13 research outputs found
Çukurova Baseni Karsanti yöresi kırıntılı kayaçlarının petrografik ve petrolojik özellikleri
No full textTEZ294Tez (Yüksek Lisans) -- Çukurova Üniversitesi, Adana, 1986.Kaynakça (s. 72-78) var.viii, 80 s. : hrt. , rnk. res. ; 30 cm.
Rate of strike-slip motion on the Amanos Fault (Karasu Valley, southern Turkey) constrained by K-Ar dating and geochemical analysis of Quaternary basalts
No full textThe left-lateral Amanos Fault follows a ~ 200-km-long and up to ~ 2-km-high escarpment that bounds the eastern margin of the Amanos mountain range and the western margin of the Karasu Valley in southern Turkey, just east of the northeastern corner of the Mediterranean Sea. Regional kinematic models have reached diverse conclusions as to the role of this fault in accomodating relative motion between either the African and Arabian, Turkish and African, or Turkish and Arabian plates. Local studies have tried to estimate its slip rate by K-Ar dating Quaternary basalts that erupted within the Amanos Mountains, flowed across it into the Karasu Valley, and have since become offset. However, these studies have yielded a wide range of results, ranging from ~ 0.3 to ~ 15 mm a-1, which do not allow the overall role and significance of this fault in accomodating crustal deformation to be determined. We have used the Cassignol K-Ar method to date nine Quaternary basalt samples from the vicinity of the southern part of the Amanos Fault. These basalts exhibit a diverse chemistry, which we interpret as a consequence varying degrees of partial melting of their source combined with variable crustal contamination. This dating allows us to constrain the Quaternary slip rate on the Amanos fault to ~ 1.0 to ~ 1.6 mm a-1. The dramatic disrepancies between past estimates of this slip rate are partly due to technical difficulties in K-Ar dating of young basalts by isotope dilution. In addition, previous studies at the key locality of Hacilar have unwittingly dated different, chemically distinct, flow units of different ages that are juxtaposed. This low slip rate indicates that, at present, the Amanos Fault takes up a small proportion of the relative motion between the African and Arabian plates, which is transferred southward to the Dead Sea Fault Zone. It also provides strong evidence against the long-standing view that its slip continues offshore to the southwest along a hypothetical left-lateral fault zone located south of Cyprus. © 2002 Elsevier Science B.V. All rights reserved.Royal SocietySupported by TÜBİTAK Grant YDABCAG 198Y092. S.Y. is also supported by the European Scientific Exchange Programme between TÜBİTAK and the Royal Society. We thank the following people for helpful discussions and assistance: Erdin Bozkurt, Jean-Marie Cantagrel, Hasan Çetin, Tuncer Demir, Jean-Claude Guezou, Ariel Heimann, Fikret İşler, Alican Kop, Darrel Maddy, Osman Parlak, Ali Polat, Malcolm Pringle, and Bora Rojay. Michel Delaloye and Jennifer Lytwyn provided thoughtful and constructive reviews. This paper is a contribution to International Geological Correlation Programme 449: Global Correlation of Late Cenozoic Fluvial Sequences
Intracontinental quaternary volcanism in the Niksar pull-apart basin, North Anatolian Fault Zone, Turkey
No full textThe Niksar Basin is sited along the eastern segment of the North Anatolian Fault Zone in Turkey. It is a young sigmoidal pull- apart basin bordered by two non- parallel master faults associated with earthquakes in 1939 and 1942. The fault geometry along the irregular ENE margin of the basin is complex where young Plio - Quaternary volcanic rocks reach the surface along pairs of steep strike- slip faults which cut the basin sediments. The volcanic rocks around the Niksar Basin have been dated by high precision K- Ar dating and the ages range between 542 +/- 9 ka and 567 +/- 9 ka. The lavas are mainly alkaline ( sodium dominated) in nature and include basaltic trachandesite ( mugearite) and trachyandesite ( benmoreite) with minor sub- alkaline compositions of dacitic andesite, rhyodacite and rhyolite. Despite the large compositional gap between basaltic and felsic lavas, major and trace element distributions indicate that both the basaltic and felsic lavas are cogenetic. Abundances of major oxides and trace elements vary systematically through this compositional spectrum. Fractional crystallization of the observed phases accounts for the diversity of intermediate and evolved products. Amphibole fractionation in basalts at depth causes the trend towards silica saturation while alkali feldspar fractionation dominates the final stages of crystallization. Significant crustal contamination has occured in the evolved magmas but contamination is generally minimal or absent in their basaltic parents. Alkaline basaltic rocks have OIB ( ocean island basalt) like trace element patterns characterized by enrichment in LILE, HFSE, LREE and slight depletion in HREE relative to primitive mantle values. Overall geochemical variations indicate the combined effects of different degrees of partial melting, fractional crystallization and variable degrees of crustal contamination
Kuzey Anadolu Fay Zonu (Türkiye) boyunca Niksar çek-ayır havzasında kıta içi kuvaterner yaşlı volkanizma
No full textKuzey Anadolu Fay Zonu’nun doğu segmentleri üzerinde yer alan Niksar Havzası 1939 ve 1942 depremleri ile ilişkili birbirine paralel olmayan iki ana fay ile sınırlı, genç sigmoidal bir çek-ayır havzadır. Fay geometrisi havzanın düzensiz DKD kenarında karmaşıktır. Burada genç Pliyo–Kuvaterner yaşlı volkanik kayaçlar havza sedimanlarını da kesen doğrultu-atımlı fay çiftleri boyunca yüzeye çıkmaktadır. Niksar havzası civarında yüzeyleyen volkanik kayaçlar yüksek hassasiyetli K-Ar yöntemiyle yaşlandırılmış olup, yaşlar 542 ± 9 ka ve 567 ± 9 ka arasındadır. Lavlar çoğunlukla alkalin (sodyumca zengin) özelliktedir ve bazaltik trakiandezit (Mujearit) and trakiandezit (benmorit) ile az oranda sub-alkalin bileşimli dasit, andezit, riyodasit ve riyolitten oluşmaktadır. Bazaltik ve felsik lavlar arasında büyük bir bileşimsel boşluk olmasına rağmen, ana ve iz element dağılımları hem bazaltik hem de felsik lavların eşkökenli olduğunu gösterir. Ana oksitlerin ile iz elementlerin bolluğu sistematik olarak bu bileşimsel dağılım içinde çeşitlilik sunmaktadır. Gözlenen fazlardaki fraksiyonel kristalleşme ortaç ve ileri derecede gelişmiş ürünlerdeki farklılığı ifade etmektedir. Derinde bazaltlardaki amfibol fraksiyonelleşmesi silikatca doygun bir yönelime neden olurken, alkali feldispat fraksiyonelleşmesi ise kristalleşmenin son evrelerini işaret etmektedir. Belirgin kabuksal kirlenme gelişmiş magma içerisinde oluşmuştur, fakat kirlenme genellikle bunların bazaltik ürünlerinde çok az yada hiç yoktur. Alkali bazaltik kayaçlar OIB (okyanus adası bazaltlar) benzeri, LILE, HFSE, LRE zenginleşmesi ve az miktarda ilksel manto değerlerine nazaran azalma gösteren HREE değerleriyle karakterize edilen iz element dağılımları sunmaktadır. Tüm jeokimyasal dağılımlar farklı derecelerdeki kısmi ergime olayının birleşik etkisini, fraksiyonel kristalleşmeyi ve değişik derecelerde kabuksal kirlenmeyi göstermektedir.The Niksar Basin is sited along the eastern segment of the North Anatolian Fault Zone in Turkey. It is a young sigmoidal pull-apart basin bordered by two non-parallel master faults associated with earthquakes in 1939 and 1942. The fault geometry along the irregular ENE margin of the basin is complex where young Plio–Quaternary volcanic rocks reach the surface along pairs of steep strike-slip faults which cut the basin sediments. The volcanic rocks around the Niksar Basin have been dated by high precision K-Ar dating and the ages range between 542 ± 9 ka and 567 ± 9 ka. The lavas are mainly alkaline (sodium dominated) in nature and include basaltic trachandesite (mugearite) and trachyandesite (benmoreite) with minor sub-alkaline compositions of dacitic andesite, rhyodacite and rhyolite. Despite the large compositional gap between basaltic and felsic lavas, major and trace element distributions indicate that both the basaltic and felsic lavas are cogenetic. Abundances of major oxides and trace elements vary systematically through this compositional spectrum. Fractional crystallization of the observed phases accounts for the diversity of intermediate and evolved products. Amphibole fractionation in basalts at depth causes the trend towards silica saturation while alkali feldspar fractionation dominates the final stages of crystallization. Significant crustal contamination has occured in the evolved magmas but contamination is generally minimal or absent in their basaltic parents. Alkaline basaltic rocks have OIB (ocean island basalt) like trace element patterns characterized by enrichment in LILE, HFSE, LREE and slight depletion in HREE relative to primitive mantle values. Overall geochemical variations indicate the combined effects of different degrees of partial melting, fractional crystallization and variable degrees of crustal contamination
Intracontinental quaternary volcanism in the Niksar pull-apart basin, North Anatolian Fault Zone, Turkey
No full textThe Niksar Basin is sited along the eastern segment of the North Anatolian Fault Zone in Turkey. It is a young sigmoidal pull- apart basin bordered by two non- parallel master faults associated with earthquakes in 1939 and 1942. The fault geometry along the irregular ENE margin of the basin is complex where young Plio - Quaternary volcanic rocks reach the surface along pairs of steep strike- slip faults which cut the basin sediments. The volcanic rocks around the Niksar Basin have been dated by high precision K- Ar dating and the ages range between 542 +/- 9 ka and 567 +/- 9 ka. The lavas are mainly alkaline ( sodium dominated) in nature and include basaltic trachandesite ( mugearite) and trachyandesite ( benmoreite) with minor sub- alkaline compositions of dacitic andesite, rhyodacite and rhyolite. Despite the large compositional gap between basaltic and felsic lavas, major and trace element distributions indicate that both the basaltic and felsic lavas are cogenetic. Abundances of major oxides and trace elements vary systematically through this compositional spectrum. Fractional crystallization of the observed phases accounts for the diversity of intermediate and evolved products. Amphibole fractionation in basalts at depth causes the trend towards silica saturation while alkali feldspar fractionation dominates the final stages of crystallization. Significant crustal contamination has occured in the evolved magmas but contamination is generally minimal or absent in their basaltic parents
Ölü Deniz ve Doğu Anadolu Fay zonlarının kesişim bölgesindeki kabuksal deformasyonunun paleomanyetik ve jeokronolojik
No full text15.09.2004Türkiye'nin güneyinde Neotetis okyanusunun kuzeye doğru yitimi sonucu oluşan Arabistan ve Anadolu plakalarının çarpışması, Alp-Himalaya kuşağındaki en karmaşık kabuk içi deformasyonun izlendiği bölgelerden birisinin oluşumunu sağlamıştır. Önemli atımlara sahip, Ölü Deniz Fay Zonunun kuzey uzantısını da içeren birçok ana transform fay bu bölgede kesişmektedir. ÖDFZ'nun kuzey uzantısı olduğu varsayılan Amanos ve Doğu Hatay Fayları ile bu bölgenin doğusunda kalan Ceyhan-Osmaniye yöresindeki volkanizmanın paleomanyetik özelliklerinin saptanması, bölgenin neotektonik gelişiminin ve kabuksal deformasyonun daha iyi anlaşılmasını sağlayacaktır. Ceyhan-Osmaniye yöresinde yüzeyleyen volkanizma sol yanal Karataş-Osmaniye Fay Zonu ile Neotetis okyanusuna ait kenet kuşağına yakın bir bölgede yoğunlaşmıştır. Osmaniye yöresinde 9 ayn istasyondan alınan örnekler normal polarite sunmakta, çok genç morfolojik görünümleri bunların Bruhnes manyetik polarite evresinde (<780 ka) oluştuğunu göstermektedir. Bu volkanik kayaçlardaki deklinasyon değerleri çoğunlukla saatin yönündedir. Bu yaş verisi, İskenderun körfezinin kuzey ucunda Ceyhan nehir yatağının değişimine de neden olan çok hızlı bir yükselmenin varlığını işaret etmektedir. 8 istasyona ait grup ortalama paleomanyetizma yönleri 11.3±10° saatin yönünde rotasyon göstermektedir. Bu volkanik arazinin GB uzantısında Botaş rafinerisinin bulunduğu alanda da 7 ayrı istasyonda örnekleme yapılmış ve bu örneklerin ters manyetik polariteye sahip olduğu anlaşılmış ve 43.7±7° saatin tersi yönde rotasyona uğradıkları saptanmıştır. Karasu havzasında yapılan paleomanyetik çalışmalarda kalıntı manyetizmanın düşük Ti manyetitler içerdiği ve 51 örnekleme istasyonundan 5'i hariç diğerlerinin normal polarite gösterdiği belirlenmiştir. Bölgede elde edilen morfolojik, K-Ar yaş ve manyetik polarite değerleri havza oluşumunun çoğunlukla Bruhnes manyetik polarite evresinde oluştuğunu gösterir. Bu evredeki volkanizma 0.66-0.35 My ve -0.25-0.05 My arasında yoğunlaşmıştır. 44 örnekleme istasyonu , Günümüz manyetik alanına uygun şekilde D/l = 8.8°/54.7° normal polarite değeri göstermekte ve bu değerler 8.8°±4.0° saatin yönünde rotasyonu ifade etmektedir. Karasu havzasının -15 km genişliğindeki Hassa bölümünde volkanik aktivite sol yanal hareket gösteren Amanos ve Doğu Hatay fayları arasında gelişmiştir. Her iki fay da Arabistan plakasının kuzeye hareketine bağlı olarak saatin yönünde hareket gösteren KB-GD uzanımlı çapraz (cross) faylarla sınırlı, rotasyona uğramış bloklar içermektedir. - 0.5 My'lık ortalama lav akıntısı yaşı, sistemi sınırlayan faylar üzerinde 0.46 cm/yıl hareket hızı vermektedir. Amanos Fayı üzerindeki morfolojik yapılar, yaşlandırılmış lav akıntılarının ötelenmesinden elde edilmiş hareket hızı tahminleri bu değerden daha azdır. Bu, olasılıkla eldeki verilerin sismojenik kabuğa kadar ulaşmayan yüzey kırıklarından elde edilmiş olmasından kaynaklanmaktadır. Bu çalışmanın sonuçları, ÖDFZ üzerindeki atımın büyük bir bölümünün, Amanos, Doğu Hatay ve Afrin fayları tarafından karşılandığını göstermektedir. Kuvaterner'deki karşılaştırabilir atım oranı tahminleri FFF birleşme noktasındaki (ÖDFZ, DAFZ, KOFZ) diğer faylar üzerinde de belirlenmiştir. ÖDFZ ve kuzeye uzantısı faylar üzerindeki Pliyo-Kuvaterner dönemindeki atım oranındaki değişim son 1-3 My'daki tektonik rejim değişikliği, Anadolu'nun tektonik kaçışı ile KAFZ ve DAFZ'larımn oluşumu ile karşılaştırabilir. Bu bölgede son 1 My'daki bazaltik magmanın oluşumu ve tektonik rejimin transpresyonelden transtansiyonel rejime dönüşümü de bu olaylarla ilişkilidir
Pliocene and Quaternary regional uplift in western Turkey: the Gediz River terrace staircase and the volcanism at Kula
No full textConstraints on the timing and regional conditions at the start of the present phase of crustal extension in western Turkey, from observations in and around the Denizli region
No full textConstraints on the timing and regional conditions at the start of the present phase of crustal extension in western Turkey, from observations in and around the Denizli region
No full textInternational audienc
Ar-Ar dating of late Cenozoic basaltic volcanism in northern Syria: Implications for the history of incision by the River Euphrates and uplift of the northern Arabian Platform
No full text[1] Ar-Ar dating of basalt flows capping terrace deposits of the River Euphrates in northern Syria has provided a new quantitative chronology for the late Cenozoic evolution of this important river system and for the associated history of surface uplift of the northern Arabian Platform through which it flows, a region of relatively strong crust that has experienced only slow deformation. Notably, fluvial deposits ∼65 m above the Euphrates are overlain by basalt dated to 2717 ± 20 ka, those ∼45 m above the river are overlain by basalt dated to 2116 ± 39 ka, and those 8–9 m above the river are overlain by basalt dated to 402 ± 11 ka. These new dates require the previous dating scheme, based on Paleolithic archaeology, to be revised; the Euphrates terrace deposits and the associated incised valley are much older than was previously thought. Rates of incision by the Euphrates, providing a proxy for regional surface uplift that is inferred to be the isostatic response to regional erosion, have varied significantly over the past ∼3 Ma, with indications that between ∼1.2 and ∼0.9 Ma, there was regional subsidence, which gave rise to fluvial aggradation. This unusual pattern, involving reversals in the sense of vertical crustal motions, is interpreted to be a consequence of a relatively cold and thin mobile lower crustal layer, no more than ∼5 km thick, evidently due to the presence of a much thicker underlying layer of mafic underplating at the base of the crust. This study thus indicates previously unsuspected complexity in the isostatic response to regional erosion in an area of high crustal stability
