793 research outputs found
Functional specialization of human skin dendritic cell subsets in immunity to different classes of pathogens
No full textIn de huid bevinden zich twee verschillende soorten dendritische cellen die ziekteverwekkers herkennen en vervolgens het afweersysteem aanzetten tot activiteit. Angelic van der Aar laat zien dat Langerhanscellen, de dendritische cellen in de opperhuid, het immuunsysteem niet activeren in reactie op bacteriën, in tegenstelling tot de dendritische cellen in de diepere huidlaag. Hieruit concludeert zij dat Langerhanscellen zijn aangepast om te voorkomen dat het afweersysteem constant actief is onder invloed van onschuldige bacteriën die permanent op de normale opperhuid zitten. Langerhanscellen zijn juist wel goed in staat om virussen te herkennen en afweer daartegen op gang te brengen. Van der Aar laat verder zien dat de twee typen dendritische cellen verschillende effecten hebben op de vorming van regulerende T-cellen onder invloed van vitamine D, dat onder meer gebruikt wordt als therapie bij psoriasis
City government resilience: Towards a diagnostic instrument
No full textPhD (Development and Management), North-West University, Potchefstroom Campus, 2018This study starts with exploring the evolution of thinking regarding organisations as open systems. It provides a perspective on a total systems approach to organisation design and organisation development and identifies high leverage components in systems which enable organisation resilience. It provides a holistic perspective on organisation resilience and sustainable economic growth including the paradigmatic developments, schools of thinking, theoretical principles theories and models for orgainsational resilience. It identifies the anticipation, adaptation and recovery (AAR) framework as starting point within which a diagnostic instrument could be designed and developed. It investigates trends patterns of behaviour and systemic structures that influence resilience, with specific reference to city government, including high leverage areas within the extended AAR meta-framework. Factors and items are components of a diagnostic instrument for gauging and enabling resilience in city government including aspirational descriptors for factors and items in the diagnostic instrument with which to gauge current reality for a city government resilience strategy. The aspirational quality of descriptors provides a perspective on the desired results (vision) for particular aspects and may form the basis for linking factors and items to benchmarks. Capability assessment, capacity-building in cross-cutting competencies, anticipation, adaptation, recovery, sustainable development, green growth and smart cities form the meta-framework of the diagnostic instrument within which items and their descriptors are situated. Triangulation between the literature study, the instrument design, and cross-checking with a purposive sample of users established its validity empirically within a pre-test and post-test framework to develop the final diagnostic instrument for gauging city government resilience.
Hierdie studie begin met die ondersoek van die evolusie van denke rakende organisasies as oop stelsels. Dit bied 'n geïntegreerde stelselsbenadering tot organisasie-ontwerp en organisasie-ontwikkeling, en identifiseer hoë-hefboom komponente in stelsels wat organisatoriese veerkragtigheid moontlik maak. Dit bied 'n holistiese perspektief op organisatoriese veerkragtigheid en volhoubare ekonomiese groei, insluitende die paradigmatiese ontwikkelinge, denkskole, teoretiese beginsels, teorieë en modelle vir organisasie veerkragtigheid. Dit identifiseer die verwagting, aanpassing en herstel (VAH), ook genoem die “AAR” raamwerk, wat as ontwerpsbeginpunt vir die ontwikkeling van 'n diagnostiese instrument dien. Dit ondersoek tendense van gedrag- en sistemiese strukture wat veerkragtigheid beïnvloed, met spesifieke verwysing na stadsregering, insluitend hoë-hefboomgebiede binne die uitgebreide AAR meta-raamwerk. Faktore en items word komponente van 'n diagnostiese instrument wat veerkragtigheid meet en dit ook van toepassing op stadsregering maak deur die faktore en items wat in die diagnostiese instrument vervat is. Vaardigheidsaanslag, kapasiteitsbou in kruisvaardighede, afwagting, aanpassing, herstel, volhoubare ontwikkeling, “groen” ontwikkeling en “slim” stede (smart cities) vorm die meta-raamwerk van die diagnostiese instrument waarbinne items en hul aanwysers geleë is. Triangulering van data afkomstig van die literatuurstudie, die instrumentontwerp en ‘n kruiskontrole met 'n doelgerigte steekproef van gebruikers het empiries die instrument se geldigheid vasgestel binne 'n voor-toets- en na-toets-raamwerk om die finale diagnostiese instrument te ontwikkel wat ‘n stadsregering se veerkragtigheid meet.Doctora
The relationship between the water regime and morphology of soils in the Weatherley catchment, northerly Eastern Cape
No full textEnglish: The Weatherley catchment is situated close to Maclear in the northern Eastern Cape
Province. Soil water contents have been measured regularly, as part of a long-term
project, at 28 sites in the catchment for six years to quantify the soil water regime.
For this study tEm of these sites were selected, described and analysed in detail to
characterize the soil properties. This data was used to determine the relationship
between soil water regime and soil profile morphology.
A correlation was found to exist between mean annual duration of water saturation
above 0.7 of porosity (ADs>o.7, days year") and other soil properties. CECsoil
increases from 3.5 to 11.5 crnol, kg-1
, base saturation increases from 25 to 44 %,
and the underlying unspecified material with signs of wetness or G horizons occur
closer to the soil's surface as mean ADs>o.7 increases.
Orthic A horizons that occur in seeps are wetter, with mean ADs>o.7 212 - 365 days
year", than orthic A horizons that occur on ridges with mean ADs>o.7 of < 25 days
year". The former have common and many Fe oxide mottles, whereas the latter
lack clear mottling. ADs>o.7 data.shows that orthic A horizons overlying red apedal B,
yellow-brown apedal B or neocutanic B horizons are well drained, while those
overlying E, soft plinthic Band G horizons are wetter. It is proposed that orthic A
horizons can be subdivided into wetness classes using the occurrence of mottles, as
well as the nature of the underlying horizon.
The Longlands (P201 and P207) and Westleigh (P204) soils, characterized by the
occurrence of a soft plinthic B horizon, have intermediate mean ADs>o.7. They
increase from 84 to 157 days year" in orthic A horizons, to 231 days year" in soft
plinthic B horizons and 360 days year" in the underlying unspecified material with
signs of wetness. The chromatic soils, including Pinedene (P202), Tukulu (P203)
and Bloemdal (P210) soil forms, defined as having yellow-brown apedal B,
neocutanic B or red apedal B horizons as the second horizon in the profiles
respectively have the driest water regime of the soils studied. The A and B1 horizons have mean ADs>o.7 < 40 days year'", the B2 horizons 88 days year", and the
underlying unspecified material with signs of wetness 130 to 350 days year" .
Pooling the data from all the profiles studied produces the following mean ADs>o.7 for
the different diagnostic horizons: G horizons = 324 ± 20 days year": unspecified
material with signs of wetness = 243 ± 40 days year": E horizons = 163 ± 56 days
year": soft plinthic B horizons = 148 ± 45 days year": orthic A horizons = 144 ± 40
days year'"; and chromatic (red apedal B, yellow-brown apedal Band neocutanic B)
horizons = 88 ± 51 days year". There is an association between mean ADs>o.7 and
other soil properties. For example clay content, CEC, basic cations and pH are
highest in G horizons and lowest in chromatic horizons. CBD extractable Fe and Mn
are found to be roughly twice as much in soft plinthic B, chromatic B and unspecified
material with signs of wetness horizons compared to orthic A, E or G horizons.
Digital soil horizon photographs were quantified and classified into diagnostic red,
yellow-brown, grey and black colours, using the Red and Green values of RGBnotation
in ArcView SpatialAnalyst. This methodology produced promising results, as
proven by classification of photographed Munsell colour sheets. Colour classification
of horizon photographs generally supports the field colour classification of these
horizons using Munsell colour sheets. In general, the profiles described for this study
are dominated by diagnostic grey and yellow-brown colours, with the exception of the
Bloemdal (P210) which is diagnostic red.Afrikaans: Die Weatherley opvanggebied is naby Maclear in die Noordelike Oos-Kaapprovinsie
geleë. As deel van 'n langtermyn projek is grondwaterinhoud gereeld vir ses jaar by
28 lokaliteite in die opvangebied gemeet om die grondwaterregime te kwantifiseer.
Vir hierdie studie is tien van hierdie lokaliteite is geselekteer, in detail beskryf en
geanaliseer om die grondeienskappe te karakteriseer. Hierdie data is gebruik om die
verwantskap tussen grondwaterregime en grondmorfologie te bepaal.
'n Korrelasie is tussen jaarlikse duur van waterversadiging bo 0.7 van porositeit
(ADs>o.7, dae [aar") en ander grondeienskappe gevind. KUKgrondneem toe van 3.4
na 11.5 crnol, kg-1
, basis versadiging neem toe van 25 % na 44 %, en die
onderliggende ongespesifiseerde materiaal met tekens van natheid of G horisonte
kom nader aan die grondoppervlak voor, soos ADs>o.7 toeneem.
Ortiese A horisonte wat in vleie voorkom is natter (gemiddelde ADs>o.7 212 - 365 dae
[aar'") as ortiese A horisonte wat op kruine (gemiddelde ADs>o.7 < 25 dae [aar'")
voorkom. Eersgenoemde het volop en baie Fe oksied vlekke, terwyl laasgenoemde
geen duidelike vlekke het nie. ADs>o.7 data dui daarop dat ortiese A horisonte watbo
rooi apedale B, geelbruin apedale B of neokutaniese B horisonte voorkom goed
gedreineer is, terwyl ortiese A horisonte wat op E, sagte plintiese B en G horisonte
voorkom relatief nat is. Daar word voorgestel dat ortiese A horisonte in
natheidsklasse onderverdeel kan word deur die voorkoms van vlekke en die aard van
die onderliggende materiaal te gebruik.
Die Longlands (P201 en P204) en Westleigh (P207) gronde, gekarakteriseer deur die
voorkoms van sagte plintiese B horisonte, het intermediêre gemiddelde ADs>o.7. Dit
neem toe van 84 tot 157 dae [aar" in ortiese A horisonte, na 231 dae [aar" in sagte
plintiese B horisonte en 360 dae [aar" in die onderliggende ongespesifiseerde
materiaal met tekens van natheid. Chromatiese gronde, wat die Pindene (P202),
Tukulu (P203) en Bloemdal (P210) insluit en gedefinieer is deur die voorkoms van 'n neokutaniese B, geelbruin apedale B of rooi apedale B horison as die tweede horison
in die profile onderskeidelik, het die droogste water regime van gronde wat bestudeer
is. Die A en B1 horisonte het gemiddelde ADs>o.7 < 40 dae [aar'", die B2 horisonte 88
dae jaar" en die onderliggende materiaal met tekens van natheid 130 tot 350 dae
[aar".
Groepering van data van al die profiele lewer die volgende gemiddelde ADs>o.7 vir die
verskillende diagnostiese horisonte: G horisonte = 324 ± 20 dae [aar":
ongespesifiseerde materiaal met tekens van natheid = 243 ± 40 dae jaar'"; E
horisonte = 163 ± 56 dae [aar": sagte plintiese B horisonte = 148 ± 45 dae [aar":
ortiese A horisonte = 144 ± 40 dae [aar": en chromatiese (rooi apedale B, geelbruin
apedale B en neokutaniese B) horisonte = 88 ± 51 dae jaar". Daar is 'n
verwantskap tussen gemiddelde ADs>o.7 en ander grondeienskappe. Byvoorbeeld die
klei inhoud, KUK, basiese katione en pH is hoogste in G horisonte en laagste in
chromatiese horisonte. CBD ekstraheerbare Fe en Mn is ongeveer dubbeld in sagte
plintiese B, chromatiese B en ongespesifiseerde materiaal met tekens van natheid as
in ortiese A, E of G horisonte.
Digitale grond horison foto's is in diagnostiese rooi, geelbruin, grys en swart kleure
geklassifiseer en gekwantifiseer, deur die Rooi en Groen waardes van RGB notasie
in ArcView SpatialAnalyst te gebruik. Die metode lewer belowende resultate, soos
bewys deur die klassifikasie van foto's van Munsell kleurvelle. Kleurklassifikasie van
horison foto's bevestig oor die algemeen veld kleurklassifikasie met behulp van
Munsell kleur velle. Profiele in hierdie studie word oor die algemeen gedomineer
deur diagnostiese grys en geelbruin kleure, met die uitsondering van P210
(Bloemdal) wat diagnosties rooi is
Synthesis and Biological Evaluation of Modified Adenosine and Thymidine Nucleoside Analogues
No full textSAMENVATTING In Deel I (Hoofdstuk 1-2) van dit werk beschreven we de synthese van gemodificeerde adenosine en thymidine analogen (zie Figuur 1). Deze verbindingen werden als moleculaire probes gebruikt voor de biologische evaluatie van adenosine-receptoren (ARn, Deel II, Hoofdstuk 3-6), die behoren tot de G-proteïne gekoppelde receptor (GPCR) superfamilie, en als inhibitoren voor thymidine-monofosfaat kinase (Deel III, Hoofdstuk 7-8), een potentieel antituberculose doelwit. NONNOHOHNNH2OHClNHINHCH3NH2CH2NH2ONHCH3N3CH2N3NHClMeO263'5'A NH2N3NNHOOHOOOHOHOHClF3'2'13B Figuur 1 Overzicht van de verrichte adenosine (A) en thymidine modificaties (B) Deel II richtte zich voornamelijk op de adenosine A receptor (A33AR), de meest recente AR. Reeds vele structurele variaties van het adenosine-skelet werden onderzocht met het oog op AAR affiniteit en selectiviteit, waaronder N6-benzyl-3 157 substituties en kleinere functionele groepen in 2-positie van het purine gedeelte, al of niet in combinatie met de introductie van een 5’-methylcarbamoyl in het ribofuranose deel. Door bovengenoemde veranderingen aan het adenosine-skelet te combineren met 3’-azido/amino(methyl)-modificaties (zie Figuur 1A), wilden we de invloed bestuderen van dergelijk (gecombineerd) substitutiepatroon op de A3AR selectiviteit, affiniteit en intrinsieke activiteit. Vele van de gesynthetiseerde analogen vertoonden matige tot hoge A3AR affiniteit en selectiviteit. Het beste derivaat uit deze serie was analoog 4.19 (K hAi3AR = 27 nM en A1/A3 selectiviteit > 350). Interessant bij deze verbindingen was dat de intrinsieke activiteit gemoduleerd kon worden afhankelijk van de substituent in 3’-positie: - een 3’-aminogroep (zoals bv. 4.14, 4.16 en 4.19) resulteerde in (sterk) partieel agonisme; - de azide precursoren (zoals bv. 4.11, 4.13 en 4.17) waren allen antagonisten; en - introductie van een methylene-spacer zoals bij 4.1-10, 4.12, 4.15, 4.18 en 4.20 ging ten koste van de intrinsieke activiteit. Ook bestudeerden we de rol van deze gemodificeerde adenosine analogen als tools voor het structuurgebaseerd onderzoek van ARn. Door organische synthese en moleculaire modeling te integreren in het “neoceptor-neoligand” concept, konden we (in samenwerking met dr. Kenneth A. Jacobson) meer inzicht verwerven in de moleculaire complementariteit van wild-type en gemuteerde A3 (Hoofdstuk 5) en A2A (Hoofdstuk 6) ARn. In afwezigheid van exacte structurele kennis van verschillende GPCRn, liet deze aanpak toe met behulp van verbindingen zoals 4.7 en 5.14 de (AAR en A2A3AR) homologie modellen van de te valideren. Bovendien, toonden we in Hoofdstuk 5 aan dat de affiniteit van 3’-amino gemodificeerde adenosine analogen (neoliganden) hoger was voor de H272E gemuteerde A3AR (neoceptor) dan voor de wild-type A3AR. Hiermee bewezen we dat de A3AR (of GPCRn in het algemeen) ontworpen kunnen worden om selectief met synthetische liganden te interageren. 158 In Hoofdstuk 6 beschreven we de verschillende A2AAR-bindingskarakteristieken voor agonisten en antagonisten op basis van het ontworpen 3-D homologie model. Een model dat gevalideerd werd door nieuwe neoceptor (T88D)-neoligand-paren te beschrijven. In Deel III (Hoofdstukken 7-8) bestudeerden we het potentieel van 2’,3’-gemodificeerde thymidine analogen als inhibitoren voor Mycobacterium tuberculosis thymidine-monofosfaat kinase, een nieuw antituberculose doelwit. De (onverwacht) lage affiniteit (d.i. Ki tussen 118 en 1260 μM) van deze verbindingen, spoorde ons aan om hun conformationele eigenschappen nader te bestuderen. De conformationele analyse van verbindingen 8.7 en 8.8 (respectievelijk met Ki’s = 118 en 190 μM) toonde een mogelijk verband aan tussen de matige affiniteit en een suboptimale positionering van de 2’- en 3’-substituenten, toe te schrijven aan de uitgesproken voorkeur voor de noord conformatie
Looierij de Witte Bok (AAR 109)
No full textIn juni 2017 werd begonnen met de ontgraving van de bouwkuip van het perceel Fokke Simonszstraat 61-63, waar nieuwbouw van een appartementencomplex met een parkeerkelder was voorzien. Voor de locatie gold een archeologische verwachting vanwege het gebruik van het terrein door leerlooiers in de 17de/19de eeuw. De afdeling archeologie van Monumenten en Archeologie (MenA) heeft de ontgraving van de bouwkuip archeologisch begeleid. Doel van het veldonderzoek was het verifiëren van de verwachting en het documenteren van archeologische resten die niet in situ behouden konden blijven.
Het archeologisch onderzoek aan de Fokke Simonszstraat 61-63 heeft inzicht gegeven in de gebruiksgeschiedenis van het terrein vanaf omstreeks 1660. Belangrijkste thema hierin betreft het gebruik van het terrein als leerlooierij tussen ca. 1670 en 1850. Aangezien het een historisch bekende looierij betreft, bieden de archeologische gegevens een tastbare aanvulling op het beschikbare archiefmateriaal.
Van de looierij resteerden 24 ongeveer evenwijdig aan elkaar geplaatste vierkante houten kuipen. De kuipen maten gemiddeld ca. 2 m x 2 m in het vlak, en waren tot een diepte van 1 à 1,5 m ingegraven in de bodem van venige ophogingslagen. Tussen de kuipen lagen resten van een afwateringssysteem. Uitgaande van de datering van aardewerkvondsten in het werkniveau en de dendrochronologische datering van het hout is het complex in de late 17de of de vroege 18de eeuw aangelegd.
Leerlooierijen met een dergelijke planmatige opzet zijn binnen Amsterdam niet eerder archeologisch waargenomen. Toch past de inrichting van evenwijdig geplaatste vierkante kuipen in een lange Noordwest-Europese traditie, met voorbeelden in Hull (11de/12de eeuw), Göttingen (15de eeuw) en binnen Nederland onder meer het Musiskwartier in Arnhem (15de/18de eeuw). De constructiemethode vertoont vooral duidelijke gelijkenissen met de Walstraat in Groningen (vroege 17de eeuw), waar de kuipen waren ingegraven over een grondvlak van 1,9 x 1,9 m en aan de binnenzijde waren bekleed met planken die in de hoeken werden gestut met driehoekige paaltjes. Looierijen met een zeer vergelijkbare opzet kwamen nog tot in de vroege 20ste eeuw voor. Zo maakt een beschrijving van het looiproces uit 1913 melding van vierkante, met houten planken betimmerde kuipen (laven) van standaard ca. 2 x 2 m (6 à 7 voeten), die waren georganiseerd in rijen ((laven)gangen)
'De Septuagint-tekst van Hooglied'
No full textVroeg in de 3de eeuw v. Chr., zo wil de legende, vertaalden 72 joodse ou derlingen de Torah van Mozes uit het Hebreeuws naar het Grieks op last v an koning Ptolemaeus II Euergetes. Tijdens de daaropvolgende eeuwen verv aardigden joodse handen de ene na de andere vertaling, revisie en herver taling van de traditionele Hebreeuwse geschriften in het Grieks. Gewoonl ijk worden Aquila, Symmachus en Theodotion, allen vertalers uit de 1ste 2de eeuw n. Chr., genoemd als het hoogtepunt van deze joodse traditie va n Hebreeuws-Griekse vertaling. Toen het vroege christendom zijn Oude Tes tament aan de joden ontleende, ging het in feite om Griekse vertalingen van oorspronkelijk Hebreeuwse teksten. Dit Griekse Oude Testament wordt tot op de dag van vandaag de Septuaginta (LXX; Latijn voor zeventig) g enoemd, ter ere van de legendarische ouderlingen van weleer. In dit vertaalde corpus bevindt zich de LXX-vertaling van het boek Hoogl ied, een tekst die (althans in zijn Griekse vorm) eerder stiefmoederlijk behandeld is door de Septuaginta-wetenschap. Vandaar stelt deze verhand eling zich tot doel een omvattende studie van LXX Hooglied te bieden, va nuit tweevoudig perspectief. Ten eerste wordt LXX Hooglied bestudeerd als bron voor de oudtestamentis che tekstkritiek, d.w.z. voor de studie van de materiële tekst en haar o verlevering. De oudste volledige Hebreeuwse teksten van het boek Hooglie d dateren uit de 10de11de eeuw n. Chr., ruim meer dan een millennium na het vermoedelijke ontstaan van het boek. Naast deze zgn. Masoretische tekst (MT) zijn fragmentarische Hebreeuwse teksten van Hooglied terugge vonden onder de Dode Zeerollen te Qumran (1ste eeuw v. Chr. 1ste eeuw n. Chr.). Als we nu aannemen dat de Griekse vertaling van Hooglied tot s tand kwam in de 1ste eeuw n. Chr., op basis van een Hebreeuwse tekst die verloren is gegaan, wordt duidelijk dat LXX Hooglied een bevoorrechte g etuige vormt voor de studie van de oude tekstvormen van dit bijbelboek. Juist omdat het om een vertaling gaat, niet om een oorspronkelijke Hebre euwse tekst, is het echter nodig de praktijk en de methodes van de Griek se vertaler te bestuderen de zgn. vertaaltechniek. Enkel hierdoor kan een juiste inschatting gemaakt worden van de waarde van LXX Hooglied als tekstgetuige. Ten tweede vormt LXX Hooglied de opstap naar een studie van Hebreeuws-Gr iekse vertaling als cultureel fenomeen van het Hellenistische jodendom. De verhandeling neemt m.a.w. een ruimer cultuur-historisch en literair-h istorisch perspectief aan, bovenop de tekstkritische invalshoek. Hiervoo r wordt beroep gedaan op methodes en inzichten uit de recente vertaalwet enschap, met name het paradigma van de Descriptive Translation Studies (DTS) ofte descriptieve vertaalwetenschap. Op basis van dit toonaangevende model bestaat de verhandeling uit drie d elen, overeenkomstig de drie deelterreinen van de descriptieve vertaalwe tenschap: functie, product en proces. Het functie-gerichte onderzoek gaat in op de literaire en culturele a chtergrond van Hebreeuws-Griekse vertaling en de rol van LXX Hooglied da arin. De vertaalwetenschap onderscheidt hiervoor twee soorten bronnen, n l. de vertaalde teksten zelf en teksten waarin gesproken wordt over het vertalen. Het eerste hoofdstuk gaat in op deze laatste. De Aristeasbrief , de proloog van de Wijsheid van Jezus Sirach en de colofon van LXX Esth er zijn drie teksten waarin gesproken wordt over vertalen binnen de Hebr eeuws-Griekse traditie. Eerder dan als historische documenten worden dez e teksten als retorische werken bestudeerd met discours-analytische meth odes: welke waarden worden aan vertalen toegekend? Met welke argumenten wordt een vertaling verantwoord? Blijkt uit de teksten een gemeenschappe lijke culturele code, of hebben zij niets met elkaar te maken? In de man ier waarop deze teksten spreken over vertalen worden vier gemeenschappel ijke punten onderscheiden: 1) de autoriteit van een vertaling is meer van tel dan de correctheid; 2) deze autoriteit hangt af van de persoonlijke autoriteit van de vertal er(s); 3) Jeruzalem en Alexandrië zijn bron en doel van het vertalen; 4) vertalers dragen grote verantwoordelijkheid als doorgeefluiken van tr aditionele wijsheid. De antieke Hebreeuws-Griekse traditie beschikte m.a.w. niet over een ver taaltheorie, maar wel over een vertalerstheorie, die bovendien in hoge mate ethisch en prescriptief van aard was. Het tweede hoofdstuk neemt afstand van dit ethische discours over vertal en en onderzoekt de positie van Hebreeuws-Griekse vertaling in het Helle nistische literair systeem a.h.v. puur descriptieve methodes. Eerst word t een (gedeeltelijke) typologie uitgewerkt van vertalen en vertalingen i n de Hellenistische en vroeg-Romeinse periode. Vervolgens wordt betoogd dat Hebreeuws-Griekse vertaling hierin een autonome positie inneemt, tot op zekere hoogte vergelijkbaar met andere types maar toch uniek. Hiervo or wordt een beroep gedaan op systeem-theoretische inzichten, voornameli jk de zgn. polysysteemtheorie. In de loop van dit hoofdstuk wordt de toe pasbaarheid van verschillende concepten uit de vertaalwetenschap op de S eptuaginta getest (vb. systemische autonomisering; vertaling als norm-ge reguleerde activiteit; vertalen in een meertalige context). In dezelfde beweging worden echter ook aanpassingen en bedenkingen bij deze concepte n voorgesteld vanuit de praktijk van het Septuaginta-onderzoek. De bedoe ling hiervan is uiteraard de wisselwerking tussen beide wetenschappelijk e disciplines te bevorderen. Uiteindelijk worden een aantal hypotheses i .v.m. de literaire achtergrond van LXX Hooglied geformuleerd. Die worden dan in de volgende hoofdstukken getoetst aan de resultaten van de tekst studie. Het tweede deel van de verhandeling is namelijk product-gericht. Het bestaat uit acht hoofdstukken filologisch en vertaalkundig commentaar, é én voor elk hoofdstuk van het boek Hooglied. Overeenkomstig de geëigende methodes voor de studie van Septuaginta-vertaaltechniek komen drie aspe cten aan bod. Ten eerste is de analyse tekstkritisch van aard. Er wordt aandacht gesch onken aan de reconstructie van de zgn. pre-Hexaplarische tekst van LXX H ooglied, d.w.z. zoals de tekst geweest moet zijn vóór de Hexapla van de kerkvader Origenes (vroege 3de eeuw n. Chr.). Hiertoe worden vooral e en beperkt aantal bronnen en manuscripten gebruikt, die uit eerder onder zoek naar voren kwamen als belangrijke getuigen voor de oudste tekstvorm van LXX Hooglied (codex Vaticanus, Griekse papyrusfragmenten, Koptische en Latijnse dochtervertalingen). Daarnaast wordt ook een vergelijking g emaakt tussen MT, LXX en de Qumran-fragmenten, waaruit vooral de sterke band tussen de eerste twee blijkt. Ten tweede is de tekststudie linguïstisch: de taal van LXX Hooglied word t bestudeerd in vergelijking met zowel vertaalde als niet-vertaalde Grie kse documenten uit ruwweg dezelfde periode. Hierbij is vooral de vraag n aar de representativiteit van LXX Hooglied belangrijk: hoe representatie f is het Grieks van LXX Hooglied voor deze periode? In welke mate laat d e Hebreeuwse grondtekst zijn sporen na? Dit luik van de tekstanalyse gaa t m.a.w. in op de problematiek van de taalkundige interferentie. Er word t o.a. betoogd dat het klassieke onderscheid tussen positieve en negatie ve interferentie en het onderscheid tussen verschillende tekstuele nivea us (lexicon, syntaxis, discours) van groot belang is voor de Septuagint a-wetenschap en haar perceptie van het zgn. Bijbelgrieks. Ten derde is de tekstanalyse vertaalkundig, d.w.z. gericht op de relatie s tussen brontekst en doeltekst. Deze relaties moeten uiteraard grotende els gereconstrueerd worden op basis van tekstkritische en linguïstische studie. Zowel de oorspronkelijke output van de Griekse vertaler als de H ebreeuwse grondtekst waarop hij werkte zijn namelijk verloren gegaan. In deze zin neemt de Septuaginta-studie een bijzondere plaats in t.o.v. de vertaalwetenschap, omdat zowel bron- als doeltekst in feite variabelen zijn in het onderzoek. Er wordt echter aangetoond dat het DTS-model hier voor uitermate geschikt is door de relatieve waarde die het toekent aan de equivalentiegedachte: het bestaan van een (formele, semantische, comm unicatieve, etc.) relatie tussen vertaling en brontekst is niet a priori aan te nemen, maar juist aan te tonen en in zekere zin secundair voor d e studie van de vertaling. Het derde deel van de verhandeling is proces-gericht. Het gaat op zoe k naar tendenzen, terugkerende fenomenen en algemene principes die ons o p het spoor zetten van het vertaalproces en de verschillende invloeden d ie daarin gespeeld hebben. Een eerste hoofdstuk gaat nader in op een vie rtal kwesties die tijdens de voorgaande tekstanalyse van bijzonder belan g bleken te zijn, nl. 1) het lexicale en tekst-linguïstische profiel van LXX Hooglied, met bij zondere aandacht voor de kwestie van interferentie op verschillende teks tniveaus; 2) het lidwoordgebruik in LXX Hooglied in relatie tot het lidwoordgebrui k in de Hebreeuwse tekst; 3) het gebruik van voorzetsels en naamvallen in LXX Hooglied in relatie tot de Hebreeuwse tekst en de gekende ontwikkelingen van het Grieks in d e Hellenistische periode; 4) de aanwezigheid van Aramese elementen in de Hebreeuwse tekst van Hoog lied, en hoe de Griekse vertaler met deze anderstalige dimensie is omg esprongen. Het tweede hoofdstuk van deel 3 gaat in op het belang van LXX Hooglied v oor de zgn. kaige-kwestie. In het verleden werd op basis van de fragm entarische Griekse Twaalfprofetenrol uit Nahal Hever het bestaan aangetoond van een specifieke stroming binnen Hebreeuws-Griekse vertaling, gekenmerkt door een aantal typische vertaalpraktijken. Algem een wordt deze stroming kaige(-Theodotion) genoemd, naar de stereotie pe weergave van het Hebreeuwse gam ook, bovendien met het Griekse k aige. Volgens de wetenschappelijke consensus heeft dit fenomeen ook z ijn sporen nagelaten in LXX Hooglied deze these wordt dan ook nader on derzocht. Eerst en vooral worden de gebreken van traditionele onderzoeksmethodes n aar deze kwestie aangetoond: het hanteren van een handvol vooraf bepaald e criteria om vast te stellen of een tekst tot de zgn. kaige-groep behoort, is misleidend en leidt tot onvolledige resultaten. Op basis van recente inzichten in de aard en omvang van de kaige-groep, en in dia loog met de theorie i.v.m. vertaalnormen, wordt een omvattende studie op gezet van LXX Hooglied in vergelijking met andere kaige-gerelateerde teksten (de Griekse Psalmen, de Twaalfprofetenrol, de Griekse vertaling van het boek Prediker). Uit dit onderzoek blijkt dat de band tussen LXX Hooglied en de kaige-groep allesbehalve evident is, maar dat veel afh angt van welke houding men t.a.v. het kaige-probleem aanneemt. Concre et wordt er gepleit voor een eerder maximalistische interpretatie van ka ige als een traditie die zich ontwikkelt vanuit de Griekse Pentateuch naar de vertaalpraktijk van Aquila. De belangrijkste besluiten van de verhandeling hebben betrekking op de s tudie van LXX Hooglied als vertaling, de studie van LXX Hooglied als tek stgetuige en de interactie tussen de Septuaginta-studie en de hedendaags e vertaalwetenschap. Vooral tot dit laatste hoopt deze verhandeling een wezenlijke bijdrage geleverd te hebben.status: Publishe
Zaaidiepte en aandrukken bij herinzaai van grasland met Engels raaigras = Seed depth and compacting with reseeding of a sward with perennial ryegrass
No full textIn voorgaand onderzoek (1) werden verschillende methoden van herinzaai vergeleken (1971-1974). Hierbij bleek dat de opkomst van het gras beïnvloed werd door de zaaidiepte en het aandrukken van het zaaibed voor of na het zaaien. Dit was aanleiding de relatie zaaidiepte en aandrukken aan het zaaibed nader te bestuderen. Gestart werd met drie potproeven. De resultaten van deze potproeven werden vervolgens getoetst in een aantal veldproeven. Daarna werd onderzoek uitgevoerd onder praktijkomstandigheden. Hierbij werden methoden vergeleken die in theorie het best aan de bij de potproef gevonden resultaten voldede
Myocardial salvage by CMR correlates with LV remodeling and early ST-segment resolution in acute myocardial infarctioN
No full textObjectivesThe purpose of this study was to assess the association of myocardial salvage by cardiac magnetic resonance (CMR) with left ventricular (LV) remodeling and early ST-segment resolution in patients with acute myocardial infarction (MI).BackgroundExperimental studies revealed that MI size is strongly influenced by the extent of the area at risk (AAR), limiting its accuracy as a marker of reperfusion treatment efficacy in acute MI studies. Hence, an index correcting MI size for AAR extent is warranted. T2-weighted CMR and delayed-enhancement CMR, respectively, enable the determination of AAR and MI size, and the myocardial salvage index (MSI) is calculated by correcting MI size for AAR extent. Nevertheless, the clinical value of CMR-derived MSI has not been evaluated yet.MethodsIn a prospective cohort of 137 consecutive patients with acutely reperfused ST-segment elevation MI, CMR was performed at 1 week and 4 months. T2-weighted CMR was used to quantify AAR, whereas MI size was detected by delayed-enhancement imaging. MSI was defined as AAR extent minus MI size divided by AAR extent. Adverse LV remodeling was defined as an increase in LV end-systolic volume of ≥15%. The degree of ST-segment resolution 1 h after reperfusion was also calculated.ResultsAAR extent was consistently larger than MI size (32 ± 15% of LV vs. 18 ± 13% of LV, p < 0.0001), yielding an MSI of 0.46 ± 0.24. MI size was closely related to AAR extent (r = 0.81, p < 0.0001). After correction for the main baseline characteristics by multivariate analyses, MSI was a major and independent determinant of adverse LV remodeling (odds ratio: 0.64; 95% confidence interval: 0.49 to 0.84, p = 0.001) and was independently associated with early ST-segment resolution (B coefficient = 0.61, p < 0.0001).ConclusionsIn patients with reperfused ST-segment elevation MI, CMR-derived MSI is independently associated with adverse LV remodeling and early ST-segment resolution, opening new perspectives on its use in studies testing novel reperfusion strategies
Myocardial Salvage by CMR Correlates With LV Remodeling and Early ST-Segment Resolution in Acute Myocardial Infarction
No full textObjectives: The purpose of this study was to assess the association of myocardial salvage by cardiac magnetic resonance (CMR) with left ventricular (LV) remodeling and early ST-segment resolution in patients with acute myocardial infarction (MI). Background: Experimental studies revealed that MI size is strongly influenced by the extent of the area at risk (AAR), limiting its accuracy as a marker of reperfusion treatment efficacy in acute MI studies. Hence, an index correcting MI size for AAR extent is warranted. T2-weighted CMR and delayed-enhancement CMR, respectively, enable the determination of AAR and MI size, and the myocardial salvage index (MSI) is calculated by correcting MI size for AAR extent. Nevertheless, the clinical value of CMR-derived MSI has not been evaluated yet. Methods: In a prospective cohort of 137 consecutive patients with acutely reperfused ST-segment elevation MI, CMR was performed at 1 week and 4 months. T2-weighted CMR was used to quantify AAR, whereas MI size was detected by delayed-enhancement imaging. MSI was defined as AAR extent minus MI size divided by AAR extent. Adverse LV remodeling was defined as an increase in LV end-systolic volume of ≥15%. The degree of ST-segment resolution 1 h after reperfusion was also calculated. Results: AAR extent was consistently larger than MI size (32 ± 15% of LV vs. 18 ± 13% of LV, p < 0.0001), yielding an MSI of 0.46 ± 0.24. MI size was closely related to AAR extent (r = 0.81, p < 0.0001). After correction for the main baseline characteristics by multivariate analyses, MSI was a major and independent determinant of adverse LV remodeling (odds ratio: 0.64; 95% confidence interval: 0.49 to 0.84, p = 0.001) and was independently associated with early ST-segment resolution (B coefficient = 0.61, p < 0.0001). Conclusions: In patients with reperfused ST-segment elevation MI, CMR-derived MSI is independently associated with adverse LV remodeling and early ST-segment resolution, opening new perspectives on its use in studies testing novel reperfusion strategies. © 2010 American College of Cardiology Foundation
- …
