1,720,971 research outputs found
Figure 8. Correspondence analysis plots. M1–M4 in The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago
No full textFigure 8. Correspondence analysis plots. M1–M4: moon phase classes from minimum (M1) to maximum (M4); Al1–Al4: moon altitude classes; Az1–Az4: moon azimuth classes; sw, sitand-wait; dk, doorkeeping; C, Crete; K, Koufonisi.Published as part of Kaltsas, Dimitris, Stathi, Iasmi & Mylonas, Moysis, 2008, The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago, pp. 513-527 in Journal of Natural History 42 (5-8) on page 522, DOI: 10.1080/00222930701835498, http://zenodo.org/record/522471
Figure 3 in The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago
No full textFigure 3. Comparative diagrams of average air relative humidity measurements (¡S.D.) in the open field and inside bushes in Crete (C) and Koufonisi (K) per sampling hour.Published as part of Kaltsas, Dimitris, Stathi, Iasmi & Mylonas, Moysis, 2008, The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago, pp. 513-527 in Journal of Natural History 42 (5-8) on page 518, DOI: 10.1080/00222930701835498, http://zenodo.org/record/522471
Figures 1–2 in A new species of Euscorpius from Bulgaria and Greece (Scorpiones: Euscorpiidae)
No full textFigures 1–2: Dorsal and ventral views of Euscorpius popovi, sp. nov., male.Published as part of Tropea, Gioele, Fet, Victor, Parmakelis, Aristeidis, Kotsakiozi, Panayiota & Stathi, Iasmi, 2015, A new species of Euscorpius from Bulgaria and Greece (Scorpiones: Euscorpiidae), pp. 1-15 in Euscorpius 207 (207) on page 3, DOI: 10.18590/euscorpius.2015.vol2015.iss207.1, http://zenodo.org/record/467296
Figure 7. Correspondence analysis plots. A1–A4 in The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago
No full textFigure 7. Correspondence analysis plots. A1–A4: air temperature classes from minimum (A1) to maximum (A4); H1–H4: air relative humidity classes; S1–S4: soil temperature classes; W1– W4: wind speed classes; M1–M4: moon phase classes; sw, sit-and-wait; dk, doorkeeping; C, Crete; K, Koufonisi.Published as part of Kaltsas, Dimitris, Stathi, Iasmi & Mylonas, Moysis, 2008, The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago, pp. 513-527 in Journal of Natural History 42 (5-8) on page 521, DOI: 10.1080/00222930701835498, http://zenodo.org/record/522471
(Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago
No full textKaltsas, Dimitris, Stathi, Iasmi, Mylonas, Moysis (2008): The foraging activity of Mesobuthus gibbosus (Scorpiones: Buthidae) in central and south Aegean archipelago. Journal of Natural History 42 (5-8): 513-527, DOI: 10.1080/00222930701835498, URL: http://dx.doi.org/10.1080/0022293070183549
Distribution of scorpions in the central and eastern Mediterranean region and preliminary results on the ecology of the scoprions of Crete
Full text linkThe aim of this study was to investigate the distribution of the scorpions in the central and eastern Mediterranean region and to analyse the phenologies and the community structure of the scorpions of Crete and Gavdos. For the study of the distributions, the area studied was the Mediterranean region from Italy and Tunisia to Caucasus and western Middle East. It was selected for several reasons: ¨ Greece and adjacent countries belong to this area ¨ It has complex geological history ¨ It is comprised by many ecologically isolated areas (islands, high mountains, deserts) ¨ It is located at the borders of three continents (Africa, Asia, Europe) ¨ Few previous studies have been made The data for this approach came from literature, from the Natural History Museum of Crete, from the Zoological Museum of the University of Athens, from samples collected for Ph. D or M. Sc. Theses and from personal samplings. For each of the 43 species recorded, the synonyms, the specific sites as well as maps of their distribution are cited. Buthidae, Scorpionidae, Diplocentridae, Chactidae and Iuridae are the families that are found in this region. In Greece there are 7 species: Mesobuthus gibbosus (Buthidae), Iurus dufoureius, Iurus asiaticus and Paraiurus nordmanni (Iuridae), Euscorpius carpathicus, Euscorpius italicus and Euscorpius mingrelicus (Chactidae). The Paleoeremic zoogeographic element seems to dominate in the families Buthidae and Scorpionidae, while the Palaearctic dominates in the Diplocentridae and Chactidae. The family Iuridae is a special case, which needs more study, although it also seems to be of Palearctic character. The distribution of the species of those families has been particularly affected by the geological history of the area, while the borders of their distributions are defined by their different ecological demands. For the phenological analysis of the scorpiofauna of Crete and Gavdos, data from monthly or every two months samplings on Crete and from seasonal samplings in Gavdos were used. 20 sites were studied in total: four different altitudes on the White Mountains (Crete) (800 m, 1200 m, 1650 m and 2100 m), seven from western Crete, one from eastern Crete and eight from Gavdos. The biotope selection and the co-existence of the species as well as the phenology of males and females of each species were studied. The results from this study were the following: There are three species in Crete (Euscorpius carpahicus, Mesobuthus gibbosus and Iurus dufoureius) and two (Euscorpius carpathicus and Iurus dufoureius) in Gavdos. E. carpathicus is more hydrophilic than M. gibbosus, so E. carpathicus appears in higher densities in wetter places. Moreover, due to its cold hardiness, it can survive at high altitudes (1650 m and 2100 m) and shift its activity towards autumn. By this adaptation, it probably avoids the bigger and more aggresive M. gibbosus, which might prey on it. M. gibbosus is thermophylic and xerophylic, it appears in high densities in, both, Crete and Gavdos and the peak of its activity is in summer. I. dufoureius prefers rather wet biotops with dense vegetation. Its activity is very limited, which means either that its population is very small or that it is an obligate fossorial animal that comes on the surface of the ground very rarely. The reproductive period of all the species is signaled by the peak of the activity of the males, which come on the surface searching for a mate. The gestation and the birth periods seem to vary among the species.Σκοπός της μελέτης ήταν η διερεύνηση των κατανομών των σκορπιών στην ευρύτερη περιοχή της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου καθώς και η ανάλυση των φαινολογιών και της δομής των βιοκοινοτήτων των σκορπιών της Κρήτης και της Γαύδου. Για την προσέγγιση των κατανομών επιλέχθηκε η περιοχή της κεντρικής και ανατολικής Μεσογείου από τον άξονα Ιταλία-Τυνησία έως τον άξονα που περνάει από τον Καύκασο διότι: ¨ στην περιοχή αυτή ανήκει η Ελλάδα και οι γύρω από αυτήν περιοχές ¨ έχει έντονη γεωλογική ιστορία ¨ περιέχει πολλές οικολογικά απομονωμένες περιοχές (νησιά, ψηλά βουνά, ερήμους) ¨ βρίσκεται στο όριο τριών ηπείρων ¨ είναι πολύ λίγο μελετημένη Χρησιμοποιήθηκαν βιβλιογραφικά δεδομένα, πρωτογενή στοιχεία που συλλέχθηκαν από τις ερευνητικές αποστολές του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας Κρήτης και δείγματα του Ζωολογικού Μουσείου του Πανεπιστημίου Αθηνών, καθώς και δείγματα που είχαν συλλεχθεί στα πλαίσια διδακτορικών, μεταπτυχιακών ή διπλωματικών εργασιών. Για κάθε ένα από τα 43 είδη και υποείδη που καταγράφονται παρουσιάζονται τα συνώνυμα του είδους, οι συγκεκριμένες περιοχές κατανομής καθώς και χάρτες κατανομής τους. Οι οικογένειες που συναντώνται στην περιοχή αυτή είναι οι εξής: Buthidae, Scorpionidae, Diplocentridae, Chactidae και Iuridae. Στην Ελλάδα υπάρχουν 7 είδη: Mesobuthus gibbosus, Iurus dufoureius, Iurus asiaticus, Paraiurus nordmanni, Euscorpius carpathicus, Euscorpius italicus και Euscorpius mingrelicus. Στις οικογένειες Buthidae και Scorpionidae φαίνεται να κυριαρχεί το παλαιοερημικό στοιχείο, ενώ στις Diplocentridae και Chactidae το παλαιαρκτικό. Η κατανομή της οικογένειας Iuridae αποτελεί ιδιάζουσα περίπτωση που χρειάζεται περισσότερη μελέτη, αν και μάλλον φαίνεται να ακολουθεί επίσης το παλαιαρκτικό πρότυπο. Οι κατανομές των ειδών έχουν επηρεαστεί ιδιαίτερα από τη γεωλογική ιστορία της περιοχής. Εξάλλου, υπάρχουν είδη ξηρόφιλα (Mesobuthus gibbosus) ή υγρόφιλα (Iurus dufoureius, Euscorpius italicus), είδη που αντέχουν σε χαμηλές θερμοκρασίες (Euscorpius germanus, Euscorpius mingrelicus, Euscorpius carpathicus), είδη που ζουν σε άμεση επαφή με πέτρες ή βράχους (π.χ. Euscorpius carpathicus), σε στοές στο έδαφος (π.χ. Iurus dufoureius), σε φυλλοστρωμνή ή σε κορμούς δέντρων (π.χ. Euscorpius mingrelicus). Προφανώς οι διαφορετικές οικολογικές απαιτήσεις των διαφορετικών ειδών ορίζουν και τα όρια εξάπλωσης των κατανομών τους. Για τη μελέτη των φαινολογιών και της δομής των βιοκοινοτήτων των σκορπιών της Κρήτης και της Γαύδου χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από μηνιαίες και διμηνιαίες δειγματοληψίες στην Κρήτη και από εποχιακές δειγματοληψίες στη Γαύδο που έγιναν με παγίδες εδάφους (pitfall traps). Επιλέχθηκαν συνολικά 20 σταθμοί: από ανατολική και δυτική Κρήτη, από τέσσερα υψόμετρα των Λευκών Ορέων (800 m, 1200 m, 1650 m, 2100 m) και από τη Γαύδο. Μελετήθηκε η συνύπαρξη των ειδών και η φαινολογία των αρσενικών και θηλυκών του κάθε είδους καθώς και η επιλογή του βιοτόπου από κάθε είδος. Στην Κρήτη υπάρχουν τρία είδη (Mesobuthus gibbosus, Euscorpius carpathicus και Iurus dufoureius), ενώ στη Γαύδο δύο (Mesobuthus gibbosus και Euscorpius carpathicus). Τα συμπεράσματα που βγήκαν από τη μελέτη αυτή είναι τα ακόλουθα: Το E. carpathicus είναι περισσότερο υγρόφιλο από το M. gibbosus, επομένως επικρατεί έναντι του δεύτερου στις υγρότερες περιοχές. Η αντοχή του σε χαμηλότερες θερμοκρασίες το καθιστά ικανό να εποικίσει μεγάλα υψόμετρα (1600 m και 2100 m στα Λευκά Όρη) και να μετατοπίσει την εποχή της μέγιστης δραστηριότητάς του κατά τους φθινοπωρινούς μήνες, αντιμετωπίζοντας έτσι πιθανό ανταγωνισμό και θήρευση από το μεγαλύτερο και επιθετικότερο M. gibbosus. Το M. gibbosus είναι καθαρά θερμόφιλο και ξηρόφιλο ζώο, βρίσκεται σε μεγάλες πυκνότητες τόσο στην Κρήτη όσο και στη Γαύδο και δραστηριοποιείται το καλοκαίρι. Το I. dufoureius προτιμά αρκετά υγρούς και με πυκνή βλάστηση βιότοπους. Η χαμηλές τιμές της αφθονίας-κινητικότητάς του δε δείχνουν απαραίτητα ότι το ζώο έχει πολύ μικρούς πληθυσμούς, αλλά θα μπορούσαν κάλλιστα να αποτελούν ένδειξη ότι οι περισσότερες δραστηριότητές του εξελίσσονται μακριά από την επιφάνεια του εδάφους. Για όλα τα είδη, η αναπαραγωγική περίοδος σηματοδοτείται από τη μέγιστη κινητικότητα των αρσενικών, τα οποία εμφανίζονται στην επιφάνεια του εδάφους ψάχνοντας για ταίρι. Η περίοδος κυοφορίας των θηλυκών και γέννησης των μικρών φαίνεται να κυμαίνεται ανάμεσα στα είδη
Ecology and Phylogeography of scorpions (Arachnida) of the South Aegean area (Greece)
No full textΣτο Αρχιπέλαγος του Αιγαίου πολλοί χερσαίοι οργανισμοί εμφανίζουν έντονη ποικιλομορφία, που οφείλεται κυρίως στην έντονη γεωλογική ιστορία του. Η γεωλογική ιστορία του Αιγαίου καθώς και η παλαιογεωγραφία του έχουν μελετηθεί αρκετά ώστε να προσφέρουν
επαρκές υλικό για μελέτες βιογεωγραφίας και φυλογένεσης χερσαίων οργανισμών. Ταυτόχρονα, ο έντονος νησιωτισμός του προσφέρει ποικίλα αλλά και περιορισμένα γεωγραφικά οικοσυστήματα,
στα οποία μπορούν να μελετηθούν οικολογικά στοιχεία οργανισμών, όπως δομή πληθυσμών, επίδραση αβιοτικών παραγόντων σε αυτούς, προσαρμογές κ.ά. Έτσι, δικαιολογημένα, η περιοχή του Αιγαίου θεωρείται ζωντανό εργαστήριο, ιδανικό για βιογεωγραφικές, εξελικτικές και οικολογικές μελέτες χερσαίων οργανισμών.
Τέτοιοι χερσαίοι οργανισμοί, που εμφανίζουν ποικιλομορφία στη μορφή και στις οικολογικές απαιτήσεις είναι και οι σκορπιοί. Οι σκορπιοί είναι ζώα που ανήκουν στο φύλο των αρθροπόδων και στην ομοταξία των αραχνιδίων. Στην περιοχή του Αιγαίου υπάρχουν τρεις
οικογένειες σκορπιών, Buthidae, Iuridae και Euscorpiidae, οι οποίες είναι ελάχιστα μελετημένες μέχρι σήμερα.
Στην παρούσα διατριβή χρησιμοποιήθηκαν οι σκορπιοί ως εργαλεία, ώστε να γίνει μια συγκριτική μελέτη για τις προσαρμοστικές και εξελικτικές τους τάσεις που εμφανίζονται στο αρχιπέλαγος του Αιγαίου. Οι τρεις βασικοί στόχοι της διατριβής ήταν: 1) να αποσαφηνιστεί η μέχρι σήμερα κατάσταση της συστηματικής και της κατανομής των σκορπιών στο Αιγαίο, συγκεντρώνοντας όλη τη σχετική
βιβλιογραφία και κάνοντας μια βιβλιογραφική ανασκόπηση στην υπάρχουσα γνώση, 2) να διερευνηθούν οι οικολογικές απαιτήσεις και οι προσαρμοστικές τάσεις των σκορπιών στα διάφορα ενδιαιτήματα και 3) να προσεγγιστεί η φυλογένεση/φυλογεωγραφία των τριών οικογενειών σκορπιών στην περιοχή του Αιγαίου.
Η βιβλιογραφική ανασκόπηση έδειξε ότι στον ελληνικό χώρο αναφέρονται τα είδη: οικογένεια Buthidae: Mesobuthus gibbosus, οικογένεια Iuridae: Calchas nordmanni και Iurus dufoureius και οικογένεια Euscorpiidae: Euscorpius italicus, E. naupliensis, E. sicanus, E. hadzii, E. koschewnikowi, E. tergestinus και «E. carpathicus complex». Στην Κρήτη υπάρχουν τρία είδη, το M. gibbosus, το E. carpathicus candiota και το I. dufoureius.
Η οικολογική προσέγγιση των τριών ειδών της Κρήτης έδειξε ότι το E. c. candiota είναι περισσότερο υγρόφιλο από το M. gibbosus και επικρατεί έναντι του δεύτερου στις υγρότερες περιοχές. Η αντοχή του σε χαμηλές θερμοκρασίες το καθιστά ικανό να εποικίσει μεγάλα υψόμετρα (μέχρι και 2.100m στα Λευκά Όρη) και να μετατοπίσει την εποχή της μέγιστης δραστηριότητάς του κατά τους φθινοπωρινούς μήνες, αντιμετωπίζοντας έτσι πιθανό ανταγωνισμό και θήρευση από
το μεγαλύτερο και επιθετικότερο M. gibbosus. Το M. gibbosus είναι καθαρά θερμόφιλο και ξηρόφιλο ζώο, βρίσκεται σε μεγάλες πυκνότητες στην Κρήτη και δραστηριοποιείται το καλοκαίρι.
Το I. dufoureius προτιμά αρκετά υγρούς και με πυκνή βλάστηση βιότοπους και φαίνεται ότι οι περισσότερες δραστηριότητές του εξελίσσονται μακριά από την επιφάνεια του εδάφους. Η αναπαραγωγική περίοδος και για τα τρία είδη σηματοδοτείται από τη μέγιστη κινητικότητα των αρσενικών, ενώ η περίοδος κυοφορίας των θηλυκών και γέννησης των μικρών φαίνεται να κυμαίνεται ανάμεσα στα είδη. Πιο συγκεκριμένα, από τη μελέτη για τα οικολογικά στοιχεία που αφορούν το M. gibbosus προέκυψαν τα εξής: η πυκνότητα του ενεργού πληθυσμού συσχετίζεται θετικά με τη θερμοκρασία
του περιβάλλοντος, την ψυχρή περίοδο τα ώριμα άτομα εμφανίζουν χαμηλό μεταβολικό ρυθμό, τα ανώριμα άτομα δραστηριοποιούνται όλο το χρόνο, η εποχική δραστηριότητα των ώριμων ατόμων πιθανά συγχρονίζεται με τη διαθεσιμότητα τροφής, ενώ αυτή των ανώριμων με την αποφυγή του ενδοειδικού ανταγωνισμού, η αναπαραγωγική περίοδος είναι το καλοκαίρι, εμφανίζουν μια μορφή «κοινωνικότητας», η επιλογή καταφυγίου γίνεται με βάση το φύλο, την ηλικιακή κλάση, το ολικό μήκος του σώματος και το μήνα.
Όσον αφορά τη διαφοροποίηση και τις προσαρμοστικές τάσεις του γένους Euscorpius φάνηκε ότι ο πληθυσμός της Κρήτης εμφανίζει το μεγαλύτερο αριθμό τριχοβοθρίων στην patella της ποδοπροσακτρίδας (TPT) αλλά και δοντιών στα χτένια σε σχέση με τους πληθυσμούς της
υπόλοιπης Ελλάδας, ενώ ο πληθυσμός της Πελοποννήσου εμφανίζει τον μικρότερο αριθμό δοντιών στα χτένια και το μικρότερο σωματικό μέγεθος, γεγονός που παραπέμπει στην υπόθεση οι δύο πληθυσμοί πιθανά να αντιστοιχούν σε δύο διαφορετικά είδη. Επιπλέον, η ικανότητα του γένους να επιβιώνει σε μεγάλα υψόμετρα δείχνει ότι πιθανά έχει την ικανότητα υπερψύξης (supercooling) και τέλος με την αύξηση του υψομέτρου αυξάνονται ο αριθμός των τριχοβοθρίων
TPT και ο αριθμός των δοντιών στα χτένια, που είναι βασικά αισθητήρια όργανα, καθώς και ο λόγος P/M που δείχνει τη διαθεσιμότητα τροφής. Η ανάλυση της φυλογεωγραφίας των σκορπιών του ελληνικού χώρου έδειξε ότι τα πρότυπα που εμφανίζουν ταιριάζουν με τα παλαιογεωγραφικά γεγονότα της περιοχής, ενώ παράλληλα προέκυψαν και κάποια νέα στοιχεία που αφορούν πιθανές χερσαίες συνδέσεις κατά το Μειόκαινο. Πιο συγκεκριμένα, φαίνεται ότι οι σκορπιοί του αιγαιακού χώρου αρχίζουν να διαφοροποιούνται
από το σχηματισμό της μεσοαιγαιακής τάφρου κατά το Μέσο Μειόκαινο. Στο γένος Iurus παρατηρείται διαχωρισμός σε δύο κλάδους, ανατολικό και δυτικό, οι οποίοι φαίνεται να αντιστοιχούν σε δύο είδη και όχι υποείδη, όπως αναφέρονταν μέχρι σήμερα. Όσον αφορά το M.
gibbosus, υποδεικνύεται η ύπαρξη τριών κλάδων, που ομαδοποιούνται σε νησιωτικούς και ηπειρωτικούς πληθυσμούς. Τέλος, η ανάλυση για το Euscorpius δείχνει ότι στο χώρο του Αιγαίου τα είδη του γένους αυτού και οι κατανομές τους δεν είναι όπως έχουν περιγραφεί στη
βιβλιογραφία. Το σίγουρο είναι ότι κάποια νησιά ή/και συμπλέγματα νησιών φέρουν διαφορετικά είδη από αυτά που αναμενόταν με βάση τη βιβλιογραφία και το ίδιο ενδεχομένως ισχύει και για κάποιες ηπειρωτικές περιοχές, με πιο έντονα παραδείγματα αυτά της Σκύρου και του συμπλέγματος της Τήνου-Άνδρου. Έτσι, από τη φυλογεωγραφική ανάλυση, τα είδη των σκορπιών στο χώρο του Αιγαίου θα μπορούσαν να διαμορφωθούν ως εξής:
• Οικογένεια Iuridae: Iurus asiaticus (ανατολικά) και Iurus dufoureius (δυτικά)
• Οικογένεια Buthidae: Mesobuthus sp. (ανατολικά νησιά) Mesobuthus gibbosus (υπόλοιπο Αιγαίο)
• Οικογένεια Euscorpiidae: Euscorpius candiota (Κρήτη, Κύθηρα), Euscorpius naupliensis (Πελοπόννησος, Ζάκυνθος), Euscorpius sicanus (Πρασονήσι, Αστυπάλαια, κεντρική- ανατολική Ελλάδα), Euscorpius sp1. (Σκύρος) και Euscorpius sp2. (ανατολικά νησιά,
Κυκλάδες).The complex geological history of the Aegean Archipelago where multiple geological events of land connections took place during the late Tertiary, have likely contributed to the diversification and distribution of many terrestrial animals. Connections offered opportunities for biological dispersal, while submergence of land bridges brought about distributive isolation among related taxa.
The well known geological history and the palaeogeography of the Aegean Archipelago offers the bases for many biogeographical and phylogenetic studies of terrestrial animals in the area. Scorpions are terrestrial animals, that show such high variability that they can be considered as appropriate model organisms for studies of biogeography, ecology and phylogeny. In the Aegean Archipelago there are three families of scorpions (Buthidae, Iuridae and
Euscorpiidae) that are not very well-studied. In this thesis, scorpions were used as tools for a comparative study on the adaptive and the evolutionary trends that appear in the Aegean Archipelago.
The three basic aims of this dissertation were: a) to make a review on the systematics and diversity of scorpions in the Aegean Archipelago, gathering all relevant literature, b) to survey the
ecological demands and the adaptive trends of scorpions in several habitats, and c) to approach the phylogeny/phylogeography of the three scorpion families of the Aegean Archipelago The bibliographic review showed that the following species are referred from Greece: Family Buthidae: Mesobuthus gibbosus. Family Iuridae: Calchas nordmanni and Iurus dufoureius. Family Euscorpiidae: Euscorpius italicus, E. naupliensis, E. sicanus, E. hadzii, E. koschewnikowi, E.
tergestinus and «E. carpathicus complex». Specifically in Crete there are three species: M. gibbosus, E. carpathicus candiota and I. dufoureius. The ecological survey revealed that E. c. candiota is more hydrophilic than M. gibbosus, so it appears in higher densities in places with higher humidity. Moreover, due to its cold hardiness, it
can survive at high altitudes (1650 m and 2100 m) and shift its activity towards autumn. By this adaptation, it probably avoids the bigger and more aggressive M. gibbosus, which might prey on it.
M. gibbosus is thermophylic and xerophylic, it appears in high densities in Crete and the peak of its activity is in summer. I. dufoureius prefers rather humid biotopes with dense vegetation. Its surface activity is very limited, which means either that its population is very small or that it is an obligate fossorial animal that comes on the surface of the ground very rarely. The reproductive period of all
three species is signaled by the peak of the activity of the males, which come on the surface searching for a mate. The gestation and the birth periods seem to vary among the species.
More specifically, the ecological study on M. gibbosus showed that the density of the active population is positively correlated with the environmental temperature, the mature individuals show low metabolic rhythms during the cold period, the immature individuals are active throughout the year, the seasonal activity of mature individuals is possibly synchronized with the food availability, while that of the immature is synchronized with the avoidance of intra-specific competition. The reproductive period is in summer, they show some kind of sociality and the shelter selection is based on the sex, the age class, the total body length and the month.
As for the differentiation and the adaptive trends of the genus Euscorpius, it has become clear that, among the Greek populations, the cretan population exhibits the highest number of trichobothria on the patella of the pincers (TPT) and the most pectinal teeth, while the population of Peloponnese has the less pectinal teeth and the less total body length, differences that indicate that the two populations may belong to different species. Additionally, the ability of the genus to survive in high altitudes suggests that it might have the ability of supercooling. Lastly, with the increase of the altitude, the number of TPT and the number of pectinal teeth (i.e. sense organs) as
well as the ratio P/M (i.e. food availability) increase too.
The phylogeography of the Greek scorpions showed that the phylogenetic patterns fit to the main palaeogeographic events of the Aegean Archipelago. Nevertheless, new data indicate some
possible land connections during the Miocene. More precisely, scorpions started to differentiate in the Aegean during the formation of the Mid-Aegean trench in the Middle Miocene. For the genus
Iurus, two clades were formed, the east and the west, which seem to correspond in two different species and not subspecies, as it was formerly believed. At M. gibbosus phylogenetic tree, there are
three clades that are grouped in island and mainland populations. Finally, the Euscorpius phylogeny revealed a completely different story from the one known to date: in some islands or group of islands the species were not the expected ones, based on literature, and this may be the case for some mainland populations as well. The most obvious example is the populations from Skyros island and Tinos-Andros island group that behave as completely isolated lineages. Resuming the phylogenetic analysis, the species of scorpions in the Aegean Archipelago could be reformed as following:
• Family Iuridae: Iurus asiaticus (east) και Iurus dufoureius (west)
• Family Buthidae: Mesobuthus sp. (Eastern Aegean islands) Mesobuthus gibbosus (rest of the Aegean region)
• Family Euscorpiidae: Euscorpius candiota (Crete, Kythira), Euscorpius naupliensis (Peloponnese, Zakynthos), Euscorpius sicanus (Prasonisi, Astypalaia, Central-Eastern Greece), Euscorpius sp1. (Skyros isl.) και Euscorpius sp2. (Eastern Aegean islands, Cyclades)
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
- …
