1,720,959 research outputs found
Agresja komunikacyjna a destrukcja racjonalności dyskursywnej
Full text linkThe main thesis of the article – constructed from the standpoint of transcendental-pragmatic communicating philosophy – is to indicate aggression present in today’s media space as the most significant threat to discursive rationality. Elaborating on this thesis required, on the one hand, understanding how previous theories conceptualized aggression, and on the other hand, explaining the specificity of discursive rationality. On this basis, it was possible to propose a different approach to the problem of aggression, which, in subsequent steps, allowed the recognition that (1) due to communicative aggression present in the specific media space shaped by the latest media, the fundamental tendency toward consensus in communicative processes undergoes destruction precisely because of the specificity of this “megamedial” space. This (2) consequently prevents the maintenance of the discursive nature of human rationality, and thus (3) poses a fundamental threat to the existence of the communication community. In a “positive plan”, these diagnoses ultimately point to the principle of co-responsibility and the normative ethical framework based on it as determinants of social practices safeguarding the idea of consensus.Nadrzędną tezą artykułu – konstruowanego z pozycji transcendentalno-pragmatycznej filozofii komunikacyjnej – jest wskazanie na agresję rejestrowaną w dzisiejszej przestrzeni medialnej jako na najwyższej wagi zagrożenie dla racjonalności dyskursywnej. Naświetlenie tej tezy wymagało, z jednej strony, zrozumienia sposobu, w jaki dotychczasowe teorie konceptualizowały agresję, z drugiej strony, wyjaśnienia specyfiki racjonalności dyskursywnej. Na tej podstawie można było zaproponować odmienny sposób podejścia do problemu agresji, co w dalszych krokach pozwoliło na dostrzeżenie, że (1) za sprawą agresji komunikacyjnej rejestrowanej w specyficznej przestrzeni medialnej kształtowanej przez najnowsze media destrukcji ulega – właśnie z uwagi na specyfikę tej „megamedialnej” przestrzeni – fundamentalna dla procesów komunikacyjnych dążność do konsensu, co (2) w konsekwencji uniemożliwia utrzymanie dyskursywnego charakteru ludzkiej racjonalności, a zatem (3) stanowi fundamentalne zagrożenie dla egzystencji wspólnoty komunikacyjnej. A „w planie pozytywnym” diagnozy te wskazują ostatecznie na zasadę współodpowiedzialności i na wsparty na niej projekt etyki normatywnej jako wyznaczniki praktyk społecznych chroniących ideę konsensu
A Mutilated Communication Community: The Power of Aggression in the World of Megamedia
No full textZjawiska agresji i przemocy, niezmiennie towarzyszące naszej aktywności komunikacyjnej, przybrały współcześnie jakościowo nową postać – a to za sprawą nowego kształtu naszego zapośredniczonego medialnie świata: za sprawą jego megamedialnego charakteru. Narzędzia teoretyczne transcendentalnej pragmatyki, jako koncepcji fundującej spójny projekt filozofii komunikacji, pozwalają na zdiagnozowanie tych zjawisk jako fundamentalnego zagrożenia dla warunków egzystencji wspólnoty komunikacyjnej. Diagnoza ta – we współbrzmieniu z imperatywami transcendentalno-pragmatycznej etyki współodpowiedzialności – obliguje do bezwzględnego rygoryzmu komunikacyjnego. Nakłada „ekologiczną” wręcz powinność ochrony okaleczanej wspólnoty komunikacyjnej.Aggression and violence, which invariably accompany our communication activities, have now assumed a qualitatively new character. This is due to the new shape of our media-mediated world, specifically to its megamedial character. The theoretical tools of transcendental pragmatics, the founding framework of a coherent philosophy-of-communication project, help recognise these phenomena as a fundamental. threat to the very existence of the communication community. Consonant with the imperatives of the transcendental-pragmatic ethics of co-responsibility, this realisation obliges us to the exercise of an absolute communicative rigour. It even generates an “ecological” obligation to protect the mutilated communication community
Communicating aggression and the destruction of discursive rationality
No full textNadrzędną tezą artykułu – konstruowanego z pozycji transcendentalno-pragmatycznej filozofii komunikacyjnej – jest wskazanie na agresję rejestrowaną w dzisiejszej przestrzeni medialnej jako na najwyższej wagi zagrożenie dla racjonalności dyskursywnej. Naświetlenie tej tezy wymagało, z jednej strony, zrozumienia sposobu, w jaki dotychczasowe teorie konceptualizowały agresję, z drugiej strony, wyjaśnienia specyfiki racjonalności dyskursywnej. Na tej podstawie można było zaproponować odmienny sposób podejścia do problemu agresji, co w dalszych krokach pozwoliło na dostrzeżenie, że (1) za sprawą agresji komunikacyjnej rejestrowanej w specyficznej przestrzeni medialnej kształtowanej przez najnowsze media destrukcji ulega – właśnie z uwagi na specyfikę tej „megamedialnej” przestrzeni – fundamentalna dla procesów komunikacyjnych dążność do konsensu, co (2) w konsekwencji uniemożliwia utrzymanie dyskursywnego charakteru ludzkiej racjonalności, a zatem (3) stanowi fundamentalne zagrożenie dla egzystencji wspólnoty komunikacyjnej. A „w planie pozytywnym” diagnozy te wskazują ostatecznie na zasadę współodpowiedzialności i na wsparty na niej projekt etyki normatywnej jako wyznaczniki praktyk społecznych chroniących ideę konsensu.The main thesis of the article – constructed from the standpoint of transcendental-pragmatic communicating philosophy – is to indicate aggression present in today’s media space as the most significant threat to discursive rationality. Elaborating on this thesis required, on the one hand, understanding how previous theories conceptualized aggression, and on the other hand, explaining the specificity of discursive rationality. On this basis, it was possible to propose a different approach to the problem of aggression, which, in subsequent steps, allowed the recognition that (1) due to communicative aggression present in the specific media space shaped by the latest media, the fundamental tendency toward consensus in communicative processes undergoes destruction precisely because of the specificity of this “megamedial” space. This (2) consequently prevents the maintenance of the discursive nature of human rationality, and thus (3) poses a fundamental threat to the existence of the communication community. In a “positive plan”, these diagnoses ultimately point to the principle of co-responsibility and the normative ethical framework based on it as determinants of social practices safeguarding the idea of consensus
Szkice z teorii racjonalności komunikacyjnej: ujęcie transcendentalno-pragmatyczne
No full text„Ludzkie instytucje powinny jako takie wynikać z rozumnej rozmowy” – oto jedna
z piękniejszych i mądrzejszych sentencji, jakie pojawiły się w pismach filozoficznych
ostatnich dekad dwudziestego wieku.
Chętnie przywołuję tę sentencję i równie chętnie – w każdym możliwym kontekście
– odwołuję się do jej autora, Karla Ottona Apla, jako teoretyka, który swym projektem
transcendentalnej pragmatyki zainicjował większość wątków składających się
sukcesywnie na filozoficzną teorię racjonalności komunikacyjnej.
Czy rzeczywiście kształt naszego świata powinien wynikać z rozumnej rozmowy?
Czy społeczne praktyki komunikacyjne wyznaczają granice dostępnej nam racjonalności?
Czy w sferze etyki obligują nas normy konstytuujące warunki możliwości racjonalności
komunikacyjnej? Czy kompetencja komunikacyjna stanowi o specyfice ludzkiego
świata?
To przykłady problemów, jakie mnoży przed sobą filozoficzna teoria racjonalności
komunikacyjnej – problemów, z których każdy „otoczony” jest wianuszkiem kolejnych,
równie fundamentalnych i trudnych pytań. Wszystkie one składają się na dzisiejszy
kształt filozoficznej teorii racjonalności – ale o sposobie ich konceptualizowania nie
decyduje już sama filozofia. To w dużej już mierze należy dziś do dyscyplin pozafilozoficznych
– a te coraz śmielej anektują tradycyjne terytoria filozoficzne.
Tak więc zarówno katalog problemów, jak i katalog obszarów tematycznych, w jakie
uwikłana jest teoria racjonalności komunikacyjnej, wydaje się z istoty niewyczerpany.
Ale mimo tego bogactwa (chciało by się powiedzieć: mimo wertykalnego i horyzontalnego
„natłoku”) istnieje – jak sądzę – szansa, by teoria ta zachowała spójność,
by jako teoria fundamentalna zachowała zarazem uniwersalny charakter. Taką szansę
daje jej perspektywa transcendentalno-pragmatyczna, dają jej narzędzia, w jakie wyposaża
transcendentalna pragmatyka.
W zebranych w tym tomie tekstach starałam się więc konsekwentnie o to, by namysł
nad poszczególnymi kwestiami z zakresu teorii racjonalności komunikacyjnej
utrzymać w ryzach podejścia transcendentalno-pragmatycznego, i by – z drugiej strony
– dzięki transcendentalnej pragmatyce adekwatnie uchwycić specyfikę (a przede
wszystkim: rangę) racjonalności komunikacyjnej i zapewnić rzetelny dostęp do zagadnień
szczególnie ważnych dla jej teoretycznej eksplikacji.
Wszystkie prezentowane tu teksty publikowane były wcześniej w formie papierowej
– dokładne dane bibliograficzne zamieszczam pod każdym z nich
Why Philosophy? New Paideia in the Face of Megamedia Aggression
No full textThe main thesis of the presented article implies that one of the possible and, simultaneously, immensely important responses to the question: “Why philosophy?,” is to indicate the necessity of a philosophical diagnosis regarding the current condition of communicative rationality. This diagnosis—obtained on the basis of the analyses and decisions of transcendental-pragmatic communication philosophy—ultimately obliges philosophy to construct the theoretical framework for the project of new paideia. The primary features of this project stem from the recognition of the megamedia character of today’s communication space and fundamental threats that are conditioned by the specificity of this space. The postulated paideia project must be based on the ethical principle of co-responsibility and its goal: shaping towards discursive rationality
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Full text linkWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Full text linkWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
- …
