1,720,999 research outputs found
Diparetik serebral palsili çocuklarda motor ve kognitif ikili görevin yürüme ve dengeye etkisi
No full textBu çalışmanın amacı diparetik serebral palsili çocuklarda motor ve kognitif ikili görevin yürüme ve dengeye etkisini araştırmaktır.
Çalışmaya 8-12 yaş aralığında olan, Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi’ne (KMFSS) ve El Becerileri Sınıflandırma Sistemi’ne (EBSS) göre seviye 1 veya 2 olan 24 (kız: 10, erkek: 14) diparetik serebral palsi tanılı çocuk dahil edildi. Çocukların demografik özellikleri demografik veri formu, yürüme hızları 10 metre yürüme testi, kadans hesaplaması, denge değerlendirmeleri Süreli Kalk Yürü Testi (SKYT) ve Dört Adım Kare Testi (DAKT) ile değerlendirildi. Çocuklardan üzerinde içi boş plastik bir kutu bulunan tepsiyi taşıyarak motor ikili görevi gerçekleştirmeleri ve K harfi ile başlayan hayvan isimlerini sayarak kognitif ikili görevi gerçekleştirmeleri istendi.
Bu çalışma sonucunda diparetik serebral palsili çocukların tüm parametrelerde tekli görev performanslarının ikili göreve göre daha iyi olduğu bulundu. Çocukların tekli görev-motor ikili görev, tekli görev-kognitif ikili görev ve motor ikili görev-kognitif ikili görevler sırasındaki yürüme hızları ortalamaları arasında anlamlı fark bulundu (p0,05). Çocukların tekli görev-motor ikili görev, tekli görev-kognitif ikili görev ve motor ikili görev-kognitif ikili görevler sırasındaki kadans ortalamaları arasında anlamlı fark bulundu (p0,05). Çocukların tekli görev-motor ikili görev, tekli görev-kognitif ikili görev ve motor ikili görev-kognitif ikili görevler sırasındaki SKYT’ni ve DAKT’ni tamamlama süresi ortalamaları arasında anlamlı fark bulundu (p0,05).
Diparetik serebral palsili çocuklarda motor ve kognitif ikili görev yürüme ve dengeyi etkilemektedir.The aim of this study is to investigate the effects of motor and cognitive dual task on walking and balance in children with diparetic cerebral palsy.
Twenty-four children (girls: 10, boys: 14) aged 8-12 years, diagnosed with diparetic cerebral palsy and level 1 or 2 according to Gross Motor Function Classification System (GMFCS) and Manual Abilitys Classification System (MACS) were included in the study. Demographic characteristics of the children were evaluated with the demographic data form, walking speed 10 meters walking test, cadence calculation, balance evaluations with Timed Up and Go Test (TUG) and Four Step Square Test (FSST). The children were asked to perform the motor dual task by carrying the tray with a empty plastic box on it, and to perform the cognitive dual task by counting the animal names starting with the letter K.
As a result of this study, it was found that the single-task performance of children with diparetic cerebral palsy was better than the dual-task in all parameters. A significant difference was found between the mean walking speeds of children during single task-motor dual-task, single task-cognitive dual-task and motor dual-task-cognitive dual-tasks (p0.05). A significant difference was found between the mean cadences of children during single task-motor dual-task, single task-cognitive dual-task and motor dual-task-cognitive dual-tasks (p0.05). A significant difference was found between the mean time for completing TUG and FSST during single task-motor dual-task, single task-cognitive dual-task, and motor dual-task-cognitive dual tasks (p0.05).
Motor and cognitive dual tasks affect walking and balance in children with diparetic cerebral palsy
Serebral palsili çocuklarda gövde kontrolünün üst ekstremite fonksiyonu ve yaşam kalitesi üzerine etkisinin incelenmesi
No full textBu çalışma, PAÜ Bilimsel Araştırma Projeleri Koordinasyon Birimi tarafından desteklenmiştir (Proje No: 2020 SABE016).Bu çalışmanın amacı hemiparetik ve diparetik Serebral Palsi (SP)’li çocuklarda gövde kontrolünün üst ekstremite fonksiyonu ve yaşam kalitesi üzerine etkisini incelemektir.Çalışmaya 5 - 18 yaş arası SP tanısı almış, Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi (KMFSS)’ne göre I-II ve III seviyesinde olan 21 hemiparetik SP’li (erkek 17, kız: 4) (yaş ortalaması: 10,86 ± 4,54 yıl), 22 diparetik SP’li (erkek: 18, kız: 4) (yaş ortalaması: 11,82 ± 3,86 yıl) olan toplamda 43 çocuk dahil edildi. Çocukların sosyodemografik bilgileri alındı. Tüm olgular Gövde Kontrol Ölçüm Skalası (GKÖS), El Becerileri Sınıflandırma Sistemi (EBSS), 9-Delikli Peg Testi (9-DPT) ve Çocuklar İçin Yaşam Kalitesi Ölçeği (ÇİYKÖ) ile değerlendirildi.Hemiparetik ve diparetik SP’li çocukların GKÖS toplam puanları arasında anlamlı fark bulundu (p0,05). Diparetik SP’li çocukların sağ taraf 9-DPT ile GKÖS toplam puanı ve fiziksel sağlık arasında negatif yönde orta derecede ilişki olduğu bulundu (r =-0,437, r =-0,455, p0,05). Hemiparetik çocuklarda ise sağlam taraf 9-DPT ile GKÖS toplam puanı arasında negatif yönde orta derecede ilişki bulundu (r =-0,590, p0,05). Hemiparetik SP‘li çocukların etkilenen tarafları ve sağlam tarafları ile diparetik SP’li çocukların aynı taraf 9-DPT skorlarında anlamlı fark bulundu (p0,05). Gruplar arasında ÇİYKÖ parametreleri açısından anlamlı farklılık bulunamadı (p>0,05), GKÖS ile ÇİYKÖ arasında da ilişki tespit edilemedi. Çalışmamız sonucunda diparetik çocukların gövde kontrolünün hemiparetik çocuklara göre daha iyi olduğunu ve gövde kontrolünün üst ekstremite fonksiyonunu etkilediğini gösterdi. Gövde kontrol mekanizmasının dikkate alınması, değerlendirme ve tedavide gövde kontrolünün göz ardı edilmemesi üst ekstremite fonksiyonu problemlerinin de çözümü için önemli rol oynamaktadır.The aim of this study is to examine the effect of trunk control on upper extremity function and quality of life in children with hemiparetic and diparetic Cerebral Palsy (CP).In the study, 43 children with CP between the ages of 5-18, and at the level of I-II and III according to Gross Motor Function Classification System (GMFCS), 21 hemiparetic CP (male: 17, female: 4) (mean age: 10.86 ± 4.54 years) and 22 diparetic CP (boys: 18, girls: 4) (mean age: 11.82 ± 3.86 years) were included. Sociodemographic information of the children was obtained. All subjects were evaluated with the Trunk Control Measurement Scale (TCMS), Manual Ability Classification System (MACS), 9-Hole Peg Test (9-HPT) and Pediatric Quality of Life Inventory (PedsQL). A significant difference was found between the TCMS total scores of children with hemiparetic and diparetic CP (p0.05). It was found that there was a moderate negative correlation between right side 9-HPT, TCMS total score and physical health of children with diparetic CP (r =-0.437, r =-0.455, p0.05). In hemiparetic children, a moderately negative correlation was found between the healthy side 9-HPT and the TCMS total score (r =-0.590, p0.05). A significant difference was found in the 9-HPT scores of the affected and healthy sides of the children with hemiparetic CP and the ipsilateral 9-HPT scores of the children with diparetic CP (p0.05). There was no significant difference between the groups in terms of PedsQL parameters (p>0.05), and no relationship was found between TCMS and PedsQL. As a result of our study, it was shown that trunk control of diparetic children is better than hemiparetic children and trunk control affects upper extremity function. Considering the trunk control mechanism and not ignoring trunk control in evaluation and treatment play an important role in solving upper extremity function problems
Hemiparetik ve diparetik serebral palsili çocuklarda gövde kontrolünün denge ve yürüme fonksiyonu üzerine etkisi
No full textBu çalışmanın amacı hemiparetik ve diparetik Serebral Palsi (SP)’li çocuklarda gövde kontrolünün denge ve yürüme fonksiyonu üzerine etkisini araştırmaktır. Çalışmaya 5-12 yaş arası SP tanısı almış Kaba Motor Fonksiyonel Sınıflandırma Sistemine (KMFSS) göre seviyeleri I ve II olan 25 (kız:12, erkek:13) hemiparetik SP’li (yaş ortalamaları 9,28±2,03 yıl) ve 25 (kız:11, erkek:14) diparetik SP’li (yaş ortalamaları 9,20±2 yıl) olan toplam 50 çocuk dahil edildi. Çocukların sosyodemografik özellikleri sorgulandı. Tüm olgular Gövde Etkilenim Ölçeği, Pediatrik Denge Skalası ve Dinamik Yürüme İndeksi ile değerlendirildi. Hemiparetik ve diparetik SP’li çocukların demografik verileri arasında anlamlı bir farklılık bulunamadı (p>0,05). Hemiparetik SP’li çocuklardan 11’inde sağ tarafta, 14’ünde sol tarafta tutulum görülmüştür. Diparetik SP’li çocukların 15’inde sağ alt ekstremitelerinin, 10’unda sol alt ekstremitelerin dominant taraf olduğu görülmüştür. Hemiparetik ve diparetik SP’li çocukların gövde kontrolü, denge ve yürüme fonksiyonlarıarasında hemiparetik SP’li çocukların lehine anlamlı bir fark bulunmuştur (p0,05). Hemiparetik ve diparetik SP’li çocuklarda Gövde Etkilenim Ölçeği tüm alt parametreleri ile Pediatrik Denge Skalası ve Dinamik Yürüme İndeksi arasında yüksek düzeyde anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Hemiparetik ve diparetik SP'li çocuklarda gövdenin etkilenimi dengeyi ve yürümeyi etkilemektedir. Gövde kontrolünün mekanizmasının iyi anlaşılması ve değerlendirilmesi rehabilitasyon sürecinde denge ve yürüme problemlerinin de çözümü için önemli rol oynamaktadır.The aim of this study is to investigate the effect of trunk control on balance and gait in children with hemiparetic and diparetic CP. In the study, 50 children with CP aged 5-12 years, levels I and II according to the Gross Motor Functional Classification System (GMFCS), 25 children (girl:12, boy:13) with hemiparetic CP (mean age 9,28±2,03 years) and 25 children (girl:11, boy:14) with diparetic CP (mean age 9,20±2 years) were included. The demographic characteristics of the children were questioned. All cases were evaluated with the Trunk Impairment Scale, the Pediatric Balance Scale and Dynamic Gait Index. No significant difference was found between the demographic data of children with hemiparetic and diparetic CP (p>0.05) of the children with hemiparetic CP, involvement was observed in the right extremity in 11, and in the left extremity in 14. Of the children with diparetic CP was observed that the right extremities were the dominant side in 15, and the left extremities were the dominant side in 10 of them. A significant difference was found between the trunk control, balance and walking functions of children with hemiparetic and diparetic CP in favor of children with hemiparetic CP (p0.05).In children with hemiparetic and diparetic CP, a high level of significant correlation was found between all sub-parameters of Trunk Involvement Scale and Pediatric Balance Scale and Dynamic Gait Index. Trunk impairment affects balance in children with hemiparetic and diparetic CP. Understanding and evaluating the mechanism of trunk control plays an important role in the rehabilitation process for the solution of balance and gait problems. Studies involving children with CP with different impairments are needed
Hemiparetik serebral palsili çocuklarda eylem gözlem tedavisinin denge ve alt ekstremite fonksiyonuna etkisinin incelenmesi
No full textBu çalışmanın amacı Hemiparetik Serebral Palsi (hSP)‘li çocuklarda eylem gözlem tedavisinin (EGT) dengeye ve alt ekstremite fonksiyonuna katkısını araştırmaktı.Çalışmamıza yaşları 5-12 arasında olan yaş ortalamaları 9,60 ± 2,19 yıl olan Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi Ölçeği'ne (KMFSS) göre seviye I ve II olarak kategorize edilen hSP tanısı almış20 çocuk (çalışma grubu:10, kontrol grubu:10) dâhil edilmiştir. Kontrol grubundaki çocuklara (n:10) konvansiyonel fizyoterapi uygulanırken, çalışma grubundaki (n:10) çocuklara konvansiyonel fizyoterapiye ek olarak EGT müdahale yaklaşımları uygulandı. Çalışmaya katılan tüm çocuklar bir fizyoterapist tarafından tedavi öncesinde ve 6 haftalık tedavi sonrasında değerlendirildi. hSP’li bireylerin demografik ve hastalıkla ilişkili bilgileri kaydedildikten sonra, denge değerlendirilmesi için Zamanlı Kalk Yürü Testi(ZKYT) ve Pediatrik Denge Ölçeği(PDÖ);alt ekstremite performansı ise5 Basamak Merdiven Çıkma İnme Testi(5BMÇİT) ve 6 Dakika Yürüme Testi (6DYT) ile değerlendirildi.Gruplar karşılaştırıldığında ZKYT (p=0,002); 6DYT (p= 0,005); 5BMÇİT(p=0,001); PDÖ (p= 0,005); açısından çalışma grubu lehine fark bulundu. hSP'li bireylerin korelâsyon analizlerinde çalışma grubunda; ZKYT ilk ölçümünde meydana gelen değişim ile 5BMÇİT alınan ilk ölçüm değerlerinde meydana gelen değişim arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde ve kuvvetli düzeyde korelasyon olduğu (r=0,818) tespit edilmiştir. Ayrıca ZKYT ortalama ölçümünde meydana gelen değişim ile 6DYT testi değerlerinde meydana gelen değişim arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde ve orta düzeyde korelasyon olduğu (r=0,636); ZKYT ortalama ölçümünde meydana gelen değişim ile 5BMÇİT alınan ilk ölçüm değerlerinde meydana gelen değişim arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde ve kuvvetli düzeyde korelasyon olduğu (r=0,709) tespit edilmiştir. Kontrol grubunda ise sadece ZKYT ortalama ölçümünde meydana gelen değişim ile 5BMÇİT alınan en iyi ölçüm değerlerinde meydana gelen değişim arasında istatistiksel olarak anlamlı, pozitif yönde ve kuvvetli düzeyde korelâsyon olduğu (r=0,733) tespit edilmiştir.
Çalışmamız sonucunda hSP’li çocuklarda konvansiyonel fizyoterapiye ek olarak uygulanan eylem gözlem tedavisinin sadece konvansiyonel fizyoterapiye göre genel olarak denge becerilerinin gelişimi üzerine ve alt ekstremite fonksiyonu gelişimi üzerine daha etkili olduğu bulundu. Çocukların alt ekstremite ve denge rehabilitasyonunda konvansiyonel fizyoterapiye EGT uygulamasının eklenmesinin rehabilitasyon sürecine olumlu katkılar sağlayacağını düşünmekteyiz.The aim of this study was to investigate the contribution of action observation therapy (AOT) to Balance and lower extremity function in children with hemiparetic cerebralpalsy (hCP). The study included 20 children diagnosed with hCP, aged between 5 and 12 years (meanage: 9.60 ± 2.19 years), categorized as Level I and II according to the Gross Motor Function Classification System (GMFCS) (study group: 10, control group: 10). The children in the control group (n=10) received conventional physicaltherapy, while the children in the study group (n=10) received both conventional physical therapy and AOT intervention approaches. All children participating in the study were evaluated by a physical therapist before treatment and after 6 weeks of treatment. After recording the demographic and disease-related information of the children with hCP, Balance was assessed using the Timed Up and Go Test (TUGT) and the Pediatric Balance Scale (PBS); lower extremity performance was evaluated using the 5-Step Stair Climb Test (5SSCT) and the 6-Minute Walk Test (6MWT).
When comparing the groups, significant differences were found in favor of the study group in terms of TUGT (p=0.002), 6MWT (p=0.005), 5SSCT (p=0.001), and PBS (p=0.005). Correlation analysis of the individuals with Hcp revealed that in the study group, there was a statistically significant, positive, and strong correlation between the change in the initial TUGT measurement and the change in the initial 5SSCT measurement (r=0.818). Additionally, a statistically significant, positive, and moderate correlation was found between the change in the average TUGT measurement and the change in 6MWT scores (r=0.636). Furthermore, there was a statistically significant, positive, and strong correlation between the change in the average TUGT measurement and the change in the initial 5SSCT scores (r=0.709). In the control group, a statistically significant, positive, and strong correlation was found only between the change in the average TUGT score and the change in the best 5SSCT score (r=0.733).
As a result of our study, it was found that in children with hCP, AOT applied in addition to conventional physical therapy was more effective in improving Balance skills and lower extremity function compared to conventional physical therapy alone. We believe that adding AOT to conventional physicaltherapy in lower extremity and balance rehabilitation will positively contribute to the rehabilitation process
Özel gereksinimli çocuğa sahip annelerin etkilenmişlik düzeyinin tükenmişlik, anksiyete ve yaşam kalitesi arasındaki ilişkinin incelenmesi
No full textBu çalışmanın amacı özel gereksinimli çocuğa sahip annelerin etkilenmişlik düzeylerini, tükenmişliklerini, anksiyetelerini ve yaşam kalitelerini normal gelişim gösteren çocuğa sahip anneler ile karşılaştırmak ve özel gereksinimli çocuk annelerinde etkilenmişlik düzeyinin tükenmişlik, anksiyete ve yaşam kalitesi ile ilişkisini incelemekti. Çalışmaya 5-12 yaşları arasında özel gereksinimli çocuğa sahip 50 anne (yaş ortalaması 36,5±5,61 yıl) ile aynı yaş aralığında normal gelişim gösteren çocuğa sahip 50 anne (yaş ortalaması 37,22±4,7 yıl) dahil edildi. Anneler Aile Etki Ölçeği (AEÖ), Maslach Tükenmişlik Ölçeği (MTÖ), Beck Anksiyete Ölçeği (BAÖ) ve Notthingham Sağlık Profili (NSP) ile değerlendirildi. Çocukların fonksiyonel bağımsızlığını belirlemek için Çocuklar İçin Fonksiyonel Bağımsızlık Ölçeği (FBÖ), özür seviyesini belirlemek için Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi (KMFSS) kullanıldı. Özel gereksinimli çocuğa sahip annelerin etkilenmişlik düzeyi, tükenmişliği, anksiyetesi ve yaşam kaliteleri arasında anlamlı fark bulunmuştur (p0,05). Özel gereksinimli çocukları tanılarına göre gruplara ayırdığımızda annelerin AEÖ, MTÖ, BAÖ ve NSP puanlarında anlamlı fark bulunamamıştır (p>0,05). Özel gereksinimli çocuğa sahip annelerde AEÖ-Maddi yük, ailesel ve toplumsal etki, başa çıkma ve toplam etki parametreleri ile MTÖ-Duygusal tükenmişlik arasında pozitif bir ilişki; AEÖ-Başa çıkma ile MTÖ-Kişisel başarı arasında negatif bir ilişki bulunmuştur. AEÖ-Maddi yük ile BAÖ arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur. AEÖ-Toplam etki ile NSP-Toplam arasında pozitif bir ilişki bulunmuştur. AEÖ-Ailesel ve toplumsal etki ile FBÖ-Sosyal ve kognitif arasında negatif bir ilişki bulunmuştur. AEÖ ile KMFSS arasında ilişki bulunmamıştır. Bu çalışmanın sonuçlarına göre özel gereksinimli çocuk annelerinin etkilenmişlik düzeyleri, tükenmişlikleri, anksiyet düzeyleri normal gelişim gösteren çocuk annelerine göre daha fazladır. Özel gereksinimli bir çocuğa sahip olmak annelerin yaşam kalitelerini olumsuz şekilde etkilemektedir.The aim of the study was to compare the level of impact, burnout, anxiety and quality of life of mothers with children with special needs and mothers with normally developing children and to examine the relationship between the level of impact and burnout, anxiety and quality of life in mothers of children with special needs. 50 mothers (mean age 36.5±5.61 years) with a child with special needs between the ages of 5-12 and 50 mothers (mean age 37.22±4.7 years) with normally developing children in the same age were included. Mothers were evaluated with The Impact on Family Scale (IFS), Maslach Burnout Inventory (MBI), Beck Anxiety Inventory (BAI) and Notthingham Health Profile (NHP). Children's Functional Independence Measure (WeeFIM) was used to determine the functional independence of children, the Gross Motor Function Classification System (GMFCS) was used to determine the level of disability. A significant difference was found between the level of impact, burnout, anxiety and quality life of mothers with children with special needs (p0.05). When the children with special needs were divided into groups according to their diagnoses, no significant difference was found in the IFS, MBI, BAI and NHP scores of the mothers (p>0.05). In mothers with children with special needs positive relationship was found between IFS-Financial burden, social impact, coping, total impact parameters and MBI-Emotional exhaustion; negative relationship was found between IFS-Coping and MBI-Personal accomplishment. Positive relationship was found between IFS-Financial burden and BAI. Positive relationship was found between IFS-Total impact and NHP-Total. Negative relationship was found between IFS-social impact and WeeFIMSocial-cognitive. There was no relationship between IFS and GMFCS. According to the results of study, the level of impact, burnout and anxiety levels of mothers of children with special needs are higher than mothers of children with normal development. Having a child with special needs negatively affects the quality of life of mothers
Diparetik serebral palsili çocuklarda gövde kontrolü ile El Becerileri Sınıflandırma Sistemi ve Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi arasındaki ilişki
No full textBu çalışmanın amacı diparetik Serebral Palsili (SP) çocuklarda gövde kontrolü ile Manuel Yetenek Sınıflandırma Sistemi (MACS) ve Kaba Motor Fonksiyon Sınıflandırma Sistemi (GMFCS) arasındaki ilişkiyi incelemektir. Çalışmaya diparetik tip SP tanısı alan toplam 22 kişi (11,82 ± 3,86 yıl) dahil edildi. Çocukların el becerilerini sınıflandırmak için MACS, kaba motor fonksiyonlarını değerlendirmek için GMFSS ve gövde kontrolünü değerlendirmek için Gövde Kontrol Ölçüm Ölçeği (TCMS) kullanıldı. MACS ile TCMS statik oturma dengesi (r=-0,441, p=0,40), seçici hareket kontrolü (r=-0,686, p<0,001), dinamik uzanma (r=-0,640, p=0,001), dinamik oturma dengesi (r=-0,693, p<0,001) ve toplam puan (r=-0,664, p=0,001). GMFCS ile TCMS statik oturma dengesi (r=-0,555, p=0,007), seçici hareket kontrolü (r=-0,587, p=0,004), dinamik uzanma (r=-0,774, p<0,001), dinamik oturma dengesi (r=-0,675, p=0,001) ve toplam puan (r=-0,670, p=0,001). Çalışmamızda diparetik SP'li çocuklarda gövde kontrolünün el becerisi ve kaba motor fonksiyonlarını etkilediği görüldü. Gövde kontrolündeki sınırlamalar oturma, ayakta durma, yürüme gibi kaba motor becerilerde ve kavrama gibi ince motor becerilerde sınırlamalara neden olur. Diparetik SP'li çocukların el becerilerini ve kaba motor fonksiyonlarını geliştirmeye yönelik fizyoterapi programlarında gövde kontrolünün vurgulanması önemlidir
Uluslararası fonksiyonellik, özür ve sağlık sınıflandırması kodlama sisteminin farklı özür gruplarında uygulanması: uygulayıcılar arası farklılık
No full textBu ara?tırma farklı iki özür grubunda Uluslar arası Fonksiyonellik,Özür ve Sağlık Sınıflandırması (ICF) kodlama sisteminin değerlendiriciler arasındaki uyumunu incelemek ve uygulanabilirliğini göstermek amacıyla yapılmı?tır. Ara?tırmaya az gören 20 çocuk ve Poliomiyelit sekelli 20 birey dahil edilmi?tir. Az gören çocukların ya? ortalaması 11.70±1.92 yıl, Poliomiyelit sekelli bireylerin ya? ortalaması 37.10±1.84 yıldır. Her iki özür grubu için demografik veriler anket formu ve özre uygun ICF kısa set olu?turulmu?tur. Az gören çocuklar için Northwick Park Günlük Ya?am ?ndeksi (NPGYI) ve Az Gören Ya?am Kalite Anketi (AGYKA) kullanılmı?tır. Poliomiyelit sekelli bireyler için Barthel Günlük Ya?am Aktivitesi Testi (BGYAT) ve Notthingham Sağlık Profili (NSP) kullanılmı?tır. Her iki özür grubunda değerlendiriciler arasında genel olarak orta ve yüksek düzeyde uyum bulunmu?tur (Cohen’s Kappa 0.6-0.8). Az görenler çocuklarda ve Poliomiyelit sekelli bireylerde değerlendiriciler arasındaki en iyi uyum ‘hareketle ili?kili yapılar’ parametresinde görülmü?tür. Her iki özür grubunda ICF kısa setler ile ya?am kalitesi anketleri arasında anlamlı ili?ki bulunmu?tur(p0.05). Bu ara?tırmanın sonuçları farklı iki özür grubu için özüre uygun olu?turulan ICF kısa setlerinin uygulanmasında değerlendiriciler arasında uyum olduğunu ve olu?turulan kısa setlerin rehabilitasyon alanında kullanılabilirliğini göstermi?tir.The aim of this study was to analyze agreement between ICF raters in two different disabilities and to show ICF’s applicability. Twenty children with low vision (mean age: 11.70±1.92 yr.) and 20 subjects with Poliomyelitis sequel (mean age: 37.10±1.84 yr.) were included in this study. A form was instructed to record demographics of the participants. Two ICF core sets were developed for the two different disabilities. Northwick Park Activities Daily Living and Low Vision Quality of Life Scale were used to evaluate the children with low vision. Barthel Activities of Daily Living Index and Notthingham Health Profile were used to assess the participants with Poliomyelitis. It was found that moderate or high agreements (Cohen’s Kappa; 0.6 - 0.8) between the raters in the two groups. The higher agreements in the two groups were found in terms ‘structures related to movement’ of ‘body structures’. Significant relationships between the ICF Core sets and health related quality of life questionnaires were also found in the two groups (p0.05). The findings indicate that the raters of this study showed a moderate – high agreement in terms of the ICF Core Sets just used in this study. This refers these cores sets can be used in rehabilitation field
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Relationship Between Physical Activity And Constipation in University Students
No full textAim: This study investigates the relationship between the physical activity level and constipation severity in university students. Material and Methods: The study included 155 females with a mean age of 20,93 ± 1,8 years. Mini Nutritional Questionnaire-Short Form (MNQ-SF), International Physical Activity Questionnaire-Short Form (IPAQ-SF), The Constipation Severity Instrument (CSI) were used for evaluation. Female students between the ages of 18 and 25 years who received more than 12 points, which means normal nutritional status, from the MNQ-SF were included in the study. Results: The physical activity levels of the cases were compared and we found out that there was no significant difference between groups in the sub-scales and total score of CSI (p>0.05). There was no relationship between subgroups and total score of IPAQ-SF and sub-scales and total score of CSI (p>0.05) Discussion: In conclusion, we couldn’t find a relationship between physical activity level and constipation severity in individuals included in the study. Although this research provides insights into the relationship between the physical activity level and constipation severity in the university student, studies with samples including different age groups should be planned in the more widespread population for future research
- …
