7,408 research outputs found
Immigrant Entrepreneurship and Performance of Small and Medium Enterprise Firms Owned by Burji Community in Nairobi City County, Kenya
No full textPurpose: This study aimed at establishing the influence of immigrant entrepreneurship on the performance of Burji-owned SME firms in Nairobi City County. Immigrant entrepreneurship is situation where immigrants engage in business activities in the host country, mainly for survival. Immigrants\u27 inclination towards entrepreneurship is partially explained by social-cultural factors such as religion, saving culture, work ethics, and social values. Research on immigrant entrepreneurship is today multidisciplinary, and it includes business, management, political sciences, and sociology. The purpose of this study was to establish the influence of immigrant entrepreneurship on the performance of Burji-owned SME firms in Nairobi City County.
Methodology: Hypothesis was formulated to address this objective. The study adopted a cross sectional descriptive survey design, using a sample of 363 Burji community-owned small and medium enterprises (SMEs) operating within Nairobi City County.
Findings: The study found a significant and positive relationship between immigrant entrepreneurship and performance of SME firms owned by Burji Community in Nairobi City County. The study underscores that immigrant entrepreneurship within the Burji Community does not operate in isolation. Instead, it is deeply embedded in and influenced by cultural identity, financial capacity, and the institutional setting. Together, these factors contribute to the enhanced performance of SMEs owned by this community in Nairobi City County.
Unique Contribution to Theory, Practice and Policy: The results of this study have contributed to theory and better understanding of the antecedents of immigrant entrepreneurship providing reference for further research. The study recommended that future studies should consider expanding the geographic scope beyond Nairobi City County to include other urban and rural areas in Kenya. This will allow for comparative analysis across different regional contexts, offering a broader understanding of how location-specific factors such as infrastructure, market dynamics, and institutional support influence entrepreneurial outcomes among immigrant communities
Chrześcijańska i muzułmańska wiara w tego samego Boga po Soborze Watykańskim II
No full textThis article engages in a discussion about whether Christians and Muslims believe in the same God. It first presents the opinions of the authors who take a negative view, then the opinions of those who take a positive view. It also gives one Muslim viewpoint on the subject. In the next part, based on the letter of Pope Gregory VII, the Second Vatican Council, the address of Paul VI, the address of John Paul II, the Document on Human Fraternity for World Peace and Living Together, the address by Pope Francis at an interreligious meeting in Ur, and concluded by the Prayer of the Children of Abraham, it claims that Christians and Muslims believe in the same God. The author does not address the issue of every religion believing in the same God differently. In objecting to the view of the common belief of both monotheistic religions in the same God with the fact that Muslims do not recognize the Most Holy Trinity, the author points out that even Jews do not believe in it and no one disputes that Jews and Christians believe in the same God.Swoim artykułem autor włącza się w debatę na temat tego, czy chrześcijanie i muzułmanie wierzą w tego samego Boga? Najpierw przedstawia opinie autorów zajmujących stanowisko negatywne, a następnie tych, którzy wyrażają pogląd pozytywny. Przedstawia także jedną opinię strony muzułmańskiej na ten temat. W dalszej części artykułu, na podstawie listu papieża Grzegorza VII, Soboru Watykańskiego II, przemówienia Pawła VI, wypowiedzi Jana Pawła II, Dokumentu o ludzkim braterstwie dla pokoju światowego i współistnienia, przemówienia papieża Franciszka na spotkaniu międzyreligijnym w Ur (zakończonym Modlitwą synów Abrahama) twierdzi, że istotnie chrześcijanie i muzułmanie wierzą w tego samego Boga. Autor nie zajmuje się kwestią tego, iż każda religia wierzy w tego samego Boga w inny sposób. Sprzeciwiając się podważaniu opinii o wspólnej wierze obu religii monoteistycznych w tego samego Boga na podstawie faktu, że muzułmanie nie uznają Trójcy Świętej, autor zwraca uwagę, że Żydzi też w nią nie wierzą, a jednocześnie nikt nie kwestionuje tego, że Żydzi i chrześcijanie wierzą w tego samego Boga
Chrześcijańska i muzułmańska wiara w tego samego Boga po Soborze Watykańskim II
No full textThis article engages in a discussion about whether Christians and Muslims believe in the same God. It first presents the opinions of the authors who take a negative view, then the opinions of those who take a positive view. It also gives one Muslim viewpoint on the subject. In the next part, based on the letter of Pope Gregory VII, the Second Vatican Council, the address of Paul VI, the address of John Paul II, the Document on Human Fraternity for World Peace and Living Together, the address by Pope Francis at an interreligious meeting in Ur, and concluded by the Prayer of the Children of Abraham, it claims that Christians and Muslims believe in the same God. The author does not address the issue of every religion believing in the same God differently. In objecting to the view of the common belief of both monotheistic religions in the same God with the fact that Muslims do not recognize the Most Holy Trinity, the author points out that even Jews do not believe in it and no one disputes that Jews and Christians believe in the same God.Swoim artykułem autor włącza się w debatę na temat tego, czy chrześcijanie i muzułmanie wierzą w tego samego Boga? Najpierw przedstawia opinie autorów zajmujących stanowisko negatywne, a następnie tych, którzy wyrażają pogląd pozytywny. Przedstawia także jedną opinię strony muzułmańskiej na ten temat. W dalszej części artykułu, na podstawie listu papieża Grzegorza VII, Soboru Watykańskiego II, przemówienia Pawła VI, wypowiedzi Jana Pawła II, Dokumentu o ludzkim braterstwie dla pokoju światowego i współistnienia, przemówienia papieża Franciszka na spotkaniu międzyreligijnym w Ur (zakończonym Modlitwą synów Abrahama) twierdzi, że istotnie chrześcijanie i muzułmanie wierzą w tego samego Boga. Autor nie zajmuje się kwestią tego, iż każda religia wierzy w tego samego Boga w inny sposób. Sprzeciwiając się podważaniu opinii o wspólnej wierze obu religii monoteistycznych w tego samego Boga na podstawie faktu, że muzułmanie nie uznają Trójcy Świętej, autor zwraca uwagę, że Żydzi też w nią nie wierzą, a jednocześnie nikt nie kwestionuje tego, że Żydzi i chrześcijanie wierzą w tego samego Boga
„O strojach dawnych i o teraźniejszej tego wieku modzie” w ujęciu Jakuba Kazimierza Haura (1632–1709)
No full textThe article describes the work of Jakub Kazimierz Haur, entitled The Store or Treasury of Excellent Secrets of Land Economy, first published in 1693. It is a voluminous book of more than five hundred pages, in which the author presented a lot of information from various disciplines – agriculture, meteorology, astrology, medicine, hygiene, veterinary medicine, plastic arts, geography and law, as well as some practical instructions on educating children, reading, hunting or protection against witchcraft. The book also touches on issues relating to costumes, and the parts of the text devoted to these issues were divided by the author into three categories. The first part is devoted to the history of costumes, both in Poland and in other countries, the second part provides information on 17th century fashion in the territory of Poland, and the third part gives practical tips on the cleaning and care of clothes. The book explicitly shows the author’s passion for didacticism, reflected especially in the fragments in which he criticizes women for being excessively influenced by fashion and for blindly copying foreign culture. Nevertheless, the 17th-century author considers clothing to be an important part of everyday life and recommends proper care of it. It should be noted that some of the in the book on how to take care of clothes is still valid today.Artykuł przybliża dzieło Jakuba Kazimierza Haura zatytułowane Skład albo skarbiec znakomitych sekretów ekonomiej ziemiańskiej wydane po raz pierwszy w roku 1693. Jest to bardzo obszerna, licząca ponad pięćset stron, księga, w której autor zawarł szereg informacji z najróżniejszych dziedzin – rolnictwa, meteorologii, astrologii, medycyny, higieny, weterynarii, sztuk plastycznych, geografii i prawa, a także garść porad dotyczących kulinariów, wychowywania dzieci, czytelnictwa, łowiectwa czy zabezpieczania się przed czarami. Na kartach tego dzieła znalazła swoje miejsce także tematyka związana ze strojami. Te fragmenty tekstu podzielił autor na trzy kategorie. Pierwszą stanowią rozważania o historii ubioru zarówno w Polsce, jak i w innych krajach, drugą – informacje o XVII-wiecznej modzie na terenie Rzeczypospolitej, trzeci obszar rozważań Haura obejmuje natomiast praktyczne porady dotyczące czyszczenia odzieży i dbania o nią. W utworze wyraźnie daje o sobie znać skłonność autora do dydaktyzmu, szczególnie w tych fragmentach, w których krytykuje on Polki za nadmierne uleganie dyktatowi mody i ślepe naśladownictwo obcej kultury. Niezależnie jednak od tego XVII-wieczny autor postrzega strój jako ważny element codzienności i zaleca o niego dbać, przy czym niektóre zamieszczone w dziele porady dotyczące konserwacji odzieży nie straciły do dziś aktualności
Konceptystyczny wiersz Stanisława Barańczaka. Na przykładzie "Widokówki z tego świata"
No full textThe sketch outlines the issue o f a conceit poem by Stanisław Barańczak. His translational experience
derived from the translation o f English metaphysical poetry o f the 17,h century has sensitised the poet to
the issues related to artificiality o f form. On the example of "A Postcard from This World", the author o f the
sketch portrays the metaphysical aspects of the poem, which she derives from Pascal's Blaise philosophy.
She also analyses the form of the poem, pointing to its conceit principles based on analogy, repetition,
parallelism and symmetry. The author’s observations are juxtaposed with Barańczak’s views on metaphysical
poetry expressed in his literary sketches and interview.Barańczak S., 1982, (wyd. 11) 1991, Wstęp, w: Antologia angielskiej poe zji metafizycznej, wyb. dokonał,
przel., wstępem opatrzył i oprać. Barańczak S., Warszawa.
Barańczak S., 1988, Widokówka z tego świata, w: Barańczak S., Widokówka z tego świata i inne rymy
z lat 1986-1988, Paryż 1988.
Barańczak S., 1990, Tablica z Macondo albo: Najkrótsza poetyka normatywna na użytek własny,
w sześciu literach bez znaków diakrytycznych, z dygresjami motoryzacyjno-metafizycznymi, w: Barańczak
S., Tablica z Macondo. Osiemnaście prób wytłumaczenia, p o co i dlaczego się p is ze , Londyn.
Barańczak S., 1993a, Metafizyczna poczta. Rozmowa z Maciejem Ziębę OP, w: Barańczak S., Zaufać
nieufności. Osiem rozmów o sensie poezji 1990-1992, Biedrzycki K., red., Kraków.
Barańczak S., 1993b, „Poezja musi być wieczną czujnością". Rozmowa z Piotrem Wierzchosławskim, w:
Barańczak S., Zaufać nieufności. Osiem rozmów o sensie poezji 1990-1992, Biedrzycki K., red., Kraków.
Barańczak S., 1996, „Zemsta ręki śmiertelnej", w: Barańczak S., Poezja i duch Uogólnienia. Wybór
esejów 1970-1995, Kraków.
Czyż A., 1988, Ja i Bóg. Poezja m etafizyczna późnego baroku, Wroclaw.
Dembińska-Pawelec J., 1999, Światy m ożliwe w poezji Stanisława Barańczaka, Katowice.
Kandziora J., 2007, Ocalony w gmachu wiersza. O poe zji Stanisława Barańczaka, Warszawa.
Komendant T., 1989, His master's voice, „Twórczość” , nr 5.
Kołakowski L., 1989, Pascal i epistemologia historyczna Goldmana, w: Kołakowski L., Pochwała niekonsekwencji.
Pisma rozproszone z lat 1955-1968, l. 1., oprać. Mentzel Z., Warszawa 1989.
Latawiec B., 1990, Sacrum w profanum, „Kultura Niezależna”, nr 59.
Nieukerken van A., 1998, Ironiczny konceptyzm. Nowoczesna polska poezja metafizyczna w kontekście
anglosaskiego modernizmu, Kraków.
Pascal B., 1977, Myśli, przel. Żeleński (Boy) T., Warszawa.
Pawelec D., 1992, Poezja S tanisława Barańczaka. Reguły i konteksty, Katowice.
Pawelec D., 1995, Czytając Barańczaka, Katowice.
Pawelec D., 2003, Świat ja k o Ty. Poezja polska wobec adresata w d rugiej połowie X X wieku, Katowice.
Stała M., 2004, Waga słów, niewygoda istnienia. Wokół dwóch zdań Stanisława B arańczaka, w: Stała M.,
Przeszukiwanie czasu. Przechadzki krytycznoliterackie, Kraków.
Śliwiński P., 1999, Ku arcydziełu, „Poznańskie Studia Polonistyczne”, nr 6.
Zawodniak M., 1995, Świetna zabawa (uwagi o kompozycji „Widokówki z tego świata" Stanisława
Barańczaka), „Teksty Drugie”, nr 2
Mistrz, bakałarz, belfer. Jak w dziejach języka polskiego nazywano tego, kto uczy innych?
No full textThe article presents vocabulary describing a person who teaches others, recorded in dictionaries of the Polish language from the earliest times to mid-20th century. It arranges the collected material chronologically and semantically, describing the history of particular lexical units as reflected in dictionaries. The author pays attention to the genetic, morphological and stylistic diversity of the collected words, and considers the unusually high number of lexemes as a linguistic validation of the lack of a unified organizational schooling system in parallel with a long tradition of home schooling. The numerous common nouns represent a linguistic reflection of low qualifications and requirements for those teaching in elementary schools, especially in rural schools. It is demonstrated that many of the names used in the history of the Polish language in relation to a rural school teacher demonstrate a lack of social appreciation for the profession.W artykule przedstawiono słownictwo określające osobę, która naucza innych, notowane w słownikach języka polskiego od najdawniejszych czasów do połowy XX wieku. Zgromadzony materiał uporządkowano chronologicznie i semantycznie, opisując dzieje poszczególnych jednostek leksykalnych odzwierciedlone w słownikach. Zwrócono uwagę na zróżnicowanie genetyczne, morfologiczne i stylistyczne zebranych wyrazów. Niezwykle dużą liczebność leksemów uznano za językowe potwierdzenie nieistnienia jednolitego systemu organizacyjnego edukacji szkolnej przy równoczesnej długiej tradycji nauczania domowego. Liczne apelatywy są językowym odzwierciedleniem niskich kwalifikacji oraz małych wymagań wobec osób uczących w szkołach elementarnych, zwłaszcza w szkołach wiejskich. Wykazano, że wiele nazw używanych w dziejach języka polskiego wobec nauczyciela szkoły wiejskiej dowodzi braku uznania społecznego wobec tego zawodu
Kultura polityczna: czy tego można się nauczyć?
No full textIn this paper, the concept of political culture is considered in reference to the notions of G.A. Almond, S. Verba and J. Rawls. It is defined as a specific educational project, which is linked to the idea of a fair, democratic and constitutional system. The author also points to potential contemporary obstacles to implementation of this project. Deepening inequalities arising from personal culture are the first threat to liberal civic education. The second threat is associated with the development of new media and the related changes in the public sphere, including various forms of political and civic activity
„Poza Wschodem i Zachodem” – jakiej „drabiny” użył John Wu do osiągnięcia tego celu?
No full textJohn Wu Jingxiong (1899-1986) was a diplomat, scholar, and authority on international law. He was also a prominent Chinese Catholic convert. His spiritual autobiography Beyond East and West (1951) reminds us of the Confessiones of St. Augustine for its moving description of John Wu’s conversion to Catholicism in 1937 and his early years as a Catholic. The very title of Wu’s autobiography points to his spiritual ideal which let humanity go beyond cultural particularities (be they Western, Chinese, or other). John Wu found wisdom in China’s great traditions, i.e., Confucianism, Daoism and Buddhism, pointing to their universal truths that come ultimately from, and are fulfilled in, Christ. The author of this contribution has searched for John Wu’s universal traits which go beyond any culture and calls them, metaphorically, a “ladder”. He has found a threefold ladder, i.e. that of the Christian faith, of human friendship and human and divine love, and that of natural law.John Wu Jingxiong (1899-1986) był dyplomatą, uczonym i autorytetem w dziedzinie prawa międzynarodowego. Był także wybitnym chińskim katolikiem. Jego duchowa autobiografia Beyond East and West (1951) przypomina Wyznania św. Augustyna poprzez poruszający opis nawrócenia Johna Wu na katolicyzm w 1937 r. i jego wczesne lata jako katolika. Sam tytuł autobiografii Wu wskazuje na jego duchowy ideał, który pozwala ludziom wykraczać poza kulturowe osobliwości (czy to zachodnie, chińskie czy inne). John Wu znalazł mądrość w wielkich chińskich tradycjach, tj. w konfucjanizmie, daoizmie i buddyzmie, wskazując na ich uniwersalne prawdy, które ostatecznie pochodzą od Chrystusa i w nim się wypełniają. Autor tego artykułu szukał uniwersalnych cech Johna Wu, które wykraczają poza jakąkolwiek kulturę i które metaforycznie nazwał „drabiną”. Znalazł potrójną drabinę, tj. wiarę chrześcijańską, przyjaźń wraz ludzką i boską miłością i prawo naturalne
Todd Solondz: Author Not for Everybody
No full textAndrzej Pitrus zastanawia się nad wyjątkowością dokonań Todda Solondza na tle amerykańskiego kina niezależnego. Według autora odmienność ta wynika przede wszystkim z faktu, że reżyser wypracował swój bardzo wyrazisty styl, ale również z tego, że w jego filmach w specyficzny sposób ujawnia się „dyskurs autorski”. Solondz bowiem nie tylko zaznacza swoją obecność w dziele jako zewnętrzny sprawca (jego biografia przenika do fabuły filmu), ale także w swoisty sposób tematyzuje rozmaite warianty wpisania twórcy w dzieło. Dzięki temu jego realizacje bez trudu są rozpoznawane jako „filmy Todda Solondza”. Analizując twórczość tego reżysera, Pitrus wpisuje go (powołując się na rozpoznania Rogera Eberta i Rhondy Liebermann) w nurt „new geek cinema”, którego bohaterowie są nie tylko przegrani, ale też budzą politowanie, odrazę i grozę. Omawiając kolejne filmy reżysera (m.in. Strach, niepokój, depresja /Fear, Anxiety and Depression, 1989/, Witajcie w domu dla lalek /Welcome to the Dollhouse, 1995/, Happiness /1998/, Opowiadanie /Storytelling, 2001/, Palindromy /Palindromes, 2004/), autor dowodzi, że widz z trudem identyfikuje się z ich bohaterami. To właśnie oni są znakiem rozpoznawczym twórczości Solondza. W konkluzjach do artykułu Pitrus stwierdza, że oglądając filmy Solondza w kolejności powstania można w nich dostrzec konsekwentnie rozbudowywany projekt autora, który buduje intrygujący, ale spójny i rozpoznawalny świat. Swój wywód autor kończy znamiennym cytatem z wypowiedzi samego Solondza dotyczącej Opowiadania: Moje filmy nie są dla wszystkich. A zwłaszcza nie dla tych, którym mogłyby się spodobać.Pitrus considers the exceptional place of Todd Solondz work in the American independent cinema. According to the author this exceptional place is the result of the director’s characteristic style, and the author’s discourse visible in his work. Solondz, as the external creator of his film, not only makes his presence in his work visible and explicit (his biography mixes with the story presented in the film), but also explores various ways of writing the author into the project. Thanks to these techniques his work is immediately recognized as “Todd Solondz’s films”. Through the analysis of Solondz’s work, Pitrus, referring to Roger Ebert and Rhonda Liebermann’s works, classifies his films as belonging to the “New Geek Cinema”, whose main characters are not only losers, but arouse pity, disgust, and dread. With the help of further analysis of Solondz’s films (such as Fear, Anxiety and Depression, Welcome to the Dollhouse, Happiness, Storytelling, Palindromes), the author argues that the viewer finds it very difficult to identify with the persons portrayed in the films. And it is precisely they who are so characteristic of Solondz’s work. Pitrus concludes, that by watching Solondz’s films, in the order of their creation, one may observe the development of the author’ s vision - the creation of an intriguing and yet coherent and familiar world. Pitrus concludes his argument with Solondz’s famous quote about his film, the Storytelling: My movies are not for everybody, especially for people who like them
The Author’s Second Self or a Set of Implicit Norms: The Concept of the Implied Author and Its Discontents
No full textDrugie „ja” autora czy zestaw implicytnych norm — pojęcie autora implikowanego i problemy z nim związane
Mimo że pojęcie autora implikowanego jest standardowym elementem poetyki formalistycznej, nie poddaje się ono łatwej konceptualizacji. Niniejszy artykuł analizuje klasyczne, zachodnie omówienia tego pojęcia i odnosi je do zbliżonych polskich studiów historycznoliterackich w celu określenia jego przydatności. Analiza wykazuje, że autor implikowany może być konceptualizowany jako antropomorficzny byt, (re)konstruowany przez czytelnika na podstawie sygnałów tekstowych. Takie rozumienie pojęcia autora implikowanego pozwala na podkreślenie braku prostej korelacji między rzeczywistym autorem a figurą autora wywiedzioną z tekstu i tym samym odsłania jego użyteczność jako narzędzia teoretycznoliterackiego.Despite being a standard element of formalist poetics, the notion of the implied author actually resists easy conceptualisation. This paper analyses classical Western theorisations of the implied author and relates them to relevant Polish literary-theoretical studies in order to assess the utility of the concept. It demonstrates that the implied author can be construed as an anthropomorphic entity (re-)constructed by the reader on the basis of textual signals. Thus understood, the notion of the implied author throws into sharp relief a lack of straightforward correlation between the real author and the idea of author derived from the text, and therefore proves to be a useful literary-theoretical tool
- …
