimed that in upbringing, not only of children and teenagers but also of the adult part of the society, we have to pay attention to fighting alcoholism and impurity because they are the ones that endanger the existence of individuals and the nation. He wrote that alcohol not only weakens a person’s will, but also damages his nervous system, and contributes to the material impoverishment of the person who abuses the drink. In developing his concept of education, Ciemniewski drew on the rich heritage of European thought. He was also interested in experimental psychology and drew inspiration from Polish psychologists (J. Ochorowicz, R. Radziwiłłowicz, T. Jaroszyński). He criticised ethical liberalism, materialism and hedonism. According to this scholar, proper upbringing consists in improving the human intellect and strengthening the power of human will.Celem artykułu jest przedstawienie informacji o życiu i dorobku naukowym oraz publicystycznym ks. Jana Ciemniewskiego (1866–1947). Podstawą źródłową służącą opracowaniu niniejszej publikacji są główne dzieła polskiego kapłana. Posiłkowano się również opracowaniami filozoficznymi i teologicznymi zagadnień, które rozważał opisywany uczony, powstałymi zarówno w okresie jego aktywności naukowej i duszpasterskiej, jak i po jego śmierci. Ciemniewski był kapłanem interesującym się filozofią i teologią oraz pedagogiką. Był twórcą systemu filozofii wychowania opartego na klasycznej, arystotelesowsko-tomistycznej koncepcji natury ludzkiej osoby oraz etyce zakładającej konieczność wychowania człowieka poprzez kształtowanie w nim cnót kardynalnych. Szczególnym przedmiotem zainteresowań uczynił doskonalącą rozum cnotę roztropności, a także cnotę męstwa i umiarkowania, nazywaną przez siebie cnotą wstrzemięźliwości. Twierdził, że w wychowaniu nie tylko dzieci i młodzieży, ale także i dorosłej części społeczeństwa, należy zwracać uwagę na walkę z alkoholizmem i nieczystością, ponieważ one głównie zagrażają egzystencji jednostek i narodu. Pisał, że alkohol nie tylko osłabia wolę człowieka, ale także uszkadza jego system nerwowy oraz przyczynia się do zubożenia materialnego osoby nadużywającej tego trunku. Opracowując swoją koncepcję wychowania, Ciemniewski korzystał z bogatego dorobku myśli europejskiej. Interesował się także psychologią eksperymentalną oraz czerpał inspiracje od polskich psychologów (J. Ochorowicz, R. Radziwiłłowicz, T. Jaroszyński). Krytykował liberalizm etyczny, materializm, hedonizm. Według tego uczonego właściwe wychowanie polega na usprawnianiu ludzkiego intelektu i wzmacnianiu siły woli człowieka
Księstwo Bari i sumy neapolitańskie: Polsko-hiszpański spór o spadek po królowej Bonie
Get PDFThe purpose of the article is to show the legal basis and course of the legal dispute between the rulers of Poland and Spain over the rights to Queen Bona’s Neapolitan inheritance, which consisted of the principalities of Bari and Rossano, movable property and a loan granted by the queen to the King of Spain in the amount of 430,000 ducats secured at the customs house in Foggia (the so-called Neapolitan sums). The complicated dynastic dispute, which lasted a century and a half, is documented by several thousand sources of various types scattered in archives across Europe from Krakow to Simancas and from Naples to Stockholm. Some of them, especially from 1548–1572, were published in Polish and Italian collections. The entirety of the Polish kings’ efforts to regain Bona’s inheritance has not yet seen a full and modern study. The starting point of the analysis was to determine the legal situation of the queen’s Neapolitan estates at the time of her decision to leave Poland. Against this background, the most important elements of the diplomatic game that Bona played with Emperor Charles V and King Philip II are indicated, as well as the conditions of her return to Bari. The queen’s death in November 1557 and her last will, in which she bequeathed the principalities of Bari and Rossano to Philip II, with Sigismund Augustus inheriting only movable property and Neapolitan sums, opened a new phase in the history of the Polish-Spanish dispute. Sigismund Augustus built an exceptionally extensive and well-functioning diplomatic network for the negotiations to recover his mother’s entire inheritance. In the end, the king succeeded in recovering only part of the movable property and retained the right to the Neapolitan sums, which, with the death of Anna Jagiellon, passed to the Republic. Consequently, successive electoral kings until the War of the Spanish Succession solicited in Madrid and Naples for regular interest payments on Neapolitan sums.Celem artykułu jest ukazanie podstaw prawnych i przebiegu sporu prawnego między królami Polski a władcami Hiszpanii dotyczącego praw do neapolitańskiego dziedzictwa królowej Bony, na które składały się księstwa Bari i Rossano, majątek ruchomy oraz pożyczka udzielona przez Bonę królowi Hiszpanii w wysokości 430 tys. dukatów zabezpieczona na komorze celnej w Foggii (tzw. sumy neapolitańskie). Skomplikowany i trwający półtora wieku spór dynastyczny dokumentuje kilka tysięcy różnego typu źródeł rozsianych po archiwach całej Europy od Krakowa po Simancas i od Neapolu po Sztokholm. Część z nich, zwłaszcza z lat 1548–1572, została opublikowana w polskich i włoskich wydawnictwach źródłowych. Całość działań królów polskich w sprawie odzyskania spadku Bony nie doczekała się nowoczesnego opracowania, a jedynym pełnym opracowaniem jest popularnonaukowa książka Klemensa Kanteckiego wydana w 1881 r. Temat ten pojawiał się na marginesie w wielu pracach dotyczących Bony i Zygmunta Augusta, dziejów dyplomacji za ostatniego Jagiellona oraz w pracach dotyczących relacji polsko-hiszpańskich w XVI i XVII w. Punktem wyjścia analizy jest ustalenie sytuacji prawnej, w jakiej znajdowały się neapolitańskie posiadłości królowej w momencie podejmowania przez nią decyzji o wyjeździe z Polski. Na tym tle wskazano najważniejsze elementy gry dyplomatycznej, jaką Bona prowadziła z cesarzem Karolem V i królem Filipem II, oraz uwarunkowania jej powrotu do Bari. Śmierć królowej w listopadzie 1557 r. i jej testament, w którym księstwa Bari i Rossano zapisywała Filipowi II, a Zygmunt August dziedziczył jedynie dobra ruchome i sumy neapolitańskie, otworzyły nowy etap w dziejach sporu polsko-hiszpańskiego. Na potrzeby rokowań mających na celu odzyskanie całego spadku po matce Zygmunt August zbudował wyjątkowo rozległą i dobrze funkcjonującą sieć dyplomatyczną. Niepowodzenia w odzyskaniu Bari i Rossano spowodowały, że król zdecydował się na mediację cesarza w toczonym sporze z królem Hiszpanii. Arbitraż stwarzał dla Zygmunta Augusta nową sytuację prawną i modyfikował sposób i zakres działania. Wydaje się, że król nie do końca uświadamiał sobie, w jak skomplikowany labirynt prawno-administracyjny wprowadza sprawę spadku po matce i wkracza w świat odmiennych obyczajów i mentalności. Ostatecznie królowi udało się odzyskać jedynie część majątku ruchomego i zachować prawo do sum neapolitańskich, które wraz ze śmiercią Anny Jagiellonki przeszły na własność Rzeczypospolitej. W konsekwencji kolejni królowie elekcyjni aż do czasu wojny o sukcesję hiszpańską zabiegali w Madrycie i Neapolu o regularną wypłatę odsetek z sum neapolitańskich
Kultura komunikacji na skalę masową: Starożytne igrzyska rzymskie i metody komunikacji z widownią
Get PDFThe aim of this article is to analyse sources on a verbal and written mass communication between the organisers of the games (editores) and the audience in ancient Rome. Methods established by the Romans as senders and recipients of the conveyed information gave a range of possibilities to communicate needs and preferences, as well as to express often extreme emotions. The model, the creation of which stemmed from the necessity to inform the audience about the upcoming arena events (by the organiser) and to communicate the experienced emotions (by spectators), became over time the distinctive culture of communication, applied before the games but also throughout the event and after it ended. This communicative social construct typical of ancient Rome was necessary for the efficient distribution of oral and textual messages. The preserved sources allow us to state that the communication model included:
1) verbal/oral information conveyed to the public by the games organisers (via the announcements made by heralds); people’s cheers and chants (including both criticism and praise);
2) written information conveyed by the organisers (edicta munerum advertising the games before the event and announcements presented on placards distributed around the theatres and amphitheatres throughout the event); acclamationes and graffiti, painted and inscribed accordingly, by the audience after the spactacula. This article is to define the individual types of ancient methods of oral and written communication, to determine their function depending on their context, and to establish their effectiveness in the discourse carried out on a mass scale in ancient Rome.Celem artykułu jest przeanalizowanie źródeł dotyczących masowej komunikacji werbalnej i pisemnej między organizatorami igrzysk (editores) a widzami w starożytnym Rzymie. Metody wykształcone przez Rzymian jako nadawców i odbiorców przekazywanych informacji stworzyły wachlarz możliwości do komunikowania potrzeb i preferencji, a także do wyrażania, często skrajnych, emocji. Model, którego wytworzenie wynikało z konieczności informowania widowni o nadchodzących wydarzeniach na arenie (przez organizatora spectaculum) oraz komunikowania doświadczanych odczuć i wrażeń (przez widza), stał się z czasem swoistą kulturą komunikacji funkcjonującą przed igrzyskami, w ich czasie, ale także już po ich zakończeniu. Ten komunikacyjny konstrukt społeczny typowy dla starożytnego Rzymu był niezbędny do sprawnego przekazywania komunikatów ustnych i tekstowych. Na podstawie zachowanych źródeł można stwierdzić, że model komunikacyjny uwzględniał: 1) informacje ustne przekazywane tłumom na widowni przez organizatorów igrzysk (za pomocą m.in. zapowiedzi ogłaszanych przez heroldów); okrzyki i skandowanie publiczności (zawierające zarówno krytykę, jak i pochwały); oraz 2) informacje pisemne organizatorów (edicta munerum reklamujące igrzyska przed ich wystawieniem i ogłoszenia przedstawione na zapisanych tablicach roznoszonych po teatrach i amfiteartach w czasie danego wydarzenia); acclamationes i graffiti, odpowiednio malowane i wyryte przez widzów po odbytych już spactacula. Artykuł ten ma za zadanie zdefiniować poszczególne rodzaje starożytnych metod komunikacji werbalnej i pisemnej, określić ich funkcje w zależności od kontekstu oraz ustalić ich skuteczność w dyskursie prowadzonym na skalę masową w starożytnym Rzymie
Tajemnice dyplomacji watykańskiej – udział nuncjusza Giovanniego Antonia Davii w elekcji Fryderyka Augusta Wettyna na króla Polski
Get PDFThe aim of the article is to show the role played by the nuncio Giovanni Antonio Davia in the election in 1697. The article was written on the basis of both published and unreleased correspondence of Nuncio Davia with the State Secretariat from the Vatican Archives and the Vatican Library. After the death of King John III Sobieski, the election that took place in 1697 was one of the most corrupt. Among a number of candidates, the son of King John III, James and Louis de Bourbon, the Duke of Conti, had the most serious chances of winning the crown. To the surprise of the nobility gathered on the electoral field, at the last moment, the candidacy of the Protestant Saxon elector, Frederick Augustus Wettin, who had previously secretly converted to Catholicism, was announced. In order to complete the formalities of Frederick’s conversion to Catholicism, which had been kept secret since 2 June 1697, Nuncio Davia had to authenticate it. The nuncio did not yield to the pressure of the supporters of the French candidacy seeking to block the Wettin election and issued an opinion on its validity. For this reason he was accused by Wettin’s opponents of acting illegally and of being guided by private interests, since Nuncio Davia owed his nephew’s release from Turkish captivity to Frederick Augustus’ intercession. It has to be said that as a result of various circumstances, Archbishop Davia had to visit Warsaw in a role which was not expected for a papal nuncio, i.e. as a representative of the Pope who kept a neutral stance towards internal conflicts. The Saxon ruler’s candidacy and subsequent conversion to Catholicism forced the nuncio to take actions that were praised by the Saxon supporters on the one hand, and contested by the supporters of the French camp on the other. However, contrary to the accusations made by the latter, one may be inclined to believe that it was not private motives but the interests of the Catholic Church that led the nuncio to authenticate the conversion of Frederick Augustus Wettin to Catholicism.Celem artykułu jest ukazanie roli, jaką w elekcji w 1697 r. odegrał nuncjusz Giovanni Antonio Davia. Artykuł napisano na podstawie wydanej i niewy- danej korespondencji nuncjusza Davii z sekretariatem stanu, znajdującej się w Archiwum Watykańskim i Bibliotece Watykańskiej. Po śmierci króla Jana III Sobieskiego elekcja, jaka odbyła się w 1697 r., należała do naj- bardziej skorumpowanych. Wśród szeregu kandydatów najpoważniejsze szanse zdobycia korony mieli syn króla Jana III, Jakub i Ludwik de Bourbon, książę de Conti. Ku zaskoczeniu zgromadzonej na polu elekcyjnym szlachty w ostatnim momencie zgłoszono kandydaturę elektora protestanckiej Saksonii, Fryderyka Augusta Wettyna, który wcześniej dokonał potajemnej konwersji na katolicyzm. Aby dopełnić formalności konwersję Fryderyka Augusta na katolicyzm, zachowywaną od 2 czerwca 1697 r. w sekrecie, musiał uwierzytelnić nuncjusz Davia. Nuncjusz nie uległ naciskom zwolen- ników francuskiej kandydatury dążących do zablokowania elekcji Wettyna i wydał opinię o jej ważności. Z tego powodu został oskarżony przez przeciwników Wettyna o działania niezgodne z prawem, jak również kie- rowanie się prywatnym interesem, gdyż nuncjusz Davia wstawiennictwu Fryderyka Augusta zawdzięczał uwolnienie bratanka z niewoli tureckiej. Należy stwierdzić, iż na skutek splotu różnych okoliczności arcybiskup Davia musiał wystapić w Warszawie w roli, jakiej nie przewidywano dla papieskiego nuncjusza, to znaczy przedstawiciela papieża zachowujące- go wobec wewnętrznych konfliktów neutralne stanowisko. Kandydatura, a następnie konwersja na katolicyzm władcy Saksonii zmusiła nuncjusza do podjęcia działań z jednej strony chwalonych przez stronników saskich, a z drugiej kontestowanych przez zwolenników obozu francuskiego. Wbrew jednak oskarżeniom wysuwanym przez tych ostatnich można się skłonić do sądu, że to nie prywatne motywy, lecz interes Kościoła katolickiego skłoniły nuncjusza do uwierzytelnienia konwersji Fryderyka Augusta Wet- tyna na katolicyzm
To kopuła świętego Piotra, to Rzym… : Wieczne Miasto w relacjach z polskich podróży (1858–1905)
Get PDFSince the Middle Ages, Italy has been one of the most important countries on the road map of Polish travelers and pilgrims, which has had an impact on the number of written memories and accounts. Because Romantic travel writing largely inspired by Johann Wolfgang Goethe’s The Italian Journey has already received many studies, I focused my attention on the second half of the nineteenth and early twentieth centuries. In this article I present the image of Rome – the See of Peter presented in selected texts, while their artistic value was not the criterion for choice. In addition to Kraszewski’s acclaimed, erudite Kartki z podróży, Kremer’s Podróż do Włoch, the “bundle of travel memoirs” by the once popular Stanisław Bełza, and memoirs of pilgrimages are also included. The wanderers in the Eternal City followed at least several routes marked by the memorabilia of European cultural heritage marked by the legacy of antiquity and Christianity, national monuments and the hall of the successor of St. Peter, because according to the maxim often quoted in the analyzed texts: “To see Rome and not to see the Pope is a ridiculous thing.”Od średniowiecza Italia była jednym z ważniejszych państw na mapie wojaży polskich podróżników, pątników, co nie pozostało bez wpływu na liczbę spisywanych wspomnień, relacji. Ponieważ romantyczne podróżopisarstwo inspirowane w znacznej mierze Podróżą włoską Johanna Wolfganga Goethego zyskało już wiele opracowań, uwagę skupiłam na drugiej połowie XIX i początku XX stulecia. W niniejszym tekście przedstawiam obraz Rzymu – Stolicy Piotrowej prezentowany w wybranych tekstach, przy czym ich artystyczna wartość nie stanowiła tu kryterium wyboru. Obok cenionych, erudycyjnych Kartek z podróży Kraszewskiego, Podróży do Włoch Kremera, „wiązki wspomnień podróżnych” popularnego niegdyś Stanisława Bełzy uwzględnione zostały również wspomnienia z pielgrzymek. Wędrówki po Wiecznym Mieście przebiegały co najmniej kilkoma szlakami: śladami europejskiego dziedzictwa kulturowego wyznaczonymi spuścizną antyku i chrześcijaństwa, tropem ojczystych pamiątek oraz przed tron następcy Świętego Piotra, bowiem w myśl często przywoływanej w analizowanych tekstach maksymy: „Widzieć Rzym, a nie widzieć papieża to rzecz niedorzeczna”
Biography as a Spatial Frame of Meanings: A Proxemic Analysis in Pedagogical Narrative Analysis
No full textThis article presents a method for qualitative data analysis, which is called proxemic analysis. This method was based on a didactic method of structural analysis of narratives (Knecht & Knecht, 1992; Zirker, 1991). A proxemic analysis consists in working with data and indicating five categories in the text – actors, places, time, values, and expectations – and building them using elements, called entities. During the next stage, the researcher discovers the understanding of these categories by defining the relationships between entities. This analysis can be used on narrative texts regardless of the way in which they were obtained (unstructured interviews, diaries, memoirs, autobiographies, etc.). Interpreting the relationships between entities allows the researcher to formulate pedagogical implications, which they may use as a premise for constructing theories and/or activities. The example of the technique presented in this paper, from andragogical research, refers to the study of a life story obtained from a narrative interview