Srinakharinwirot University: SWU e-Journals System
Not a member yet
5319 research outputs found
Sort by
ประสิทธิภาพและความปลอดภัยของยากลุ่มออกฤทธิ์ยับยั้ง Sodium-Glucose Cotransporter 2 ในผู้ป่วยโรคหัวใจล้มเหลวและโรคไตเรื้อรังที่ไม่เป็นโรคเบาหวาน The Efficacy and Safety of Sodium-Glucose Cotransporter 2 Inhibitors in Non-diabetic Heart Failure and Chronic Kidney Disease
No full textบทคัดย่อ
ยากลุ่มออกฤทธิ์ยับยั้ง sodium-glucose cotransporter 2 (SGLT2 inhibitors) เป็นยาลดระดับน้ำตาลในเลือดที่ได้รับการรับรองให้ใช้รักษาโรคเบาหวานชนิดที่ 2 ออกฤทธิ์ยับยั้งการดูดซึมกลับของน้ำตาลที่ไตส่วน proximal tubule ทำให้ขับน้ำตาลออกทางปัสสาวะและระดับน้ำตาลในเลือดลดลง ปัจจุบันพบว่ายา SGLT2 inhibitors มีประโยชน์ในผู้ป่วยที่ไม่เป็นโรคเบาหวานด้วย ได้แก่ ผู้ป่วยโรคหัวใจล้มเหลวและผู้ป่วยโรคไตเรื้อรัง ยา SGLT2 inhibitors ลดอัตราการเข้ารักษาตัวในโรงพยาบาลด้วยโรคหัวใจล้มเหลวและลดอัตราการเสียชีวิตจากโรคหัวใจและหลอดเลือดในผู้ป่วยโรคหัวใจล้มเหลวทั้งชนิดที่มีค่าการบีบตัวของหัวใจห้องล่างซ้ายน้อยกว่าร้อยละ 40 และมากกว่าร้อยละ 40 ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับยาหลอก นอกจากนี้ ยังชะลอความเสื่อมของไตในผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติเมื่อเทียบกับยาหลอกได้เช่นกัน ผลดีทางด้านหัวใจและหลอดเลือดและทางด้านไตนี้มีมากกว่าความเสี่ยงต่อการเกิดอันตรายจากยา ยา SGLT2 inhibitors ค่อนข้างปลอดภัย ทนต่อยาได้ดี และไม่ก่ออาการไม่พึงประสงค์ที่รุนแรง ข้อมูลการใช้ยา SGLT2 inhibitors ในผู้ป่วยที่ไม่เป็นโรคเบาหวานมีอยู่จำกัด บทความนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อรวบรวมข้อมูลประสิทธิภาพและความปลอดภัยของยา SGLT2 inhibitors ในผู้ป่วยโรคหัวใจล้มเหลวและผู้ป่วยโรคไตเรื้อรังที่ไม่เป็นโรคเบาหวาน เพื่อการดูแลผู้ป่วยทางคลินิก
คำสำคัญ: ยากลุ่มออกฤทธิ์ยับยั้ง; sodium-glucose cotransporter 2; โรคหัวใจล้มเหลว; โรคไตเรื้อรัง; ผู้ป่วยที่ไม่เป็นโรคเบาหวาน
Abstract
Sodium-glucose cotransporter 2 inhibitors (SGLT2 inhibitors) are widely used to treat type 2 diabetes mellitus (T2DM). SGLT2 inhibitors inhibits the reabsorption of glucose at the proximal tubule resulting in increased glucosuria and reduced blood glucose. At present, SGLT2 inhibitors also benefit non-diabetic patients, e.g., heart failure and chronic kidney diseases. SGLT2 inhibitors significantly reduce hospitalization for heart failure and cardiovascular death in heart failure patients both with reduced and preserved reduced ejection fraction compared with placebo. In addition, SGLT2 inhibitors also significantly delay chronic kidney progression in chronic kidney disease patients compared with placebo. These cardiovascular and renal protective benefits of SGLT2 inhibitors outweigh risk. SGLT2 inhibitors are generally safe, well-tolerated and not associated with serious adverse events. Studies on benefits of SGLT2 inhibitors in non-diabetic patients are limited. The objective of this study is to review the efficacy and safety of SGLT2 inhibitors among non-diabetic heart failure and chronic kidney disease patients with the summary for clinical practice.
Keywords: sodium-glucose cotransporter 2 inhibitors; heart failure; chronic kidney disease; non-diabetic patient
17101-3 Unlocking Creativity at Work in Society 5.0: The Role of Playful Job Design in Shaping Employee Initiative
No full textAs the transformation toward Society 5.0 progresses, organizations are increasingly expected to support employee creativity and adaptability within environments shaped by artificial intelligence and digital innovation. While job crafting is widely recognized as a proactive behavior that enhances organizational resilience, limited research has examined the influence of playful work design on job crafting, particularly within the Indonesian context. This study aims to address that gap by exploring whether playful work design significantly predicts job crafting among employees in Indonesia. The central research question is as follows: Does playful work design predict job crafting behavior among employees across various occupational sectors in Indonesia? A quantitative research design was applied. Data were collected from 430 employees aged 17 to 65 years, using convenience sampling across sectors including education, healthcare, services, and manufacturing. The study utilized two validated instruments, namely the Playful Work Design Scale and the Job Crafting Scale, both of which showed acceptable reliability. Data were analyzed using descriptive statistics and simple linear regression. Findings reveal a significant and positive relationship between playful work design and job crafting. Employees who perceive their work as enjoyable, stimulating, and autonomy supportive are more likely to engage in task modification, cultivate meaningful social interactions, and enhance the personal relevance of their work. This study emphasizes the strategic importance of incorporating elements of playfulness, creativity, and autonomy into work environments to foster employee engagement and adaptability. Practical implications suggest that organizations can foster job crafting by encouraging participative goal setting, providing flexibility in task execution, and designing roles that nurture enjoyment and personal growth. Overall, the study contributes to the understanding of how human-centered design principles support sustainable work motivation and innovation in an era increasingly defined by artificial intelligence
RELATABLE MUSICAL EXPERIENCES AS METHOD: A CULTURALLY RESPONSIVE PEDAGOGY FOR THAI CLASSICAL MUSIC PRACTICE
Full text linkPractical-based learning is an essential pedagogical method in Thai classical music, as it enhances students' musical and performance skills, as well as their cognitive comprehension and cultural awareness. Nevertheless, these ambitious educational goals pose considerable challenges for both educators and learners in multiple aspects: i) How can learners learn to know and understand this musical culture? and ii) How can teachers guide students towards constructive practices? These structural issues often exhibit unique variations in each classroom. This paper aims to examine the implementation of culturally responsive pedagogy (CRP) in formulating learning strategies that augment the effectiveness of the educational process and enhance student performance outcomes. The essence of effective musical practice is predominantly linked to the ability of educators to communicate and engage with students while thoroughly comprehending their musical experiences, cultural context, and daily life background. These attributes are essential for cultivating an ecology of musical learning that is attuned to learners' perceptions and musical education and practices. CRP was instrumental in formulating pedagogical approaches in music education and fostering an inclusive learning atmosphere within the music classroom. Moreover, in addition to the educational process, CRP fervently promotes inclusivity, diversity, and novel approaches to understanding music and culture within a multicultural society
An ผลของโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดกล้ามเนื้อคอ บ่าไหล่และหลังส่วนต้นในกลุ่มวัยทำงาน An Effect of the Exercise Program for Office Syndrome Prevention on Pain Levels of Neck, Shoulder and Upper Back Muscle among Working-age Individuals
No full textบทคัดย่อ
บทนำ: ออฟฟิศซินโดรมเป็นปัญหาที่พบในผู้ที่ทำงานโดยใช้คอมพิวเตอร์นานๆ โดยบริเวณที่พบบ่อย คือ คอ บ่า ไหล่ และหลังส่วนบน
วัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลของโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อ คอ บ่าไหล่และหลังส่วนต้นระดับความเจ็บปวดของกลุ่มวัยทำงานก่อนและหลังการทดลอง และเปรียบเทียบผลโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อ คอ บ่าไหล่และหลังส่วนต้นระดับความเจ็บปวดของกลุ่มวัยทำงาน ระหว่างกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม
วิธีการศึกษา: เป็นการวิจัยกึ่งทดลอง (Quasi-experimental research) แบบสองกลุ่ม วัดก่อน-หลังการทดลอง กลุ่มตัวอย่างเป็นข้าราชการและเจ้าหน้าที่ของเทศบาลเมืองสระบุรี เทศบาลต้นตาล-พระยาทดและองค์การบริหารส่วนตำบลดาวเรือง ที่ปฏิบัติงานจริง ประจำปีงบประมาณ 2567 จำนวน 112 คน คัดเลือกโดยวิธีเฉพาะเจาะจง กลุ่มทดลอง ทำกายบริหารตามโปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรม 5 ท่า จำนวน 6 ครั้ง/วัน ทุกวัน จันทร์ถึงศุกร์ เป็นระยะเวลานาน 4 สัปดาห์ มีจำนวนออกกำลังกายทั้งหมด 30 ครั้ง/สัปดาห์ กลุ่มควบคุมได้รับสุขศึกษาการส่งเสริมสุขภาพป้องกันและแก้ไขกลุ่มอาการออฟฟิตซินโดรม ก่อนการทดลอง(0 สัปดาห์)กลุ่มตัวอย่างวัด อาการปวดของกล้ามเนื้อ คอ บ่าไหล่ และหลังส่วนต้น ด้วยเครื่องมือแบบประเมินความปวด (Pain Score) และภายหลังการทดลอง(4สัปดาห์) ให้กลุ่มตัวอย่าง ประเมินอาการปวดกล้ามเนื้อคอ บ่าไหล่ และหลังส่วนต้น แล้วนำมาวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน Paired T–Test และ Independent T–Test
ผลการศึกษา:พบว่า โปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมต่อระดับความเจ็บปวดที่กล้ามเนื้อบ่าไหล่และหลังส่วนต้นระดับความเจ็บปวดของกลุ่มวัยทำงานมีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติระหว่างก่อนและหลังเข้าโปรแกรมในกลุ่มทดลอง (p = 0.001) ในขณะที่อาการปวดคอและหลังส่วนต้นมีแนวโน้มลดลงแต่ยังไม่ถึงระดับนัยสำคัญ (p = 0.062 และ 0.058 ตามลำดับ) การเปรียบเทียบระดับอาการปวดกล้ามเนื้อก่อนและหลังการเข้าร่วมโปรแกรมของกลุ่มควบคุม พบว่าอาการปวดคอ บ่าไหล่ และหลังส่วนต้นลดลงเล็กน้อย แต่ไม่มีความแตกต่างอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (p > 0.05) ผลต่างของคะแนนเฉลี่ยก่อน–หลังในกลุ่มทดลองมากกว่ากลุ่มควบคุมในทุกตำแหน่งของกล้ามเนื้อแต่ไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ
สรุป:โปรแกรมการออกกำลังกายเพื่อป้องกันออฟฟิศซินโดรมช่วย ลดระดับอาการปวดบ่าไหล่ ควรส่งเสริมให้หน่วยงานและสถานประกอบการนำโปรแกรมนี้ไปปรับใช้ ในกลุ่มพนักงานออฟฟิศเพื่อลดปัญหาออฟฟิศซินโดรม โดยเฉพาะอาการปวดบ่าไหล่
คำสำคัญ: โปรแกรมการออกกำลังกาย ออฟฟิศซินโดรม วัยทำงาน
Abstract
Introduction: Office syndrome is a common problem affecting individuals who spend a significant amount of time working with computers. The most common areas are the neck, shoulders, and upper back.
Objective: To study and compare the effects of exercise programs to prevent office syndrome on the pain levels of the muscles in the neck, shoulders, and upper back, and the pain levels of working-age groups before and after the experiment. To compare the effects of exercise programs to prevent office syndrome on the pain levels of the muscles in the neck, shoulders, and upper back, and the pain levels of working-age groups between the experimental group and the control group.
Study method: This experiment is a quasi-experimental research with two groups, measured before and after the experiment. The sample group consists of civil servants and officers from Mueang Saraburi Municipality, Ton Tan Municipality, Phraya Thot Municipality, and Daoruang Subdistrict. Administrative organizations currently working in fiscal year 2024, with a total of 112 participants, were selected using specific methods. The experimental group performed physical exercises according to the exercise program to prevent office syndrome, consisting of 5 postures, 6 times/day, every Monday to Friday for 4 weeks, totaling 30 exercises per week. The control group received health education to promote health, prevent, and alleviate symptoms of office syndrome before the experiment (Week 0). The sample group measured the pain in the muscles of the neck, shoulders, and upper back using the Pain Score tool. After the experiment (4 weeks), the sample group assessed the pain in the muscles of the neck, shoulders, and upper back. The data were analyzed using statistics, including percentages, means, standard deviations, Paired T-Tests, and Independent T-Tests.
Results: The results showed that the exercise program was effective in reducing pain in the muscles of the shoulders and upper back associated with office syndrome. The pain level of the working-age group was significantly different before and after the program in the experimental group (p = 0.001). In comparison, the pain in the neck and upper back tended to decrease but did not reach the significance level (p = 0.062 and 0.058, respectively). Comparing the level of muscle pain before and after the program in the control group, it was found that the pain in the neck, shoulders, and upper back was slightly reduced; however, there was no statistically significant difference (p > 0.05). The difference in mean scores between the experimental group and the control group was higher in all muscle positions, but it was not statistically significant.
Conclusion: The exercise program to prevent office syndrome helps reduce the level of shoulder pain. The program has been demonstrated; it should be promoted to agencies and other types of companies to encourage them to apply. To reduce office syndrome problems, especially shoulder pain, among office workers.
Keywords: exercise program, office syndrome, working ag
ปัจจัยทำนายความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่น Predicting Factors of Maternal Parenting Self-Efficacy Among Adolescent Mothers
Full text linkบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อทำนายปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่น วิธีการศึกษา: กลุ่มตัวอย่างประกอบด้วยมารดาวัยรุ่นหลังคลอดที่คัดเลือกจากโรงพยาบาลในภาคตะวันออกของประเทศไทยข้อมูลถูกรวบรวมโดยใช้แบบสอบถามแบบกรอกด้วยตนเอง การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ (multiple regression analysis) ดำเนินการโดยใช้โปรแกรม SPSS เพื่อตรวจสอบผลทำนายของตัวแปรต่าง ๆ ผลการศึกษา: การวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณใช้เพื่อตรวจสอบว่าการบรรลุบทบาทมารดา (Maternal Role Attainment: MRA), เป้าหมายชีวิตวัยรุ่น (Adolescent Life Goals: ALGs), การสนับสนุนทางสังคม (Social Support: SS) และอายุของมารดาวัยรุ่น (Adolescent Mother Age: AMA) สามารถทำนายความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดา (Maternal Parenting Self-Efficacy: MPSE) ผลการวิเคราะห์โมเดลถดถอยโดยรวมมีนัยสำคัญทางสถิติ (F(4, 195) = 44.753, p < .001) โดยตัวแปรทำนายทั้งหมดสามารถอธิบายความแปรปรวนของ MPSE ได้ร้อยละ 47.9 (R² = .479, Adjusted R² = .468, Durbin-Watson = 1.852) ผลการวิเคราะห์ระบุว่าตัวแปรทำนายทั้งหมดมีอิทธิพลต่อ MPSE อย่างมีนัยสำคัญ โดยเฉพาะตัวแปร MRA (β = .513, p < .001), SS (β = .188, p = .001), ALGI (β = .183, p = .001) และอายุของมารดา (β = .117, p = .027) ซึ่ง MRA เป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลมากที่สุด แสดงถึงบทบาทสำคัญในการส่งผลต่อความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่น สรุป: ระดับ MRA, ALGs, SS ที่สูงขึ้น และอายุของมารดาวัยรุ่นที่มากขึ้นสัมพันธ์กับความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรที่สูงขึ้น เมื่อพิจารณาตัวแปรทำนายพบว่า MRA เป็นตัวแปรที่มีอิทธิพลมากที่สุด การแทรกแซงที่มุ่งเน้นการเสริมสร้างบทบาทมารดา การตั้งเป้าหมายชีวิตเชิงบวก และการเพิ่มการสนับสนุนทางสังคมอาจช่วยพัฒนาความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดาวัยรุ่นได้อย่างมีประสิทธิภาพ
คำสำคัญ: วัยรุ่น; มารดา; ความเชื่อมั่นในการเลี้ยงดูบุตรของมารดา; ความเชื่อมั่นในตนเอง; การเลี้ยงดูบุตร
Abstract
Objective: To predict factors of maternal parenting self-efficacy among adolescent mothers. Methods: A sample of postpartum adolescent mothers was recruited from the hospitals in the eastern arena, Thailand. Data were collected using self-administrative questionnaires. SPSS software was used to perform multiple regression analysis to test the predictive effects of the variables. Results: The multiple regression analysis was conducted to examine whether Maternal Role Attainment (MRA), Adolescent Life Goals (ALGs), Social Support (SS), and Adolescent Mother Age (AMA) could predict Maternal Parenting Self-Efficacy (MPSE). The overall regression model was statistically significant, F (4, 195) = 44.753, p < .001, indicating that the four predictors collectively explained 47.9% of the variance in MPSE (R² = .479, Adjusted R² = .468, Durbin-Watson = 1.852). This suggests that the model met the assumption of independence of residuals. All four predictors significantly contributed to MPSE. Specifically, MRA (β = .513, p < .001), SS (β = .188, p = .001), ALGI (β = .183, p = .001), and age of mother (β = .117, p = .027) were significant predictors of MPSE. Among these, MRA was the strongest predictor, indicating its critical role in influencing maternal parenting self-efficacy among adolescent mothers. Conclusion: Higher levels of MRA, ALGs, SS, and older adolescent mothers’ age were associated with greater MPSE. Among these predictors, MRA was the most influential factor. Interventions that focus on enhancing maternal role attainment, setting positive life goals, and strengthening social support may effectively improve parenting self-efficacy among adolescent mothers.
Keywords: adolescent; mothers; maternal parenting self-efficacy; self-efficacy; parentin
การศึกษาเชิงคุณภาพเปรียบเทียบตำรับยาสมุนไพรสำหรับหญิงให้นมบุตร จากการสัมภาษณ์ผู้เชี่ยวชาญและคัมภีร์ประถมจินดา A Qualitative Comparative Study of Herbal Formulations for Lactating Women Using Expert Interviews and the Prathom-Jinda Scripture
Full text linkบทคัดย่อ
วัตถุประสงค์: เพื่อค้นหาปัจจัย อาการ และแนวทางการวินิจฉัยภาวะน้ำนมไม่เพียงพอและชนิดสมุนไพรที่เป็นส่วนประกอบของสูตรยาสมุนไพรไทย วิธีการศึกษา: งานวิจัยเชิงคุณภาพโดยการ 1) สัมภาษณ์แบบกึ่งโครงสร้างในผู้เชี่ยวชาญ 11 คนเกี่ยวกับลักษณะหญิงให้นมบุตรที่น้ำนมไม่เพียงพอ ปัจจัยที่ทำให้น้ำนมไม่เพียงพอ และประสบการณ์การใช้ยาตำรับสมุนไพรในหญิงให้นมบุตร 2) ศึกษาข้อมูลจากคัมภีร์ประถมจินดาเกี่ยวกับตำรับยาที่ใช้เพิ่มปริมาณและคุณภาพน้ำนม เปรียบเทียบสมุนไพรและข้อบ่งใช้ ของตำรับยาสมุนไพรจาก 2 แหล่ง วิเคราะห์โดยใช้สถิติเชิงพรรณนา และค่าสัมประสิทธิ์ความคล้ายคลึงและการวิเคราะห์เครือข่ายเพื่อแสดงความสัมพันธ์ระหว่างสมุนไพร แหล่งที่มา และสรรพคุณ ผลการศึกษา: ผู้เชี่ยวชาญให้ข้อมูลว่าปัจจัยของน้ำนมไม่เพียงพอคืออาหารที่รับประทานขณะตั้งครรภ์และหลังคลอด (ร้อยละ 63.6) อาการที่พบบ่อยคือปริมาณน้ำนมไม่พอ (ร้อยละ 27.3) วินิจฉัยจากพฤติกรรมการให้นมและลักษณะน้ำนม ใช้ยาสมุนไพร 6 ตำรับ ส่วนในคัมภีร์พบ 16 ตำรับซึ่งร้อยละ 43.8 เป็นตำรับที่ทำน้ำนมให้บริสุทธิ์ ตำรับยาเพิ่มน้ำนมที่ผู้เชี่ยวชาญใช้จริงมี 4 ตำรับส่วนในคัมภีร์มี 2 ตำรับ ใช้สมุนไพรเหมือนกัน 7 ชนิดโดยใช้ขิงมากที่สุด ร้อยละ 36.7 ในผู้เชี่ยวชาญ และ 43.8 ในคัมภีร์ สมุนไพรที่ใช้ปรับสมดุลร่างกายจากสองแหล่ง พบว่ามี 4 ชนิด ได้แก่ พริกไทย ไทรย้อยใบแหลม มะตูม และยังพบว่ามีสมุนไพรจำนวน 14 ชนิดที่ใช้เฉพาะในผู้เชี่ยวชาญ การใช้สมุนไพรของผู้เชี่ยวชาญและในคัมภีร์คล้ายคลึงน้อย (ค่าสัมประสิทธิ์ความคล้ายคลึง 0.139) การวิเคราะห์เครือข่ายชี้แนะว่าสมุนไพรบางชนิดเป็นแกนกลางของเครือข่ายการรักษา ทั้งการเพิ่มน้ำนม การปรับสมดุลร่างกาย และการบำรุงคุณภาพน้ำนม สรุป: ผู้เชี่ยวชาญใช้พฤติกรรมการกินและลักษณะน้ำนมวินิจฉัยภาวะน้ำนมไม่เพียงพอ ใช้หลายตำรับยาสมุนไพรเพื่อเพิ่มและบำรุงน้ำนม การใช้การวิเคราะห์เชิงเครือข่ายช่วยให้เห็นโครงสร้างและเหตุผลเชิงการรักษาของตำรับยาชัดเจนยิ่งขึ้น มีสมุนไพรบางชนิดที่มีการใช้จริงต่างจากที่พบในคัมภีร์ประถมจินดา
คำสำคัญ: การแพทย์แผนไทย; หญิงให้นมบุตร; คัมภีร์ประถมจินดา; การเพิ่มน้ำนม; น้ำนมไม่เพียงพอ
Abstract
Objective: To explore factors, symptoms, and diagnostic approaches associated with insufficient lactation of Thai Traditional medicine experts. Methods: This qualitative study used 1) semi-structured interviews with eleven experts about tative data, and to compare the herbal formulations used in current practice with those documented in the Prathom-Jinda scripture. Methods: This qualitative study involved semi-structured interviews with eleven experts to examine the characteristics of lactating women with insufficient milk supply, contributing factors, and experiences in prescribing herbal formulations. Information on relevant herbal formulas was also extracted from the Prathom-Jinda scripture. Herbs and their indications from both sources were compared, and the data were analyzed using descriptive statistics, similarity indices (Jaccard similarity coefficient), and network analysis to illustrate the relationships among herbs, data sources, and their therapeutic functions. Results: Interviews with experts showed that the most frequently reported contributing factor to insufficient lactation was dietary habits during pregnancy and the postpartum period (63.6%). The most common symptom was inadequate milk volume for breastfeeding or storage (27.3%). Diagnostic approaches were primarily based on breastfeeding behaviors and observable characteristics of breast milk. Six herbal formulations were used by experts for lactating women, whereas the Prathom-Jinda scripture documented sixteen formulas for this purpose, of which 43.8% were intended for purifying breast milk. Four formulas were reported by experts as being used to increase milk supply, while the scripture contained two such formulas. Seven herbs were found to overlap between the two sources in formulas for increasing milk production, with ginger being the most frequently used herb—36.7% among experts and 43.8% in scripture-based formulas. For herbs used to balance body elements, four were shared between experts and scripture formulations (Piper nigrum L., Ficus benjamina, Aegle marmelos (L.) Corrêa ex Roxb., and Glycyrrhiza glabra L.). Additionally, fourteen herbs were used exclusively in expert practice. Analysis using the Jaccard similarity coefficient indicated a low degree of overlap between expert-used and scripture-based herbs (0.136). However, network analysis revealed that specific herbs occupied central positions within the therapeutic network, supporting milk production, body element regulation, and breast milk quality improvement. Conclusion: Thai Traditional Medicine experts emphasize dietary behavior and breast milk characteristics in evaluating insufficient lactation and employ diverse herbal formulations for lactation enhancement. Network analysis clarified the therapeutic structure of these formulations, revealing both shared and practice-specific herbs when compared with the Prathom-Jinda scripture. Further clinical research is needed to inform evidence-based breastfeeding care guidelines.
Keywords: Thai traditional medicine; lactating women; Prathom-Jinda scripture; galactagogue; insufficient milk suppl
มุมมองของบุคลากรทางการแพทย์และผู้ดูแลต่อการดูแลสุขภาพช่องปากของผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง ตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง: การศึกษาเชิงคุณภาพ: The Perspective of Health Professionals and Caregivers on Oral Health Care in Dependent Older Adults Maemoh Subdistrict Maemoh District Lampang Province: A Qualitative Study
No full textวัตถุประสงค์ เพื่อทำความเข้าใจมุมมองของบุคลากรทางการแพทย์และผู้ดูแลต่อการดูแลสุขภาพช่องปาก ของผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิง ตำบลแม่เมาะ อำเภอแม่เมาะ จังหวัดลำปาง วิธีดำเนินการวิจัย เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพใช้การสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างจากผู้ให้สัมภาษณ์ จำนวน 24 คน แบ่งเป็นกลุ่มบุคลากรทางการแพทย์กลุ่มงานปฐมภูมิโรงพยาบาลแม่เมาะ จำนวน 10 คน กลุ่มผู้ดูแลผู้สูงอายุที่ผ่านหลักสูตรด้านการดูแลผู้สูงอายุ จำนวน 9 คน และ ผู้ดูแลที่เป็นญาติจำนวน 5 คน ข้อมูลจากการสัมภาษณ์ได้รับการถอดความแบบละเอียดและนำมาวิเคราะห์เพื่อระบุประเด็นหลักโดยใช้วิธีวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content analysis) พร้อมกับการจัดกลุ่มของข้อมูลด้วยการวิเคราะห์กลุ่มคำ (Domain analysis) และสร้างข้อสรุปผ่าน การวิเคราะห์แบบอุปนัย (Analytic induction) ผลการศึกษา ทั้งสามกลุ่มมีมุมมองต่อการดูแลสุขภาพช่องปากผู้สูงอายุแบ่งได้เป็น 3 ประเด็น ได้แก่ 1) สุขภาพช่องปากมีความสำคัญและมีผลกับสุขภาพโดยรวมของผู้สูงอายุ 2) มุมมองต่อธรรมชาติของการดูแลสุขภาพช่องปากว่าเป็นพื้นที่ปิด เข้าถึงยาก และต้องการความร่วมมือจากผู้ป่วย 3) มุมมองต่ออุปสรรคในการดูแลสุขภาพช่องปากของผู้ป่วย ได้แก่ ยังไม่มีการรวมการดูแลสุขภาพช่องปากอยู่ในแผนการดูแลอย่างเป็นระบบ และความไม่เชื่อมั่นของญาติต่อผู้ดูแล สรุป ความเข้าใจมุมมองของผู้ดูแลและบุคลากรที่เกี่ยวข้องที่มีต่อสุขภาพช่องปากสามารถนำไปสู่การพัฒนาระบบการดูแลสุขภาพช่องปากผู้สูงอายุที่มีภาวะพึ่งพิงที่สอดคล้องกับความต้องการของทีมได้ดีขึ้นมากกว่าวิธีการแบบเดิม
Abstract
Objectives: This qualitative study explored the viewpoints of two stakeholder groups health professionals at Mae Moh Hospital’s primary care unit and caregivers involved in long-term care for older adults in Mae Moh Subdistrict, Lampang Province regarding oral health care for dependent elderly individuals.
Methods: Data were collected through semi-structured interviews with 24 participants, categorized into three groups: healthcare staff (n = 10), formally trained caregivers who had completed a 70-hour elder care program (n = 9), and family caregivers (n = 5). Interview transcripts were subjected to content analysis to identify recurring themes, followed by domain analysis to organize patterns within the data, and analytic induction to develop overarching conclusions.
Results: Analysis revealed three central themes common to all groups: 1) Oral health was perceived as important, albeit secondary to general health concerns; 2) The oral cavity was regarded as a private and difficult-to-access area, requiring patient cooperation and thus posing challenges to care delivery; and 3) Barriers included the exclusion of oral care from routine care plans and a lack of trust from family members in non-professional caregivers’ oral care competence.
Conclusions: Understanding the perspectives of caregivers and relevant healthcare personnel is essential for developing an elderly oral healthcare system that effectively supports team-based care. This approach could enhance the existing care framework beyond traditional methods
ประสิทธิผลในการลดปริมาณละอองลอยในอากาศของปลายเครื่องดูดน้ำลายแรงดูดสูงในช่องปากแบบใหม่ (การวิจัยเชิงทดลอง): Effectiveness of Aerosol Quantity Reduction Using the New Model Intraoral High-Power Suction Tip (In Vitro Experimental Study)
No full textวัตถุประสงค์: เพื่อศึกษาประสิทธิผลในการลดปริมาณละอองลอยในอากาศของปลายเครื่องดูดนํ้าลาย แรงดูดสูงในช่องปากแบบใหม่ ที่ออกแบบเป็นแท่นกัดเพื่อให้ผู้ป่วยสามารถกัดได้เอง
วัสดุอุปกรณ์และวิธีการ: เป็นการทดลองในห้องปฏิบัติการ ภายใต้การสร้างละอองลอยทางทันตกรรม จากเครื่องขูดหินปูนอุลตราโซนิคบนฟันหน้าบนด้านขวาของหัวหุ่นจำลองทางทันตกรรม เป็นเวลา 20 วินาที โดยทำการจำลองกระบวนการกำจัดละอองลอยทางทันตกรรมด้วยวิธีการต่าง ๆ 4 กลุ่ม คือ 1) กลุ่มควบคุม คือ ไม่ใช้เครื่องมือใด ๆ 2) กลุ่มการใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปอย่างเดียว 3) กลุ่มการใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปร่วมกับปลายเครื่องดูดนํ้าลายแรงดูดสูงแบบเดิม และ 4) กลุ่มการใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปร่วมกับปลายเครื่องดูดนํ้าลายแรงดูดสูงในช่องปากแบบใหม่ ทำการวัดปริมาณละอองลอยในอากาศด้วยการบันทึกภาพเป็นวิดีโอ แล้วเลือกภาพในวินาทีที่ 6-16 ขนาด 1920×1088 พิกเซล นำไปวิเคราะห์ปริมาณละอองลอยในอากาศเป็นค่าเฉลี่ยความเข้มของภาพด้วยโปรแกรมอิมเมจเจ
ผลการทดลองหรือผลการศึกษา: ใช้สถิติ Two-Way ANOVA ด้วยการทดสอบ Tukey พบว่า กลุ่มการใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปร่วมกับปลายเครื่องดูดนํ้าลายแรงดูดสูงในช่องปากแบบใหม่ สามารถลดระดับปริมาณ ละอองลอยในอากาศได้มากที่สุด (มีค่าเฉลี่ยความเข้มของภาพ 27.68 ± 2.11 พิกเซล) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p-value = 0.05 รองลงมาคือ กลุ่มการใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปร่วมกับปลายเครื่องดูดนํ้าลายแรงดูดสูงแบบเดิม (มีค่าเฉลี่ยความเข้มของภาพ 30.74 ± 1.93 พิกเซล) และกลุ่มการใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปอย่างเดียว (มีค่าเฉลี่ยความเข้มของภาพ 34.03 ± 2.58 พิกเซล) ตามลำดับ แต่ที่เวลาต่างกันระดับปริมาณละอองลอยในอากาศที่วัดได้ไม่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ p-value = 0.05
สรุป: การใช้เครื่องดูดนํ้าลายทั่วไปร่วมกับปลายเครื่องดูดนํ้าลายแรงดูดสูงในช่องปากแบบใหม่ สามารถ ช่วยกำจัดละอองลอยที่เกิดขึ้นขณะทำหัตถการทางทันตกรรมก่อนการฟุ้งกระจายออกสู่ภายนอกช่องปากได้อย่างมีประสิทธิภาพ จึงเป็นอีกหนึ่งทางเลือกในการป้องกันการแพร่กระจายของเชื้อโรคจากผู้ติดเชื้อไปยังทันตบุคลากรหรือผู้ป่วยรายอื่นได้
Abstract
Objective: This study evaluates the effectiveness of reducing aerosol quantity with a newly designed intraoral high-power suction tip. This unique tip design allows patients to bite down during dental procedures, reducing the need for constant assistance from dental profes-sionals and potentially revolutionizing dental practice.
Materials and Methods: A controlled in vitro experimental design utilized a P5 ultrasonic scaler on maxillary right anterior teeth in a manikin head as a dental aerosol-generating source for 20 seconds. Simulating aerosol-mitigating procedures across four groups: 1) a control group (CT) that did not use any devices 2) only the saliva ejector (SE), 3) saliva ejector with a conventional high-power suction tip (Four-Hand Dentistry: FH), and 4) saliva ejector with the new model intraoral high-power suction tip (New Model: NM). The study assessed aerosol levels indirectly by capturing images from video recordings and analyzing them for average darkness of the image using the ImageJ program.
Results: Using two-way ANOVA with the Tukey test, the New Model group showed a sig-nificant reduction in aerosol levels (27.68 ± 2.11 pixels, p-value = 0.05), more than the Four-Handed Dentistry group (30.74 ± 1.93) and the Saliva Ejector group (34.03 ± 2.58), respective-ly. All groups did not change significantly over time (p-value = 0.05).
Conclusions: This study demonstrated that the new model intraoral high-power suction tip represents a practical and effective solution for managing dental aerosols, which can re-duce the spread of infection from an infected person to other patients and the dental team
จากเครื่องมือสู่ผู้สร้าง: การตีความใหม่ว่าด้วยผู้สร้างสรรค์ในกฎหมายลิขสิทธิ์ ยุค CGI และ AIGC
Full text linkบทความนี้ศึกษาความแตกต่างเชิงแนวคิดและหลักกฎหมายลิขสิทธิ์ที่มีต่องานที่สร้างด้วยเทคโนโลยีสองรูปแบบ ได้แก่ งาน CGI (Computer-Generated Imagery) และงาน AIGC (AI-Generated Content) โดยมุ่งวิเคราะห์ว่าระบบกฎหมายลิขสิทธิ์กำหนดความหมายของ “ผู้สร้างสรรค์” (authorship) อย่างไรภายใต้บริบทที่เทคโนโลยีสร้างสรรค์กำลังเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ปัจจุบันเทคโนโลยี AI ถูกผนวกเข้าในกระบวนการสร้างงาน CGI อย่างแพร่หลาย ทั้งในด้านการเรนเดอร์ การสร้างแอนิเมชัน และการจำลองภาพเสมือน ขณะเดียวกัน ผู้ใช้ระบบ AIGC ก็เริ่มมีบทบาทควบคุมผลลัพธ์ที่สร้างขึ้นมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นการออกแบบคำสั่ง (prompt) แบบเจาะจง การเลือกจากผลลัพธ์หลายชุด และการปรับแต่งภายหลัง กระแสทั้งสองนี้ส่งผลให้เส้นแบ่งระหว่างงาน CGI ที่มนุษย์กำกับกับงาน AIGC ที่ระบบสร้างโดยอัตโนมัติเข้ามาใกล้กันมากขึ้น จนเกิดคำถามใหม่ต่อกรอบความเข้าใจเดิมเกี่ยวกับ “ความคิดสร้างสรรค์” และ “ผู้สร้างสรรค์” ตามกฎหมายลิขสิทธิ์
เพื่อตอบโจทย์ความท้าทายดังกล่าว บทความนี้เสนอให้เปลี่ยนจากแนวคิดแบบแยกองค์ประกอบ (fragmented authorship) ไปสู่แนวคิดแบบองค์รวม (integrated authorship) ที่พิจารณาการควบคุมของมนุษย์ในภาพรวมของกระบวนการสร้างสรรค์อย่างมีนัยสำคัญ พร้อมกันนี้ เสนอให้หลัก “ความเป็นกลางทางเทคโนโลยี” (technology neutrality) เป็นกรอบแนวคิดพื้นฐานในการปรับกฎหมายลิขสิทธิ์ในอนาคต เพื่อสร้างความชัดเจนทางกฎหมาย เสริมความเป็นธรรมระหว่างรูปแบบการสร้างงานที่หลากหลาย และทำให้ระบบกฎหมายสามารถปรับตัวได้อย่างมีประสิทธิภาพในยุคแห่งความคิดสร้างสรรค์ร่วมระหว่างมนุษย์และเครื่องจัก
