1,721,011 research outputs found
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
Appropriate Similarity Measures for Author Cocitation Analysis
Full text linkWe provide a number of new insights into the methodological discussion about author cocitation analysis. We first argue that the use of the Pearson correlation for measuring the similarity between authors’ cocitation profiles is not very satisfactory. We then discuss what kind of similarity measures may be used as an alternative to the Pearson correlation. We consider three similarity measures in particular. One is the well-known cosine. The other two similarity measures have not been used before in the bibliometric literature. Finally, we show by means of an example that our findings have a high practical relevance.information science;Pearson correlation;cosine;similarity measure;author cocitation analysis
In vitro kweek van Cryptosporidium parvum. Een literatuur overzicht
No full textIn vivo en in vitro modellen voor kweek van Cryptosporidium geven informatie over de infectiviteit van oocysten in ruw water en drinkwater en kunnen de identificatie van middelen met een anticryptosporidiele werking vereenvoudigen. In vivo modellen zijn echter duur, onpractisch en niet in elk laboratorium uit te voeren. In vitro modelen zijn daarentegen eenvoudiger. Deze literatuurstudie geeft een overzicht van onderzoek gedaan aan de in vitro kweek van Cryptosporidium van 1984 tot en met 1998. Sinds de eerste beschrijving van in vitro kweek van Cryptosporidium in 1984, is in vele publicaties de ontwikkeling van Cryptosporidium op meer dan 20 cellijnen beschreven. In sommige cellijnen komen alleen asexuele stadia tot ontwikkeling, terwijl zich in andere zowel sexuele als asexuele stadia ontwikkelen. Vergelijking van verschillende cellijnen met betrekking tot hun vermogen om de groei van Cryptosporidium mogelijk te maken, laat zien dat de verschillen tussen de cellijnen minimaal zijn en dat verschillen in de mate van infectie worden veroorzaakt door variatie in kweekcondities. Een grote groep in vitro modellen is ontwikkeld en geoptimaliseerd om het anticryptosporidiele effect van farmacologische en immunologische stoffen te bestuderen. Andere assays zijn ontwikkeld voor en gebruikt in studies naar het infectiemechanisme van Cryptosporidium. Sinds kort wordt de celkweek technologie gebruikt voor de ontwikkeling van detectiemethoden waarmee de infectiviteit van oocysten uit milieumonsters kan worden vastgesteld. Combinatie van celkweek en PCR technieken kan zelfs resulteren in specifieke detectie van C. parvum, de enige Cryptosporidium soort die als humane pathogeen wordt beschouwd.In vivo and in vitro models for growth of Cryptosporidium provide information on the infectivity of oocysts in source and finished water and can facilitate the identification of anticryptosporidial drugs. In vitro models, simpler than in vivo models, are suited for broad application. This literature study surveys of research performed on in vitro cultivation of Cryptosporidium from 1984 through 1998. Complete in vitro development of Cryptosporidium was first reported in 1984 according to many papers, this development has since taken place on over 20 different cell lines. Some cell lines supported only the development of asexual stages, whereas others supported both sexual and asexual development. Comparison of different cell lines for their ability to support the in vitro growth of Cryptosporidium showed differences between cell lines to be minimal, with the infection rate obtained largely depended on the culture conditions applied. Most in vitro assays were developed and optimized for studying the anticryptosporidial effect of pharmacological and immunological agents, some were developed and used for studying the infection mechanism. Recently, cell culture technology has been used to develop a detection method enabling assessment of the infectivity of oocysts from environmental samples. Furthermore, cell culture technology combined with PCR techniques may result in specific detection of C. parvum, which is the only Cryptosporidium species that is recognized as a human pathogen.DGM/DW
Campylobacter and Salmonella in open reservoirs for drinking water production
No full textBij de Nederlandse drinkwaterbereiding is een aantal locaties aan te wijzen waar de (semi) natuurlijke fauna een significante bron van besmetting met faecaal materiaal kan zijn: de open terugwinreservoirs van de duinwaterbedrijven en spaarbekkens van oppervlaktewaterbedrijven. Met name tijdens de winter is de belasting van deze open reservoirs met watervogels hoog. Watervogels en (water)knaagdieren zijn frequent drager van ziekteverwekkende bacterien (waaronder Campylobacter en Salmonella) en protozoa die via drinkwater infecties kunnen veroorzaken, zodat faecale verontreiniging door deze bron een gezondheidsrisico kan inhouden. Doel van deze studie was het vaststellen van de aantallen en types Campylobacter en Salmonella in water uit terugwinreservoirs en spaarbekkens en in vogelfaeces en hun relatie met de indicatorbacterien voor faecale verontreiniging (thermotolerante bacterien van de coligroep, faecale streptococcen en sporen van sulfietreducerende Clostridia). In de winter van 1990 zijn gedurende 8 weken monsters genomen van water uit reservoirs (pompstation Scheveningen, DZH en pompstation Leiduin, GWA) en spaarbekkenwater (pompstation Braakman, Deltan) en faeces van een aantal vogelsoorten die daar algemeen voorkomen. Campylobacter kwam consistent voor in reservoir en spaarbekkenwater. Hun concentratie lag tussen 0,4 en 46 per 100 ml in reservoirs en tussen 0,2 en 11 per 100 ml in de spaarbekkens. Salmonella werd alleen in een beperkt aantal monsters spaarbekken aangetroffen in duidelijk lagere concentraties (0,09 tot 0,43 per 100 ml). Campylobacter werd in 25 % van de faecesmonsters van wilde eend en kokmeeuw aangetroffen. De aantalsverhouding tussen Campylobacter en indicator-organismen voor faecale verontreiniging (de standaard microbiologische parameters) was hoog (respectievelijk 1:0,02-1:33 in terugwinreservoirs en 1:2-1:500 in spaarbekkens) in vergelijking met door rioollozingen verontreinigd oppervlaktewater. Er is derhalve een lagere veiligsheidsmarge dan gebruikelijk wanneer wordt voldaan aan de eisen van het Waterleidingbesluit. Een deel van Campylobacter serotypen die in het water werden gevonden kwam overeen met serotypen die als veroorzaker van maag-darminfecties bij de mens worden aangetroffen. De nazuivering verwijderde in alle gevallen de Campylobacter-bacterien tot 98% van de aanwezige micro-organismen. Dit is bij lage temperaturen ook de maximaal te verwachten verwijderingscapaciteit van deze processen. De concentratie Campylobacter ligt bij de duinwaterbedrijven derhalve naar schatting in de orde van 1 per 100 liter, met piekconcentraties tot 1 per 10 liter in perioden dat de vogelbelasting hoog is en geen nadesinfectie wordt toegepast. Campylobacter is een zeer infectieus organisme. De geschatte Campylobacter concentraties in drinkwater, bereid uit open teruggewonnen duinfiltraat, zijn hoger dan de maximaal toelaatbare concentratie volgens risico-benadering van de US Environmental Protection Agency op basis van een infectie risico van 10 -4 per jaar (1 per 5100 l). Dit betekent dan ook dat de huidige praktijk van drinkwaterbereiding via open terugwinning een gezondheidsrisico met zich mee draagt, met name in de winterperiode als de belasting hoog is en het rendement van de nazuivering laag. Het verdient aanbeveling dit gezondheidsrisico te kwantificeren met behulp van een dosis-effectmodel. Nadesinfectie met chloor, dat beide drinkwaterbedrijven stand-by hebben staan, wordt toegepast wanneer doorslag van indicator organismen wordt geconstateerd. Doordat echter geen veiligheidsmarge ten opzichte van Campylobacter aanwezig is, heeft de Campylobacter concentratie dan het maximaal toelaatbare risico niveau overschreden. Derhalve zijn maatregelen (overkapping/uitbreiden nazuivering) noodzakelijk om dit gezondheidsrisico te reduceren. In het spaarbekkenbedrijf verwijderde coagulatie/filtratie >98% van de aanwezige Campylobacter en indicator organismen en de nadesinfectie met chloordioxide verwijderde naar schatting >99,9% De geschatte concentratie Campylobacter in dit drinkwater ligt in de orde van 0,01-1 per 10.000 l en het potentiele gezondheidsrisico voor Campylobacter ligt hier in de winterperiode dan ook aanzienlijk lager dan bij de duinwaterbedrijven. Om, tot het moment dat maatregelen effectief worden, meer inzicht te krijgen in het gezondheidsrisico van het voorkomen van Campylobacter in duinreservoirwater moet dit water frequent worden onderzocht op het voorkomen van Campylobacter en moet ook de verwijderingscapaciteit van de zuivering worden vastgesteld.In the Netherlands, open reservoirs are used for drinking water production as pre-treatment storage reservoirs and as collection ponds for infiltrated river water that is recollected from the dunes. Waterfowl, rodents and other wild-living animals may introduce pathogens in these reservoirs. This contamination, that is most pronounced in winter, when the bird-load of the open reservoirs is high, partially undoes the purifying effect of storage and dune infiltration. In the wintermonths of 1990, Campylobacter was consistently present in dune collection pond water and storage reservoirs and was found in 25% of samples from gull and duck faeces. The concentration in water ranges from 0.4-46 per 100 ml in collection ponds and 0.2-11 per 100 ml in storage reservoirs. Several Campylobacter serotypes found in reservoir water are also found in human faecal samples. Salmonella was found only in a limited number of storage reservoir samples. The ratio between the pathogen (Campylobacter) and the routine microbiological parameters was high (1:0.02-1:33 respectively in collection ponds and 1:2-1:500 in storage reservoirs), compared to sewage-polluted surface water. The treatment reduced Campylobacter in all samples to 98% of the microorganisms. At low temperatures, this is the maximal removal efficiency that may be expected of these processes. The estimated Campylobacter concentration in drinking water of the dune water plants in periods with high bird-load and no post-disinfection lies in the order of 1 per 100 liter, with peakconcentrations up to 1 per 10 liter. These concentrations are higher than the maximum acceptable concentration of 1 per 5100 l, based on a 10 -4 infection risk (acceptable level defined by the US Environmental Protection Agency). This means that the current drinking water treatment practice carries a health risk in the winter period. Additional post-treatment or covering the collection ponds should be considered. Storage reservoir water was treated more extensively. Coagulation/filtration removed >98% of the Campylobacter and indicator organisms and the inactivation by post-disinfection with chlorine dioxide was estimated to be 99.9% The estimated concentration of Campylobacter in this drinking water lies in the order of 0,01-1 per 10,000 l. In this case post-contamination by waterfowl is not likely to produce a significant risk of Campylobacter-infections. To increase insight in the health risk of the occurrence of Campylobacter in dune reservoir water, this water must be analysed frequently for the occurrence of Campylobacter and the effectiveness of the post-treatment must be established. Moreover, the health risk should be quantified with the use of dose-response modelling.DGM/DW
Levensvatbaarheidskleuring van Cryptosporidium oocysten en Giardia cysten gecombineerd met flow cytometrie
No full textFlow cytometrie als extra zuiveringsstap heeft de detectiemethode voor Cryptosporidium oocysten en Giardia cysten in water verbeterd. Door middel van flow cytometrie kunnen (oo)cysten gescheiden worden van het meeste debris dat in waterconcentraten aanwezig is, waardoor de toepassing van fluorogene vitale kleurstoffen om de levensvatbaarheid van (oo)cysten vast te stellen mogelijk wordt. Kleuren met DAPI (4',6-dimidine-2-fenylindol-dihydrochloride) en propidiumjodide (PI), gevolgd door sorteren met de Becton Dickinson FACSort flow cytometer, resulteerde in microscopische preparaten waarin de afleesbaarheid van de levensvatbaarheidskleuring uitstekend was. PI positieve en PI negatieve oocysten werden evengoed gesorteerd en sorteren had geen effect op de levensvatbaarheid van de oocysten. Ook centrifugeren, sonificeren, floteren en wassen hadden geen effect. Dehydratie van membraanfilters, om toepassing van DIC microscopie mogelijk te maken, had een negatief effect op de levensvatbaarheid. Alle monster opwerk stappen veroorzaakten een aanzienlijk verlies in levensvatbaarheid bij Giardia cysten. De DAPI/PI kleuring geeft informatie over de levensvatbaarheid van Cryptosporidium oocysten, maar deze is onvolledig omdat DIC microscopie niet toegepast kan worden om te bepalen of DAPI en PI negatieve oocysten als dood of levend beschouwd moeten worden. De hier gebruikte detectiemethode kan slechts de aanwezigheid van Giardia cysten in monsters water aantonen en geeft geen informatie over de levensvatbaarheid van de gedetecteerde cysten omdat die door de methode beinvloed wordt. Andere methoden, zoals celkweek technieken, zijn waarschijnlijk meer geschikt om vast te stellen of (oo)cysten uit milieumonsters een risico vormen voor de volksgezondheidThe incorporation of flow cytometry as an additional purification step has improved the detection method for Cryptosporidium oocysts and Giardia cysts in water. Flow cytometry allows separation of (oo)cysts from interfering debris particles present in water concentrates and thus enables the application of fluorogenic vital dyes such as propidium iodide (PI) to assess (oo)cyst viability. Staining with DAPI (4',6-diamidine-2-phenylindole-dihydrochloride) and PI, followed by cell sorting with the Becton Dickinson FACSort flow cytometer, resulted in microscopic preparations in which the readability of vital staining was excellent. Sorting had no effect on oocyst viability and both PI positive and negative oocysts were sorted equally efficiently. Sample processing steps (centrifugation, sonification, flotation, washing) did not affect oocyst viability. Clarification of membrane filters on to which oocyst were sorted, by dehydration, in order to enable the use of DIC microscopy , had a strong negative effect on oocyst viability. All sample processing steps caused a considerable decrease in Giardia cyst viability, indicating that the current detection method can only detect the presence of Giardia cysts it cannot give information on their viability. Extension of the detection method with the DAPI/PI stain provides information on Cryptosporidium oocyst viability. The information is limited, since DIC microscopy cannot be used to examine whether DAPI and PI negative oocysts have contents and should be considered viable or dead. Due to the limitation of vital staining assays, other methods to assess oocyst viability are still needed. Cell culture techniques may prove valuable tools in the near future.DGM/DW
Dispelling the Myths Behind First-author Citation Counts
Full text linkWe conducted a full-scale evaluative citation analysis study of scholars in the XML research field to explore just how different from each other author rankings resulting from different citation counting methods actually are, and to demonstrate the capability of emerging data and tools on the Web in supporting more realistic citation counting methods. Our results contest some common arguments for the continued
use of first-author citation counts in the evaluation of scholars, such as high correlations between author rankings by first-author citation counts and other citation
counting methods, and high costs of using more realistic citation counting methods that are not well-supported by the ISI databases. It is argued that increasingly available digital full text research papers make it possible for citation analysis studies to go beyond what the ISI databases have directly supported and to employ more
sophisticated methods
Evaluation of the membrane filtration method on mCP-agar for determination of Clostridium perfringens spores in water
No full textDe methode voor bepaling van sporen van sulfiet reducerende clostridia (SSRC) op Sulfiet Cycloserine Agar (SCA) is slecht reproduceerbaar. Een aantal sulfiet reducerende clostridia groeit na in water of in sediment en niet alle sulfiet reducerende clostridia zijn van faecale oorsprong. Bepaling van het aantal SSRC geeft meer informatie over het functioneren van zuiveringsprocessen dan over faecale verontreiniging. Clostridium perfringens is exclusief van faecale oorsprong en vertoont geen nagroei in water en sediment. Sporen van C.perfringens zouden een index functie kunnen vervullen voor het voorkomen van persistente darmpathogenen zoals virussen en (oo)cysten van protozoa. Dit rapport beschrijft de evaluatie van een membraanfiltratie methode voor de detectie van sporen van C.perfringens op mCP-agar. De gemiddelde recovery van sporen van C.perfringens WR 62 op het mCP-medium bedroeg 63,6 +- 10,2% ten opzichte van schapebloed agar. Op SCA was deze recovery 73,5 +- 4,8%. De selectiviteit van het mCP-medium is hoog ; 97,5% van de karakteristieke kolonies is met behulp van de MNLG-tests als C.perfringens bevestigd. De specifiteit is echter minder goed ; 8/24 (33,3%) niet-karakteristieke kolonies werden toch als C.perfringens bevestigd. Dit heeft tot gevolg dat zowel karakteristieke als niet-karakteristieke kolonies op mCP-agar bevestigd moeten worden. De aantallen SSRC en sporen van C.perfringens werden in 10 monsters (huishoudelijke/industrieel/slachthuis) afvalwater met behulp van resp. de SCA- en de mCP-methode bepaald. In afvalwater bestaan SSRC grotendeels uit sporen van C.perfringens. In 8/10 onderzochte monsters bestond geen significant verschil tussen de SCA- en mCP-methode. De gemiddelde recovery op het mCP-medium ten opzichte van SCA bedroeg voor deze monsters 103,8 +- 24,5%. In 2/2 onderzochte monsters slachthuisafvalwater werd met de SCA-methode een significant hoger aantal SSRC dan sporen van C.perfringens met de mCP-methode gevonden. Mogelijk gaat de aanname dat SSRC in afvalwater grotendeels uit sporen van C.perfringens bestaan voor dit type afvalwater niet op. De geisoleerde SSRC zijn echter niet gedetermineerd waardoor hier niet met zekerheid een uitspraak over gedaan kan worden. De mCP-methode kan echter goed gebruikt worden voor het bepalen van het aantal C.perfrigens sporen in afvalwater van humane herkomst.Current Dutch and European drinking water standards include criteria for spores of sulphite reducing clostridia. This has some inherent disadvantages. The reproducibility of the enumeration method for spores of sulphite reducing clostridia (SSRC) in Sulphite Cycloserine Agar (SCA) is poor. Some sulphite reducing clostridia are able to grow in sediments in drinking water mains and not all members of this group are of fecal origin. Enumeration of SSRC gives information about the effectiveness of water purification processes rather than about fecal pollution. Clostridium perfringens, however, is exclusively of fecal origin and does not grow in water or sediments. Besides from being a process indicator, C.perfringens spores could be an index parameter for the occurrence of persistent intestinal pathogens like viruses and (oo)cysts of protozoa. This report describes the evaluation of a membrane filtration method for the detection of C.perfringens spores on mCP-agar. The recovery of C.perfringens WR62 spores on mCP-agar was 63,6 +- 10,2% compared to sheep blood agar ; on SCA it was 73,5 +- 4,8%. The selectivity of mCP-agar is high ; 97,5% of the charateristic colonies isolated from sewage samples were confirmed as C.perfringens. The sensitivity, however, is low ; 8/24 (33,3%) of the non-characteristic colonies were also confirmed as C.perfringens. This implies the confirmation of both characteristic and non-characteristic colonies on mCP-agar. Numbers of SSRC and C.perfringens spores were determinated in ten sewage water samples of domestic, industrial and slaughter-house origin on resp. SCA and mCP-agar. In sewage water samples most of the SSRC are C.perfringens spores. In 8/10 samples no significant differences between SCA and mCP-agar occurred. In these samples the average recovery on mCP-agar compared to SCA was 103,8 +- 24,5%. In 2/2 slaughter-house samples significantly higher numbers SSRC on SCA were found. The assumption that most SSRC in sewage water are C.perfringens spores may not apply to this type of sample. As the isolated SSRC were not determined to the species level, we are unable to pronounce upon this with certainty. The mCP-method, however, can be used to determine the number of C.perfringens spores in sewage water of human origin.DGM/DW
- …
