171 research outputs found
Quantification of diagenesis impact on the reservoir properties of the Jurassic Arab D and C members (Offshore, U.A.E.)
No full textAn increasing need exists to quantify the impact of diagenesis on complex and heterogeneous geological reservoirs and to predict the related field-scale porosity-permeability distribution. Development of approaches to quantify diagenetic events is an important step towards the construction of integrated numerical reservoir models predicting the impact of successive diagenetic events on petrophysical properties at various scales. This article describes two distinct approaches, which allow capturing, quantifying and explaining reservoir heterogeneities of the Jurassic Arab Formation (offshore oilfield in Abu Dhabi, U.A.E.) at the field and plug scale. Based on a classical diagenesis study, whereby the major diagenetic phases were characterized, distribution patterns were highlighted to further explain reservoir heterogeneities through a set of 2D interpolation diagenesis maps across the field. The best reservoir properties are encountered in the central-northern (grainstones with syntaxial calcite overgrowth cement typical of Arab D) and south-western (dolostones typical of Arab C) parts of the oilfield. Following another independent approach at the scale of the plug, quantification of rock components and description of the pore space connectivity and geometry are obtained by 2D and 3D image analyses, -CT and pore network modelling. This latter approach resulted in a better understanding of the effect of anhydrite dissolution on the pore structure of the investigated dolostone. The overall, presented workflow provides valuable constraints for assessing reservoir heterogeneities in statistical field-scale models
Quantification of diagenesis impacts on the reservoir properties of the Jurassic Arab D and C members
No full textComparison of endothelial function and cardiometabolic profiles of people living with HIV in two South African regions: the EndoAfrica study
No full textBackground: People living with HIV (PLWH) are at risk for cardiovascular disease, but regional differences have not been studied in South Africa. We compared endothelial function and cardiometabolic markers in PLWH and HIV-free controls from two distinct South African regions.Methods: We measured flow-mediated dilation (FMD), cardiometabolic, immunological and viral markers in age-and gender-matched PLWH on antiretroviral therapy (n = 100/ group) and HIV-free participants (n = 50/group) in samples from cohort studies in the North West and Western Cape provinces.Results: Endothelial function and cardiometabolic profiles were not worse in PLWH than in HIV-free individuals, and %FMD was not associated with cardiometabolic, viral or immunological markers. PLWH from the North West region had lower %FMD but overall better metabolic profiles.Conclusion: Ethnic, cultural and socio-economic differences need further investigation to understand the possible protective role of antiretroviral treatment on the vasculature and to direct region-specific HIV and AIDS guidelines in South Africa
Aproveitamento do lodo de tratamento primário de efluentes de um frigorífico como fonte de energia
No full textDissertação [mestrado) - Universidade Federal de Santa Catarina, Centro Tecnológico. Programa de Pós-graduação em Engenharia QuímicaA demanda mundial de energia crescente e o efeito estufa induzido pelas atividades antropogênicas fazem da questão energética tema prioritário na agenda política global. O tratamento dos efluentes e resíduos provenientes das indústrias de carnes tem sido uma das grandes preocupações do setor agroindustrial. Na saída do tratamento físico-químico do efluente frigorífico pode-se obter cerca de 20% de lodo, que é um importante resíduo sólido orgânico. A aplicação do lodo sem tratamento prévio a práticas agrícolas pode ocasionar problemas ambientais e, atualmente, a reduzida área destinada a aterros sanitários e o transporte encarecem a sua disposição. O aproveitamento do lodo para a produção de vapor na indústria de carnes pode proporcionar ganhos energéticos e econômicos quanto à aquisição de combustíveis e aumentar a utilização de fontes de energia renovável. O objetivo geral deste trabalho foi avaliar o potencial de utilização do lodo gerado no tratamento primário de efluentes de um frigorífico como fonte de energia, levando-se em consideração suas propriedades físico-químicas e o controle de emissão dos poluentes atmosféricos no processo de combustão. Avaliou-se a combustão do cavaco e da mistura cavaco e lodo 9:1 em massa a partir da análise da concentração de poluentes, comparando-as com a legislação em vigor, e das perdas energéticas verificadas com a emissão de CO, CXHY e fuligem. A incorporação de 10% em massa de lodo à alimentação resultou em aumento da potência térmica nominal do sistema em aproximadamente 2% e economia no consumo anual de cavaco. Porém, em ambas as situações a queima foi ineficiente. A composição das cinzas do lodo determina a ocorrência de formação de depósitos e incrustação. Quanto menor a proporção de lodo na queima em grelha rotativa, menor a ocorrência desses problemas e melhor a homogeneidade da alimentação. Para que o processo de combustão alcance a máxima eficiência possível e produza pequenas quantidades de poluentes, cada etapa do processo deve ser otimizada levando-se em consideração a tecnologia de combustão aplicada, o tipo de biomassa e o seu comportamento térmico. Worldwide demand of energy and the greenhouse effect induced by anthropogenic activities make the energy question a prioritary subject in the global politics agenda. The treatment of wastewater and residue proceeding from meat processing industries has become great concerns in the agroindustrial sector. In the exit of the physicochemical treatment of slaughterhouse wastewater it can be obtained about 20% of sludge, an important organic solid residue. Application of the sludge without previous treatment to agricultural fields can cause environmental impacts and, currently, reduced area of sanitary landfills and transportation implies in the increasing of disposal costs. Exploitation of sludge for steam generation at meat processing industry can provide energy and economic profits. Co-combustion of sludge and primary fuels is an attractive option to increase the use of renewable fuels. The aim of this work was to evaluate the utilization of slaughterhouse biomass obtained from the physicochemical treatment of slaughterhouse wastewater as energy source, taking into account its physicochemical properties and the emission control of atmospheric pollutants. The wood chips combustion and the wood chips and sludge co-combustion in a mixture ratio of 9:1 in weight was evaluated by analysis of pollutants concentrations, comparing them with current legislation, and by energetic losses observed with the emissions of CO, CXHY and soot. Incorporation of 10% in weight of sludge to the feedstock resulted in increase of 2% in primary thermal power of the system, beyond the economy of the annual consumption of wood chips. However, in both situations the burning was not fuel-efficient. Chemical constitution of the mineral matter of the biomass determines the ash fouling tendency. Co-firing of sludge with wood chips in low amount in moving grate reduces these problems and improves feedstock homogeneity. In order to achieve a combustion that is as efficient as possible and produces only low amounts of pollutants, each combustion step must be optimized taking into consideration the combustion technology applied, the kind of biomass used and its thermal behaviour
Avaliação de sistemas adesivos universais na dentina sob testes de microtração e espectroscopia micro-raman
No full textTese (doutorado) - Universidade Federal de Santa Catarina, Centro de Ciências da Saúde, Programa de Pós-Graduação em Odontologia, Florianópolis, 2014.Avaliar o efeito da aplicação de cargas mecânicas cíclicas sobre a resistência adesiva à microtração de sistemas adesivos universais à dentina quando aplicados com diferentes estratégias adesivas, convencional ou autocondicionante; e quantificar a interdifusão destes adesivos universais na dentina por meio da espectroscopia micro-Raman. Superfícies planas de dentina provenientes de oitenta e oito molares humanos foram distribuídas aleatoriamente em oito grupos de acordo com o tipo de sistema adesivo utilizado (n=10): Scotchbond Universal aplicado seguindo a estratégia adesiva convencional (SU-Er, 3M ESPE) ou seguindo a estratégia adesiva autocondicionante (SU-Se, 3M ESPE); All Bond Universal seguindo a estratégia adesiva convencional (AB-Er, Bisco) ou seguindo a estratégia adesiva autocondicionante (AB-Se, Bisco). Optibond FL (OFL, Kerr), Adper Single Bond Plus (SBP, 3M ESPE), Clearfil SE Bond (CSE, Kerr); e Adper Prompt L-Pop (PLP, 3M ESPE) foram utilizados para comparações. Após realização dos procedimentos adesivos, restaurações com a resina composta TPH3 (Dentsply) foram construídas incrementalmente. Metade das amostras (n=5) foi seccionada para a obtenção de filetes 24 horas após aos procedimentos adesivos e imediatamente submetidas ao teste de resistência adesiva à microtração (µTBS). A outra metade das amostras foi seccionada em filetes após aplicação de cargas mecânicas cíclicas (50.000 ciclos, 50N) e testadas sob µTBS. Para quantificar a infiltração dos sistemas adesivos na interface adesivo/dentina, a análise micro-Raman foi realizada para cada sistema adesivo. Dentes adicionais (n = 8) foram preparados e tratados com os diferentes sistemas adesivos como anteriormente descrito para a avaliação da resistência adesiva à microtração. Cada amostra foi seccionada para obtenção de filetes com 2 mm2. Os filetes foram então polidos e limpos para expor a interface adesiva para a análise sob espectroscopia micro-Raman. Para a análise estatística dos dados, foi empregada a análise de variância de dois fatores (two-way ANOVA) e o teste de Tukey ao nível de 95% de confiança. O condicionamento ácido prévio da dentina produziu um aumento mínimo e não-significativo dos valores de resistência adesiva quando o adesivo SU foi utilizado (p > 0.05). Para o adesivo AB, as médias de resistência adesiva foram influenciadas pelo modo de aplicação (autocondicionante ou convencional) (p 0.05). PLP e AB-Se apresentaram desempenho adesivo semelhantes, que foram estatisticamente inferiores quando comparados aos outros grupos experimentais (p Abstract : To evaluate the effect of mechanical cyclic loading on the dentin microtensile bond strengths (µTBS) of universal adhesive systems following either a self-etch or an etch-and-rinse bonding strategy and to quantify the diffusion of these single-bottle universal adhesives into dentin using micro-Raman spectroscopy. Flat dentin surfaces from eighty human molars were allocated to eight groups (n=10) and bonded with Scotchbond Universal Adhesive applied using etch-and-rinse approach (SU-Er, 3M ESPE) or using self-etch approach (SU-Se, 3M ESPE); All Bond Universal Adhesive applied using etch-and-rinse approach (AB-Er, Bisco) or using self-etch approach (AB-Se, Bisco). Optibond FL (OFL, Kerr), Adper Single Bond Plus (SBP, 3M ESPE), Clearfil SE Bond (CSE, Kerr); and Adper Prompt L-Pop (PLP, 3M ESPE) were used for comparison. Composite build-ups were constructed incrementally with TPH3 (Dentsply). Half of the specimens (n=5) were sectioned into beams 24 h after the bonding procedures and immediately tested for microtensile bond strengths (µTBS). The other half of the specimens were sectioned into beams immediately after mechanical load cycling (50.000 cycles, 50N) and tested in µTBS. Micro-Raman analysis of adhesive infiltration across the dentin-adhesive interface was carried out for each adhesive. Additional teeth (n=8) were prepared and bonded as previously described for µTBS evaluation. Each specimen was then cut to obtain 2 mm2 slabs. Slabs were then polished and cleaned to expose the adhesive interface for micro-Raman analysis. Data were analyzed by two-way ANOVA and Tukey s post hoc test at the 95% confidence level. The pre-etching treatment produced a minimal and non-significant increase in µTBS for SU adhesive (p > 0.05). For AB, the mean µTBS was influenced by the mode of application (self-etch or etch-and-rinse) (p 0.05). PLP and AB-Se performed equally, which were statistically lower than those of the other experimental groups (p < 0.05). Mechanical cyclic loading did not affect the µTBS values for all groups except for PLP (from 35.2 to 12.7 MPa; p < 0.05). The widths of the hybrid layers varied, and was ~3.5, 3.0, 4.0, 5.0, 2.5, 5.0, 2.0, 4.0 µm for OFL, SBP, CSE, PLP, SU-Se, SU-Er, AB-Se and AB-Er, respectively. The bonding performance of universal adhesives was not affected by application mode  namely self-etch and etch-and-rinse. Mechanical cyclic loading did not adversely affect the µTBS values of universal adhesives. Variations in the degree of resin infiltration and dentin demineralization on the resin-dentin interface were noticed with micro-Raman spectroscopy
Dynamische evolutie van koolwaterstofmigratie en carbonaat diagenese - Studie van een fossiel methaan seep systeem (Varna, Bulgarije).
No full textKoolwaterstof-seeps zijn (voornamelijk) submariene locaties waar koolw aterstofrijke fluïda aan de zeebodem ontsnappen en waar geologische, (mi cro)biologische en hydrologische processen op unieke wijze met elkaar in terageren. Die interactie van processen trekt wereldwijd de aandacht van een brede waaier van wetenschappers. De studie van gelijkaardige fossie le koolwaterstof-seeps die zich gevormd hebben doorheen de geologische geschiedenis, draagt in grote mate bij tot een beter inzicht in de 3D-s tructuur van actuele systemen in hun specifieke sedimentaire en tektonis che context en in hun evolutie doorheen de tijd. Deze studie focust zich op het indrukwekkende fossiele seep-systeem van het Pobiti Kamani geb ied nabij Varna (NO-Bulgarije) dat zich bevindt in het beperkt vervormde voorland van het Balkangebergte (Moesian Platform), nabij het westelijk e Zwarte Zee-bekken. Het gebied omvat diverse ontsluitingen met verschil lende calcietgecementeerde structuren die telkens omgeven zijn door zand ige, vroeg-Eocene, ondiep mariene shelf-afzettingen (Dikilitash Formatie ). NW- tot NO-georiënteerde normaal-breuken die duiken naar het oosten e n westen, doorsnijden het studiegebied en verplaatsen sedimenten tot laa t-Mioceen in ouderdom. Hoewel in het algemeen de processen in de nabijhe id van seep-systemen en hun controlerende factoren steeds beter begrep en worden, blijven er een aantal onduidelijkheden bestaan, vooral dan wa t betreft het netwerk waarlangs de fluïda opwaarts migreerden en de (geo biologische) processen, fluïdabronnen en patronen die betrekking hebben op de groei van seep-carbonaten. Met als doel bij te dragen tot een be ter inzicht in de ruimtelijke verbreiding en de evolutie van methaanhoud ende fluïdamigratie en daaraan gerelateerde carbonaatdiagenese, richtte dit onderzoek zich op de volgende, meer specifieke doelstellingen: (i) d e vorming en positie van de verschillende seep-carbonaatstructuren en aders in de fossiele seep-omgeving en de controlerende factoren op hun ruimtelijk voorkomen achterhalen, (ii) het microbieel-gemedieerde proce s van carbonaatprecipitatie onderzoeken en (iii) de evolutie van de pade n waarlangs de fluïda migreerden in de ondiepe sedimentkolom, gekaderd i n de geodynamische context van het platform uitwerken. Hiertoe werden di verse methodes aangewend, gaande van sedimentologische en structurele ve ldobservaties, over kartering en een geostatistische data-analyse, tot e en diagenetische studie door middel van petrografische observatie en ano rganisch- en organisch-geochemische analyses. Het onderzoek zelf werd in gedeeld in vijf individuele studies die elk een ander element van het on tsloten Pobiti Kamani seep-systeem aanraken. De meest opmerkelijke structuren zijn pijpvormige zandsteenconcreties di e tot 10 m lang en meer dan 1 m breed zijn in ontsluiting. Zij vertegenw oordigen gefossiliseerde delen van het ondiepe netwerk waarlangs de meth aanhoudende fluïda opwaarts migreerden. In een eerste studie werd aandac ht besteed aan de mogelijke factoren die de morfologie van vier verschil lende types pijpvormige concreties kunnen verklaren. Hieruit bleek dat d e volgende factoren van belang geweest zijn: het subverticale pad van ga s-houdende fluïda doorheen zandige sedimenten kan de regelmatige, rechte vorm van de meest voorkomende pijpvormige concreties verklaren. Daarnaa st kan de hoge hydraulische conductiviteit van de gastsedimenten mogelij ks een verklaring vormen voor de grote afmetingen van de pijpvormige con creties. Tot slot werden onregelmatigheden in de sedimentaire afzettinge n en verschillen in de voormalige seepage-condities verantwoordelijk g eacht voor het gradueel in elkaar overgaan van verschillende types pijpv ormige structuren en het lateraal van elkaar voorkomen van deze structur en in eenzelfde stratigrafisch niveau. Een gedetailleerde kartering van de ruimtelijke verdeling van deze concreties in drie representatieve ont sluitingen, gevolgd door een geostatistische data-analyse van de omtrekk en van de pijpvormige concreties, wees op een structurele controle van P aleogene NNO- tot NNW-georiënteerde breuksystemen op het voorkomen van d e concreties. De aard van deze (breukgerelateerde) structuren kon niet r echtstreeks nagegaan worden in de ontsluitingen. Vermoedelijk is het ged ocumenteerde ruimtelijke patroon van de pijpvormige concreties een weers piegeling is van de complexe geometrie van vervormingsstructuren (bv. ve rschillende spleetsystemen) die zich hebben ontwikkeld in de breukvervor mings-zones rond belangrijke breukvlakken en waarlangs de methaanhoudend e fluïda opwaarts migreerden. In een volgende studie werd de evolutie van de fluïdasamenstelling en ce mentatiecondities tijdens de vorming van deze pijpvormige concreties ond erzocht door middel van een petrografische, stabiele isotopen- en elemen t-geochemische studie en bijkomende lipiden biomarker analyses. In dez e studie werd de nadruk gelegd op de specifieke processen en condities v an de (microbieel-gemedieerde) calcietprecipitatie als gevolg van de mig ratie van de methaanhoudende fluïda. De cementatie van de sedimenten, in evenwicht met de mariene poriënfluïda, werd beïnvloed door de instromin g en oxidatie van microbieel methaan. Dit proces gaf aanleiding tot de p recipitatie van een homogeen, 13C-arm calcietcement (d13C waarden tot&nb sp;−44,5 V-PDB). De cementatie rond de methaanfluïda-pluim star tte waarschijnlijk tijdens het Vroeg-Eoceen op een diepte van verschille nde meters onder het sedimentoppervlak. De aanwezigheid van 13C-arme arc haea lipiden bewees het belang van de microbieel-gemedieerde, anaerobe o xidatie van methaan. De set van aanwezige lipiden biomarkers waaronder macrocyclische diphytanyl glycerol diëthers en sn-3-hydroxyarchaeool, i s een typisch kenmerk van deze pijpvormige structuren. Het patroon werd geïnterpreteerd als een aanwijzing voor de vroegere aanwezigheid en acti viteit van een uitzonderlijk ANME-1 consortium of andere, tot nu toe onb ekende, methaan-oxiderende archaea, vermoedelijk verwant met ANME-1. ANM E-1 organismen komen bij voorkeur voor in diepere sedimentlagen en prefe reren locaties waar de methaan seepage-activiteit laag is. Daarom werd er verondersteld dat de cylindrische, pijpvormige structuren zich vormd en rond gefocusseerde, advectieve, maar lage intensiteit fluïdafluxen in de sedimentkolom. De grote, cylindrische pijpvormige structuren doorsnijden laag-parallell e, calcietgecementeerde zandsteenlagen en -concreties die kenmerkend zij n voor de Dikilitash Formatie. In een derde studie werd hun oorsprong en vorming onderzocht met speciale aandacht voor hun diagenetische evoluti e en de vorming van specifieke aderstructuren die deze lagen doorsnijden . Een sedimentologische en petrografische studie werd uitgevoerd in de B eloslav-groeve waar het bijna volledige pakket van de Dikilitash-zanden in ontsluiting is (40 m). De calcietgecementeerde lagen komen overeen me t hardground-horizonten, stormafzettingen, transgressieve afzettingen en bioclastaccumulaties ten gevolge van golfherwerking. Na een eerste ma rien calcietcement, migreerden 13C-arme, methaanhoudende fluïda doorheen de sedimenten en veroorzaakten een verdere cementatie van deze bioclast rijke lagen. Op sommige plaatsen werden de gassen echter vastgehouden on der grotere bioclasten en creëerden zij keystone-achtige holtes die da aropvolgend werden gecementeerd. De progressieve lithificatie van de zan dsteenlagen verhinderde echter steeds meer dat de gashoudende fluïda opw aarts konden migreren. Als gevolg daarvan werden verschillende lateraal- continue zandsteenlagen gebreccieerd en vormden zich kleine, 13C-arme ca lcietgecementeerde zandintrusies. Volgend op de vorming van deze laatste structuren, vond herhaaldelijke fracturatie plaats waarbij telkens opni euw nieuwe paden voor fluïdamigratie en aderstructuren werden gevormd. D aarenboven vormden zich multifase, micrietisch tot microsparietisch, cal cietgecementeerde aders. Hun interne, gebande structuur wijst eveneens o p herhaaldelijke fracturatie, fluïdamigratie en cementatie. Er zijn geen indicaties dat methaanhoudende fluïda hierbij betrokken zouden zijn gew eest. Hun vorming werd toegewezen aan seismisch geïnduceerde hydraulisch e fracturatie. Deze aders kunnen daarom duiden op een periode van tekton ische activiteit in het studiegebied, tijdens de migratie van methaanhou dende fluïda. In een vierde studie werden de nucleatie en groei van opmerkelijke, mill imeter- tot decimeter-diameter sferoïdale zandsteenconcreties en grapes tone-achtige structuren onderzocht. In tegenstelling tot de pijpvormige structuren ontwikkelden deze sferoïdale concreties zich nabij de zeebod em tijdens het vroeg-Eoceen. Hun voorkomen kan daarom vermoedelijk besch ouwd worden als een indicatie voor periodes waarin methaanhoudende fluïd a het sediment-water contact bereikten. Gebaseerd op hun microscopische textuur en hun anorganische en organische geochemische signaturen werd e en model voorgesteld voor hun vorming. Volgens dit model startte de prec ipitatie van 13C-arm, laag-magnesium calciet vermoedelijk simultaan, in verscheidene nucleatiecentra ten gevolge van de microbieel-gemedieerde o xidatie van methaan dat verschillende micro-omgevingen van calcietsupers aturatie creëerde nabij of aan de zeebodem (d13C waarden tot -47.5 V-PD B). De verdere concentrische groei rond deze nucleï vond plaats in de se dimentkolom waarbij telkens nieuwe cementlagen zich rond de concretieker n vormden. Deze cementlagen documenteerden variaties in de porïenfluïdas amenstelling. Er wordt aangenomen dat de groei van deze, concentrisch op gebouwde, sferoïdale concreties plaatsvond onder lokale omstandigheden v an zeer trage fluïdamigratie, waarbij het iontransport naar het precipit atieoppervlak hoofdzakelijk gebeurde door middel van diffusie. De verbre iding van grapestones, enkel langs belangrijke breuken suggereerde dat dit type structuren zich preferentieel vormde op locaties waar de metha anhoudende fluïda vermoedelijk gefocuseerd naar de oppervlakte migreerde n. Daaropvolgend werden deze sferoïdale en pijpvormige structuren geïncorpo reerd in 13C-arme, calcietgecementeerde zandsteenmassieven die zich uits trekken nabij en parallel aan belangrijke breukcontacten. Om de geschied enis van (methaan) fluïdamigratie langs deze ondiepe, NNO-georiënteerde breuken in de Dikilitash sedimenten verder te onderzoeken, werden de bre ukarchitectuur en de aard en het voorkomen van de breukgerelateerde carb onaatprecipitaten bestudeerd in een laatste studie. De Beloslav-groeve e n Beloslav N breuken worden gekenmerkt door een tot 80 m brede vervormin gszone van de onderliggende breukwand, die bestaat uit preferentieel gec ementeerde Dikilitash sedimenten. Deze laatste werden doorsneden door d eformation bands en deformation band zones, kleinere schuifvlakken en breukgerelateerde spleten en aders. Kinematische indicatoren suggereerd en dat deze breuken actief waren in het Paleogene extensie-transtensie s panningsveld dat het zuidoostelijke deel van het Moesian Platform in die periode kenmerkte. Voorafgaand aan en tijdens deze vervorming vonden tw ee fasen van methaanhoudende fluïdamigratie plaats. Een eerse fase van m eer verspreide (diffuse) fluïdamigratie was verantwoordelijk voor de m assieve cementatie van de onderliggende breukwand en vormde de huidige c alcietgecementeerde zandsteenmassieven. De aanwezigheid van vroege defor matiestructuren, zoals deformation band zones beïnvloedde vermoedelijk de oriëntatie van de fluïdapaden in de breukvervormingszone. Wanneer de breukvervormingszone volledig gecementeerd was, ontwikkelden zich schui fvlakken en spleten die meer gelokaliseerde fluïdapaden vormden in het m assieve gastgesteente, voornamelijk in nabijheid van het hoofdbreukconta ct en belangrijke schuifvlakken. 13C-arme crustiforme calcietaders langs antithetisch-georiënteerde vlakken getuigen van een laatste fase van ge focuseerde methaanmigratie. De vorming van deze aders moet waarschijnlij k voor het Neogeen geplaatst worden. Een periode waarin de regio boven d e zeespiegel kwam te liggen en meteorische fluïda langs het spleetnetwer k begonnen te migreren. Op basis van de vormingscondities van de verschillende types seep-carb onaten, de zandintrusies, de gebande aders en de breukgerelateerde struc turen werd uiteindelijk een mogelijk algemeen schematisch model opgestel d van de evolutie van het seep-systeem en van de structurele controler ende factoren. Het evolutiescenario en de afleiding van een 3D-structuur (van zeebodem tot diepere sedimentlagen) van dit uitzonderlijk goed ont sloten, seep-systeem kunnen een belangrijke bijdrage leveren tot het a chterhalen van processen en contexten van koolwaterstof-fluïdamigratie e n carbonaatdiagenese in gelijkaardige, actieve en ook fossiele seep-sy stemen wereldwijd.status: Publishe
Ambient air pollution and health in Sub-Saharan Africa : current evidence, perspectives and a call to action
No full textCITATION: Katoto, P. D. M. C., et al. 2019. Ambient air pollution and health in Sub-Saharan Africa : current evidence, perspectives and a call to action. Environmental Research, 173:174-188, doi:10.1016/j.envres.2019.03.029.The original publication is available at https://www.sciencedirect.com/Background: People from low- and middle-income countries are disproportionately affected by the global burden
of adverse health effects caused by ambient air pollution (AAP). However, data from Sub-Saharan Africa (SSA)
are still scarce. We systematically reviewed the literature to describe the existing knowledge on AAP and health
outcomes in SSA.
Methods: We searched PubMed, Medline-OVID, EMBASE and Scopus databases to identify studies of AAP and
health outcomes published up to November 15, 2017. We used a systematic review approach to critically analyze
and summarize levels of outdoor air pollutants, and data on health effects associated with AAP. We excluded
occupational and indoor exposure studies.
Results: We identified 60 articles, with 37 only describing levels of AAP and 23 assessing the association between
air pollution and health outcomes. Most studies (75%) addressing the relation between AAP and disease were
cross-sectional. In general, exposure data were only obtained for selected cities in the framework of temporary
international collaborative research initiatives without structural long-term continuation. Measurements of AAP
revealed 10–20 fold higher levels than WHO standards. Of the 23 studies reporting health effects, 14 originated
from South Africa, and most countries within SSA contributed no data at all. No studies, except from South
Africa, were based on reliable morbidity or mortality statistics at regional or country level. The majority of
studies investigated self-reported respiratory symptoms. Children and the elderly were found to be more susceptible
to AAP.
Conclusion: AAP and its negative health effects have been understudied in SSA compared with other continents.
The limited direct measurements of air pollutants indicate that AAP in SAA cities is high compared with international
standards. Efforts are needed to monitor AAP in African cities, to identify its main sources, and to
reduce adverse health effects by enforcing legislation.https://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0013935119301574?via%3DihubPublisher's versio
Padrões de aleitamento e hábitos de sucção não nutritiva em crianças, na fase de dentição decídua, com e sem más-oclusões /
No full textDissertação (Mestrado) - Universidade Federal de Santa Catarina, Centro de Ciências da Saúde.Foram examinadas 495 crianças, de ambos os sexos, matriculadas em creches de Florianópolis-SC, e selecionadas 180 delas para esta pesquisa . Os dados sobre forma e tempo de aleitamento e presença de hábitos de sucção não nutritiva (HSNN) foram obtidos através de um questionários enviado aos pais. Os resultados sugerem que o aleitamento natural exclusivo por períodos maiores de quatro meses, deve ser enfatizado, por favorecer o correto crescimento e desenvolvimento da face, a harmonia da oclusão e a não instalação de HSNN
Comparação entre radiografia periapical e radiografia panorâmica para o diagnóstico de perda óssea alveolar: revisão de literatura
No full textTCC (graduação) - Universidade Federal de Santa Catarina. Centro de Ciências da Saúde. Odontologia.Exames clínicos e radiográficos desempenham um papel importante no diagnóstico da perda óssea alveolar, bem como na escolha do tratamento e em exames de acompanhamento. A visualização e a medição da reabsorção óssea alveolar tornam-se possíveis por intermédio das radiografias. A maioria dos cirurgiões dentistas defende que as radiografias intra-orais são mais fidedignas e melhores para a obtenção do diagnostico da perda óssea alveolar, considerando a radiografia panorâmica não significativa para o diagnostico de tais doenças. Alguns autores afirmam que as informações transmitidas pelas radiografias periapicais podem ser consideradas equivalentes às contidas nas radiografias panorâmicas para a avaliação de perda óssea alveolar. Também expõem a vantagem de diminuir a dosagem de radiação, ser realizada em menor tempo e causar menos desconforto para o paciente. Este trabalho teve com objetivo avaliar qual a melhor técnica radiográfica para o diagnostico de perda óssea alveolar, por meio de uma revisão de literatura. Com esse estudo podemos concluir que os trabalhos sobre o assunto não nos dão apenas uma única resposta de qual método radiográfico serial o ideal para a detecção de perda óssea alveolar. Assim, pela praticidade e menor exposição aos raios-x, sugere-se que a radiográfica panorâmica seja preferida como método de diagnóstico padrão para perda óssea alveolar, sendo complementado quando necessário por radiografias periapicais.Clinical and radiographic examinations play an important role in the diagnosis of alveolar bone loss, as well as in the choice of treatment and follow-up examinations. The visualization and measurement of alveolar bone resorption become possible by means of X-rays. Most dentists argue that intra-oral radiographs are more reliable and better to obtain the diagnosis of alveolar bone loss, considering the panoramic radiography no significant for the diagnosis of such diseases. Some authors claim that the information provided by periapical radiographs may be considered equivalent to those contained in the panoramic radiographs for the evaluation of alveolar bone loss. Also exhibit the advantage of reducing radiation dosage to be performed in less time and causing less discomfort for the patient. This study aimed evaluate the best radiographic technique for the diagnosis of alveolar bone loss, through a literature review. With this study we can conclude that the work on the subject does not give us only a single response which serial radiographic method ideal for alveolar bone loss detection. Thus, the convenience and reduced exposure to x-rays, it is suggested that the panoramic radiograph is preferred as standard method for diagnosis of alveolar bone loss, being complemented where necessary for periapical radiographs
- …
