Srinakharinwirot University: SWU e-Journals System
Not a member yet
5319 research outputs found
Sort by
ผลของโปรแกรมการโค้ชมารดาต่อพฤติกรรมการป้องกันทารกตัวเหลืองจากการได้รับน้ำนม ไม่เพียงพอและระดับบิลิรูบินในเลือดของทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย Effects of Maternal Coaching Program on Maternal Behavior Regarding Breastfeeding Jaundice Prevention and Late Preterm Newborns' Blood Bilirubin Levels
Get PDFบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของการโค้ชมารดาต่อพฤติกรรมมารดาในการป้องกันภาวะตัวเหลืองจากการได้รับน้ำนมไม่เพียงพอ และระดับบิลิรูบินในเลือดของทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย วิธีการศึกษา: การวิจัยแบบกึ่งทดลอง ศึกษาสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นมารดาหลังคลอดและทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้ายที่เข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยสูติกรรมหลังคลอด โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในจังหวัดสมุทรปราการที่เลือกแบบเจาะจง 40 ราย แล้วสุ่มเข้ากลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองอย่างละ 20 ราย กลุ่มทดลองเข้าโปรแกรมการโค้ชมารดาส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการดูแลตามปกติ รวบรวมข้อมูลทั่วไปของมารดาและทารก ประเมินพฤติกรรมโดยใช้แบบสอบถามพฤติกรรมการป้องกันภาวะตัวเหลืองจากการได้รับน้ำนมไม่เพียงพอ และตรวจวัดระดับบิลิรูบินที่วันที่ 2 และ 5 หลังคคลอด วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติพรรณนาและสถิติการทดสอบค่าที ผลการศึกษา: หลังการทดลอง มารดากลุ่มทดลองมีคะแนนพฤติกรรมเพิ่มขึ้นสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.001) ระดับบิลิรูบินที่วันที่ 5 เพิ่มขึ้นจากวันที่ 2 ในทั้งสองกลุ่ม โดยค่าที่วันที่ 5 ในกลุ่มทดลองมีค่าน้อยกว่าเกณฑ์ปกติ 15 mg/dl ค่าที่เพิ่มขึ้นในกลุ่มทดลองมีค่าน้อยกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value = 0. 047) สรุป: โปรแกรมการโค้ชมารดาช่วยให้มารดามีพฤติกรรมการป้องกันภาวะตัวเหลืองจากการได้รับน้ำนมไม่เพียงพอได้อย่างเหมาะสม ระดับบิลิรูบินในเลือดของทารกเพิ่มขึ้นน้อยกว่าการดูแลแบบปกติ
คำสำคัญ: โปรแกรมการโค้ชมารดาในการป้องกันภาวะตัวเหลืองจากการได้รับน้ำนมไม่เพียงพอ; ภาวะตัวเหลืองในทารก; ทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย
Abstract
Objective: To study effects of a maternal coaching program on preventive behaviors for jaundice due to insufficient milk supply and serum bilirubin levels of late preterm infants. Method: This quasi-experimental research used a two-group pretest-posttest design. Participants were 40 mothers and late preterm infants who were admitted to the postnatal ward at a hospital in Samutprakan province, Thailand by purposive sampling and randomized to the test (coaching program) and control (usual care) groups (n = 20 each). Maternal and infant characteristics were collected and behaviors regarding breastfeeding jaundice prevention were assessed using a questionnaire. Blood bilirubin level was tested at days 2 and 5 after birth. Data were analyzed by descriptive statistics and t-test. Results: After the experiment, the increased behavior score in the test group was significantly higher than that in the control group (P-value < 0.001). At day 5, bilirubin levels increased from that at day 2 in both groups. Bilirubin level at day 5 in the test group was lower than the normal criterion of 15 mg/dl. The increased bilirubin level in the test group was significantly lower than that in the control group (P-value = 0.047). Conclusion: The coaching mother program improved the mother’s behaviors to prevent jaundice from insufficient milk intake. Blood bilirubin level in those receiving the program increased to a smaller extent than those receiving the usual care.
Keywords: maternal coaching program on breastfeeding jaundice prevention; neonatal jaundice; late preterm infant
ผลของโปรแกรมส่งเสริมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ต่อความตั้งใจและพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ของมารดาที่มีทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย Effects of Breastfeeding Promoting Program on Intention and Breastfeeding Behavior among Mothers with Late Preterm Infants
Get PDFบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมส่งเสริมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ต่อความตั้งใจ และพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ของมารดาที่มีทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย วิธีการศึกษา: การวิจัยแบบกึ่งทดลองศึกษาสองกลุ่มวัดก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นมารดาที่มีทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้ายที่รักษาในหออภิบาลทารกแรกเกิดวิกฤติ โรงพยาบาลนครนายก เลือกตัวอย่างแบบเฉพาะเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนดจำนวน 30 ราย แบ่งเป็นกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลอง กลุ่มละ 15 ราย กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมส่งเสริมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ครั้งละ 30 – 45 นาที จำนวน 3 ครั้ง เก็บข้อมูลทั่วไปของมารดาและทารก และใช้แบบสอบถามความตั้งใจในการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ และแบบสอบถามพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ ซึ่งมีค่าดัชนีความตรงตามเนื้อหาเท่ากับ 1 และ 0.95 ตามลำดับ และมีค่าความเชื่อมั่นสัมประสิทธิ์อัลฟาครอนบาคเท่ากับ 0.84 และ 0.92 ตามลำดับ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการทดสอบค่าที ผลการศึกษา: ภายหลังการทดลอง มารดากลุ่มทดลองมีคะแนนเฉลี่ยความตั้งใจในการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ และคะแนนเฉลี่ยพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่สูงกว่ามารดากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.001 ทั้งคู่) สรุป: โปรแกรมส่งเสริมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ ช่วยให้มารดาที่มีทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้ายมีความตั้งใจและมีพฤติกรรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่ที่ถูกต้องมากขึ้น ควรประยุกต์โปรแกรมกับมารดาที่มีทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย
คำสำคัญ: โปรแกรมการเลี้ยงลูกด้วยนมแม่; ความตั้งใจ; พฤติกรรม; การเลี้ยงลูกด้วยนมแม่; ทารกเกิดก่อนกำหนดระยะท้าย
Abstract
Objective: To study effects of breastfeeding promoting program on intention and breastfeeding behavior among mothers with late preterm infants. Method: In this quasi-experimental research, two groups were compared with pretest-posttest design. The sample was 60 mothers with late preterm infants who were admitted in neonatal intensive care unit at Nakhon Nayok hospital recruited by purposive sampling. The control group (n = 30) was treated with routine care while the test group (n = 30) was trained with the breastfeeding promoting program for 30 - 45 minutes three times. Demographic data were collected. Participants were assessed using questionnaires of breastfeeding intention and breastfeeding behavior. The questionnaires had content validity index of 1.0 and 0.95, respectively, and Cronbach’s alpha coefficients of 0.84 and 0.92, respectively. Data were analyzed using an independent t-test. Results: After the experiment, mean scores of breastfeeding intention and breastfeeding behavior of the experiment group were significantly higher than the control group (P-value < 0.001 for both). Conclusion: Breastfeeding promoting program improved the breastfeeding intention and behaviors in mothers with late preterm infants. The program should be applied to these mothers.
Keywords: breastfeeding promoting program; intention; behavior; breastfeeding; late preterm infant
ผลของโปรแกรมการจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัวต่อพฤติกรรมป้องกันกลับเป็นซ้ำ ในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง Effects of an Individual and Family Self-management Program on the Recurrence Prevention Behaviors among Stroke Patients
Get PDFบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาผลของโปรแกรมการจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัวต่อพฤติกรรมป้องกันกลับเป็นซ้ำในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง วิธีการศึกษา: การวิจัยกึ่งทดลองทดสอบก่อนและหลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างคือผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมอง 64 คน คัดเลือกตัวอย่างโดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจงตามคุณสมบัติที่กำหนด แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 32 คน และกลุ่มควบคุม 32 คน กลุ่มทดลองได้รับโปรแกรมการจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัว เป็นเวลา 12 สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) แบบบันทึกข้อมูลส่วนบุคคลของผู้ป่วยและญาติ 2) โปรแกรมการจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัว 3) แบบสอบถามพฤติกรรมการป้องกันการกลับเป็นซ้ำโรคหลอดเลือดสมอง วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติเชิงพรรณาและสถิติที ผลการศึกษา: ภายหลังโปรแกรม กลุ่มทดลองมีค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมป้องกันการกลับเป็นซ้ำโรคหลอดเลือดสมองโดยรวม (mean = 147.15, SD = 6.84) มากกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม (mean = 108.62, SD = 8.40) และกลุ่มควบคุม (mean = 107.09, SD = 8.32) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.05) และค่าเฉลี่ยคะแนนพฤติกรรมรายด้าน คือ 1) ด้านการรับประทานอาหาร 2) ด้านการออกกำลังกาย และ 3) ด้านการจัดการความเครียด มากกว่าก่อนเข้าร่วมโปรแกรม และกลุ่มควบคุม อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.05) สรุป: โปรแกรมการจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัวต่อพฤติกรรมป้องกันกลับเป็นซ้ำในผู้ป่วยโรคหลอดเลือดสมองเพิ่มคะแนนพฤติกรรมป้องกันการกลับเป็นซ้ำโรคหลอดเลือดสมอง
คำสำคัญ: การจัดการตนเองของบุคคลและครอบครัว; พฤติกรรมการป้องกันการกลับเป็นซ้ำโรคหลอดเลือดสมอง; โรคหลอดเลือดสมอง
Abstract
Objective: To study the effects of an individual and family self-management program on recurrence prevention behaviors in stroke patients. Methods: This was quasi-experimental research with pre- and post-test design. The sample consisted of 64 stroke patients (32 each in test and control groups) selected by purposive selection according to the specified characteristics. The test group received the 12-week individual and family self-management program; while the control group received regular care. The research tools consisted of 1) personal data record form of patients and family, 2) individual and family self-management program, and 3) stroke recurrence prevention behavior questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and t-statistics. Results: After the program, the test group had the mean overall stroke recurrence prevention behavior score (mean = 147.15, SD = 6.84) higher than before (mean = 108.62, SD = 8.40) and the control group (mean = 107.09, SD = 8.32) with statistical significance (P-value < 0. 05) and had mean scores for each aspect of the behavior, i.e., 1) diet, 2) exercise, and 3) stress management, at the end of the program higher than those before the program and those in the control group (P-value < 0.05) Conclusion: The individual and family self-management program improved scores of stroke recurrence prevention behaviors.
Keywords: individual and family self-management; stroke prevention behavior; strok
Factors Related to Pre-operative Comfort of Older Adults with Hip Fracture in Wenzhou, China
Get PDFบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาระดับความสุขสบายก่อนการผ่าตัดและปัจจัยที่สัมพันธ์ในผู้ป่วยสูงอายุที่กระดูกสะโพกหัก ในเมืองเหวินโจว ประเทศจีน วิธีการศึกษา: ตัวอย่าง คือ ผู้สูงอายุที่กระดูกสะโพกหักและตรงตามเกณฑ์การคัดเลือกเข้าศึกษา จำนวน 128 คน จากการสุ่มอย่างง่าย รวบรวมข้อมูลระหว่างเมษายน - มิถุนายน ค.ศ 2022 โดยใช้แบบสอบถามข้อมูลส่วนบุคคล แบบคัดกรอง แบบสอบถามความรู้เกี่ยวกับการผ่าตัดกระดูกสะโพก ความพร้อมต่อการผ่าตัด ความสุขสบาย และการสนับสนุนทางสังคม วิเคราะห์ปัจจัยสัมพันธ์โดยการทดสอบสเปียร์แมน ผลการศึกษา: ความสุขสบายก่อนการผ่าตัดของผู้สูงอายุอยู่ในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ย = 68.50 ± 7.34 จากทั้งหมด 112 คะแนน) พบว่าความสุขสบายก่อนการผ่าตัดสัมพันธ์ทางบวกอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับความพร้อมต่อการผ่าตัด (r = 0.333, P-value < 0.001) ความรู้เกี่ยวกับการผ่าตัดกระดูกสะโพก (r = 0.296, P-value < 0.001) และการสนับสนุนทางสังคม (r = 0.226, P-value = 0.010) สรุป: ความสุขสบายก่อนการผ่าตัดสัมพันธ์กับความพร้อมต่อการผ่าตัด ความรู้เกี่ยวกับการผ่าตัดกระดูกสะโพก และการสนับสนุนทางสังคม ผู้ป่วยสูงอายุที่กระดูกสะโพกหักสามารถมีความสุขสบายก่อนการผ่าตัดด้วยการสนับสนุนความพร้อมต่อการผ่าตัด ความรู้เกี่ยวกับการผ่าตัดกระดูกสะโพก และการสนับสนุนทางสังคม
คำสำคัญ: ผู้สูงอายุที่กระดูกสะโพกหัก; ความสขสบายก่อนการผ่าตัด; ความพร้อมต่อการผ่าตัด; ความรู้เกี่ยวกับการผ่าตัดกระดูกสะโพก; การสนับสนุนทางสังคม
Abstract
Objective: To determine level of pre-operative comfort and its related factors among older adult patients with hip fractures in Wenzhou, China. Method: Simple random sampling was used to recruit 128 older adults who had hip fractures and met the criteria. Data were collected from April to June 2022 using demographic data form, a screening questionnaire, and four questionnaires assessing knowledge about the hip operation, readiness for the operation, Kolcaba’s comfort level, and social support. Spearman correlation analysis was used to examine correlations. Result: Mean score of the pre-operative comfort was at a moderate level (mean = 68.50 ± 7.34 out of 112 points). Pre-operative comfort was significantly positively correlated with readiness for operation (r = 0.333, P-value < 0.001), knowledge about hip fracture (r = 0.296, P-value < 0.001), and social support (r = 0.226, P-value = 0.010). Conclusion: Pre-operative comfort was correlated with readiness for operation, knowledge about hip fracture, and social support. The patients with hip fracture undergoing the surgery could have more comfort through enhancing readiness for the operation, knowledge about hip fracture operation, and social support.
Keywords: older adults with hip fractures; pre-operative comfort; readiness for operation; knowledge about hip fracture; social suppor
การพัฒนารูปแบบการดูแลประคับประคองแบบมีส่วนร่วม The Development of A Participatory Palliative Care Model
Get PDFบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อพัฒนาและทดสอบรูปแบบการดูแลประคับประคองแบบมีส่วนร่วมต่อสมรรถนะพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบล วิธีการศึกษา: การศึกษามี 3 ระยะ ระยะที่ 1 วิเคราะห์สถานการณ์ บริบทของชุมชน และประเมินความต้องการพัฒนา ระยะที่ 2 กำหนดเป้าหมาย แก้ปัญหา การตัดสินใจ การเปลี่ยนแปลง การยอมรับ ความผูกพัน และความรับผิดชอบ โดยใช้แนวคิดการมีส่วนร่วม ร่วมกับพัฒนาสมรรถนะพยาบาลตาม Co2HoPE Model และสร้างแนวทางการดูแลผู้ป่วยประคับประคองในชุมชน ระยะที่ 3 ดำเนินการเยี่ยมบ้านและประเมินผลการดำเนินงาน คัดเลือกตัวอย่างแบบเจาะจงเป็นพยาบาลวิชาชีพในโรงพยาบาลส่งเสริมสุขภาพตำบลในเขต อ.เมือง จ.ลพบุรี 17 แห่ง 24 คน และผู้ป่วยโรคมะเร็งแบบประคับประคองในชุมชน อ.เมืองลพบุรี 10 คน ทดสอบพยาบาลด้วยแบบประเมินสมรรถนะการดูแลแบบประคับประคองก่อนและหลังการเยี่ยมบ้าน และประเมินความพึงพอใจของผู้ป่วยต่อการดูแลแบบประคับประคอง เปรียบเทียบคะแนนสมรรถนะก่อนและหลังการดูแลผู้ป่วย ผลการศึกษา: รูปแบบประกอบด้วย ระบบการส่งต่อแบบไร้รอยต่อ การพัฒนาสมรรถนะพยาบาลแบบประคองในชุมชน การดูแลแบบมีส่วนร่วม การแบ่งปันอุปกรณ์ และระบบเครือข่ายการดูแล คะแนนสมรรถนะของพยาบาลเพิ่มจาก 127.29 เป็น 176.88 คะแนน ซึ่งแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P-value < 0.05) พบความพึงพอใจของผู้ป่วยและผู้ดูแลระดับมากที่สุด สรุป: การดูแลประคับประคองแบบมีส่วนร่วมที่พัฒนาขึ้นทำให้สมรรถนะของพยาบาลสูงขึ้นและผู้ป่วยและผู้ดูแลมีความพึงพอใจในระดับมากที่สุด
คำสำคัญ: พัฒนารูปแบบ; การดูแลแบบประคับประคอง; การมีส่วนร่วม; คนไข้มะเร็ง; สมรรถนะ; พยาบาล
Abstract
Objective: To develop and test the participatory palliative care model for nurses in sub-district health promoting hospitals. Method: Of the 3 study phases, phase 1 consisted of situational analysis, community context and needs for development. Phase 2 consisted of goal setting, problem solving, decision making, changes, acceptance, bond and responsibility using participation concept with the nurse competency development Co2HoPE Model. The guideline was and model was developed. In phase 3, the home care was carried out and evaluated. Twenty-four nurses from sub-district health promoting hospitals and 10 patients/care givers in Muang district, Lopburi province, Thailand were purposively selected. Nurses were tested for competency in palliative care before and after delivering home care. Patients/care givers were asked for satisfaction toward palliative care. Scores of nurse’s competency were compared. Results: The participatory palliative care consisted of 5 components namely seamless referral system, development of nurse’s competency in community palliative care, participatory care, device sharing, and care network. Score of nurse’s competences after the care (176.88 points) was significantly higher than that before the care (127.29 points) (P-value < 0.05). Satisfaction was at the highest level. Conclusion: The developed participatory palliative care for cancer patients improved nurse’s competency and satisfied the patients/care givers.
Keywords: model development; palliative care; participatory care, cancer patients, competency; nurse
ผลลัพธ์ของการจัดการโรคลมชักโดยทีมสหสาขาวิชาชีพ ณ โรงพยาบาลเศรษฐาธิราช ประเทศลาว Outcomes of a Multidisciplinary Team for Epilepsy Management at Setthathirat Hospital in LAO PDR
No full textบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อประเมินผลลัพธ์ของทีมสหสาขาวิชาชีพในการจัดการโรคลมชักในประเทศลาว วิธีการศึกษา: ผู้ป่วยโรคลมชัก 68 ราย ได้รับการดูแลโดยทีมสหสาขาวิชาชีพนาน 6 เดือน ที่คลินิกผู้ป่วยนอกภาควิชาประสาทวิทยา ผู้ป่วยได้รับการประเมินความร่วมมือในการใช้ยาด้วยวิธีการนับเม็ดยาและการรายงานด้วยตนเอง ประเมินความรู้ด้วยแบบสอบถาม และคำนวณความถี่ของการชักในช่วง 3 เดือน ปัญหาที่เกี่ยวข้องกับยาในด้านปฏิกิริยาระหว่างยา ผลข้างเคียงจากการใช้ยา และการใช้ยาเกินขนาด ประเมินคุณภาพชีวิตโดยใช้แบบสอบถาม QOLIE-10 ผลการศึกษา: ก่อนการดูแลของทีมสหสาขาวิชาชีพ ในนัดตรวจครั้งที่ 1 (เดือนที่ 0) ความร่วมมือในการใช้ยาเป็น 58.15 ± 27.3% แล้วเพิ่มเป็น 90.17 ± 4.5% ในการนัดตรวจครั้งที่ 2 (เดือนที่ 3) (P-value = 0.001) คะแนนเฉลี่ยความรู้ก่อนให้ความรู้เท่ากับ 29.72 ± 3.6 คะแนน เพิ่มเป็น 37.63 ± 1.1 ในการนัดตรวจครั้งที่ 1 (เดือนที่ 0) ความรู้เกี่ยวกับยากันชักเพิ่มขึ้นจาก 6.00 ± 0.45 คะแนนเป็น 9.58 ± 1.12 (P-value = 0.0001) ร้อยละผู้ป่วยที่มีอาการชักสามครั้งในสามเดือนลดลงจาก 29.4% เป็น 8.8% ในการนัดตรวจครั้งที่ 2 (เดือนที่ 3) จำนวนปัญหาที่เกี่ยวข้องกับยาลดลงจาก 24 เป็น 11 คะแนนคุณภาพชีวิตเพิ่มอย่างมีนัยสำคัญ (P-value < 0.001) ในด้านอารมณ์ ข้อจำกัดในการทำงาน ปัญหาด้านความจำ ผลการรักษาทางร่างกายและความรู้ความเข้าใจ และความวิตกกังวลในการชัก (P-value < 0.05) ยกเว้นการเคลื่อนไหว สรุป: การปฏิบัติงานเป็นทีมสหสาขาวิชาชีพเพิ่มความร่วมมือในการใช้ยา ความรู้ และคุณภาพชีวิต และลดความถี่ในการชักและปัญหาเกี่ยวกับยาในผู้ป่วยโรคลมชัก
คำสำคัญ: โรคลมชัก; ทีมสหสาขาวิชาชีพ; ความสม่ำเสมอ; ความรู้; ความถี่ในการชัก; ปัญหาเกี่ยวกับยาเสพติด; QOLIE-10; คุณภาพชีวิต
Abstract
Objective: To assess the outcomes of a multidisciplinary team (MDT) care for epilepsy management receiving usual care at the OPD clinic department of Setthathirat Hospital, Lao PDR. Method: Sixty-eight epilepsy patients receiving the 6-month MDT care. Medication adherence was evaluated using both pill counts and self-reported data. Patient knowledge was measured through a questionnaire, and seizure frequency was calculated every 3 months. We identified three main categories of DRPs including drug interactions, overdosage, failure to receive drugs, and adverse drug reactions. Quality of life was assessed using the QOLIE-10 questionnaire. Result: Prior to receiving MDT care at visit 1 (month 0), the patient's adherence was 58.15 ± 27.3% which increased to 95.24 ± 2.03% at visit 3 (month 6) (P-value = 0.001). Knowledge of epilepsy scores were 29.72 ± 3.6 points at pre-visit 1 (month 0) and increased to 37.63 ± 1.1 points at post-visit 1 (month 0). Knowledge about antiepileptic drugs increased from 6.00 ± 0.45 point at pre-visit 1 (month 0) to 9.58 ± 1.12 points at post-visit 1 (month 0). % patients experiencing seizures three times in three months decreased from 29.4% to 8.8% at visit 2 (month 3). DRPs decreased from 24 at pre-visit 1 (month 0) to 15 at visit 3 (month 6). Quality of life showed significant improvements (P-value < 0.05) in mood, work limitations, memory problems, physical and cognitive treatment effects, and seizure worries, except mobility. Conclusion: MDT practice enhanced adherence, knowledge, and quality of life, while decreasing seizure frequency and DRPs among epileptic patients.
Keywords: epilepsy; multidisciplinary team; adherence; knowledge; seizure frequency; drug-related problems; QOLIE-10; quality of lif
การพัฒนาสีย้อมธรรมชาติจากตาลโตนด (Borassus flabellifer L.) สู่ผลิตภัณฑ์สิ่งทอชุมชน
Get PDFDevelopment of Natural Dye from Palmyra Palm (Borassus flabellifer L.) to Community Fabric Products
Nicha Prasongchan, Noppadon Podkumnerd and Kosin Teeparuksapun
รับบทความ: 28 พฤศจิกายน 2566; แก้ไขบทความ: 23 เมษายน 2567; ยอมรับตีพิมพ์: 23 เมษายน 2567; ตีพิมพ์ออนไลน์: 7 พฤษภาคม 2567
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาวิธีการสกัดน้ำย้อมจากตาลโตนด 2) ศึกษากระบวนการย้อมสีธรรมชาติจากตาลโตนด 3) ศึกษาสารช่วยติดสีต่อคุณภาพการย้อมผ้าจากตาลโตนด และ 4) ถ่ายทอดเทคโนโลยีสีย้อมธรรมชาติและผลิตภัณฑ์สู่ชุมชนจังหวัดสงขลา ผลการศึกษาสีย้อมจากงวงตาลโตนดแก่ ลำต้นตาลโตนดแก่ และผลตาลโตนดสุก พบว่า สีย้อมจากงวงตาลโตนดแก่มีค่าการติดสีดีที่สุดมีค่า L (ความสว่าง) a* และ b* เท่ากับ 65.43±0.40 12.73±0.31 และ 17.47±0.40 ตามลำดับ มีสีน้ำตาลจากสารแทนนินเป็นองค์ประกอบ ผลของความเข้มข้นของสารปรับประจุบวก (STARCAT PD) ที่แตกต่างกันของผ้าฝ้ายก่อนการย้อมที่ความเข้มข้นร้อยละ 2.0 มีค่าการติดสีดีที่สุดมีค่า L (ความสว่าง) a* และ b* เท่ากับ 63.10±0.00 12.70±0.10 และ 17.80±0.26 ตามลำดับ ผลของสารช่วยติดสีจากสารสังเคราะห์ โดยใช้เฟอร์รัสซัลเฟตและคอปเปอร์ซัลเฟตให้เฉดสีเทา–ดำ และน้ำตาล ส่วนสารช่วยติดสีจากสารธรรมชาติจากสารส้ม ผงเปลือกหอย และผงสนิมเหล็กให้เฉดสีน้ำตาล สีน้ำตาล–แดงและสีเทา–ดำ ผลการศึกษาความคงทนต่อการซักจากการใช้สารช่วยติดสีจากสารสังเคราะห์และสารธรรมชาติอยู่ในช่วงเกณฑ์ที่ยอมรับได้ แต่การใช้สารช่วยติดสีจากสารธรรมชาติจะมีความปลอดภัยและไม่เป็นพิษต่อสิ่งแวดล้อม การถ่ายทอดเทคโนโลยีสู่ชุมชนต้นแบบกลุ่มผ้ามัดย้อมศิญานันท์ โดยให้องค์ความรู้และเทคนิคการย้อมสีธรรมชาติจากตาลโตนด เพื่อสามารถนำไปต่อ-ยอดสร้างมูลค่าเป็นผลิตภัณฑ์ต่าง ๆ เช่น หมอน กระเป๋า หมวก เพื่อจำหน่ายยังตลาดชุมชนและตลาดภายนอกตลอดจนผู้สนใจที่เข้ามาเยี่ยมชมวิถีชีวิตของชุมชน
คำสำคัญ: ตาลโตนด สีย้อมธรรมชาติ สารช่วยติดสี
Abstract
The objectives of this research was: 1) to investigate the method of extracting dye from Palmyra palm, 2) study the natural dyeing process using Palmyra palm, 3) examine the impact of mordants on the quality of dyeing with Palmyra palm, and 4) transfer the technology of natural dyeing and products to communities in Songkhla province. The study revealed that the dye extracted from the trunk, stem and fruits of Palmyra palm exhibited specific color values, with mature stems resulting in a brown color attributed to tannins, specifically L (brightness) = 65.43±0.40, a* = 12.73±0.31, and b* = 17.47±0.40. Moreover, when cotton fabric was treated with different concentrations of STARCAT PD prior to dyeing, specifically at 2.0% concentration, the resulting color values were L (brightness) = 63.10±0.00, a* = 12.70±0.10, and b* = 17.80±0.26. Synthetic mordants such as ferrous sulfate and copper sulfate produced gray–black and brown shades, while natural mordants like potassium alum, calcium carbonate and iron hydroxide yielded brown, brownish–red, and gray–black shades. The study confirmed that the fastness to washing of both synthetic and natural mordants fell within an acceptable range. However, the use of mordants derived from natural substances was deemed safer and non–toxic to the environment. The technology was successfully transferred to the Siyanun tie–dye fabric community. This community embraced the use of natural dyes from Palmyra palm in their production of various community products, including pillows, bags, hats, and others. By incorporating Palmyra palm–dyed fabric, they were able to add value to their products, which were sold in both local and external markets. Additionally, this initiative attracted individuals interested in experiencing the community's way of life.
Keywords: Palmyra palm, Natural dye, Mordan
ปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา: SELF-BEHAVIOR PROBLEMS FOLLOWING THE PROFESSIONAL STANDARDS IN TERMS OF THE CODE OF ETHICS OF TEACHING PROFESSION AS PROVIDED IN THE LAW ON TEACHERS AND EDUCATIONAL PERSONNEL COUNCIL ACT ACCORDING TO THE OPINIONS OF COLLEGE TEACHERS IN PATHUM THANI PROVINCE UNDER THE OFFICE OF THE VOCATIONAL EDUCATION COMMISSION
Get PDFบทคัดย่อ
การวิจัยในครั้งมีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา และ 2) เพื่อเปรียบเทียบระดับปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จำแนกตามระดับการศึกษาและประสบการณ์การสอน กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา ปีการศึกษา 2565 เลือกโดยเจาะจงจำนวน 148 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มีลักษณะเป็นมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติการทดสอบค่าที และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว
ผลการวิจัย พบว่า
ปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา โดยรวมอยู่ในระดับน้อย เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า อยู่ในระดับน้อยทุกด้าน โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ดังนี้ ด้านจรรยาบรรณต่อวิชาชีพ ด้านจรรยาบรรณต่อตนเอง ด้านจรรยาบรรณต่อสังคม ด้านจรรยาบรรณต่อผู้ร่วมประกอบวิชาชีพ และ ด้านจรรยาบรรณต่อผู้รับบริการ
การเปรียบเทียบปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา จำแนกตามระดับการศึกษา และประสบการณ์การสอน พบว่า
2.1 ครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาที่มีระดับการศึกษาต่างกันมีความคิดเห็นต่อปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา โดยรวมไม่แตกต่างกัน เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านจรรยาบรรณต่อตนเอง แตกต่างกัน ส่วนด้านอื่นๆ ไม่แตกต่างกัน
2.2 ครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษาที่มีประสบการณ์การสอนต่างกัน มีความคิดเห็นต่อปัญหาการประพฤติตนตามมาตรฐานวิชาชีพในแง่จรรยาบรรณของวิชาชีพครูที่บัญญัติในกฎหมายว่าด้วยสภาครูและบุคลากรทางการศึกษาตามความคิดเห็นของครูวิทยาลัยในจังหวัดปทุมธานี สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา โดยรวมและรายด้านไม่แตกต่างกัน
Abstract
The objectives of the research were 1) to study self-behavior problems following the professional standards in terms of the code of ethics of teaching profession as provided in the law on Teachers and Educational Personnel Council Act according to the opinions of college teachers in Pathum Thani province under the Office of the Vocational Education Commission and 2) to compare the level of self-behavior problems following the professional standards in terms of the code of ethics of the teaching profession as provided in the law on Teachers and Educational Personnel Council Act according to the opinions of college teachers in Pathum Thani province under the Office of the Vocational Education Commission classified by educational levels and teaching experiences. The sample group, using purposive sampling, included 148 college teachers in Pathum Thani province under the Office of the Vocational Education Commission, academic year 2022. The research instrument was a 5-level rating scale questionnaire. Statistics used in data analysis include percentage, mean, and standard deviation, t-test, and One-Way Analysis of Variance.
The research results found that:
The self-behavior problems following the professional standards in terms of the code of ethics of teaching profession as provided in the law on Teachers and Educational Personnel Council Act according to the opinions of the college teachers in Pathum Thani Province under the Office of the Vocational Education Commission as overall was at the low level. When considering each aspect, it was at the low level in every aspect; arranged in descending mean order as follows: Professional ethics, Ethics towards oneself, Social ethics, Ethics towards professional associates, and Ethics towards service recipients.
The comparisons of self-behavior problems following the professional standards in terms of the code of teaching profession as provided in the law on Teachers and Educational Personnel Council Act according to the opinions of college teachers in Pathum Thani Province under the Office of the Vocational Education Commission classified by educational levels and teaching experiences found that:
2.1 The college teachers in Pathum Thani Province under the Office of the Vocational Education Commission having different education levels did not have different opinions on the overall of self-behavior problems following the professional standards in terms of the code of teaching professional as provided in the law on the Teachers and Educational Personnel Council Act. When considering each aspect, it was found that the aspect of Ethics towards oneself was different, while the other aspects were not.
2.2 The college teachers in Pathum Thani Province under the Office of the Vocational Education Commission having different teaching experiences did not have different opinions on the overall and individual aspects of self-behavior problems following the professional standards in terms of the code of teaching professional as provided in the law on the Teachers and Educational Personnel Council Act
การพัฒนารูปแบบโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร : DEVELOPMENT OF AN INNOVATIVE SECONDARY SCHOOL MODEL FOR SCHOOLS UNDER THE BANGKOK SECONDARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICES
Get PDFบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้คือ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานการปฏิบัติเป็นเลิศของ โรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร 2) เพื่อพัฒนารูปแบบโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา ดังกล่าว และ 3) เพื่อประเมินรูปแบบโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา เหล่านี้ ใช้ระเบียบวิธีวิจัยแบบผสานวิธี ในการวิจัยเชิงปริมาณ ใช้แบบสอบถาม และการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์และการสนทนากลุ่ม ซึ่งผู้วิจัยใช้เครื่องมือในการวิจัยประกอบด้วย 1) ใช้แบบสอบถาม กลุ่มตัวอย่างเป็นผู้บริหารและครูในโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร จำนวน 386 คน เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานการปฏิบัติเป็นเลิศของโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษาเหล่านี่ วิเคราะห์ข้อมูลโดย ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน 2) ใช้แบบสัมภาษณ์ในโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานคร จำนวน 3 โรง ทำการสัมภาษณ์ผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 11 รูป/คน และสนทนากลุ่มโดยผู้ทรงคุณวุฒิ จำนวน 9 รูป/คน เพื่อพัฒนารูปแบบการบริหารพื้นที่นวัตกรรมการศึกษา ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เนื้อหา และ 3) ทำการประเมินรูปแบบ โดยใช้แบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ ความเป็นประโยชน์ และความถูกต้องของรูปแบบที่พัฒนาขึ้น โดยกลุ่มตัวอย่าง ทำการวิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติ ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย และค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน
ผลการวิจัยพบว่ารูปแบบโรงเรียนนวัตกรรมระดับมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา กรุงเทพมหานครที่พัฒนาขึ้นมาประกอบไปด้วยปัจจัยโรงเรียนนวัตกรรม 5 ด้าน คือ 1) การจัดการองค์กรนวัตกรรม 2) การทำงานเป็นทีม 3) การพัฒนานักนวัตกรรม 4) การสร้างบรรยากาศนวัตกรรม และ 5) การมีส่วนร่วมและการประสานงาน
ปัจจัย, ความสำเร็จ, โรงเรียนนวัตกรรม
Abstract
The objectives of this mixed research methodology research were: 1) to study basic information on best practices of innovative secondary schools under the Bangkok Secondary Educational Service Area Offices; 2) to develop an innovative secondary school model for these schools; and 3) to evaluate the developed innovative secondary school model for the schools. For quantitative research methodology, a questionnaire was used, while the qualitative ones, an interview structure and a focus group discussion were used: 1) a questionnaire on excellent practices of innovative secondary schools was used with a sample 386 randomly selected from administrators and teachers in secondary schools under the Bangkok Secondary Educational Service Area Offices; from which the data were analyzed in terms of frequency, percentage, mean, and standard deviation; 2) an interview structure on excellent practices of innovative secondary schools was used with 11 key informants, along with a focus group discussion of 9 experts, from which the data were analyzed in terms content analyses, a model was then drafted; and 3) the drafted model was evaluated, using an assessment form, in terms of its suitability, possibility, usefulness, and accuracy by a sample group from which the data were analyzed using frequency, percentage, mean, and standard deviation.
The results of the research found that the developed innovative secondary school model for schools under the Bangkok Secondary Educational Service Area Offices consisted of 5 factors: 1) managing innovative organizations, 2) teamwork, 3) developing innovators, 4) creating an innovation atmosphere, and 5) participating and coordinating
ผลของการแปรงลิ้นต่อการลดลงของไอระเหยสารประกอบซัลเฟอร์: The Effect of Tongue Brushing on Reduction of Volatile sulfur compounds
No full textวัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาการเปลี่ยนแปลงของระดับไอระเหยสารประกอบซัลเฟอร์ (ไฮโดรเจนซัลไฟด์ เมธิลเมอร์แคปแทน และไดเมธิลซัลไฟด์) ภายหลังการแปรงลิ้นร่วมกับการแปรงฟันและใช้ไหมขัดฟัน โดยติดตามผล 2 สัปดาห์
วัสดุอุปกรณ์และวิธีการ: กลุ่มตัวอย่างที่ไม่มีโรคประจำตัว จำนวน 30 ราย ได้รับการตรวจวัดระดับไอระเหยสารประกอบซัลเฟอร์ด้วยเครื่องวัดระดับก๊าซยี่ห้อออรัลโครมาวัน ก่อนเริ่มทำการแปรงลิ้น จากนั้นแบ่งเป็นสองกลุ่ม กลุ่มควบคุมให้แปรงฟันและใช้ไหมขัดฟันปกติทุกวัน กลุ่มทดลองให้แปรงลิ้นร่วมกับการแปรงฟันและใช้ไหมขัดฟัน เมื่อครบ 2 สัปดาห์ จึงมาวัดระดับไอระเหยสารประกอบซัลเฟอร์และเปรียบเทียบก่อนและหลังการแปรงลิ้นด้วยวิธีทางสถิติโดยใช้อินดิเพนเดนท์ ที เทสท์ ที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 (p < 0.05)
ผลการศึกษา: กลุ่มทดลองที่ได้รับการแนะนำการแปรงลิ้นร่วมกับการแปรงฟันและใช้ไหมขัดฟัน มีระดับไอระเหยสารประกอบซัลเฟอร์ทั้งสามชนิด ลดลงจากระดับเริ่มต้นอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ แตกต่างจากกลุ่มที่ไม่ได้รับการแปรงลิ้น เมื่อเทียบที่ระยะเวลา 2 สัปดาห์
สรุป: การแปรงลิ้นร่วมกับการแปรงฟันและใช้ไหมขัดฟันช่วยลดระดับไอระเหยสารประกอบซัลเฟอร์ซึ่งเป็นก๊าซที่ก่อให้เกิดกลิ่นปากได้ เมื่อวัดที่ระยะเวลา 2 สัปดาห์
Objective: To study the difference in volatile sulfur compounds levels (hydrogen sulfide, methyl mercaptan and dimethyl sulfide) between baseline and after tongue brushing together with brushing and flossing at a 2-week follow up.
Materials and methods: Thirty healthy subjects were tested for volatile sulfur compounds levels using Oral chroma I as baseline. The subjects were then divided into two groups. The control group brushed and flossed their teeth everyday. The test group used tongue scraper together with brushing and flossing. After 2 weeks, the levels of volatile sulfur compounds were then measured and compared with baseline by a statistical method (Independent T test) at a 95% confident level (p < 0.05).
Results: The test group with tongue scraper had a statistical significance in reducing of volatile sulfur compounds when compared to baseline while the volatile sulfur compounds level in control group was not statistical different from the baseline at 2 weeks.
Conclusions: Tongue brushing, along with tooth brushing and flossing, reduced volatile sulfur compounds levels after brushing for 2 weeks