Srinakharinwirot University: SWU e-Journals System
Not a member yet
5319 research outputs found
Sort by
ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี ของผู้ต้องขังชายในเรือนจำที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย Factors Influencing HIV Preventive Behaviors Among Male Prisoners Who Have Sex with Men
Full text linkบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีของผู้ต้องขังชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายและปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี วิธีการศึกษา: การศึกษานี้เป็นการวิจัยแบบหาความสัมพันธ์เชิงทำนายมีกลุ่มตัวอย่างเป็นผู้ต้องขังชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย เรือนจำแห่งหนึ่ง กรุงเทพมหานคร จำนวน 189 ราย ที่ได้มาจากการสุ่มแบบลูกโซ่ เก็บข้อมูลระหว่างเดือนสิงหาคม ถึงเดือนกันยายน พ.ศ. 2567 โดยใช้แบบสอบถามที่กลุ่มตัวอย่างตอบเอง ได้แก่การรับรู้ประโยชน์ของการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี การรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี การรับรู้อุปสรรคต่อการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี การรับรู้ความสามารถตนเองต่อการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี อิทธิพลของคู่นอน ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี และพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติพรรณนาและการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณแบบขั้นตอน ผลการศึกษา: พฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีของผู้ต้องขังชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายภาพรวมอยู่ในระดับสูงเมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า พฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีด้านการดำเนินชีวิตประจำวัน และด้านการมีเพศสัมพันธ์ในเรือนจำ ในระดับสูง โดยปัจจัยอิทธิพลของคู่นอน (b = 0.261) ความรู้เกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี (b = 0.236) บทบาททางเพศสัมพันธ์ (b = 0.128) การรับรู้อุปสรรคต่อการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี (b = -0.234) และการรับรู้โอกาสเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี (b = 0.160) สามารถร่วมทำนายพฤติ*กรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีของผู้ต้องขังชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายได้ร้อยละ 32 (R2 = .320, p = <.001) สรุป: ผลการวิจัยนี้แสดงให้เห็นว่าผู้บริหาร บุคลากรทางการแพทย์ และเจ้าหน้าที่ที่เกี่ยวข้องกับผู้ต้องขังควรมีกิจกรรมที่ส่งเสริมให้ผู้ต้องขังไม่มีการคล้อยตามคู่นอนในพฤติกรรมเสี่ยงต่อการติดเชื้อเอชไอวี เพื่อเป็นการส่งเสริมพฤติกรรมการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีในกลุ่มผู้ต้องขังชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชายในเรือนจำโดยสามารถนำข้อมูลพัฒนาเป็นโปรแกรมที่มีการส่งเสริมความรู้เกี่ยวกับการป้องกันการติดเชื้อเอชไอวี ลดอุปสรรคต่อการป้องการการติดเชื้อเอชไอวี ร่วมกับการสนับสนุนอุปกรณ์ป้องกันการติดเชื้อเอชไอวีอย่างเพียงพอ
คำสำคัญ: ผู้ต้องขังชายที่มีเพศสัมพันธ์กับชาย, แบบแผนความเชื่อด้านสุขภาพ, โรคติดเชื้อเอชไอวี, ชาวไทย
Abstract
Objective: To describe HIV prevention behaviors among male prisoners who have sex with men in prison and to determine factors predicting those behaviors. Method: This study is predictive correlational research. Snowball sampling was used to recruit 189 male prisoners who have sex with men in prisons Bangkok. Data collection was carried out from August to September 2024 using self-administered questionnaires The variables assessed included perceived benefits of HIV prevention, perceived susceptibility to HIV infection, perceived barriers to HIV prevention, self-efficacy in HIV prevention, partner influence, knowledge of HIV prevention, and HIV prevention behaviors. Data analysis was conducted using descriptive statistics and stepwise multiple regression. Results: The results revealed that the overall of the HIV Prevention behaviors of men prisoners who have sex with men was at a high level. Specifically, behaviors related to daily living and sexual activities within the prison were also reported as high. Factors influencing HIV prevention behaviors included partner influence (b = 0.261), knowledge of HIV prevention (b = 0.236), sexual role (b = 0.128), perceived barriers to HIV prevention (b = -0.234), and perceived susceptibility to HIV infection (b = 0.160). These factors collectively predicted 32% of the variance in HIV prevention behaviors among MSM inmates (R² = 0.320, p < .001) Conclusion: This study emphasizes the need for targeted HIV prevention programs for male prisoners who have sex with men. Interventions should reduce partner influence, enhance knowledge, address prevention barriers, and promote healthy relationships. Providing adequate prevention resources in prisons is essential. These efforts support sustainable HIV prevention behaviors.
Keywords: HIV, male prisoners , health belief model; Thai
17063 Emotional Expression through Hashtags: Sentiment and Psychological Insights from #Kaburajadulu Using Natural Language Processing (NLP) and Large Language Models (LLMs): R3a-1
No full textThe viral spread of the hashtag #kaburajadulu reflects growing public discontent in Indonesia, particularly among younger generations, in response to mounting social, economic, and political pressures. However, the psychological dimensions of such digital expressions remain underexplored. This study aims to investigate the emotional and psychological expressions embedded in the #kaburajadulu discourse on X (formerly Twitter), focusing on how users articulate stress, frustration, and coping in a public digital space. A dataset of approximately 6,000 to 12,000 tweets posted between January and February 2025 will be collected using the Twitter API. Natural Language Processing (NLP) and Large Language Models (LLMs), specifically the OpenAI GPT-4o API, will be used to classify the sentiment (positive, neutral, or negative) and identify underlying psychological constructs such as escapism, avoidance coping, frustration, and burnout. A Chi-square test will assess whether there is a significant association between sentiment polarity and the presence of specific psychological constructs. By mapping the psychological landscape of digital discourse, this study seeks to advance understanding of how social media functions as an outlet for collective emotional expression and informal coping. The anticipated results aim to provide valuable implications for mental health monitoring, policy communication strategies, and digital well-being frameworks. This study is among the first to apply AI-powered tools to analyze psychological constructs in Indonesian social media discourse
ปัญหาในการดำเนินคดีจราจรชั้นพนักงานสอบสวน กรณีผู้ต้องหาเป็นบุคคลในครอบครัวของผู้เสียหาย
Full text linkบทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาบทบัญญัติกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินคดีจราจรชั้นพนักงานสอบสวนในประเทศไทย และมลรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา (2) วิเคราะห์ปัญหาข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับการดำเนินคดีจราจรทางบกชั้นพนักงานสอบสวนกรณีผู้ต้องหาเป็นบุคคลในครอบครัวของผู้เสียหาย (3) เสนอแนะแนวทางการปรับปรุงกฎหมายที่ใช้ในการดำเนินคดีจราจรในประเทศไทย
ผลการวิจัยพบว่า (1) ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาของมลรัฐนิวยอร์ก สหรัฐอเมริกา ได้บัญญัติเกี่ยวกับการกำหนดคนกลางซึ่งเป็นบุคคลในกระบวนการยุติธรรมประกอบด้วย เจ้าหน้าที่ตำรวจ เจ้าหน้าที่คุมประพฤติ ทนาย และพนักงานอัยการ เป็นคนกลางและเป็นผู้ให้คำปรึกษาในการดำเนินการทางกฎหมายเพื่อวัตถุประสงค์ในการคุ้มครองหรือป้องกันการยุติความเป็นครอบครัวไว้โดยเฉพาะ (2) ประเทศไทยยังไม่มีการบัญญัติแนวทางการดำเนินคดีจราจรทางบกกรณีผู้ต้องหาเป็นบุคคลในครอบครัวของผู้เสียหายไว้เป็นการเฉพาะ และไม่มีกฎหมายอื่นที่สามารถนำกระบวนการยุติธรรมทางเลือกมาปรับใช้กับกรณีได้ (3) เสนอแนะให้มีการเพิ่มเติมพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562 มาตรา 39 วรรคสอง โดยเพิ่มคำว่า ยกเว้นคดีจราจรทางบก และเพิ่มเติมประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 291 ในบัญชีท้ายพระราชบัญญัติการไกล่เกลี่ยข้อพิพาท พ.ศ. 2562
คำสำคัญ คดีจราจร ไกล่เกลี่ย ครอบครัวของผู้เสียหาย
Abstract
The objectives of this research are: (1) to study the laws related to the prosecution of road traffic cases at the Police inquiry level in Thailand and New York State (USA). (2) to analyze the laws and compare the legal measures of Thailand and New York State (USA). (3) to provide guidance on the suggested guidelines for improving the laws used in traffic prosecutions in Thailand.
The results of the study show that (1) The Criminal Procedure Code of the State of New York (USA) provides provisions regarding the preservation of the family institution. By designating a mediator who is a person in the judicial process, whether a Police officer, Probation officer, Attorney and Prosecutor to serve as an intermediary and counselor in legal proceedings for the specific purpose of protecting or preventing the termination of family relationships. (2) Thailand has not yet established specific guidelines for prosecuting road traffic cases if the offender is a family member of the victim. And there is no other law that can apply the alternative justice process to the case. (3) Suggestions to amend the Dispute Mediation Act, B.E. 2019 in 2 topics 1. In section 39, paragraph 2, by adding the word Except for road traffic cases 2. add Section 291 of the Criminal Code to the list at the end of the Dispute Mediation Act, B.E. 2019.
Keywords: Traffic cases, mediation, victim's family membe
การศึกษาเปรียบเทียบการตอบสนองของเซลล์เอ็นยึดปริทันต์ต่อวัสดุซ่อมรอยทะลุรากฟัน 3 ชนิด: การศึกษาในห้องปฏิบัติการ: Comparative Study of Human Periodontal Ligament Fibroblasts Response to Three Different Perforation Repair Materials: An In Vitro Study
No full textวัตถุประสงค์: ประเมินสมบัติทางชีวภาพของวัสดุซ่อมรอยทะลุรากฟันที่มีขายในประเทศไทย คือ ไวท์โปร รูทเอ็มทีเอ (ไวท์เอ็มทีเอ) ไอรูทบีพีพลัส (ไอรูทบีพี) และ นิชิกะคาแนลซีลเลอร์บีจีมัลติ (นิชิกะ)
วัสดุอุปกรณ์และวิธีการ: วัสดุทั้ง 3 ชนิดได้รับการเจือจางเป็น 4 ความเข้มข้น คือ ร้อยละ 20, 2, 0.2 และ 0.02 จากนั้น นำไปสัมผัสกับเซลล์เอ็นยึดปริทันต์ของมนุษย์ในถาดเพาะเลี้ยงเซลล์ 96 หลุมเป็นเวลา 24 ชั่วโมง ประเมินผลในห้องปฏิบัติการโดยใช้วิธีเอ็มทีที เอสเซ (MTT assay; 3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide assay, Sigma, St Louis, MO)
ผลการศึกษา: ร้อยละความมีชีวิตของเซลล์ทดสอบภายหลังสัมผัสวัสดุทดสอบมีค่า 67.44 ± 13.44 ถึง 107.72 ± 18.52 สำหรับไวท์เอ็มทีเอ 76.00 ± 12.70 ถึง110.05 ± 16.72 สำหรับไอรูทบีพี และ104.42 ± 11.65 ถึง 117.97 ± 13.74 สำหรับนิชิกะ ซึ่งนิชิกะมีความเป็นพิษน้อยกว่ากลุ่มควบคุมบวกในทุกระดับความเข้มข้น (p < 0.05) แต่เมื่อเปรียบเทียบกับกลุ่มควบคุมลบ นิชิกะเป็นวัสดุชนิดเดียวที่มีพิษต่อเซลล์น้อยกว่าในทั้ง 4 ความเข้มข้น (p < 0.05) นอกจากนี้ ในทุกระดับความเข้มข้นของไวท์เอ็มทีเอมีความเป็นพิษมากกว่านิชิกะ (p < 0.05) ขณะที่ไอรูทบีพีในระดับความเข้มข้นร้อยละ 20 พบว่าร้อยละความมีชีวิตของเซลล์เหลือน้อยกว่านิชิกะ (p < 0.05)
สรุป: นิชิกะมีแนวโน้มทำให้เกิดความเป็นพิษต่อเซลล์เอ็นยึดปริทันต์ตํ่าที่สุด ซึ่งบ่งชี้ว่าอาจเป็นวัสดุที่มี ความเข้ากันได้ทางชีวภาพดีที่สุดเมื่อเปรียบเทียบกับไวท์เอ็มทีเอ และไอรูทบีพี
Abstract
Objective: To evaluate the cytocompatibility of three perforation repair materials available in Thailand: ProRoot® MTA, iRoot® BP+, and Nishika Canal Sealer BG Multi (CS-BG).
Materials and Methods: The three materials were diluted into four concentrations: 20%, 2%, 0.2%, and 0.02%. The materials were then exposed to human periodontal ligament fibroblasts in a 96-well cell culture plate for 24 hours. The evaluation was conducted in vitro using the MTT assay (3-(4,5-dimethylthiazol-2-yl)-2,5-diphenyltetrazolium bromide assay, Sigma, St. Louis, MO).
Results: The percentage of cell viability after exposure ranged from 67.44 ± 13.44 to 107.72 ± 18.52 for ProRoot® MTA, 76.00 ± 12.70 to 110.05 ± 16.72 for iRoot® BP+, and 104.42 ± 11.65 to 117.97 ± 13.74 for CS-BG. All materials exhibited lower toxicity than the positive control group at all concentration levels (p < 0.05). However, when compared to the negative control group, CS-BG was the only material that demonstrated significantly lower cytotoxicity at all four concentrations (p < 0.05). Additionally, at all tested concentrations, ProRoot® MTA showed significantly higher toxicity than CS-BG (p < 0.05). For iRoot® BP+, the 20% concentration resulted in lower cell viability compared to CS-BG (p < 0.05).
Conclusions: The CS-BG exhibited the lowest cytotoxicity among the tested materials, suggesting that it may be the most biocompatible compared to ProRoot® MTA and iRoot® BP+
ปัญหาบางประการของบทบัญญัติความผิดเกี่ยวกับอั้งยี่และซ่องโจร
Full text linkความผิดเกี่ยวกับการเป็นอั้งยี่และซ่องโจรเป็นบทบัญญัติที่ปรากฏอยู่ในประมวลกฎหมายอาญา ลักษณะ 5 ว่าด้วยความผิดเกี่ยวกับความสงบสุขของประชาชน ตั้งแต่มาตรา 209 ถึงมาตรา 213 โดยมีเจตนารมณ์ในการป้องกันการกระทำของกลุ่มบุคคลที่อาจสมคบกันก่อให้เกิดความไม่สงบต่อสาธารณชน
อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาพบว่า ความผิดบางมาตราในบทบัญญัติดังกล่าวอาจขัดต่อหลักทั่วไปของกฎหมายอาญา และไม่สอดคล้องกับบริบทของสังคมร่วมสมัย ได้แก่ ความผิดตามมาตรา 211 ซึ่งบัญญัติเป็นบทสันนิษฐานความผิด ส่งผลให้ภาระพิสูจน์ตกแก่ผู้ถูกกล่าวหา และมาตรา 213 ซึ่งกำหนดโทษแก่สมาชิกของกลุ่มอั้งยี่หรือซ่องโจร แม้ไม่ได้เป็นผู้กระทำความผิดโดยตรงก็ตาม อันอาจขัดต่อหลักการรับผิดทางอาญาโดยทั่วไป จึงควรได้รับการทบทวนและแก้ไขปรับปรุงให้เหมาะสมกับหลักกฎหมายและสภาวการณ์ในปัจจุบั
หลักการที่ศาลควรให้ความเคารพต่อดุลพินิจของฝ่ายปกครอง ในกฎหมายปกครองแคนาดา เปรียบเทียบกับแนวทางการตรวจสอบการใช้อำนาจของศาลปกครองไทย
Full text linkบทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งวิเคราะห์วิวัฒนาการของหลักการที่ศาลควรให้ความเคารพต่อดุลพินิจของฝ่ายปกครอง(Deference) ในกฎหมายปกครองของประเทศแคนาดาและเปรียบเทียบกับระบบกฎหมายปกครองไทยโดยอาศัยงานวิจัยของ Paul Daly และเอกสารวิชาการที่เกี่ยวข้อง การศึกษาครั้งนี้แบ่งการพัฒนาหลักการDeference ในประเทศแคนาดาออกเป็น 4 ช่วงเวลาสำคัญ ได้แก่ ช่วง 1949-1979 ยุคก่อนหลัก Deferenceสมัยแห่งการแทรกแซงของศาล ช่วง 1979-1988 ยุคการเกิดขึ้นของหลักการที่ศาลควรให้ความเคารพต่อดุลพินิจของฝ่ายปกครองและการปฏิวัติในคดี Canadian Union of Public Employees v New Brunswick Liquor Corporation (CUPE) ช่วง 1988-2008 ยุคที่ศาลกลับมาแทรกแซงครอบงำในประเด็นขอบเขตอำนาจและข้อกฎหมาย ช่วงปฏิรูปยุคหลังปี 2008 ในกฎหมายปกครองแคนาดาถูกเรียกว่า “ยุคแห่งการต่อสู้เพื่อความสมเหตุสมผล” และ ช่วง 2019 ยุคการปฏิรูปครั้งใหม่
การศึกษาพบว่าหลักการ Deference ในประเทศแคนาดาเป็นการต่อสู้ที่ไม่มีวันจบสิ้นระหว่างแนวคิดการเคารพดุลพินิจของฝ่ายปกครองกับแนวโน้มการแทรกแซงของศาล ซึ่งเริ่มต้นจากความตึงเครียดในการแทรกแซงงานของคณะกรรมการแรงงานโดยศาล และได้รับการตอบสนองจากนักวิชาการที่วิพากษ์วิจารณ์การ แทรกแซงที่เกินขอบเขต
การเปลี่ยนแปลงครั้งสำคัญเกิดขึ้นจากคำพิพากษาคดี Canadian Union of Public Employees v New Brunswick Liquor Corporation (CUPE) ปี 1979 ซึ่งถือเป็นจุดเปลี่ยนที่สำคัญในประวัติศาสตร์กฎหมายปกครองแคนาดา โดยผู้พิพากษา Dickson J. ที่วางรากฐาน มาตรฐานความสมเหตุสมผลและพัฒนาสู่การวิเคราะห์เชิงปฏิบัติและการทำงาน ในคดี Bibeault (1988) หลังจากนั้นประสบปัญหาความสับสนจากมาตรฐานการตรวจสอบหลายระดับ จนได้รับการปฏิรูปในคดี Dunsmuir (2008) และ Vavilov (2019) เพื่อลดความซับซ้อนในการพิจารณาคดีในเวลาต่อมา
ส่วนระบบกฎหมายไทยศาลปกครองได้พัฒนาแนวคิดที่เน้นความชอบด้วยกฎหมาย (legality review) และหลักนิติรัฐเป็นสำคัญ แม้จะไม่มีหลักคำสอนหลักการที่ศาลควรให้ความเคารพต่อดุลพินิจของฝ่ายปกครอง (Deference) ที่ชัดเจน แต่งานวิจัยไทยแสดงให้เห็นถึงความท้าทายที่คล้ายคลึงกันในเชิงหน้าที่ (functional challenges) โดยเฉพาะการที่ศาลต้องพิจารณาประเด็นที่ต้องอาศัยความเชี่ยวชาญเฉพาะทาง
แม้ทั้งสองระบบจะมีความแตกต่างกันในโครงสร้างและปรัชญา แต่ต่างก็เผชิญกับความท้าทายเดียวกันในการสร้างสมดุลระหว่างอำนาจศาลกับความเป็นอิสระและความเชี่ยวชาญของฝ่ายปกครอง เพื่อเป็นแนวทางเชิงนโยบายในการพัฒนากฎหมายปกครองไทยโดยเฉพาะในการสร้างกลไกเชิงสถาบันที่สนับสนุนการตัดสินใจของศาลด้วยความเชี่ยวชาญเฉพาะด้าน
คำสำคัญ: หลักการที่ศาลควรให้ความเคารพต่อดุลพินิจของฝ่ายปกครอง (Deference), กฎหมายปกครอง, การตรวจสอบเชิงตุลาการ, การเปรียบเทียบกฎหมาย, แคนาดา, ไทย
Abstract
This article analyzes the evolution of the principle of Deference in Canadianadministrative law and compares it with the Thai administrative law system, drawing on theresearch of Paul Daly and related academic works.
The study divides the development of the Deference principle in Canada into fourmajor periods: 1949–1979, the pre-Deference era marked by judicial intervention; 1979–1988, the rise of the Deference principle and the revolution in the CUPE case; 1988–2008, a period of renewed judicial dominance over jurisdictional and legal questions; the post-2008 reform era, known in Canadian administrative law as "the struggle for reasonableness"; and the 2019 era of new reform.
The study finds that the Deference principle in Canada is an “unending struggle”between the idea of respecting administrative discretion and the tendency toward judicialintervention. This struggle originated from the tension created by court interventions in thework of labour relations boards and was met with a critical response from scholars whocriticized the excessive judicial interference.
A major change arose from the 1979 Supreme Court judgment in the Canadian Unionof Public Employees v New Brunswick Liquor Corporation (CUPE), a significant turning point inthe history of Canadian administrative law, where Justice Dickson laid the foundation for thereasonableness standard that later evolved into a pragmatic and functional analysis in theBibeault case (1988). Following this, the system faced the problem of confusion from multiplestandards of review, which led to subsequent reforms in the Dunsmuir case (2008) and Vavilovcase (2019) to simplify the review process.
In the Thai legal system, the Administrative Court has developed a concept that primarily emphasizes the legality review and the Rule of Law. Although a clear doctrine of Deference is absent, Thai research indicates similar functional challenges, particularly when the court must consider issues requiring specialized expertise.
Despite structural and philosophical differences, both systems face the common challenge of balancing judicial authority with the independence and expertise of the administration. This study offers policy guidance for developing Thai administrative law, particularly in creating institutional mechanisms that support judicial decision-making with specialized expertise.
Keywords: Deference, Administrative Law, Judicial Review, Comparative Law, Canada, Thailan
ผลของกระบวนการฝึกการสื่อสารตามธรรมชาติต่อทักษะการสื่อสารของเด็กออทิสติก ระดับเตรียมความพร้อม ในศูนย์การศึกษาพิเศษ
Full text linkการศึกษาครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบกลุ่มตัวอย่างเดี่ยว (Single Subject Design) มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของกระบวนการฝึกการสื่อสารตามธรรมชาติ (FCT) ต่อทักษะการสื่อสารของเด็กออทิสติก ระดับเตรียมความพร้อม ในศูนย์การศึกษาพิเศษ เด็กออทิสติกเป้าหมายคือเด็กออทิสติก 1 คน เพศหญิง อายุ 6 ปี เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1. ชุดเครื่องมือบันทึกข้อมูลการประเมินพฤติกรรมการทำหน้าที่ (FBA) 2. แบบสังเกตความถี่พฤติกรรมปัญหา 3. แบบสังเกตการพูดหรือใช้ท่าทางปฏิเสธ และ 4. แผนการสนับสนุนพฤติกรรมเชิงบวกโดยใช้กระบวนการฝึกการสื่อสารตามธรรมชาติ เด็กออทิสติกเป้าหมายเข้ารับการฝึกทั้งหมด 5 สัปดาห์ สัปดาห์ละ 3 ครั้ง รวมทั้งหมด 15 ครั้ง วิเคราะห์ความสามารถในการใช้ทักษะการสื่อสารของเด็กออทิสติก โดยนำข้อมูลความถี่มาเปรียบเทียบและพรรณนาความสามารถในการนำทักษะการสื่อสารไปใช้ในสถานการณ์ต่าง ๆ ของเด็กออทิสติก นำเสนอผ่านการบรรยายเชิงพรรณาและกราฟเส้นเพื่อเปรียบเทียบข้อมูลทักษะการสื่อสารระยะเส้นฐานกับระยะเก็บรวบรวมข้อมูล ผลการศึกษาพบว่า เมื่อได้รับการฝึกด้วยกระบวนการฝึกการสื่อสารตามธรรมชาติ (FCT) ส่งผลให้เด็กออทิสติกมีทักษะการสื่อสารสูงขึ้
Push-Out Bond Strength of Calcium Silicate-Based Sealer to Root Canal Walls After Three Retreatment Techniques
No full textObjective: To compare the push-out bond strength of calcium silicate-based sealer to root canal walls after three retreatment techniques in teeth with initial treatment with gutta-percha/AH plus.
Materials and methods: Forty human single-rooted maxillary anterior teeth were decoronated to standardize with a root length of 16 mm. The roots were randomly divided into four groups of 10 roots each. The control group was performed without retreatment. The experimental groups were obturated with AH Plus® followed by retreatment using three retreatment techniques as follows; Mtwo R®, Mtwo R® with GuttaClear, and Mtwo R® with Xylene after 7 days of initial treatment. All samples were re-obturated with iRoot SP®and were stored for 7 days. Sections of 2 mm thickness was performed perpendicularly to the long axis to obtain 3 slices per root, and then loaded by a Universal Testing Machine until dislodgement. The maximum load was recorded in MPa and specimens were inspected for failure mode. The data were analyzed by One-way ANOVA and Tukey’s Test with a significance level of 0.05.
Results: The highest bond strength was expressed in non-retreatment group followed by retreatment groups. From statistical analysis, at the coronal and middle levels, the bond strength between control group and Mtwo R group did not show significant differences, however, the Mtwo R group was superior to Mtwo R with both gutta-percha solvents. At the apical level, no statistically significant difference was noticed. The pattern of filling dislodgement as cohesive failures was predominantly observed.
Conclusion: The use of rotary instrument to remove gutta-percha/AH plus is appropriate for retreatment gutta-percha/calcium silicate in term of push-out bond strength