Akademia Ignatianum w Krakowie: Czasopisma
Not a member yet
2764 research outputs found
Sort by
Państwo Kościelne – wielka dyplomacja małego państwa
Get PDFThe paper presents the historiographical considerations about if and why one could insert the early modern State of the Church into the concept of a “small state” and, at the same time, what were the reasons for the great diplomatic success of Rome during the sixteenth and seventeenth centuries. The activity of papal diplomacy is shown as primarily focused on affirming the dualistic authority of the early modern Holy See (both as of a secular territorial state and a universal monarchy of religious character). The analysis also concerns the papal attitude of “active neutrality” as a political and diplomatic strategy focused on achieving the papacy’s “international” position. The profile of the paper is historiographical, as it takes from the legacies of Polish, French, German, English and Italian historical science. The enquiry aims to systematise and synthesise the former judgments of historians regarding the nature of the Papal State’s statehood in the context of the pope’s exercise of universal ecclesiastical authority.The permanent apostolic nunciatures, operating since the end of the fifteenth century, have become the core of early modern European diplomacy, guaranteeing Rome its political expansion after the Avignon crisis, despite the economic and military weakness of its territorial basis: the State of the Church. In this sense, the Papal State ceased to be a “small state” and became a universalistic entity of both political and ecclesiastical character. The Roman Curia no longer only played a passive role in “international” relations; on the contrary, thanks to the new system of permanent diplomatic representations at Catholic courts, it had the opportunity to undertake its own political initiative, act as a mediator and arbitrator, as well as strengthen the control over the religious life of European states.Artykuł przedstawia rozważania historiograficzne wokół pytania, czy można wpisać nowożytne Państwo Kościelne w pojęcie „małego państwa”, a jednocześnie jakie były przyczyny wielkiego sukcesu dyplomatycznego Rzymu w XVI i XVII stuleciu. Działalność dyplomacji papieskiej została przedstawiona jako skupiona przede wszystkim na afirmacji dualistycznego autorytetu nowożytnej Stolicy Apostolskiej (zarówno jako świeckiego państwa terytorialnego, jak i uniwersalnej monarchii o charakterze religijnym). Niniejsza analiza dotyczy również papieskiej postawy „aktywnej neutralności” jako strategii politycznej i dyplomatycznej ukierunkowanej na osiągnięcie „międzynarodowej” pozycji papiestwa. Profil pracy ma charakter historiograficzny, czerpie ze spuścizny polskiej, francuskiej, niemieckiej, angielskiej i włoskiej nauki historycznej. Badanie ma na celu usystematyzowanie i syntezę dotychczasowych sądów historyków dotyczących natury państwowości Państwa Kościelnego w kontekście sprawowania przez papieża powszechnej władzy kościelnej. Działające od końca XV w. stałe nuncjatury apostolskie stały się rdzeniem nowożytnej dyplomacji europejskiej, gwarantując Rzymowi ekspansję polityczną po kryzysie awiniońskim, pomimo słabości gospodarczej i militarnej papieskiej bazy terytorialnej: Państwa Kościelnego. W tym sensie Państwo Kościelne przestało być „małym państwem” i stało się podmiotem o charakterze uniwersalistycznym, zarówno politycznym, jak i kościelnym. Kuria Rzymska nie odgrywała już jedynie roli biernego obserwatora w stosunkach „międzynarodowych”; przeciwnie, dzięki nowemu systemowi stałych przedstawicielstw dyplomatycznych przy katolickich dworach uzyskała ona możliwość podejmowania własnej inicjatywy politycznej, pełnienia funkcji mediatora i arbitra, a także wzmocnienia kontroli nad życiem religijnym europejskich państw
Podróże nuncjusza Antonia Santa Crocego w czasie jego misji w Rzeczypospolitej (1627–1630): Przyczynek do badań nad mobilnością dyplomatów papieskich
Get PDFThe aim of the article is to analyze the mobility of Antonio Santa Croce – titular archbishop of Seleucia and apostolic nuncio in the Polish-Lithuanian Commonwealth in the years 1627–1630. The authors reconstructed the papal diplomat’s journey from Rome to Poland in 1627, his return trip to the Tiber in 1630, as well as his two trips to Poland – a monthlong trip to Prussia in 1627, undertaken in connection with the ongoing war for the mouth of the Vistula River, and Polish-Swedish negotiations conducted with the participation of Dutch mediators, and a two-month tour of Mazovia, which was in fact an escape from the plague that struck the Kingdom of Poland in the second half of 1629. The study is based on Santa Croce’s correspondence with the Secretariat of State of the Holy See, which was overseen by Cardinal-nephew, Franscesco Barberini. The correspondence is stored in the Archivio Apostolico Vaticano and in the Biblioteca Apostolica Vaticana. A significant part of it was published in the Acta Nuntiaturae Polonae series (vol. XXIII, vol. 1–2). An interesting complementary source was the Diario di Roma (1608–1644) by Giacinto Gigli, in which the diarist immortalized Santa Croce’s entry into the Eternal City in the summer of 1630. In addition, the authors have made use of the literature, devoted to the travels of papal representatives, including the works of Fr. Henryk Damian Wojtyski, Teresa Chynczewska-Hennel, and Tadeusz Fitych. The authors have analyzed manuscripts for the mobility of the nuncio of Santa Croce, thus completing his itinerary. The article pays attention to the descriptions of the places he visited and the personas of the people with whom the papal representative met during his travels. It also outlines some themes that will be pursued in future research, which concern the organizational sphere of the nunciature while the papal representative was away from the court. The article can be a valuable addition to the study of travel in modern times, as well as a contribution to the issue of the mobility of diplomats during their missions.Celem artykułu jest analiza mobilności Antonia Santa Crocego – tytularnego arcybiskupa Seleucji i nuncjusza apostolskiego w Rzeczypospolitej Obojga Narodów w latach 1627–1630. Autorzy odtworzyli podróż dyplomaty papieskiego z Rzymu do Rzeczypospolitej odbytą w 1627 r., podróż powrotną nad Tyber z 1630 r. oraz dwa wojaże po Polsce – miesięczny wyjazd do Prus z 1627 r., podjęty w związku z trwającą wojną o ujście Wisły oraz polsko-szwedzkimi rokowaniami prowadzonymi przy udziale mediatorów niderlandzkich, a także – dwumiesięczny objazd Mazowsza, będący w rzeczywistości ucieczką przed zarazą, jaka w drugiej połowie 1629 r. nawiedziła ziemie Korony. Podstawą opracowania jest korespondencja Santa Crocego z Sekretariatem Stanu Stolicy Apostolskiej, nad którym pieczę sprawował kardynał nepot Francesco Barberini. Wspomniana korespondencja przechowywana jest w Archivio Apostolico Vaticano oraz w Biblioteca Apostolica Vaticana. Znaczna jej część została wydana w serii Acta Nuntiaturae Polonae (t. XXIII, vol. 1–2). Interesującym źródłem o charakterze uzupełniającym jest Diario di Roma (1608–1644) autorstwa Giacinto Gigliego, w którym pamiętnikarz uwiecznił wjazd Santa Crocego do Wiecznego Miasta latem 1630 r. Ponadto autorzy wykorzystali literaturę przedmiotu poświęconą zagadnieniu podróży przedstawicieli papieskich, m.in. prace ks. Henryka Damiana Wojtyski, Teresy Chynczewskiej-Hennel czy Tadeusza Fitycha. Autorzy dokonali analizy rękopiśmiennych materiałów źródłowych pod kątem mobilności nuncjusza Santa Crocego, dzięki czemu udało się uzupełnić jego itinerarium. W publikacji zwrócono uwagę na opisy odwiedzanych przez niego miejsc oraz personalia osób, z którymi przedstawiciel papieski spotykał się podczas swych wojaży. Zarysowano również pewne wątki, które będą kontynuowane w przyszłych badaniach, a dotyczą sfery organizacyjnej nuncjatury w czasie, gdy przedstawiciel papieski przebywał poza dworem. Artykuł może stanowić cenne uzupełnienie do badań nad podróżami w czasach nowożytnych, jak również przyczynek do zagadnienia związanego z mobilnością dyplomatów w czasie realizowania ich misji
Attitudes Toward Inclusion Among Polish Primary School Teachers: A Strategic Factor in Implementing Inclusive Education
No full textThe purpose of the article is to determine the dominant attitude toward inclusive education among primary school teachers in Poland and to explain the predictors of this attitude. Research conducted on a group of 71 teachers using the “Attitudes Toward Inclusive Education” questionnaire showed a moderately positive attitude toward inclusive education among teachers, with statistically significant differences between teachers of grades 1 to 3 and 4 to 8. The much more positive attitude among the teachers of lower grades is supported by their richer experience of working with students with special educational needs and their broader competences and qualifications in inclusive education. These results give an important perspective that should be considered when implementing the idea of inclusion in the Polish education system (mainly when preparing teachers for the profession) so as to ensure continuity in supporting the development of all students at every stage of their education – not only in grades 1 to 3
Autoformación y resiliencia: A propósito de Agota Kristof (En un mundo empalabrado siempre somos analfabetos)
No full textIt is evident that we live in a world rich in languages and tongues. Such a situation determines that human formation is an open work, never completely finished, because there are always languages and tongues to be known. Hence, the human being can be considered a kind of illiterate, as the Hungarian writer Agota Kristof (1935-2001), who took refuge in Switzerland in 1956, wrote in a short autobiographical account, published posthumously (2004). The example of this author, who had to learn French in order to survive in Switzerland, shows how learning languages strengthens and prepares us to face and overcome extreme life situations.
Es evidente que vivimos en un mundo empalabrado, rico en lenguas y lenguajes. Tal situación determina que la formación humana sea una obra abierta, nunca acabada del todo, porque siempre quedan lenguas y lenguajes por conocer. De ahí que el ser humano pueda ser considerado una especie de analfabeto, tal como la escritora húngara Agota Kristof (1935-2001), que se refugió en Suiza en 1956, dejó escrito en un breve relato autobiográfico, publicado póstumamente (2004). El ejemplo de esta autora, que tuvo que aprender francés para poder subsistir en Suiza, muestra cómo el aprender lenguas y lenguajes nos fortalece y prepara para hacer frente y superar situaciones vitales extremas. 
The Autobiography of Benvenuto Cellini. A Model of Resilient Vocation: La Autobiografía de Benvenuto Cellini. Un Modelo de Vocación Resiliente
No full textBenvenuto Cellini is one of the great sculptors of the 16th century. Already in his time, his works were admired in Rome, Paris and his native Florence. Beyond his works, his popularity has remained unchanged over the last four centuries thanks to his autobiography. This autobiography is an essential work for gaining first-hand knowledge of the sculptor's work, but also, and especially, of the anthropological vision of culture at the time. This article attempts to show this vision and at the same time to highlight how the reading of this autobiography is an example of how following one's vocation is a fundamental help in overcoming difficulties. 
Dziedzictwo starożytnego Rzymu jako motyw turystyki kulturowej w autorskim szlaku w Nadrenii
Get PDFThis article pertains to the heritage of the ancient Rome in the Western European cities as a theme of cultural tourism. The main objective is to describe this heritage and to present it as a tourist value of particularly high historical and cultural worth. The main goal is to develop the authors’ concept of a cultural heritage route named the Rhineland Route of the Roman Civilization that includes 11 cities where 30 selected monuments of legacy of the ancient Roman civilization have been depicted. A cartographic method, namely the signature one, has been applied in the article. It was used to mark, among other locations, towns with Roman roots on a map of the Rhineland, showing a proposed route through the ancient Roman monuments. The heritage of the ancient Rome can serve to raise historical and cultural awareness at many levels – from local and regional to international ones. This historical legacy has a real impact on the tourist attractiveness in all the characterised cities, being well-adapted and attractively developed for tourist use.Artykuł dotyczy dziedzictwa starożytnego Rzymu w miastach zachodnioeuropejskich jako motywu turystyki kulturowej. Celem pracy jest charakterystyka tegoż dziedzictwa i ukazanie go jako waloru turystycznego o szczególnie dużej wartości historyczno-kulturowej. Głównym zadaniem jest opracowanie koncepcji autorskiego szlaku dziedzictwa kulturowego „Nadreński Szlak Cywilizacji Rzymskiej”, który na trasie uwzględnia 11 miast, a w nich 30 wybranych zabytków spuścizny cywilizacji starożytnego Rzymu. W artykule zastosowano jedną z metod kartograficznych, sygnaturową. Posłużyła ona m.in. do zaznaczania na mapie miast o rzymskich korzeniach w Nadrenii, jednocześnie pokazując proponowaną trasę przez starożytne rzymskie zabytki. Dziedzictwo starożytnego Rzymu może służyć podnoszeniu świadomości historycznej i kulturowej na wielu poziomach – od lokalnych i regionalnych po międzynarodowe. Dziedzictwo to w scharakteryzowanych w artykule miastach ma realny wpływ na ich atrakcyjność turystyczną, a także jest dobrze przystosowane i atrakcyjnie zagospodarowane do użytku turystycznego
Kulturowo‑ językowy tygiel, czyli o tureckich potrawach i ich nazwach
Get PDFTurkish cuisine is world-renowned for being delicious, refined and healthy, and in the eyes of connoisseurs it ranks alongside French and Chinese cuisine. Generations of people, not only from the Turkish world, but also from other nations who formed the multi-ethnic Ottoman state over the centuries, worked on the quality, finesse and taste of Turkish dishes. It can therefore be assumed that Turkish cuisine, representing a part of the broader culture of the Turkish world, is not homogeneous in terms of the origin of dishes and their names. The purpose of this article is to highlight, from linguistic perspective, the issue of Turkish culinary terminology and, on the example of the selected names of Turkish dishes, to trace their origin and grammatical structure. A cursory analysis of exemplary Turkish culinary terms shows that some of those names are native, while others are foreign borrowings phonetically adapted to the needs of the Turkish language, and still others, composed of two or more words, are mixed forms in which one element is native and the other foreign. Since the names of dishes are a kind of mirror reflecting centuries of cultural interpenetration, can we speak of the Turkishness of Turkish cuisine or should we rather call it a cultural and linguistic melting pot?Kuchnia turecka słynie w świecie jako wyśmienita, wytworna i zdrowa, a w oczach ekspertów zajmuje jedno z czołowych miejsc obok kuchni francuskiej i chińskiej. Na jakość, finezję i smak tureckich potraw pracowały pokolenia i to nie tylko przedstawicieli świata tureckiego, ale też różnych innych nacji, które na przestrzeni wieków tworzyły wieloetniczne państwo osmańskie. Można zatem przyjąć, że kuchnia turecka reprezentująca część szeroko rozumianej kultury świata tureckiego nie jest homogeniczna pod względem pochodzenia potraw i ich nazw. Celem niniejszego artykułu jest zwrócenie uwagi, z perspektywy lingwistycznej, na zagadnienie tureckiego nazewnictwa kulinarnego i na przykładzie wybranych nazw tureckich potraw prześledzenie ich pochodzenia oraz struktury gramatycznej. Już pobieżna analiza przykładowych tureckich terminów kulinarnych pokazuje, że część z nich tworzą słowa rodzimego pochodzenia, inne zaś są obcymi zapożyczeniami przystosowanymi fonetycznie do potrzeb języka tureckiego. Niektóre z przedstawionych nazw zbudowane z dwóch lub więcej wyrazów są formami mieszanymi, w których jeden z elementów jest rodzimego, tureckiego pochodzenia, inny natomiast – obcego. Skoro zatem nazwy tureckich potraw są swoistego rodzaju lustrem odzwierciedlającym wielowiekowe przenikania kulturowe, czy można mówić o tureckości kuchni tureckiej, czy raczej należy ją nazwać kulturowo-językowym tyglem
Champollion, kamień z Rosetty i refleksja na ich temat na światowych znaczkach pocztowych
Get PDFIn 2022, we are celebrating the bicentenary of a great discovery, when a French scholar, Jean-François Champollion, proudly announced his decipherment of Egyptian hieroglyphs. Champollion’s proposal echoed loudly in the academic community but also aroused public interest already seized by Egyptomania. And although scholars discussed the decipherment for the following 70 years until it was officially acknowledged, the wide public was happy with a new chapter the in cross-cultural contacts between the Ancient Egyptian and mod- ern societies. This special interest found its reflection in a rather unexpected way when Champollion and the Rosetta Stone started to appear on a new invention: postage stamps. This text recalls the figure of the researcher, the famous stone and the invention of the postage stamp to finally discuss a vari- ety of stamps issued by many countries worldwide to demonstrate that even modern people, not related to Egyptological studies, have kept an interest in the Ancient Egyptian culture.W roku 2022 przypada dwusetna rocznica wielkiego odkrycia, jakim było odczytanie egipskich hieroglifów przez francuskiego badacza Jeana-François Champolliona. Jego propozycja przyniosła głośny odzew wśród współczesnych mu naukowców, ale wzbudziła także żywe zainteresowanie opinii publicznej, już wcześniej ogarniętej falą egiptomanii. I chociaż badacze dyskutowali nad odczytaniem hieroglifów przez kolejne 70 lat, dopóki oficjalnie nie uznano poprawności systemu Champolliona, szerokie grono amatorów z radością powitało nowy rozdział w kontaktach kultury starożytnego Egiptu i nowoczesnego świata. To wyjątkowe zainteresowanie znalazło nieoczekiwany wyraz, kiedy badacz i zabytek zaczęli się pojawiać na nowym wynalazku, jakim był znaczek pocztowy. W tekście przedstawiono postać Champolliona, słynny kamień oraz krótką historię znaczka pocztowego, by następnie zaprezentować zestaw walorów wyemitowanych przez różne państwa świata, co dowodzi ciągle żywego zainteresowania starożytnym Egiptem we współczesnej kulturze masowej
„Pisanie na ścianach i wielbienie kotów”: Egiptomania Internetu
Get PDFThe article presents various aspects of functioning in the internet of the ancient Egypt, which a popular view sees as the beginning of our civilisation, while the worldwide web is its crowning. Professional webpages, offering excellent research tools, are complemented by educational materials or thematic blogs run by ambitious amateurs. Specific and ambivalent is the role of Wikipedia, which is usually the first, and often unique, source of information. Informative and educational functions of the internet, are however overshadowed by popular culture and entertainment. Ancient Egypt appears widely in form of topoi and stereotypes, based on antique tradition or modern Egyptomania. Mysterious, exotic, powerful, rich and beautiful monuments and ideas of Egyptian material and spiritual culture are present as references to pyramids, hieroglyphs, mummies, animal-headed god, golden artefacts and beautiful Egyptian queens. A very specific feature, of a wide range and strength of influence, are memes, using Egyptian iconography and reality, which often serves for commenting the present day.Artykuł pokazuje różne aspekty istnienia w internecie starożytnego Egiptu, będącego w popularnym ujęciu swego rodzaju symbolem początku naszej cywilizacji, której zwieńczeniem jest globalna sieć. Profesjonalne, dostarczające doskonałych narzędzi badawczych strony www uzupełniają tworzone przez ambitnych amatorów materiały edukacyjne czy blogi tematyczne. Specyficzna i ambiwalentna jest rola Wikipedii, będącej pierwszym, a nierzadko jedynym źródłem informacji. Informacyjna i edukacyjna funkcja internetu ustępuje jednak miejsca kulturze popularnej i rozrywce. Starożytny Egipt pojawia się powszechnie w formie toposów i stereotypów odwołujących się do tradycji antycznej, a także nowożytnej egiptomanii. Tajemniczość, egzotyczność, potęga, bogactwo i piękno egipskich wytworów kultury materialnej i duchowej mają swoje odniesienia w postaci takich motywów, jak piramidy, hieroglify, mumie, bogowie z głowami zwierząt, złote artefakty, piękne egipskie królowe. Szczególną formą, o ogromnym wpływie i zasięgu, są memy wykorzystujące egipską ikonografię i realia, co często służy do komentowania współczesności
Recepcja pism Niccolò Machiavellego w twórczości literackiej Andrzeja Maksymiliana Fredry
Get PDFIn this article I will try to show to what extent the writings of Niccolò Machiavelli influenced the literary work of Andrzej Maksymilian Fredro. It is worth mentioning that the political thought of the author of The Prince was widely known among the Polish intellectual elite in the 17th century. However, in the old Poland, the Florentine was increasingly criticized, as he was believed to promote a type of politics full of falsehood and cynicism. In his works, Fredro did not perceive Machiavelli in this way. He was referring to the ideas contained in two works – different in content – by the Florentine secretary: The Prince and Discourses on the First Decade of Titus Livius.W niniejszym artykule postaram się ukazać, w jakim stopniu pisma Niccolò Machiavellego oddziaływały na twórczość literacką Andrzeja Maksymiliana Fredry. Warto wspomnieć, że myśl polityczna autora Księcia była w XVII w. rozpowszechniona wśród polskiej elity umysłowej. Jednak w dawnej Polsce coraz częściej krytykowano Florentczyka, uważając, iż propaguje typ polityki przepełnionej fałszem i cynizmem. Fredro w swoich dziełach nie postrzegał w ten sposób Machiavellego. Odnosił się bowiem do idei zawartych w dwóch – różnych pod względem treści – dziełach florenckiego sekretarza: Księciu oraz Rozważaniach nad pierwszym dziesięcioksięgiem historii Rzymu Liwiusza