110 research outputs found
Dithering-based real-time control of cascaded silicon photonic devices by means of non-invasive detectors
No full textReal-time control of multiple cascaded devices is a key requirement for the development of complex silicon photonic circuits performing new sophisticated optical functionalities. This article describes how the dithering technique can be leveraged in combination with non-invasive light probes to independently control the working point of many photonic components. The standard technique is extended by introducing the concept of orthogonal dithering signals to simultaneously discriminate the effect of different actuators, while the idea of frequency re-use is discussed to limit the complexity of control systems in cascaded architectures. After a careful analysis of the problem, the article presents an automated feedback strategy to tune and lock photonic devices in the maxima/minima of their transfer functions with given response speed and sensitivity. The trade-offs of this approach are discussed in detail to provide guidelines for the design of the feedback loop. Experimental demonstrations on a mesh of Mach-Zehnder interferometers and on cascaded ring resonators are discussed to validate the proposed control architecture in different scenarios and applications
Deciphering the atmosphere of HAT-P-12b: Solving discrepant results
No full textContext. Two independent investigations of the atmosphere of the hot Jupiter HAT-P-12b by two different groups resulted in discrepant solutions. Using broad-band photometry from the ground, one study found a flat and featureless transmission spectrum that was interpreted as gray absorption by dense cloud coverage. The second study made use of Hubble Space Telescope (HST) observations and found Rayleigh scattering at optical wavelengths caused by haze. Aims. The main purpose of this work is to determine the source of this inconsistency and provide feedback to prevent similar discrepancies in future analyses of other exoplanetary atmospheres. Methods. We studied the observed discrepancy via two methods. With further broad-band observations in the optical wavelength regions, we strengthened the previous measurements in precision, and with a homogeneous reanalysis of the published data, we were able to assess the systematic errors and the independent analyses of the two different groups. Results. Repeating the analysis steps of both works, we found that deviating values for the orbital parameters are the reason for the aforementioned discrepancy. Our work showed a degeneracy of the planetary spectral slope with these parameters. In a homogeneous reanalysis of all data, the two literature data sets and the new observations converge to a consistent transmission spectrum, showing a low-Amplitude spectral slope and a tentative detection of potassium absorption
Study of detoxfication genes in patients with multiple sclerosis
No full textIntroduction: Multiple Sclerosis (MS) is a major, inflammatory anddemyelinating, chronic disorder of the Central Nervous System (CNS),affecting most commonly young adults. It is generally considered to be anautoimmune disease and is characterized by multifocal damage of the CNS. Itis characterized by a variety with regard to the age of onset, the neurologicalmanifestations, the evolution and the disability level. The cause of MS isunknown; however, it is thought to be interplay between genetic andenvironmental factors. According to recent surveys the role of oxidative stressin MS susceptibility seems to be dominant. During the inflammatory events ofthe disease, a variety of reactive oxygen species (ROS) are produced, whichare potentially toxic. When the cellular capacity to neutralize ROS fails,oxidative stress occurs with detrimental effects on lipid membranes, proteinsand astrocytes’ nucleotides. Exogenous and endogenous products ofoxidative stress are metabolized by antioxidant phase I and II enzymes.The most significant enzymes of phase II are those that belong to glutathione-S-transferase family (GSTs) and the NQO1 reductase. GSTP1 enzymeactivity strongly depends on a single nucleotide polymorphism (SNP) at theGSTP1 gene locus. This A→G substitution at nucleotide 313 (A313G), resultsin an isoleucine to valine substitution (Ile105Val), affecting substrate-specificcatalytic activity and thermal stability of the encoded protein. Thus, individualshomozygous for the variant G allele (G/G) have a lower conjugating activitythan individuals homozygous for the wild type A allele (A/A), whileheterozygotes (A/G) display intermediate activity.The other two genes of the glutathione-S-transferase family (GSTs) Τ1 andΜ1 exhibit an inherited homozygous deletion polymorphism (null genotype)resulting the total absence of enzymatic activity in humans. The NAD(P)Hquinine oxidoreductase (NQO1) catalytic enzyme activity also stronglydepends on a single nucleotide polymorphism (SNP) (C609T). This C→Tsubstitution at nucleotide 187 (C609T), results in a proline-to-serinesubstitution at amino acid 187 of the mature protein that destabilizes andinactivates the enzyme. Individuals homozygous for the mutant allele (T/T)completely lack NQO1 activity, whereas heterozygotes (C/T) presentdecreased enzyme activity. Objective: The aim of the present study was to investigate, for the first time inGreek patients with MS, the possible association of specific polymorphisms ofGSTP1, GSTM1, GSTT1 και NQO1 genes with both the susceptibility to andthe clinical characteristics of the disease.Materials and methods: Genotypes were determined from 254 Greekpatients (94 males and 160 females) with clinically definite MS (based on McDonald’s criteria) and 370 (188 males and 182 females) healthy controls. Themean age of the disease onset was 35 years (18-83 years), whereas themean age of the controls was 50 years (20-85 years). Informed consent hasbeen obtained from all patients and controls and study was approved by theScientific Committee of the National and Kapodistrian University of Athens,that is, responsible for ethics. The Disability was assessed using the KurtzkeExpanded Disability Status Scale (EDSS) and the patients were stratified tothose mild disability (EDSS:0-4), moderate (EDSS:4,5-5,5) and severe(EDSS:6-10). Clinical data were available for 240 out of 254 patients. Patientswere also categorized according to their clinical subtype; RRMS (RelapsingRemitting MS), RPMS (Relapsing Progressing MS), PPMS (PrimaryProgressive MS) και SPMS (Secondary Progressive MS).Polymerase chain reaction (PCR) techniques were used to determine theabove polymorphisms; restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP)and real time PCR were used for GSTP1 A313G and NQO1 C609Tpolymorphisms. The multiplex PCR was used to identify The GSTT1 καιGSTM1 null polymorphisms.Pearson’s chi square test was used for the statistical analysis of the genotypecontribution and the rest of the variable parameters evaluation (statisticallysignificant at the 95% level, p=0,05).Results: The major finding of this study is the significantly higher frequency ofheterozygous (C/T) and homozygous (T/T) individuals for the NQO1polymorphism observed among MS patients compared to controls.Interestingly, there is 3.7- fold possibility for MS patients to be T/T comparedto the donors. Considering allele frequencies our analysis showed a 1.5-foldincreased risk for MS patients to be carriers of at least one variant T allele,compared to controls. Classification of MS patients according to clinicalsubtypes revealed a higher frequency of homozygous (T/T) and heterozygous (C/T) individuals among patients belonging to the PPMS (Primary ProgressiveMultiple Sclerosis) subgroup, compared to the other MS subtypes. This resultwas confirmed by the allele frequency distribution analysis, with a higher Tallele frequency among PPMS patients. According to gender, a significanthigher frequency of A allele contribution was observed among female controls(1.5-fold). Interpreting the results, there is the likelihood of a protective role ofvariant A allele to females. Regarding classification of patients in clinicalsubtypes, a higher frequency of heterozygous A/G ones was observed inRRMS (Relapsing Remitting Multiple Sclerosis), as compared to the controls.The results of the present work suggest a putative role for the GSTP1heterozygosity in the RRMS subtype, especially in those presenting EDSS ≤2after 10-15 years from the disease onset. In MS patients there is an increasedfrequency of combined GSTP1 heterozygosity and NQO1 heterozygosity orNQO1 homozygosity T/T compared to controls (P- value=0.035, x2=5.33,d.f.=1, OR=0.56, 95%CI=0.345-0.919).With regard to GSTΜ1 polymorphism there is 2-fold risk and 1,8-fold risk forfemale patients to be GSTΜ1 null compared to the male patients and thefemale controls respectively.Conclusions: In conclusion, our present findings are consistent with apossible effect of the C609T NQO1 inborn polymorphism on MS susceptibility.Additionally, it is suggested that C609T NQO1 and A313G GSTP1polymorphisms are involved in the clinical manifestation of the disease. Thecombined GSTP1 and NQO1 variant genotypes may suggest that defectivefunction of detoxification enzymes might have an effect on MS susceptibility.GSTΜ1 null και ο GSTP1 A313G polymorphisms influence the MS evolution ina gender depended manner. With regard to GSTΤ1 null polymorphismfrequency contribution no significant statistical difference was found betweenthe group of patients and controls.Εισαγωγή: Η Πολλαπλή Σκλήρυνση (ΠΣ) είναι μία άγνωστης αιτιολογίας,νευροεκφυλιστική, φλεγμονώδης και απομυελινωτική, χρόνια νόσος του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος (ΚΝΣ), που προσβάλλει συνηθέστερα νέους ανθρώπους. Θεωρείται αυτοάνοσης αρχής και χαρακτηρίζεται από πολυεστιακή προσβολή του ΚΝΣ. Παρουσιάζει σημαντική ετερογένεια ως προς την ηλικία έναρξης, τις νευρολογικές εκδηλώσεις, την εξελικτική πορεία και τη βαρύτητα της αναπηρίας. Η νόσος φαίνεται ότι καθορίζεται από συνδυασμό γενετικών και επίκτητων παραγόντων. Κυρίαρχο ρόλο στην αιτιοπαθογένεια της νόσου, όπως προκύπτει από έρευνες, διαδραματίζει το οξειδωτικό στρες. Kατά τη διάρκεια της φλεγμονής σε ασθενείς με ΠΣ παράγονται ελεύθερες ρίζες οξυγόνου, που είναι ιδιαίτερα τοξικές για το κύτταρο. Όταν η ισορροπία μεταξύ της παραγωγής ελευθέρων ριζών και της αντιοξειδωτικής ικανότητας του κυττάρου διαταραχθεί, προκαλείται οξειδωτικόστρες, με τελικό αποτέλεσμα την καταστροφή των μακρομορίων, όπως των μεμβρανικών λιπιδίων, πρωτεινών και νουκλεοτιδίων των αστροκυττάρων. Η αποτοξίνωση τοξικών ουσιών καταλύεται από τα ένζυμα αποτοξίνωσης φάση ςΙ και ΙΙ.Τα σημαντικότερα ένζυμα φάσης ΙΙ είναι τα ένζυμα της οικογένειας S-τρανσφεράσης της γλουταθειόνης (GSTs) και η ρεδουκτάση NQO1. Το κωδικοποιόν γονίδιο GSTP1 παρουσιάζει γενετικό πολυμορφισμό τύπουSNP. Αυτή η (A→G) αντικατάσταση στο νουκλεοτίδιο 313 (A313G), έχει σαν αποτέλεσμα την αντικατάσταση της ισολευκίνης από βαλίνη (Ile105Val). Έτσι,άτομα ομόζυγα ως προς το μεταλλαγμένο αλληλόμορφο (G/G) έχουν μειωμένη συζευκτική ικανότητα σε σύγκριση με τους ομοζυγώτες για το φυσιολογικό αλληλόμορφο (Α/Α), ενώ οι ετεροζυγώτες A/G παρουσιάζουν μέτρια ενζυματική ενεργότητα. Τα άλλα δύο γονίδια της οικογένειας των τρανσφερασών της γλουταθειόνης (GSTs) Τ1 και Μ1 στον άνθρωπο παρουσιάζουν γενετικό πολυμορφισμό του τύπου ολικής έλλειψης (nullgenotype) με αποτέλεσμα τη θερμική αποσταθεροποίηση και την απώλεια της ενζυμικής τους δράσης. Η ενεργότητα του NQO1 ενζύμου επίσης εξαρτάται από έναν γενετικό πολυμορφισμό του τύπου ενός μόνο νουκλεοτιδίου (SNP)(C609T). Συγκεκριμένα, η αντικατάσταση C→T στη θέση 609 του cDNAοδηγεί στην αντικατάσταση της σερίνης από την προλίνη στο αμινοξύ 187 της πρωτείνης, αποσταθεροποιώντας και απενεργοποιώντας το ένζυμο. Άτομα ετερόζυγα (C/T) για τη μετάλλαξη παρουσιάζουν μειωμένη ενεργότητα του ενζύμου, ενώ άτομα που φέρουν τη μετάλλαξη σε ομόζυγη κατάσταση (T/T),παρουσιάζουν ολική απώλεια της δράσης τους. Σκοπός: Σκοπός της διενέργειας της παρούσας μελέτης είναι η διερεύνηση-για πρώτη φορά στον Ελληνικό πληθυσμό- της πιθανής σχέσης των συγκεκριμένων πολυμορφισμών των γονιδίων αποτοξίνωσης GSTP1,GSTM1, GSTT1 και NQO1 με την ΠΣ και τα κλινικά χαρακτηριστικά της.Υλικά και μέθοδοι: Μελετήθηκαν 254 (94 άντρες, 160 γυναίκες) Έλληνες ασθενείς με κλινικά βέβαιη ΠΣ (ομάδα ασθενών) και 370 (188 άντρες και 182γυναίκες) υγιείς μη-συγγενικοί δότες (ομάδα μαρτύρων) αντίστοιχης καταγωγής. Η μέση ηλικία έναρξης της νόσου ήταν τα 35 έτη (18-83 έτη), ενώ η μέση ηλικία των μαρτύρων κατά την παραλαβή του δείγματος ήταν 50 έτη(20-85 έτη). Οι συμμετέχοντες ενημερώθηκαν αναλυτικά για τους σκοπούς και έδωσαν εγγράφως τη συγκατάθεσή τους, ενώ όλη η μελέτη εγκρίθηκε από την Επιστημονική Επιτροπή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Οι ασθενείς με ΠΣ με βάση την κλίμακα αναπηρίας κατηγοριοποιήθηκαν σε αυτούς με ήπια αναπηρία (EDSS:0-4), με μέτρια(EDSS:4,5-5,5) και σοβαρή (EDSS:6-10). Κλινικά δεδομένα για τον υπότυπο της νόσου ήταν διαθέσιμα για τους 240 από τους 254 ασθενείς. Το σύνολο των ασθενών σύμφωνα με τον κλινικό υπότυπο χωρίστηκε σε τέσσερις υποομάδες, ως εξής: RRMS (Relapsing Remitting MS), RPMS (RelapsingProgressing MS), PPMS (Primary Progressive MS) και SPMS (SecondaryProgressive MS).Ο μοριακός έλεγχος για την ανίχνευση των πολυμορφισμών των υπό μελέτη γονιδίων γίνεται με τεχνικές που στηρίζονται στην αλυσιδωτή αντίδραση πολυμεράσης (Polymerase Chain Reaction, PCR). Συγκεκριμένα, η γονοτύπηση των πολυμορφισμών A313G του γονιδίου GSTP1 και C609T του γονιδίου NQO1 πραγματοποιήθηκε με τις μεθόδους PCR-RFLP και PCRπραγματικού χρόνου. Τα γονίδια GSTT1 και GSTM1 παρουσιάζουν πολυμορφισμούς του τύπου της ολικής έλλειψης (null). Η ανίχνευσή τους έγινε με τη μέθοδο πολλαπλού PCR (multiplex PCR).Η στατιστική ανάλυση της κατανομής των γονοτύπων και των λοιπών παραμέτρων που μελετήθηκαν στηρίχθηκε στο Pearson chi-square test. Hστατιστική σημαντικότητα ορίστηκε στο 5% (C.I=95% level, p=0,05).Αποτελέσματα: Οι ετερόζυγοι (C/T) και ιδιαίτερα οι ομόζυγοι (T/T) για τονπολυμορφισμό C609T του γονιδίου NQO1 βρίσκονται πολύ πιο συχνά ανάμεσα στους ασθενείς σε σχέση με τους μάρτυρες. Έτσι, προκύπτει ότι οι ασθενείς με ΠΣ εμφανίζουν 3.7 μεγαλύτερο κίνδυνο να είναι T/T σε σχέση με τους μάρτυρες. Επίσης, ο κίνδυνος για τους ασθενείς να είναι φορείς τουλάχιστον ενός T αλληλίου είναι περίπου 1,5 φορές σε σχέση με τους υγιείς δότες. Η ταξινόμηση των ασθενών με κριτήριο τον κλινικό υπότυπο της νόσου αποκάλυψε μεγαλύτερη συχνότητα των T/T και C/T γονοτύπων στην PPMS(Primary Progressive Multiple Sclerosis) υποομάδα συγκριτικά με τις άλλες.Αυτό επιβεβαιώθηκε και από την υψηλότερη συχνότητα του Τ αλληλομόρφου ανάμεσα στους PPMS. Όσον αφορά στην κατανομή συχνοτήτων των αλληλίων για τον πολυμορφισμό GSTP1 A313G, φαίνεται πως το αλλήλιο Α έχει προστατευτική δράση για τη νόσο στις γυναίκες. Ειδικότερα, οι γυναίκες μάρτυρες εμφανίζουν 1.4 φορές αυξημένο κίνδυνο να φέρουν τουλάχιστον έναA αλλήλιο σε σχέση με τις ασθενείς με ΠΣ. Εκτός από το φύλο ο πολυμορφισμός GSTP1 A313G σχετίζεται και με την κλινική έκφραση της νόσου. Οι ασθενείς με τη μορφή RRMS παρουσιάζουν περισσότερους ετεροζυγώτες Α/G σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου. Τα αποτελέσματα αυτά προτείνουν έναν πιθανό ρόλο της GSTP1 ετεροζυγωτίας στην έκφραση τουRRMS υπότυπου και επιπλέον με EDSS ≤2 μετά από 10-15 χρόνια από την έναρξη της νόσου. Σε σύγκριση με τους μάρτυρες, στους ασθενείς με ΠΣ παρατηρείται στατιστικά αυξημένη συχνότητα συνδυασμού GSTP1 ετεροζυγωτίας και NQO1 ετεροζυγωτίας ή NQO1 ομοζυγωτίας T/T (Pvalue=0.035, x2=5.33, d.f.=1, OR=0.56, 95% CI=0.345-0.919).Υπάρχει συσχέτιση του πολυμορφισμού GSTΜ1 null με το φύλο, που οι γυναίκες ασθενείς έχουν περίπου 2 φορές μεγαλύτερο κίνδυνο να έχουνGSTΜ1 null γονότυπο σε σχέση με τους άντρες. Επίσης, οι γυναίκες ασθενείς εμφανίζουν 1,8 φορές μεγαλύτερη επιρρέπεια για τον ίδιο γονότυπο σε σύγκριση με τις γυναίκες μάρτυρες. Συμπεράσματα: Συμπερασματικά, τα ευρήματά μας υποστηρίζουν ότι υπάρχει ισχυρή συσχέτιση του πολυμορφισμού C609T με την πιθανότητα εμφάνισης ΠΣ. Ο ίδιος πολυμορφισμός καθώς και ο GSTP1 A313G φαίνεται ότι επηρεάζουν την κλινική έκφραση της νόσου. Η αυξημένη συχνότητα του συνδυασμού συγκεκριμένων γονοτύπων των GSTP1 και NQO1 πιθανόν συνιστά μία παθολογική λειτουργικότητα των ενζύμων αποτοξίνωσης και ενδεχομένως να έχει επίδραση στον παθογενετικό μηχανισμό της ΠΣ. Ο GSTΜ1 null και ο GSTP1 A313G γονότυποι μεταβάλλουν την εκδήλωση της νόσου σε σχέση με το φύλο. Συνολικά δεν διαπιστώθηκαν διαφορές στα όρια της στατιστικής σημαντικότητας στις δύο ομάδες πληθυσμού αναφορικά με τον GSTΤ1 null πολυμορφισμό. Ωστόσο, το μεγαλύτερο δείγμα πληθυσμού, η ενιαία σχεδίαση των μελετών και η χρήση κοινών μεθοδολογικών παραμέτρων από τις ερευνητικές ομάδες θα ισχυροποιούσε την αξιοπιστία των αποτελεσμάτων
Automated Thermal Drift Compensation in WDM-based Silicon Photonic Multi-Socket Interconnect Systems
No full textWe present an on-chip AWGR-based interconnect system with automated thermal drift compensation along cascaded resonant structures in a dual-socket layout. Error-free operation in a 30 Gb/s data-routing scenario within a 12 °C temperature range is demonstrated
Φαρμακευτικές αντιδράσεις σε HIV ασθενείς
No full textΑναφερθήκαμε σε μια αναδρομική μελέτη με πληθυσμό 2400 ασθενών με HIV που εξετάσθηκαν στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Α.Συγγρός για τα έτη 1988-2013. Από τους αθενείς αυτούς έλαβαν αγωγή 1329 και παρουσίασαν εξανθήματα οι 352. Συνολικά καταγράφηκαν 423 δερματικές αντιδράσεις, καθώς κάποιοι ασθενείς παρουσίασαν περισσότερες της μίας αντίδρασης. Οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν κατανέμονται σε 3 χρονικές περιόδους ανάλογα με το είδος των αντιδράσεων, τον αιτιολογικό παράγοντα και το ποσό των αντιδράσεων. Οι χρονικές αυτές περίοδοι είναι 1988-1996, 1997-2006 και 2007-2013. Οι κύριες δερματικές αντιδράσεις που παρατηρούνται είναι τα μικροκηλιδώδη εξανθήματα σε όλες τις χρονικές περιόδους και η λιποδυστροφία. Η τελευταία αρχίζει να καταγράφεται στην 2η περίοδο. Τόσο τα μικροκηλιδώδη εξανθήματα, όσο και η λιποδυστροφία παρουσιάζουν τον μεγαλύτερο όγκο τους στην 2η χρονική περίοδο. Άλλες επιδερμιδικές αντιδράσεις που σημειώνονται είναι η οξεία κνίδωση, οι σοβαρές αντιδράσεις (ΤΕΝ, SJS, πολύμορφο ερύθημα) και η δυσχρωμία ονύχων και δέρματος. Συμπερασματικά, η εισαγωγή της αντιρετροικής αγωγής βελτίωσε την ποιότητα και το προσδόκιμο ζωής των ασθενών. Όμως, κατά τα πρώτα χρόνια της εφαρμογής της σημειώθηκαν πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα τελευταία έτη έχουν εισαχθεί αντιρετροικά φάμακα που διατηρούν τις θεραπευτικές ιδιότητες, χωρίς να επιφέρουν τόσες πολλές ανεπιθύμητες. Αυτό συντελεί στην καλύτερη συμμόρφωση των ασθενών με την αγωγή και επομένως στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου.This is a retrospective study performed in Andreas Syggros Hospital, a tertiary medical center of Athens, Greece. We found that the incidence of drug reactions in our patient population who had initiated ART was highest during the period of introduction of triple therapy in the years 1997–2006 and has subsequently declined over time with the availability of the more recent treatment regimens. Lipodystrophy and maculopapular rashes represented most of drug-related dermatological conditions. Our results are in line with evidence showing a better tolerability of the novel antiretroviral agents introduced since 2007 with a similar or enhanced virological efficacy.108,114 Patients on ART have been described in several studies as showing a higher incidence of adverse drug reactions when compared to HIV-negative individuals. These reactions are estimated to be 100 times more common, and generally occur during the first year of treatment. The reason behind this increased incidence is believed to be multifactorial.48,104 In our study HIV treatment-related dermatological conditions were observed in 352/1329 or 26.48% of ART-treated patients, which is substantially higher than in the general population where it is estimated to be 0–8%.46,49 The number of affected men was 299 out of a total of 1155 (25.9%) who were on ART and 53 women of 174 women (30.4%), with no difference noted between sexes (χ2=1.62, P=0.20) although the total number of affected women was small. We have divided the distribution of drug reactions into three time periods, which coincided with changes in the main type of ART prescribed. The first peak period is observed in the period 1988–1996, the second in 1997–2006 and the third in 2007–2013 (Graph.5). Table 8 reflects the change of drug-reaction incidence per period. The first period was characterized by maculopapular eruptions, attributed mostly to the administration of TMP-SMX, whereas NVP was the major causative agent for those observed during the second peak period. Lipodystrophy and maculopapular drug reactions attributed to NVP and other ART medications were mostly observed during the second ART period. TMP-SMX still accounted for some maculopapular rashes, but the majority of them were then linked to NVP use that started in 1998. According to some studies, the incidence of NVP-related reactions seemed to be double in women compared to men.50 In our study there were 44 cases, of which 13 were in women and 31 in men. When corrected for the total number of men and women receiving NVP, the incidence was 15% in women and 7.5% in men (P=0.03, RR=2077, CI 95% 1135–3799), which is in accordance with previous studies. We believe that the decrease in TMP-SMX-related eruptions observed during the second ART period was a result of the introduction of combination ART, which decreased the need for chemoprophylaxis. Lipodystrophy peaked during 1998–2006. Combination ART was introduced in Greece in 1996 and recording of lipodystrophy began in 1998. Lipodystrophy is known to be a metabolic evolutionary process and it is hard to determine the exact time of its appearance with stavudine; PI use was considered the most common cause in our study. During the third ART period, we witnessed the introduction of newer PIs (darunavir, atazanavir) and integrase inhibitors with enhanced efficacy compared to older generation antiretroviral drugs. Furthermore, they seemed to be associated with a lower rate of lipodystrophy.115 It is worth mentioning that in our study, zidovudine does not seem to be the main reason for clinical lipodystrophy despite its wide use for more than 20 years in Greece. Other well-established studies have shown that thymidine analogues of nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NRTIs) such as d4T and AZT are associated with lipodystrophy more often than PIs. NRTIs and PIs interfere with the metabolic process by causing mitochondrial dysfunction and oxidative stress, which in turn alters lipolysis, adipogenesis and glucose transport.116-9 Skin reactions (Maculopapular rashes and Lyell's syndrome) associated with TMP-SMX occurred generally at low CD4 T cell counts (mean 166.5 cells/mm3) and high viral loads (mean 358,698 HIV-1 copies/mL) when the drug was used as chemoprophylaxis in immunocompromised patients. Low CD4 T cell counts and increased interferon-gamma levels may contribute to the development of severe skin reactions like Lyell's syndrome.56,104 During the more recent ART period, the newer regimens seem to cause fewer side effects while maintaining virological efficacy. Our hypothesis was confirmed by the decreased incidence of skin reactions when newer NNRTI-based ART regimens were introduced during the third period of our study. Next generation agents like PIs (atazanavir, darunavir), NNRTIs (rilpivirine, etravirine) and integrase inhibitors (raltegravir) are generally considered to have an improved safety profile.55,107,120 We are aware of the limitations of this study due to the retrospective collection of data from patient files. Furthermore, some conditions may not have been correctly assigned to a drug or not recorded. In conclusion, the major overall positive impact of ART has been associated over time, as in our study, with dermatological drug reactions including lipodystrophy and maculopapular eruptions. Their incidence since 2007 has been decreasing in association with changes in therapy. We believe that the constant improvement and introduction of new drugs in clinical practice will still require careful monitoring for skin reactions
Adverse drug reactions in HIV infected patients
No full textThis is a retrospective study performed in Andreas Syggros Hospital, a tertiary medical center of Athens, Greece. We found that the incidence of drug reactions in our patient population who had initiated ART was highest during the period of introduction of triple therapy in the years 1997–2006 and has subsequently declined over time with the availability of the more recent treatment regimens. Lipodystrophy and maculopapular rashes represented most of drug-related dermatological conditions. Our results are in line with evidence showing a better tolerability of the novel antiretroviral agents introduced since 2007 with a similar or enhanced virological efficacy. 108,114 Patients on ART have been described in several studies as showing a higher incidence of adverse drug reactions when compared to HIV-negative individuals. These reactions are estimated to be 100 times more common, and generally occur during the first year of treatment. The reason behind this increased incidence is believed to be multifactorial. 48,104 In our study HIV treatment-related dermatological conditions were observed in 352/1329 or 26.48% of ART-treated patients, which is substantially higher than in the general population where it is estimated to be 0–8%.46,49 The number of affected men was 299 out of a total of 1155 (25.9%) who were on ART and 53 women of 174 women (30.4%), with no difference noted between sexes (χ2=1.62, P=0.20) although the total number of affected women was small.We have divided the distribution of drug reactions into three time periods, which coincided with changes in the main type of ART prescribed. The first peak period is observed in the period 1988–1996, the second in 1997–2006 and the third in 2007–2013 (Graph.5). Table 8 reflects the change of drug-reaction incidence per period. The first period was characterized by maculopapular eruptions, attributed mostly to the administration of TMP-SMX, whereas NVP was the major causative agent for those observed during the second peak period. Lipodystrophy and maculopapular drug reactions attributed to NVP and other ART medications were mostly observed during the second ART period. TMP-SMX still accounted for some maculopapular rashes, but the majority of them were then linked to NVP use that started in 1998. According to some studies, the incidence of NVP-related reactions seemed to be double in women compared to men.50 In our study there were 44 cases, of which 13 were in women and 31 in men. When corrected for the total number of men and women receiving NVP, the incidence was 15% in women and 7.5% in men (P=0.03, RR=2077, CI 95% 1135–3799), which is in accordance with previous studies. We believe that the decrease in TMP-SMX-related eruptions observed during the second ART period was a result of the introduction of combination ART, which decreased the need for chemoprophylaxis. Lipodystrophy peaked during 1998–2006. Combination ART was introduced in Greece in 1996 and recording of lipodystrophy began in 1998. Lipodystrophy is known to be a metabolic evolutionary process and it is hard to determine the exact time of its appearance with stavudine; PI use was considered the most common cause in our study. During the third ART period, we witnessed the introduction of newer PIs (darunavir, atazanavir) and integrase inhibitors with enhanced efficacy compared to older generation antiretroviral drugs. Furthermore, they seemed to be associated with a lower rate of lipodystrophy.115 It is worth mentioning that in our study, zidovudine does not seem to be the main reason for clinical lipodystrophy despite its wide use for more than 20 years in Greece. Other well-established studies have shown that thymidine analogues of nucleoside reverse transcriptase inhibitors (NRTIs) such as d4T and AZT are associated with lipodystrophy more often than PIs. NRTIs and PIs interfere with the metabolic process by causing mitochondrial dysfunction and oxidative stress, which in turn alters lipolysis, adipogenesis and glucose transport.116-9 Skin reactions (Maculopapular rashes and Lyell's syndrome) associated with TMP-SMX occurred generally at low CD4 T cell counts (mean 166.5 cells/mm3) and high viral loads (mean 358,698 HIV-1 copies/mL) when the drug was used as chemoprophylaxis in immunocompromised patients. Low CD4 T cell counts and increased interferon-gamma levels may contribute to the development of severe skin reactions like Lyell's syndrome.56,104 During the more recent ART period, the newer regimens seem to cause fewer side effects while maintaining virological efficacy. Our hypothesis was confirmed by the decreased incidence of skin reactions when newer NNRTI-based ART regimens were introduced during the third period of our study. Next generation agents like PIs (atazanavir, darunavir), NNRTIs (rilpivirine, etravirine) and integrase inhibitors (raltegravir) are generally considered to have an improved safety profile.55,107,120 We are aware of the limitations of this study due to the retrospective collection of data from patient files. Furthermore, some conditions may not have been correctly assigned to a drug or not recorded. In conclusion, the major overall positive impact of ART has been associated over time, as in our study, with dermatological drug reactions including lipodystrophy and maculopapular eruptions. Their incidence since 2007 has been decreasing in association with changes in therapy. We believe that the constant improvement and introduction of new drugs in clinical practice will still require careful monitoring for skin reactions.Αναφερθήκαμε σε μια αναδρομική μελέτη με πληθυσμό 2400 ασθενών με HIV που εξετάσθηκαν στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Α. Συγγρός για τα έτη 1988-2013. Από τους ασθενείς αυτούς έλαβαν αγωγή 1329 και παρουσίασαν εξανθήματα οι 352. Συνολικά καταγράφηκαν 423 δερματικές αντιδράσεις, καθώς κάποιοι ασθενείς παρουσίασαν περισσότερες της μίας αντίδρασης. Οι αντιδράσεις που καταγράφηκαν κατανέμονται σε 3 χρονικές περιόδους ανάλογα με το είδος των αντιδράσεων, τον αιτιολογικό παράγοντα και το ποσό των αντιδράσεων. Οι χρονικές αυτές περίοδοι είναι 1988-1996, 1997-2006 και 2007-2013. Οι κύριες δερματικές αντιδράσεις που παρατηρούνται είναι τα μικροκηλιδώδη εξανθήματα σε όλες τις χρονικές περιόδους και η λιποδυστροφία. Η τελευταία αρχίζει να καταγράφεται στην 2η περίοδο. Τόσο τα μικροκηλιδώδη εξανθήματα, όσο και η λιποδυστροφία παρουσιάζουν τον μεγαλύτερο όγκο τους στην 2η χρονική περίοδο. Άλλες επιδερμιδικές αντιδράσεις που σημειώνονται είναι η οξεία κνίδωση, οι σοβαρές αντιδράσεις (ΤΕΝ, SJS, πολύμορφο ερύθημα) και η δυσχρωμία ονύχων και δέρματος. Συμπερασματικά, η εισαγωγή της αντιρετροϊκής αγωγής βελτίωσε την ποιότητα και το προσδόκιμο ζωής των ασθενών. Όμως, κατά τα πρώτα χρόνια της εφαρμογής της σημειώθηκαν πολλές ανεπιθύμητες ενέργειες. Τα τελευταία έτη έχουν εισαχθεί αντιρετροϊκά φάρμακα που διατηρούν τις θεραπευτικές ιδιότητες, χωρίς να επιφέρουν τόσες πολλές ανεπιθύμητες. Αυτό συντελεί στην καλύτερη συμμόρφωση των ασθενών με την αγωγή και επομένως στην αποτελεσματικότερη αντιμετώπιση της νόσου
Temperature and wavelength drift tolerant WDM transmission and routing in on-chip silicon photonic interconnects
No full textWe demonstrate a temperature and wavelength shift resilient silicon transmission and routing interconnect system suitable for multi-socket interconnects, utilizing a dual-strategy CLIPP feedback circuitry that safeguards the operating point of the constituent photonic building blocks along the entire on-chip transmission-multiplexing-routing chain. The control circuit leverages a novel control power-independent and calibration-free locking strategy that exploits the 2nd derivative of ring resonator modulators (RMs) transfer function to lock them close to the point of minimum transmission penalty. The system performance was evaluated on an integrated Silicon Photonics 2-socket demonstrator, enforcing control over a chain of RM-MUX-AWGR resonant structures and stressed against thermal and wavelength shift perturbations. The thermal and wavelength stress tests ranged from 27 degrees C to 36 degrees C and 1309.90 nm to 1310.85 nm and revealed average eye diagrams Q-factor values of 5.8 and 5.9 respectively, validating the system robustness to unstable environments and fabrication variations. (C) 2022 Optica Publishing Group under the terms of the Optica Open Access Publishing Agreemen
Dual-facet coupling of SOA array on 4-μm silicon-on-insulator implementing a hybrid integrated SOA-MZI wavelength converter
No full textHybrid integration on Silicon-on-Insulator (SOI) has emerged as a practical solution for compact and high-performance Photonic Integrated Circuits (PICs). It aims at combining the cost-effectiveness and CMOS-compatibility benefits of the low-loss SOI waveguide platform with the versatile active optical functions that can be realized by III-V photonic materials. The utilization of SOI, as an integration board, with Îm-scale dimensions allows for an excellent optical mode matching between silicon rib waveguides and active chips, allowing for minimal-loss coupling of the pre-fabricated IIIV components. While dual-facet coupling as well as III-V multi-element array bonding should be employed to enable enhanced active on-chip functions, so far only single side SOA bonding has been reported. In the present communication, we present a novel integration scheme that flip-chip bonds a 6-SOA array on 4-Îm thick SOI technology by coupling both lateral SOA facets to the waveguides, and report on the experimental results of wavelength conversion operation of a dual-element Semiconductor Optical Amplifier - Mach Zehnder Interferometer (SOA-MZI) circuit. Thermocompression bonding was applied to integrate the pre-fabricated SOAs on SOI, with vertical and horizontal alignment performed successfully at both SOA facets. The demonstrated device has a footprint of 8.2mm x 0.3mm and experimental evaluation revealed a 12Gb/s wavelength conversion operation capability with only 0.8dB power penalty for the first SOA-MZI-on-SOI circuit and a 10Gb/s wavelength conversion operation capability with 2 dB power penalty for the second SOA-MZI circuit. Our experiments show how dual facet integration can significantly increase the level of optical functionalities achievable by flip-chip hybrid technology and pave the way for more advanced and more densely PICs.</p
- …
