ID Design Press
Not a member yet
307 research outputs found
Sort by
Проценка на остеопорозата и појава на вертебрални фрактури кај постменопаузни пациентки со ревматоиден артритис третирани со мали дози на гликокортикоиди
Get PDFOsteoporosis (OP) is a serious extracorporeal manifestation that occurs in patients with rheumatoid arthritis (RA). One of the risk factors is long-term use of glucocorticoids (GC). Osteoporosis together with the increased risk of vertebral (VF) and non-vertebral fractures (non-VF) in particular has a negative impact on quality of life in patients with rheumatoid arthritis. The aim of the study was to detect the occurrence of OP and VF in postmenopausal patients with RA and their association with long-term use of small doses of glucocorticoids. Material and methods: A total of 46 patients were analyzed. All respondents underwent imaging for osteoporosis evaluation with a DXA scanner (Lunar iDXA, GE) and VF with incorporated Vertebral Fracture Assessment (VFA). Results: The values of bone mineral densities (BMD) were significantly smaller in the group that received glucocorticoids. According to VFA, 37,0% of patients were registered to have a fracture of middle degree, a mild fracture was registered in 19.6% of patients, and severe fractures were registered in 3 patients (6.5%). Conclusion: In postmenopausal patients with RA receiving GC therapy, a more common occurrence of osteoporosis and vertebral fractures was reported compared with the remaining group of RA patients. All patients with RA in menopause need to be screened for timely detection and treatment of osteoporosis and prevention of its complications.Остеопорозата (OP) е сериозна вонзглобна манифестација која се јавува кај пацинетки со ревматоиден артритис (RA). Еден од ризик-факторите претставува долготрајната примена на гликокортикоиди (GC). Остеопорозата заедно со зголемениот ризик од вертебрални (VF) и невертебрални фрактури (non-VF) има негативно влијание врз квалитетот на живот кај пациентките со ревматоиден артритис. Целта на трудот беше да се детектира појавата на OP и VF кај постменопаузни пациентки со RА и нивната поврзаност со долготрајната примена на мали дози гликокортикоиди. Материјал и методи: Беа анализирани 46 пациентки. Кај сите беше направенo снимање за евалуација на остеопороза со апарат за двојно-енергетска x-зрачна aпсорпциометрија - DXA скен, “Lunar iDXA”, производство на GE, со вграден софтвер за проценка на VF, VFA (Vertebral Fracture Assessment). Резултати: Вредностите на коскениот минерален дензитет (BMD) беа сигнификантно помали во групата која примала гликокортикоиди. Според VFA, кај 37,0% од пациентките беше регистрирана фрактурa од среден степен, кај 19,6% леснa фрактурa, a тешка фрактура беше регистрирана кај три пациентки (6,5%). Заклучок: Кај постменопаузните пациентки со RA кои примаа терапија со GC беше регистрирана почеста појава на OP како и VF споредено со останатата група пациентки со ревматоиден артритис. Кај сите пациенки со RA во менопауза, потребно е навремено детектирање и третман на остеопорозата и превенирање на нејзините компликации
Рехабилитациски третман на пациенти со уринарна инконтиненција
Get PDFUrinary incontinence is the inability to control urination with spectrum of disturbances from periodical urinary leaks to complete inability to retain urine. It occurs more often in elderly and in women. Urinary incontinence has a great impact on general health and may reduce the quality of life. There are several types: stress urinary incontinence, urgent urinary incontinence, neurogenic urinary incontinence, overflow urinary incontinence. Stress urinary incontinence is the most frequent one and is due to pelvic floor muscle weakness. For assessment and treatment of these patients the individual approach is warranted. The treatment of these patients includes medications, behavioral therapy, biofeedback, pelvic floor muscle training, electrical stimulation, magnetic stimulation and surgery. Non-surgical treatment might be effective to prevent surgery. Rehabilitation treatment with pelvic floor exercises and physical modalities for patients with urinary incontinence is important for recovery of the urinary continence and improvement of quality of life in these patients.Уринарна инконтиненција, односно неможност за контролирање на мокрењето опфаќа спектар на пречки од повремено истекување на урината до комплетна неможност за задржување на урината. Почеста е кај повозрасната популација и кај жените. Уринарната инконтиненција во голема мерка влијае врз нарушување на општото здравје и го намалува квалитетот на живот. Таа може да се групира во неколку типови: стрес инконтиненција, ургентна инконтиненција, неврогена инконтиненција, преливна “overflow” инконтиннеција. Стрес инконтиненцијата е најчеста од горенаброените, настанува заради слабост на мускулите на карличното дно. Потребен е индивидуален пристап во проценка на состојбата и во изборот на третманот. Можностите за третман вклучуваат медикаментозна терапија, бихејвиорална терапија, биофидбек, вежби за јакнење на карличното дно, електрична стимулација, магнетна стимулација и хируршки третман. Нехируршките третмани можат да бидат успешен терапевтски пристап со цел да се спречи потребата од хируршки третман. Рехабилитационен третман со примена на вежби и физикални агенси кај пациенти со уринарна инконтиненција е значајни во обновување на континенцијата и подобрување на квалитетот на живот кај овие пациенти
Епидурална аналгезија при несносна канцерска болка - Стара приказна со употреба до денес
Get PDFIntractable cancer pain is a chronic severe pain, affecting patient’s quality of life and presents aheavy health, social and family problem in many countries. Different methods for pain relief are proposed by the WHO. Epidural analgesia with opioids is one of the proposed methods. Aim of the study was to determine the effects of morphine, fentanyl and butorphanol used for epidural analgesia in intractable pain and to comment our experiences over a five-year-period, with regard to its actuality nowadays. Material and methods: Retrospective longitudinal observational study was carried at the University Clinic for Anesthesiology, Reanimation and Intensive Care in Skopje, Macedonia, between 2005-2010 and evaluated in 2017-2018. A total of 116 patients suffering from intractable pain were enrolled in the study. Exclusion criteria were: infective and metastatic processes in the spine, allergy to opioids, psychological problems and language barrier. After the pretreatment evaluation of the pain, patients were randomly assigned to receive three different opioids through epidural catheter placed from Th8-10 or L2-3. Results: There were no differences in pretreatment pain scores between the three groups (p>0.05). A significant onset of analgesia after 15 minutes was found for butorphanol, 20 minutes for fentanyl and 30 minutes for morphine group (p<0.05). The duration of the pain relief of butorphanol vs. fentanyl vs. morphine was 6h vs. 8h vs. 24 hours respectively. Morphine had the longest duration of pain relief (p<0.05). Because of an increase in the pain threshold, the need of an increase of opioid doses was necessary. The most often patient’s reports of side effects were: itching, constipation, urine retention and bradypnea and there were no reports of nausea and vomiting. Conclusions: It was concluded that epidural analgesia with opioids is an effective and safe method for suppression of intractable pain. In spite of the other alternatives in treatment of cancer pain, epidural analgesia with opioids still has an eminent place and its use is a challenge for professionalsКанцерската болка е неиздржлива хронична јака болка која влијае врз квалитетот на животот на болните и претставува тежок здравствен, социјален и семеен проблем во многу земји. Светската здравствена организација (СЗО) предлага низа методи за нејзино сузбивање Епидуралната аналгезија со опиоиди е еден од предложените методи. Цел на трудот е да се утврдат ефектите на морфин, фентанил и буторфанол, употребени за епидурална аналгезија при неиздржлива болка, како и да се прокоментираат искуствата од петгодишен период со осврт кон актуелноста на методот денес. Материјал и методи: ретроспективна лонгитудинална опсервациска студија, спороведена на Универзитетската клиника за анестезија, реанимација и интензивно лекување, КАРИЛ, Скопје, Република Северна Македонија, во периодот помеѓу 2005-2010, со осврт на 2017-2018. Во студијата беа вклучени 116 болни кои страдаа од несносна канцерска болка, додека, пак, не беа вклучени болните со инфективни и метастатски процеси во ‘рбетот, алергија на опиоиди, психолошки проблеми и јазична бариера. Непосредно пред третманот, кај болните се евалуираше степенот на болката и тие беа рандомизирано одредени за аналгезија со еден од трите опиоида, кои се аплицираа преку епидурален катетер поставен на височина Th8-10 или L2-3. Резултати: Со студијата се потврди дека степенот на болка пред третманот не се разликуваше меѓу трите групи (p>0,05). Се постигна сигнификантна аналгезија по 15 минути во групата со буторфанол, по 20 минути со фентанил и по 30 минути со морфин (p<005). Времетраењето на аналгезијата буторфанол vs. фентанил vs. морфин беше 6 часа vs. 8часа vs. 24 часа. Со морфинот се постигна најдолга аналгезија (p<0,05). Заради зголемувањето на прагот на болката, со тек на време беше неопходно да се зголеми дозата на опиоидот. Најчесто реферирани несакани ефекти беа: чешање, констипација, уринарна ретенција и диспнеја, а отсуствуваа изјави за лошење и повраќање. Заклучок: Со оваа студија се потврди дека епидуралната аналгезија со опиоиди претставува ефикасен и сигурен метод за сузбивање на неиздржлива болка. Покрај другите алтернативи за третирање на канцерската болка, епидуралната аналгезија со опиоиди сèуште зазема еминентно место, а нејзината употреба е предизвик за професионалците.
 
Бенигна транзиторна хиперфосфатазија- причина за вознемирување или бенигна состојба
Get PDFBenign transient hyperphosphatasemia (BTH) is a condition which occurs in children younger than five years, characterized by a complete absence of specific clinical and laboratory findings of bone or liver diseases and a five or even 20–70-fold increase in serum of alkaline phosphatase levels(ALP). The aim of this case report was to point out that elevated levels of ALP are not always related to serious bone and liver diseases. We described three healthy patients, which were referred to our out-patient clinic by their primary care physicians because of markedly elevated levels of ALP. The diagnosis of BTH was based on a thorough physical exam, a wide range of laboratory and imaging tests, which excluded liver or bone disease as a cause for elevated ALP. BTH is not very well-known and managed in daily clinical practice. Primary care physicians should consider this diagnosis in cases with elevated ALP in otherwise healthy infants and toddlers, refrain from unnecessary tests, prescribing higher doses of vitamin D3 or referral to tertiary level pediatric institutions.
Бенигната транзиторна хиперфосфатазија (БТХ) е состојба која се јавува кај деца помлади од пет години. Се карактеризира со целосно отсуство на специфични клинички и лабораториски наоди за болести на коските и црниот дроб и пет или дури 20-70 пати поголемо зголемување на серумското ниво на алкална фосфатаза (АЛП). Целта на овој приказ на случаи беше да се истакне дека случаен наод на покачено серумско ниво на АЛП не е секогаш поврзано со сериозни заболувања на коските и црниот дроб. Опишавме три здрави пациенти, кои беа упатени во нашата амбуланта од страна на лекари од примарната здравствена заштита поради значително зголемено ниво на АЛП. Дијагнозата на БТХ беше заснована на темелен клинички преглед, широк спектар на лабораториски тестови, со што беа исклучени заболувања на црниот дроб и коските како причина за покачена АЛП. БТХ е состојба која не е добро позната и менаџирана во секојдневната клиничка пракса. Лекарите од примарната здравствена заштита треба да ја имаат предвид оваа дијагноза во случаи со покачена АЛП кај здрави доенчиња и мали деца и да се воздржат од правење непотребни тестови и препишување повисоки дози на витамин Д3. 
Улогата на комуникацијата и оралната здравствена писменост во превенција и промоција на оралното здравје
Get PDFDental care prevention involves prophylactic oral health practices and strategies that are primarily targeted to diseases of the oral tissues with the focus on prevention of certain conditions. Not enough attention has been given to the communication between the dentist and the patient as well as the ability or the inability to understand patient's health information. The aim of this paper is to present the current practices and regulations related to the effective communication between oral healthcare professionals and patient population, and their representation and influence in improving and raising the profile of the oral health on a national level. Materials and method:A systematic literature search was conducted including published scientific articles between 1977 and 2018. Studies discussing the improvement of oral health in the function of general health and well-being in the patient population of all ages were analyzed. The main focus was put on the commitment of the oral health community in the global agenda and the importance of integrating multifactorial approaches to prevention. Particular attention was paid to the representation of the skills for effective communication between health care professionals and patient population, and the medical education (health education), which should result in the individual's health literacy. Results: During the global struggle to improve the oral health, efforts are being made to enhance current practices and share knowledge about preventive care and treatment in oral health science and education in order to ensure the general health and well-being of the patient population of all ages. Unfortunately, the commitment to take action in raising effective communication and oral health literacy is minimal. Conclusion: Improving the communication between the oral health care professionals and the patient population in the direction of an interactive, dynamic and flexible process, as well as raising the level of oral health literacy among the population through targeted and carefully developed medical education should be the first step in any preventive program for raising the level of oral health.Превенцијата како важен дел од стоматолошката заштита во себе вклучува превентивни орални програми и стратегии, кои примарно се насочени кон заболувања на оралните ткива и најчесто се фокусираат на спречување на одредени болестии состојби. На комуникацијата помеѓу стоматологот и пациентот, како и на способноста, односно неспособноста на разбирање на здравствените информации од страна на пациентот не се посветува доволно внимание. Целта на овој труд е да се изнесат досегашните наоди и ставови кои се однесуваат на ефикасната комуникацијата помеѓу стоматологот и пациентот и оралната здравствената писменост на пациентите, нивната застапеност и влијание во подобрување и подигнување на профилот на оралното здравје на национално ниво. Материјал и метод: За таа цел беше пребарана литературата врз основа на објавени трудови и статии помеѓу 1977 и 2018 година, во која се прикажани истражувања на потребите во насока на подобрување на оралното здравје во функција на општо здравје и благосостојба на населението од сите возрасти, со што е искажана посветеноста на оралната здравствена заедница во глобалната агенда и нагласена важноста од интегрирање на мултифакторискиот пристап кон превенцијата. Посебен акцент беше ставен на застапеноста на вештините на ефикасната комуникација на лекарот со пациентот, во прв ред, и медицинската едукација (здравственото воспитување), која треба да резултира со здравствена писменост на поединецот. Резултати: Во тек на глобалната борба за подобрување на оралното здравје на населението во континуитет се прават напори за подобрување на добрите практики и споделување знаење за превентивна нега и третман во оралната здравствена наука и образование, за да се обезбеди општо здравје и благосостојба на населението од сите возрасти. За жал, напорите и посветеноста за акција при зголемување на ефикасната комуникација и оралната здравствена писменост во подобрување на орално здравје се минимални. Заклучок: Унапредување на комуникацијата помеѓу стоматологот и пациентот во насока на интерактивен, динамичен и флексибилен процес, како и подигањето на нивото на оралната здравствена писменост кај населението преку целно насочена и внимателно разработена медицинска едукација треба да биде првиот чекор во секоја превентивна програма за подигање на нивото на оралното здравје
Вредноста на магнетната резонанца во мултимодалниот третман на локално напреднат ректален карцином
Get PDFMRI is a basic tool in patient selection for preoperative neoadjuvant treatment of rectal carcinoma, with assessment of stage reduction. The aim of the paper was to evaluate chemoradiotherapy effects in advanced stage rectal carcinoma by comparison of MRI findings before and after chemoradiotherapy. Material and methods: Prospectively, MRI findings of 15 patients with rectal carcinoma confirmed at colonoscopy, were evaluated. In all patients preoperative neoadjuvant treatment was done and MRI restaging was performed after 6 to 8 weeks. MRI standard protocol was done on 1.5T machine, sagital T2WI, axial T1WI, T2WI and DWI. On MRI was assessed tumor and nodal stage, presence of extra-mural vascular invasion (EMVI), tumor localization within the rectum (low, medium, high rectum, recto-sigmoid junction). Computer tomography was performed in all patients for distant metastases assessment. Results: Out of 15 patients, 12 (66.7%) were male, and 3 (33.3 %) were female, with a mean age of 65 years (range 50 to 80years). Six cases had middle rectum localization, 6 cases in low rectum, and 3 patients had recto-sigmoid localization. At initial MRI, 7 cases (46.6%) had MR signs for T3 stage, and 8 cases (53.3%) had T4 stage. Comparison of MRI results before and after chemoradiotherapy showed stage decreasing in 5(33.3%), from T4 to T3 stage. In 11 patients (73.7%), EMVI after therapy became negative with a statistically significant difference before and after chemoradiotherapy. All patients before therapy had different numbers of metastatic lymph nodes in mesorectum, with number reduction in all cases after therapy and two patients were without metastatic lymph nodes. Conclusion: MRI has a significant value in pre- and post-neoadjuvant therapy assessment of resection margins involved by tumor, positive extramural vascular invasion, and metastatic lymph node around resection margins. This is important for operative planning in order to avoid extensive resection with surgery techniques that preserve the anal sphincter.Магнетната резонанца е основен дијагностички метод за селекција на пациенти со докажан ректален карцином кои имаат потреба од предоперативна хеморадиотерапија со цел намалување на стадиумот на болеста. Целта на овој труд беше да се направи евалуација на ефектите од хеморадиотерапијата во напреднат стадиум на ректален карцином, со споредба на МР прегледот пред и по третманот. Материјал и методи: Проспективно, беа евалуирани МР наоди на 15 пациенти со ректален карцином потврден на колоноскопија. Кај сите пациенти беше направен предоперативен неадјувантен третман и беше направи контролен МР преглед по 6 до 8 недели. МР прегледот беше направен на 1.5T магнет, во пулс секвенци: сагитален T2WI, аксијален T1WI, T2WI и DWI. На МР беше утврден Т стадиумот, нодалниот стадиум, присуство на екстрамурална васкуларна инвазија (ЕМВИ), локализација на тумор во ректумот (низок, среден, висок ректум, ректосигмоиден спој). Компјутерска томографија беше направена кај сите пациенти за утврдување на далечни метастази. Резултати: Од 15 пациенти, 12 беа мажи (66,7%), а 3 (33,3%) беа жени, на возраст од 50 до 80 години. Локализација на ректален карцином: кај 6 пациенти во низок ректум, кај 6 пациенти во среден ректум и кај 3 пациенти на ректосигмоиден спој. На првичниот МР преглед, 7 (46,6%) пациенти беа во Т3 стадиум, 8 (53,3%) во Т4 стадиум. Споредбата на резултатите од МР прегледот пред и по хеморадиотерапијата покажа намалување на стадиумот во 5 (33,3%) од Т4 во Т3 фаза. Кај 11 пациенти (73,7%), ЕМВИ по терапијата стана негативна со статистички значајна разлика пред и по хеморадиотерапијата. Сите пациенти пред терапијата имаа различен број на метастатски лимфни јазли во мезоректум, со намалување на бројот во сите случаи по терапијата, а двајца пациенти беа без метастатски лимфни јазли. Заклучок: МР има значајна вредност во проценката на ефектите од хеморадиотерапијата. Ова е важно за оперативно планирање со цел да се избегне широка ресекција со хируршки техники кои го зачувуваат аналниот сфинктер
Kвантитативно одредување на калпротектин во асцит кај пациенти со спонтан бактериски перитонитис
Get PDFSpontaneous bacterial peritonitis (SBP) in patients with liver cirrhosis is a newly developed, spontaneous bacterial infection of sterile ascites fluid, in the absence of intraabdominal sources of infection or malignancy. The most sensitive indicator of diagnosis is when the polymorphonuclear cell count (PMNC) is ≥250 in 1 ml ascites fluid (manual microscopic or automated counting) and/or when a bacterial strain is isolated in microbiological culture. The objectives of our pilot study were to determine the concentration of calprotectin in ascites in patients with SBP and non-SBP with BíœHLMANN Quantum Blue®Reader, whether there was a significant difference between the average values "‹"‹of Turcotte-Pugh II and MELD score and to determine average values for CRP serum and ascites in the studied groups. Materials and methods. This prospective analytical observational pilot study included 30 patients with liver cirrhosis and ascites, divided into two groups, SBP and non-SBP. The quantitative measurement of calprotectin in ascites was performed with the Quantum Blue Calprotectin Ascites (LF-ASC25) test. The test is designed to selectively measure calprotectin antigen (MRP8/14) with direct sandwich immunoassay. The ascites samples were diluted with Chase Buffer 1:5 and after 12 minutes incubation at room temperature, the test line signal intensity and the control line were quantitated with BíœHLMANN Quantum Blue®Reader. The collected data were processed using the SPSS 23 statistical software for Windows. Results. In our study the average value of calprotectin in patients with SBP was 1.4 µg/mL. The lowest value of calprotectin in the study group was recorded in one patient at 0.61 µg/mL, while the highest value was 1.81 µg/mL in four patients. The results showed higher values "‹"‹of calprotectin in ascites in patients with alcoholic liver disease compared to other etiologies. Refractive ascites was reported in 60.0% of the subjects and only one patient (6.7%)was reported with Klepsiella pneumoniae in the microbiological analysis of ascites. According to the Child-Turcotte-PughII classification, all patients in the study group were class C, while the mean MELD score was 29.8±6.14. The difference between the average values of CRP in serum and ascites in patients with SBP was statistically significant compared to non-SBP. Conclusion. The quantitative determination of calprotectin in ascites by the Quantum Blue Calprotectin Ascites (LF-ASC25) assay can be used as an alternative to the determination of PMNC in ascites. SBP occurs in patients with severe hepatic dysfunction calculated according to the Child-Pugh II score and the MELD score. Serum and ascites C-reactive protein values were not significantly elevated in patients with SBP, but were significantly different from non-SBP patients.Спонтаниот бактериски перитонитис (СБП) кај пациентите со црнодробна цироза е новонастаната, спонтана бактериска инфекција на стерилна асцитна течност, во отсуство на интраабдоминални извори на инфекција или малигнитет. Најсензитивен показател за поставување на дијагнозата е бројот на полиморфонуклеарни клетки (ПМНК) ≥250 во 1 мл асцитна течност (рачно микроскопско или автоматизирано пребројување) и/или кога во микробиолошката култура биде изолиран еден бактериски вид. Цел на трудот е да се одреди концентрацијата на калпротектин во асцит кај пациентите со СБП и не-СБП, да се споредат просечните вредности на Turcotte-Pugh II и MELD скорот кај пациентите со СБП и не-СБП и просечните вредности на C-реактивниот протеин во серум и во асцит во испитуваните групи. Материјали и методи. Во оваа проспективно-аналитичко-опсервациска пилот студија беа вклучени 30 пациенти со црнодробна цироза и асцит, поделени во две групи, СБП и не-СБП. Квантитативното мерење на калпротектин во асцит се вршеше со тестот Quantum Blue Calprotectin Ascites (LF-ASC25). Тестот е дизајниран за селективно мерење на антигенот на калпротектинот (MRP8/14) со директен сендвич имуноесеј. Примероците од асцитот се разредуваа со Chase Buffer во однос 1:5 и по 12 минути инкубација на собна температура, интензитетот на сигналот на линијата за тестирање и контролната линија се мереа квантитативно со BÜHLMANN Quantum Blue®Reader. Собраните податоци се обработија со помош на статистичкиот програм SPSS 23 за Windows. Резултати. Во нашата студија просечната вредност на калпротектин кај пациентите со СБП изнесуваше 1,4 μg/mL. Најниската вредност на калпротектин во испитуваната група беше регистрирана кај еден пациент со вредност од 0,61 μg/mL, додека највисока вредност од 1,81μg/mL кај четири пациенти. Резултатите покажаа повисоки вредности на калпротектин во асцит кај пациентите со алкохолна болест на црниот дроб во споредба со останатите етиологии. Рефракторен асцит се регистрира кај 60,0% од испитаниците, а само кај еден пациент (6,7%) се регистрира Klepsiella pneumoniae во микробиолошката анализа на асцитот. Според Child-Turcotte-PughII класификација сите пациенти од испитуваната група беа класа C, додека просечната вредност на MELD скорот изнесуваше 29,8±6,14. Разликата помеѓу просечните вредности наC-реактивниот протеин во серум и во асцит кај пациентите со СБП беше статистички сигнификантна во споредба со не-СБП. Заклучок. Kвантитативното одредување на калпротектинот во асцит со тестот Quantum Blue Calprotectin Ascites(LF-ASC25) може да се користи како алтернатива наполиморфонуклеарните клетки (ПМНК) во асцит. СБП се јавува кај пациенти со сериозна црнодробна дисфункција пресметана според Child-Pugh II скорот и MELD скорот. Вредноста на C-реaктивниот протеин во серум и во асцит кај пациентите со СБП немаше високи вредности ,но сепак беше утврдена сигнификантна разлика во споредба со пациентите со не-СБП
Tумесцентната техника како регионална анестезија
Get PDFТумесцентната техника е техника на инфилтрација во супкутаното ткиво на голем волумен пуфериранфизиолошки раствор во кој е потопена мала концентрација лидокаин заедно со адреналин. Овој раствор лесно и безболно се инфилтрира и доведува до анестезија на поткожното ткиво од одредени телесни регии како абдоменотили натколеното,обезбедува помало крвавење за време на интервенциите изведувани на кожата и поткожното ткиво. Тумесцентната локална анестезија (ТЛА) е многу лесна и сигурна процедура, која широко се употребува во многу хируршки гранки. Целта на трудот беше да се направи проценка на вредноста на тумесцентната локална анестезија кај липосукција. Материјал и методи: Беа евалуирани 16 пациентки со средна возраст од 32 години(24-46), кај кои беше извршена липосукција на една до три регии, односно на вкупно 27 регии. Во тек на интервенцијата се употреби тумесцентната техника; инфилтрација на раствор од 0,075% лидокаин со 1: 1.000.000 адреналин и 25 мл 8,4% бикарбонати во 1000 мл физиолошки раствор, средно инфилтриран раствор од 2506 мл (1600-5000), средна доза на лидокаин 25,9 мг/кг (18,9-50,6 мг/кг), вкупно средно инфилтриран лидокаин од 2010 мг (1360-4000мг). Резултати: ТЛА беше успешно реализирана; 68,8% (11) од пациентките беа среќни и задоволни, 12,5% (2) од пациентките имаа главоболка и вртоглавица, кај 12,5% (2) од пациентките беше сопрена интервенцијата поради силни болки, кај едната на една регија, кај другата на втората регија и кај 6,3% (1) од пациентките имаше лесни знаци за интоксикација со лидокаин. Немаше компликации кои бараа третман или хоспитализација, а немаше и смртен исход. Заклучок: Самостојно употребена тумесцентна локална анестезија во доза од 18-50мг/кг лидокаин кај правилно избрани пациенти е сигурна техника за регионална анестезија за процедури на поткожното масно ткиво.Tumescent technique is a technique of infiltration a large volume of buffered low concentration of lidocaine and adrenaline in normosaline in the subcutaneous tissue. This solution that is easily and painlessly infiltrated, anesthetizes a large area of subcutaneous tissue in particular body areas like: abdomen, thigh or arms; it provides less bleeding during procedures performed on the skin and subcutaneous tissue. The tumescent local anesthesia (TLA) is a very simple and save procedure, widely used in many surgical branches. The aim of the paper was to assess the value of the tumescent local anesthesia during liposuction. Material and methods: Sixteen patients with a mean age of 32 years (24-46) underwent liposuction of one to three body areas, using tumescent technique, wide-awake. Тotal of 27 procedures were performed, with infiltration of solution of 0.075% lidocaine with 1:1,000,000 adrenaline and 25 ml of 8.4% sodium bicarbonate in 1000 ml normosaline, mean infiltrated solution of 2506 ml (1600-5000), mean dosage of lidocaine 25.9 mg/kg (18.88-50.6 mg/kg), total amount of lidocaine 2010 mg (1360-4000 mg). Results: TLA was successfully realized; 68.8% (11) of patients were happy and satisfied, 12.5% (2) of patients had headache and dizziness, in 12.5% (2) of patients the procedure was stopped because of a severe pain, one in the first region and one in the second region, and in 6.3% (1) of patients mild signs of lidocaine toxicity were observed. There were no complications that needed treatment or hospitalization; also, there were no lethal cases. Conclusion: Sole tumescent local anesthesia at a dosage 18-50 mg/kg lidocaine in prudent chosen patients seems to be safe regional anesthesia technique for the procedure of subcutaneous fat tissue
Директни орални антикоагуланси-баланс помеѓу тромбоза и крвавење
Get PDFBleeding is a common side effect of anticoagulant use. However, the majority of bleeding events are not life-threatening and can be managed conservatively. The first step in managing any significant bleeding event is to temporarily stop using the anticoagulant. The aim of this review was to determine the appropriate management strategy for an acutely bleeding patient on DOACs. Direct oral anticoagulants (DOACs) are now widely used in treatment of venous thromboembolism (VTE) and are recommended first-line over vitamin K antagonists (VKAs) in non-cancer associated VTE. Until recently, supportive measures and infusion of clotting factors were the only available options for reversal of DOACs. Within the last 4 years, approval of specific antidotes has led to hopes for improved outcomes in DOAC-related acute bleeding, however limitations remain including cost, availability and "real-world" data. In severe and life-threatening bleeding events, use of non-specific (e.g. PCC) or specific (e.g. idarucizumab, andexanet alpha) reversal agents are recommended. However, further data is needed to compare outcomes between these two management strategies and identify the cost-effectiveness of these various strategies.Крвавењето е чест несакан ефект од употребата на антиокоагулантни лекови. Повеќето од крвавечките компликации не се животозагрозувачки и можат да се третираат конзервативно. Прв чекор во решавање на значајно крвавење е привремено да се прекине антикоагулансот. Целта на овој труд беше да се одреди соодветната стратегија за акутно крвавење на пациент на ДОАК. Директните орални антиокоагуланси (ДОАК) се нашироко употребувани во третманот на венски тромбоемболизам (ВТЕ) и се препорачани како прва линија пред витамин К антагонисти (ВКА) кај ВТЕ која не е асоцирана со канцер. До скоро, супортивна терапија и инфузија на фактори на коагулација беа единствените достапни опции за пресврт на дејството на ДОАК. Во последните 4 години одобрувањето на специфични антидоти ја зголемија надежта за подобар исход на крвавењата асоцирани со употреба на ДОАК, но сè уште постојат ограничувања како што се цената, достапноста и податоци од клиничката пракса. При тешки, животозагрозувачки крвавења, се препорачува употреба на неспецифични (пр. PCC) и специфични (idarucizumab, andexanet alpha) агенси. Но, потребни се понатамошни искуства и податоци за споредба на исходот помеѓу двете стратегии во однос на бенефитот и економичноста
COVID-19 и офталмолошки манифестации: преглед на литература
Get PDFThe epidemics of COVID-19 started in December 2019 in Wuhan, China, and the World Health Organization (WHO) officially declared a pandemic in March 2020. COVID-19 can also affect the eyes. Ophthalmic manifestations of the virus are not so frequent; the prevalence is about 3% up to now. Recognizing the possibility of ophthalmic transmission and manifestation of the virus is of significant importance for ophthalmologists and health workers. According to published studies, the most common ophthalmic manifestation is follicular conjunctivitis with all the symptoms and signs of viral conjunctivitis. It is usually bilateral, and patients present adenoviral-like symptoms, discomfort, foreign body sensation, redness, or they have no subjective symptoms. The symptoms are more pronounced in patients with a more severe clinical picture of the disease. One of the described non-specific manifestations of COVID-19 as an initial manifestation is keratoconjunctivitis. The effects of the virus on the retina and blood vessels have not been fully investigated, yet. It has been proven that COVID-19 can be isolated from tears and from ocular surface by PCR conjunctival swab. The most common mode of transmission is through direct contact and through aerosols. Through the nasolacrimal system, the eyes can be the entrance for respiratory infection and hematogenous spread of the virus can occur through the lacrimal gland. Early recognition of the ophthalmic symptoms by ophthalmologists as well as the other health workers during this pandemic is necessary because sometimes they can be the only manifestation of COVID-19, and on the other hand, it will lead to greater protection and prevention of the virus spreading. Prevention measures should be focused on the application of administrative protocols, personal protection and environmental control.Епидемијата на COVID-19 започна во декември 2019 година во Вухан, Кина, а пандемија беше официјално прогласена од Светската здравствена организација (СЗО) во март 2020 година. COVID-19 може да ги афектира и очите. Офталмолошките манифестации на вирусот не се толку фреквентни; преваленцијата досега изнесува околу 3%. Препознавањето на можноста за офталмолошка трансмисија и манифестација на вирусот е од сигнификантно значење за офталмолозите и здравствените работници. Најчеста офталмолошка манифестација, според објавените студии, е фоликуларен конјунктивитис, со сите симптоми и знаци на вирусен конјунктивитис. Обично е билатерален, а пациентите пројавуваат симптоми слични на аденовирусен конјунктивитис, со дискомфорт, чувство на туѓо тело, црвенило или, пак, воопшто немаат субјективни симптоми. Симптомите се поизразени кај пациенти со потешка клиничка слика на болеста. Една од опишаните неспецифични манифестации на COVID-19, како иницијална манифестација, е и кератоконјунктивитис. Влијанието на вирусот врз ретината и крвните садови не се сè уште истражени целосно. Докажано е дека COVID-19 може да се изолира од солзите или од окуларната површина, преку брис од конјунктива со PCR.Најчестиот начин на трансмисија е преку директен контакт и преку аеросоли. Очите, преку назолакрималниот систем, може да бидат влез за респираторна инфекција, а преку лакрималната жлезда може да настане и хематогено ширење на вирусот. Неопходно е навремено препознавање на офталмолошките симптоми во време на оваа пандемија, како од страна на офталмолозите, така и од другите здравствени работници, затоа што понекогаш тие може да претставуваат единствена манифестација на COVID-19, а од друга страна, тоа ќе доведе до поголема заштита и спречување на ширење на вирусот. Мерките на превенција треба да се насочени кон применување административни протоколи, персонална заштита и контрола во средината