1,721,278 research outputs found
Evaluation of sleep disorders with polysomnography in patients with tracheostomy
No full textÇalışmamıza Mart 2018-Mart 2019 tarihleri arasında Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Göğüs Hastalıkları polikliniğinde takip edilen, 2 ay-18 yaş arası trakeostomili 39 vaka dahil edildi. Çalışmamızda trakeostomili hastalarda gelişen uyku bozukluklarını polisomnografi ile ayrıntılı olarak inceleyip bu hastaların uyku bozukluklarını saptamayı ve gerekli önlemleri almayı ve bu hastaların takibinde polisomnografi (PSG) kullanılmasının faydalarını araştırmayı amaçladık. Çalışmaya alınan 39 trakeostomili hastanın %56'sı (n:22) erkek, %44'ü (n:17) kız ve ortalama yaşları 5,96±5,07 idi. Trakeostomili vakalarımızda altta yatan nedene bakıldığında; hastaların %72'sinde (n:28) nörolojik hastalık, %28'inde (n:11) solunumsal hastalık olduğu görüldü. Tüm hastaların ortalama polisomnografi (PSG) değerlerine bakıldığında uyku verimliliği ortalaması %78'di. Tüm gece uykusunun %76'sını evre 1 ve evre 2, %13'ünü evre 3, %10'unu da REM uykusu oluşturmuştu ve bu hastalarda derin uykunun azaldığı tespit edildi. Nörolojik hastalık grubunun solunumsal hastalık grubuna göre REM uyku süresinin anlamlı olarak daha uzun olduğu görüldü (p:0,0245). Nörolojik hastalık grubunun apne indeksi (p:0,034), hipopne indeksi (0,039), apne-hipopne indeksi (p:0,009), apne-hipopne en uzun süresi (p:0,0135) solunumsal hastalık grubuna göre anlamlı olarak daha fazla idi. Mental etkilenmesi olan ve olmayan grubun uyku verileri karşılaştırıldığında mental etkilenmesi olan hastaların hipopne indeksinin (p:0,035), apne-hipopne indeksinin (p:0,043) anlamlı olarak yüksek olduğu, en az oksijen saturasyonunun (p:0,006) ve ortalama saturasyon değerinin (p:0,031) anlamlı olarak daha düşük olduğu görüldü. Ev tipi mekanik ventilatör desteği alan grubun oksijen desteği alan gruba göre, derin uyku yüzdesinin, toplam aurosal indeksinin, apne indeksinin, hipopne indeksinin, apne-hipopne indeksinin daha düşük olduğu, ortalama saturasyon değerinin anlamlı olarak daha yüksek olduğu görüldü. REM uyku yüzdesi nörolojik hastalıklar alt gruplarında en düşük serebral palsili hasta grubunda idi. Kas hastaları grubunda apne saptanmadı. En yüksek apne indeksi sendromik hasta grubunda görüldü. Vücut ağırlığı persantiline göre karşılaştırıldığında toplam arousal indeksi malnütre olan grupta (<3 persantil) anlamlı derecede daha yüksekti. Antiepileptik kullanan hasta grubunun apne indeksi (p:0,049), hipopne indeksi (p:0,028), apne-hipopne indeksi (p:0,032) antiepileptik kullanmayan hasta grubuna göre anlamlı olarak daha yüksek idi. Antiepileptik kullanan hasta grubunun oksijen saturasyonu ortalaması antiepileptik kullanmayan hasta grubuna göre anlamlı olarak daha düşüktü (p:0,0029). Beslenme şekline göre hasta gruplarının PSG değerleri karşılaştırıldığında uyku verimliliği en yüksek olan grup parenteral gastrostomi (PEG) ile beslenen grup idi. Nazogastrik ile beslenen gruba göre uyku verimliliği anlamlı olarak daha yüksekti (p:0,0467). Oral yolla beslenen hastalardaki apne indeksi ve apne-hipopne indeksi parenteral gastrostomi (PEG) ile beslenen hasta grubuna göre anlamlı olarak daha yüksekti, p değeri sırasıyla (p:0,031) ve (p:0,049) idi. Kraniyofasiyal anomalisi olan hastalar ile kraniyofasiyal anomalisi olmayan hastaların PSG değerleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmadı. Apne-hipopne indeksi (AHİ)≥10 olan hasta grubu ile apne-hipopne indeksi (AHİ)<1 olan hasta grubu karşılaştırıldığında; AHİ≥10 olan grubunun uyku başlangıcı süresi diğer gruplara göre uzamıştı (p:0,043). AHİ≥10 olan grubun AHİ<1 olan gruba göre REM uyku süresi (p:0,0387) ve REM uyku yüzdesi anlamlı olarak daha kısa idi. Sonuç olarak çalışmamızda, trakeostomili hastalarda uyku bozukluklarının yüksek oranda eşlik ettiğinin, hastalarımızda trakeostomi olması nedeniyle obtrüktif uyku apneleri önlense bile uyku kalitesinin düşük olduğunu, yüzeyel uyku süresinin arttığını, derin uyku sürelerinin kısa olduğunu saptadık. Trakeostomili hastalarda uyku evre sürelerinin ve kalitesinin daha iyi anlaşılması ve iyileştirilebilmesi için daha geniş serilerde çalışmalar yapılmasının uygun olacağını düşünüyoruz..39 patients with tracheostomy aged between 2 month to 18 years, who were being followed-up between March 2018 and March 2019 in Necmettin Erbakan University, Meram Faculty of Medicine, Department of Pediatric Chest Diseases, were enrolled in our study. We aimed in our study to extensively examine sleep disorders which develop in patients with tracheostomy by using polysomnography, to recognize the sleep disorders in these patients, to take due precautions and to investigate benefits of use of polysomnography (PSG) during monitoring of these patients. Of 39 patients with tracheostomy enrolled in the study; 56% (n:22) were male and 44% (n:17) were female, with a mean age of 5.96±5.07. When our patients with tracheostomy were evaluated according to the underlying cause, it was determined that of the patients; 72% (n:28) had a neurological disease and 28% (n:11) had a respiratory disease. When mean PSG values of all patients were examined, mean sleep efficiency was 78%. Of whole night sleep; 76% were comprised of stage 1 and stage 2, 13% were of stage 3 and 10% were of REM sleep, and deep sleep was determined to be reduced in these patients. Duration of REM sleep was observed to be significantly longer in the neurological disease group compared to the respiratory disease group (p:0.0245). Apnea index (p:0.034), hypopnea index (p:0.039), apnea-hypopnea index (p:0.009) and longest apnea-hypopnea duration (p:0.0135) were significantly higher in the neurological disease group compared to the respiratory disease group. When sleep data of groups with and without mental disorder were compared, it was observed that patients with mental disorder had significantly higher hypopnea index (p:0.035) and apnea-hypopnea index (p:0.043) and significantly lower oxygen saturation (p:0.006) and mean saturation value (p:0.031) compared to the patients without mental disorder. It was observed that deep sleep percentage, total arousal index, apnea index, hypopnea index and apnea-hypopnea index were significantly lower and mean saturation value was significantly higher in the group receiving domestic ventilator support, compared to the group receiving oxygen support. In the neurological disease group, REM sleep percentage was the lowest in patients with cerebral palsy. No apnea was detected in the muscular disease group. The highest apnea index was observed in the syndromic patient group. When compared according to body weight percentile, total arousal index was significantly higher in the malnourished group. Apnea index (p:0.049), hypopnea index (p:0.028) and apnea-hypopnea index (p:0.032) of the patients group taking anti-epileptics were significantly higher compared to the patient group not taking anti-epileptics. Mean oxygen saturation of the group taking anti-epileptics was significantly lower compared to the group not taking anti-epileptics (p:0.0029). When PSG values of the patients were compared according to method of feeding, the group with the highest sleep efficacy was the group fed by parenteral gastrostomy (PEG). Sleep efficacy was significantly higher compared to the group fed by nasogastric tube (p:0.0467). Apnea index and apnea-hypopnea index of orally fed patients was significantly higher compared to the patient group fed by parenteral gastrostomy (PEG). p values were (p:0.031) and (p:0.049), respectively. When PSG values of the patients with and without a craniofacial anomaly, no statistically significant difference was determined. When the patient group with an apnea-hypopnea index (AHI) of ≥10 and the patients group with an apnea-hypopnea index of <1, time to beginning of sleep was prolonged in the group with AHI≥10 compared to the other groups (p:0.043). Duration of REM sleep (p:0.0387) and REM sleep percentage were significantly shorter in the group with severe AHI compared to the group with AHI<1. In conclusion, we determined in our study that sleep disorders accompany to greater extent in patients with tracheostomy, sleep quality is low even if obstructive sleep apneas are prevented by tracheostomy, duration of superficial sleep is prolonged and duration of deep sleep is shorter. We are in thought of that conduction of studies with larger series are necessary to better understand and improve duration of stages of sleep and sleep quality in patients with tracheostomy
Oxidant and antioxidant balance in pediatric patients with non cystic fibrosis bronchiectasis
No full textAmaç: Non kistik fibrozis bronşektazinin gelişmiş ülkelerde azalmakta olan bir problem olduğu söylenebilirken, gelişmekte olan ülkelerde prevalansının hala yüksek olduğu bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı non?kistik fibrozis bronşektazili çocuk hastalarda hastalık patogenezinde ve progresyonunda rol alan antioksidan ve oksidan denge arasındaki ilişkiyi kanda PON1 (Paraoxonase), TAS (Total Antioxidant Status) ve TOS (Total Oxidant Status) düzeyi ölçümü yaparak araştırmaktır. Metot: Çalışma Haziran 2009?Ekim 2010 tarihleri arasında S.Ü.M.T.F'de yapıldı. Çalışmada non?kistik fibrozis bronşektazi tanısıyla izlenen 29 çocuk hasta yer aldı. Vakalar alevlenme döneminde ve ataktan bir ay sonra stabil dönemde değerlendirildi. 29 hastadan alevlenme ve stabil dönemde ve 30 sağlıklı kontrol grubundan alınan venöz kanda PON1 (Paraoxonase), TAS (Total Antioxidant Status) ve TOS (Total Oxidant Status) düzeyleri ölçüldü. Bulgular: Hastaların alevlenme ve stabil dönem PON1, TAS ve TOS düzeyleri karşılaştırıldığında, stabil dönem PON1 ve TAS seviyeleri alevlenme dönemine göre yüksek ve alevlenme dönemi TOS seviyeleri de stabil dönemden yüksek bulundu. Non?kistik fibrozis bronşektazili hastaların alevlenme ve stabil dönemde ölçülen PON1 (p=0.169), TAS (p=0.084), TOS (p=0.924) düzeyleri arasında istatiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilmedi. Hastaların alevlenme ve kontrol grubu PON1, TAS, TOS düzeyleri karşılaştırıldığında, kontrol grubunda PON1 ve TAS düzeyleri alevlenme dönemi değerlerine göre istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p<0.05). Ancak alevlenme dönemi TOS düzeyi (40.28±26.61) kontrol grubu TOS düzeyine (37.30±19.21) göre yüksek iken istatiksel olarak anlamlı bir ilişki saptanmadı. Hastaların stabil ve kontrol grubu PON1, TAS ve TOS düzeyleri karşılaştırıldığında, kontrol grubu PON1 ve TAS düzeyleri stabil dönemden daha yüksekti ve TOS seviyesi stabil dönemde kontrol grubundan daha yüksekti. Ancak istatiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilmedi (p>0.05). Sonuç: Çalışmamız literatürde non?kistik fibrozis bronşektazili çocuk hastalarda PON1, TAS ve TOS düzeyinin çalışıldığı ilk klinik çalışmadır. Non?kistik fibrozis bronşektazili hastaların alevlenme döneminde stabil dönem ve kontrol grubundan, stabil dönemde de kontrol grubundan TOS düzeyi daha yüksekti, buna göre non?kistik fibrozis bronşektazili hastalarda oksidatif stresin hem atak hem de stabil dönemde arttığı söylenebilir. Ayrıca alevlenme ve stabil dönem PON1 ve TAS düzeylerinin kontrol grubuna göre düşük olması da bize non?kistik fibrozis bronşektazili hastaların antioksidan kapasitesinin azalmış olduğunu göstermektedir. Sonuç olarak alevlenme ve stabil dönemdeki non?kistik fibrozis bronşektazili hastalara verilecek olan antioksidan tedavinin prognozda iyileşme sağlayabileceği, akut alevlenme sıklığını ve oksidatif stres hasarını azaltabileceği söylenebilir.Purpose: Non?cystic fibrosis bronchiectasis is said to be a declining problem in developed countries, although its prevalence in indigenous communities is the highest reported. The aim of this study to investigate the oxidant and antioxidant balance which takes part on pathogenesis and prognosis of non?cystic fibrosis bronchiectasis in children by evaluating PON1, TAS and TOS in venous blood. Method: The study was performed between June 2009 and October 2010 in Selcuk University Medical Faculty of Meram. 29 children who were diagnosed and followed?up with non?cystic fibrosis bronchiectasis were participated in the study. Cases were evaluated during the attacks and stabil period one mounth after the attacks. In 29 of the patients both during the attacks and stabil period and in 30 of the healthy control group, PON1, TAS and TOS levels determined and evaluated. Findings: When PON1, TAS and TOS levels of attacks period of patients are compared with levels of stabil period, PON1 and TAS levels of stabil period were found to be higher than levels of attacks period and TOS levels of attacks period were found to be higher than stabil period. No statistically significant difference was obtained between PON1 (p=0.169), TAS (p=0.084) and TOS (p=0.626) levels during attacks and stabil period of patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis. When PON1, TAS and TOS levels of attacks period of patients are compared with levels of control group, PON1 and TAS levels of control group were found to be statistically higher (p<0.05) than levels of attacks period of patients. However, while TOS levels during attacks (40.28±26.61) were found to be higher than levels of control group (37.30±19.21), no statistically significant association could be determined. When PON1, TAS and TOS levels of stabil period of patients are compared with levels of control group, PON1 and TAS levels of control group were found to be higher than levels of stabil period and TOS levels of stabil period were found to be higher than control group. But no statistically significant difference was obtained (p>0.05). Conclusion: Our study is the first study about PON1, TAS and TOS in patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis. TOS levels during attacks were higher than both those of controls and the patients during stabil period, TOS levels during stabil period was higher than control group, so it can be said that oxidative stress increased in patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis during either attacks or stabil period. Also low levels of PON1 and TAS during attacks and stabil period according to control grup showed us that antioxidant capacity decreased in patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis. Consequently, it can be said that antioxidant treatment during attacks and stabil period of patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis can recover prognosis of bronchiectasis and reduce frequency of attacks and oxidative stress damage
Investigation of transient hypogammaglobulinemia of infancy in the etiology of chronic COUGH in children under five years old
Full text linkKronik öksürük, çocukluk çağının en sık doktora başvuru şikayetlerinden biridir.
Amerika Göğüs Hekimleri Derneği kronik öksürüğü dört haftadan daha uzun süren
öksürük olarak tanımlamaktadır. Etyolojide solunum yolu enfeksiyonları, gastroözefageal
reflü, persistan bakteriyel bronşit, astım, kistik fibrozis, konjenital malformasyonlar,
yabancı cisim aspirasyonu gibi birçok neden yer almakla birlikte süt çocuğunun geçici
hipogamaglobulinemisine yönelik çalışma bulunmamaktadır. Bu çalışmada kronik öksürük
etyolojisinde süt çocuğunun geçici hipogamaglobulinemisinin rolünü vurgulamayı
amaçladık.
Çalışmaya Ocak 2015 - Aralık 2020 tarihleri arasında Necmettin Erbakan
Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk
Göğüs Hastalıkları polikliniğine beş yaş altı kronik öksürük şikayeti ile başvuran
öksürüğün diğer nedenleri ekarte edilen ve retrospektif olarak dosyasına ulaşılabilen süt
çocuğunun geçici hipogamaglobulinemisi kriterlerini karşılayan 55 hasta dahil edildi.
Hastaların demografik özellikleri, başvuru laboratuvar değerleri, IgG başvuru ve düzelme
anı değerleri, düzelme süresi, boy - kilo persentil değerleri, hastane yatış, takipte aldıklarıChronic cough is one of the most common complaints of childhood that leads to
consulting a doctor. The American College of Chest Physicians defines the chronic cough
as a cough that lasts longer than four weeks. Although there are many causes such as
respiratory tract infections, gastroesophageal reflux, persistent bacterial bronchitis, asthma,
cystic fibrosis, congenital malformations, foreign body aspiration in the etiology, there is
no study on transient hypogammaglobulinemia of infancy. In this study, we aimed to
investigate the role of transient hypogammaglobulinemia of infancy in the etiology of
chronic cough.
Fifty-five patients who were admitted to the Necmettin Erbakan University Meram
Medical Faculty Pediatric Chest Diseases outpatient clinic between January 2015 and
December 2020 with the complaint of chronic cough under the age of five, whose other
causes of cough were excluded, and whose files could be accessed retrospectively, were
included in the study. Demographic characteristics of the patients, laboratory values at
admission, immunoglobulin G (IgG) levels at admission and after recovery time, recovery
time, height-weight percentile values, hospitalization rates, and treatments during followup were analyzed. SPSS 25.0 program was used for statistical analysis. p<0.05 was
considered significant.
In our study, 35 (63.6%) of the cases were male and 20 (36.4%) were female (n:
55). The mean age at admission was 21.73 ± 11.50 months, the mean age of recovery was
vii
38.65 ± 16.81 months, and the mean time to recovery was 16.93 ± 12.85 months. There
was a history of consanguinity in 22.4% of the patients, prematurity in 23.4% and a sibling
with frequent illnesses in 18.2%. The most common complaint accompanying chronic
cough in patients was frequent respiratory tract infection with 16.3%. In laboratory values,
along with IgG, 26.4% of the patients had low IgA and 31.5% had low IgM levels. In
antibody responses, isohemagglutinin, anti tetanus, anti pneumococcal, anti Hbs vaccine
responses were found to be positive in 90.6%, 63.9%, 66.7%, and 97.7% of the cases,
respectively. 72.7% of the patients received inhaler treatment, 45.5% antibiotic
prophylaxis, and 2.2% intravenous immunoglobulin treatment. The mean hospitalization
for lower respiratory tract infection was 2.43 ± 2.62, the mean number of bronchiolitis was
2.70 ± 2.87, the mean duration of inhaler treatment was 7.38 ± 10.1 months, and the mean
duration of antibiotic prophylaxis was 55 ± 9.43 months. It was observed that there was no
difference in the number of hospitalizations due to lower respiratory tract infection, the
number of previous bronchiolitis, the duration of inhaler treatment, the duration of
antibiotic prophylaxis and the recovery period according to the age groups of the patients
(p>0.05). Again, there was no correlation between the recovery time and the difference in
IgG levels related to age groups and prematurity (p>0.05). There was no difference in the
number of hospitalizations according to the height-weight percentiles at admission
(p>0.05). After IgG values returned to normal, 86.3% of the patients were found to have a
cough complaint.
Transient hypogammaglobulinemia of infancy is a low level of immunoglobulin
that starts in infancy and usually resolves at 2 - 4 years of age. Patients mostly present with
recurrent lung infection where cough is a symptom and lasts for a long time. In our study,
the improvement of the cough complaints of the patients who presented with chronic
cough and were found to have transient hypogammaglobulinemia of infancy when the
immunoglobulin values returned to normal should also make us think of transient
hypogammaglobulinemia of infancy in the etiology of chronic cough in children under the
age of fiv
Long-term follow-up of patients with cystic fibrosis, a single center experience
Full text linkAmaç: Kistik Fibrozis (KF), vücutta birçok organın epitel hücrelerinde bulunan ve iyon taşınımından sorumlu olan bir proteini kodlayan Kistik Fibrozis Transmembran Regülatör (KFTR) geninde oluşan mutasyonlara bağlı gelişen, otozomal resesif geçişli kalıtsal bir hastalıktır. Bu araştırmada; çocukluk ve yetişkinlik dönemini kapsayan hasta grubunun izlem süresince karşılaşılan sağlık sorunları, klinik özellikleri ve hastalığın gidişatını etkileyen unsurlar değerlendirilerek, bu faktörler arasındaki ilişkilerin daha net biçimde anlaşılması, hastalığın uzun vadeli etkilerine dair bilgi edinilmesi ve hastaların yaşam standartlarını yükseltmeye yönelik çözüm önerileri sunulması amaçlanmıştır.
Yöntem: Bu çalışmada, Necmettin Erbakan Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Çocuk Göğüs Hastalıkları Polikliniği'nde izlenip tedavi edilen 156 KF hastasının demografik verileri ile laboratuvar ve klinik bulguları geriye dönük olarak değerlendirilmiştir. Araştırmaya, mutasyon analizi ve ter testi sonuçları doğrultusunda tanı kriterlerini karşılayan ve demografik bilgileri, klinik özellikleri ile laboratuvar verileri düzenli ve eksiksiz şekilde takip dosyalarına kaydedilmiş olan hastalar dahil edilmiştir.
Bulgular: Hastaların 74’ü (%47,4) erkek, 82’si (%53,6) kızdı ve ortalama tanı yaşı 3 ay olarak belirlendi. Takip süresinin ortancası 96 ay idi. Olguların 70’inde (%44,9) en az bir kez Pseudomonas aeruginosa, 31’inde (%19,9) ise en az bir kez Staphylococcus aureus üremesi tespit edildi. En sık başvuru nedenleri yenidoğan tarama programı ile yönlendirilme, PBS ve kardeş öyküsü olarak kaydedildi. Mutasyon analizlerinde en sık gözlenen varyant %37,8 oranıyla F508del olup, bunu %11,5 oranıyla N1303K izledi. Hastaların ortalama FEV1 yüzdesi 89, FVC yüzdesi 65,2 ve FEF 25–75 hacmi 2,24 litre olarak saptandı. Beslenme durumu ile FEV1/FVC oranı arasında anlamlı fark vardı (p=0,020); bu farkın, beslenme durumu yetersiz olan hastalarda FEV1/FVC oranının normal beslenme durumuna sahip hastalara göre daha düşük olmasından kaynaklandığı belirlendi. Çalışmamızda MI olanlarda, olmayanlara göre FEV1/FVC oranı ve FEV1 yüzdesi olmayanlardan anlamlı ve daha düşüktü (sırasıyla p=0,005; p=0,020). Hayatlarının herhangi bir döneminde kronik kolonizasyon gelişen hasta sayısı 48 olup, bu sayı, toplam hasta grubunun %30,8’ini oluşturmaktadır. Pseudomonas aeruginosa üremesi olan hastalarda FEV1 hacmi, FEV1 yüzdesi ve FEF 25–75 değerleri, üremesi olmayanlara göre anlamlı düzeyde düşük saptanmıştır (p<0,05). Ayrıca, hastaların yaşı ile Pseudomonas aeruginosa ilk üreme yaşı arasında anlamlı düzeyde yüksek korelasyon bulunmuştur (r=0,748; p<0,001). Modülatör tedavi alan 33 hasta mevcuttu. Bu hastalarda modülatör tedavi öncesi %48,5’inin, tedavi sonrası ise %45,5’inin beslenme durumu yetersizdi. Modülatör tedavi öncesi hastaların %36,4’ünde, sonrasında ise %21,6’sında kronik kolonizasyon olduğu belirlendi (p=0,063). Ayrıca, modülatör tedavi sonrası FEV1, FVC ve FEF 25–75 değerlerinde modülatör tedavi öncesine kıyasla anlamlı artış, ter testi sonuçlarında ise anlamlı düşüş gözlendi (sırasıyla p<0,05; <0,001).
Sonuç: Hastaların erken tanı almasının yanında nütrisyonel durum ve kültür üreme durumlarının yakın takip edilip gerekli tedavilerinin yapılması hastaların yaşam kalitesi ve yaşam süresi üzerine olumlu etki edecektir.Aim: Cystic Fibrosis (CF) is an autosomal recessive inherited disease that develops due to mutations in the Cystic Fibrosis Transmembrane Regulator (CFTR) gene, which encodes a protein responsible for ion transport in epithelial cells of many organs in the body. In this study, it was aimed to evaluate the health problems encountered during the follow-up period, clinical characteristics and factors affecting the course of the disease in the patient group covering childhood and adulthood, to understand the relationships between these factors more clearly, to obtain information about the long-term effects of the disease and to offer solutions to improve the living standards of patients.
Methods: In this study, we retrospectively evaluated the demographic data, laboratory and clinical findings of 156 CF patients who were followed up and treated in the Pediatric Chest Diseases Outpatient Clinic of the Department of Pediatrics, Necmettin Erbakan University Faculty of Medicine. Patients who met the diagnostic criteria based on mutation analysis and sweat test results and whose demographic data, clinical characteristics and laboratory data were regularly and completely recorded in the follow-up files were included in the study.
Results: Seventy-four (47.4%) of the patients were male and 82 (53.6%) were female, and the mean age at diagnosis was 3 months. The median follow-up period was 96 months. Pseudomonas aeruginosa was grown at least once in 70 (44.9%) and Staphylococcus aureus was grown at least once in 31 (19.9%) of the cases. The most common reasons for presentation were referral to the newborn screening program, PBS and sibling history. In mutation analysis, the most common variant was F508del with a rate of 37.8%, followed by N1303K with a rate of 11.5%. The mean FEV1, FVC and FEF 25-75 volumes were 89, 65.2 and 2.24 liters, respectively. There was a significant difference between nutritional status and FEV1/FVC ratio (p=0.020); this difference was determined to be due to the lower FEV1/FVC ratio in patients with inadequate nutritional status compared to patients with normal nutritional status. In our study, the FEV1/FVC ratio and FEV1 percentage were significantly lower in patients with MI compared to those without MI (p=0.005; p=0.020, respectively). The number of patients who developed chronic colonization at any point in their lives was 48, constituting 30.8% of the total patient group. FEV1 volume, FEV1 percentage and FEF 25-75 values were significantly lower in patients with Pseudomonas aeruginosa growth compared to those without growth (p<0.05). In addition, a significantly high correlation was found between the age of the patients and the age at first growth of Pseudomonas aeruginosa (r=0.748; p<0.001). There were 33 patients who received modulator therapy. The nutritional status of 48.5% of these patients before and 45.5% after modulator therapy was inadequate. Chronic colonization was found to be present in 36.4% of patients before and 21.6% after modulator therapy (p=0.063). In addition, a significant increase in FEV1, FVC and FEF 25-75 values and a significant decrease in sweat test results were observed after modulator therapy compared to before modulator therapy (p<0.05; <0.001, respectively).
Conclusion: In addition to early diagnosis, close follow-up of nutritional status and culture growth and necessary treatment will have a positive effect on the quality of life and life expectancy of the patients
Evaluation of receptor activator of nuclear factor kappa B li̇gand (RANKL) and osteoprotegerin (OPG) levels in patients diagnosed with bronchiectasis and osteoporosis
No full textÇalışmamıza Haziran 2015-Haziran 2016 tarihleri arasında Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Göğüs Hastalıkları polikliniğine başvuran DEXA ile osteoporozu olduğu tespit edilen, 5 yaş-18 yaş arası 30 nonkistik fibrozis bronşektazi hastası dahil edildi. Çalışmamızda bu hastalarda gelişen osteoporozun moleküler düzeydeki sebeplerini anlayarak; RANKL, OPG düzeylerinin osteoporozun erken dönemde tanınmasında ve takibinde marker olarak kullanılmasını ve tedavisinde RANKL inhibitörlerinin kullanılabilirliğini araştırmayı amaçladık. Hasta ve sağlıklı gönüllülerden oluşan kontrol grubunda; RANKL, OPG, bALP, OST, NTX, Ca, P, Mg, ALP, PTH, D vitamini, spot idrar Ca/Cr düzeyleri karşılaştırıldı. Hasta grubunda DEXA ve QUS, kontrol grubunda sadece QUS ile KMD değerleri tespit edildi. Hasta grubuna sağ el bilek grafisi ile kemik yaşı tayini yapıldı. Hasta grubunun %56,6'sı (n:17) erkek, %43,4'ü (n:13)'ü kız ve ortalama yaşları 13,3±3,8 (5-18) yıldı. Kontrol grubundaki 40 hastanın %35'i (n:14) erkek, %65'i (n:26) kız ve ortalama yaşları 11,8±3,5 (5-17) yıldı. Hasta ve kontrol grupları arasında yaş ve cinsiyet açısından anlamlı fark yoktu (p>0,05). Hasta ve kontrol grubu arasında RANKL, OPG, RANKL/OPG oranları, bALP, OST, NTX değerleri arasında istatiksel olarak anlamlı farklılık bulunmadı (p>0,05). Serum Ca ortanca değeri hasta grubunda 9,51(IQC: 0,74) kontrol grubunda 9,75(IQC:0,47) olarak bulunmuştur, aralarında istatiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p=0,003). İmmün yetmezlik alt grubunda serum Ca seviyeleri PSD alt grubu ve kontrol grubuna göre anlamlı olarak düşük bulunmuştur (sırası ile p=0,014 ve p=0,001). Çalışmamızda spot idrar Ca/Cr oranının ortanca değeri hasta grubunda 0,074 (IQC:0,092), kontrol grubunda 0,029 (IQC:2) olarak bulunmuştur, aralarında istatiksel olarak anlamlı farklılık saptanmıştır (p=0,012). PSD alt grubunda spot idrar Ca/Cr oranları kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek bulunmuştur (p=0,019). Hasta grubunda QUS z skorları ile DEXA z skorları arasında kuvvetli pozitif korelasyon elde edilmiştir (p=0,008). Hasta grubunda kemik yapım yıkım markerları arasında pozitif ve negatif birçok korelasyon tespit edilmiştir, bu durum bronşektazili hastalarda kemik turnoverının yüksek olduğunu düşündürmektedir. Sonuç olarak çalışmamızda, nonkistik fibrozis bronşektazi hastalarında gelişen osteoporozun patogenezinde rol alan belirteçleri arasında birçok ilişki saptadık. Nonkistik fibrozis bronşektazi hastalarında RANK/RANKL/OPG sisteminin rolünün daha iyi anlaşılması için daha geniş serilerde çalışmalar yapılmasının uygun olduğunu düşünüyoruz.30 noncystic fibrosis bronchiectasis patients between 5 and 18 years of age who were diagnosed as osteoporosis with DEXA and applied to the Pediatrics Chest Diseases Department of Meram Medical Faculty of Necmettin Erbakan University between June 2015 and June 2016 were included in our study. In our study we aimed to understand the causes of osteoporosis at molecular levels and to investigate the usefulness of RANKL and OPG levels as markers in early diagnosis and follow-up of osteoporosis, RANKL inhibitors in the treatment of osteoporosis. In the patient group and control group consisting of healthy volunteers; RANKL, OPG, bALP, OST, NTX, Ca, P, Mg, ALP, PTH, D vitamine and spot urine Ca / Cr levels were compared. BMD values were determined by DEXA and QUS in the patient group and only QUS in the control group. Bone age was determined with right hand ankle graphy in the patient group. In the patient group 56.6% (n: 17) were male, 43.4% (n: 13) were female and their mean age was 13.3±3.8 (5-18) years. in the control group, 35% (n: 14) were male, 65% (n: 26) were female and their mean age was 11.8±3.5 (5-17) years. There was no significant difference in age and gender between patient and control groups (p> 0.05). There was no statistically significant difference between RANKL, OPG, RANKL/OPG ratios, BALP, OST, NTX values between the patient and control group (p> 0.05). The median serum Ca level was 9.51 (IQC: 0.74) in the patient group and 9.75 (IQC: 0.47) in the control group, there was a statistically significant difference between them (p = 0.003). Serum Ca levels were significantly lower in the immunodeficiency subgroup than in the PSD subgroup and the control group (p = 0.014 and p = 0.001, respectively). In our study, the median value of spot urinary Ca/Cr ratio was 0.074 (IQC: 0,092) in the patient group and 0.029 (IQC: 2) in the control group, with a statistically significant difference between them (p = 0.012). Spot urine Ca/Cr ratios in PSD subgroup were significantly higher than the control group (p = 0.019). There was a strong positive correlation between QUS z scores and DEXA z scores in the patient group (p = 0.008). In the patient group, many positive and negative correlations were found between markers of bone destruction and formation, suggesting that bone turnover is high in bronchiectasis patients. In conclusion, in our study, we found many relationships among the markers involved in the pathogenesis of osteoporosis in patients with noncystic fibrosis bronchiectasis. We think that it is appropriate to study in larger series to understand beter the role of the RANK / RANKL / OPG system in noncystic fibrosis bronchiectasis patients
Retrospectıve Evaluatıon Of Patıents Wıth Necrotızıng Pneumonia
Full text linkPnömoni terimi, visseral plevra, bağ dokusu, hava yolları, alveoller ve vasküler yapıları barındıran akciğerlerin herhangi bir inflamatuar durumunu ifade eder (Mani ve Murray 2012). Nekrotizan pnömoni, bir enfeksiyöz etken sonrasında akciğer parenkiminde nekroz, likefaksiyon ve kavitasyon gelişimini ifade etmekte olup pnömoninin nadir fakat ciddi bir komplikasyonudur (Krenke va ark 2015). Nekrotizan pnömoni çocukluk çağında önemli bir morbidite, mortalite nedeni olmasa da son 10 yılda farklı sebeplere bağlı olarak artan sıklığı nedeniyle önem kazanan bir konu haline gelmiştir. Bu retrospektif çalışmanın amacı; nekrotizan pnömonili çocuk hastaların epidemiyolojik, demografik özelliklerini incelemek, belirleyici özellikte olan laboratuvar parametrelerinin klinik bulgularla ilişkisini araştırmaktır.
Çalışmaya, Ocak 2010 - Ocak 2021 tarihleri arasında Necmettin Erbakan Üniversitesi Meram Tıp Fakültesi Çocuk Sağlığı Ana Bilim Dalı’na bağlı servislerde yatarak tedavi gören ve endike hallerde yapılan toraks görüntülemelerinde nekrotizan pnömoni tanısı alan 36 hasta dahil edildi. Hastalar antropometrik, epidemiyolojik, klinik, radyolojik ve laboratuvar bulguları açısından retrospektif olarak kayıtlı dosyalarından incelendi. Geriye dönük taranan dosyalarda yeterli klinik ve laboratuvar verisi olmayan hastalar çalışmaya dahil edilmedi.
Çalışmaya dahil edilen bireyler %55,56’sı kız (n = 20), %44,44’ü erkek (n = 16) olmak üzere 36 nekrotizan pnömoni tanılı hastadan oluşmaktadır. Bu vakaların %16,67’si (n = 6) 2 yaş ve altı, %19,44’ü 2-5 yaş arası (n = 7), %44,44’ü 5-12 yaş arası (n = 16),
v
%19,44’ü 12 yaş ve üzeriydi (n = 7). Yaş ortalaması 94,79 ± 61,34, ortancası 93 (min : 12, maks : 214) ay bulundu. Hastaların en sık başvuru şikâyeti ateş (%75) ve öksürük (%63,89) idi. En sık muayene bulgusu ateş (%80,55), solunum seslerinde azalma (%58,33), takipne (%47,22) idi. Hastaların %13,89’unda (n = 5) immun yetmezlik saptandı. İmmun yetmezlikli hastalarda yatış süresi anlamlı derecede daha uzun bulundu. Uzun dönem takiplerinde hastaların çoğu sekelsiz iyileşti ve mortalite görülmedi.
Çalışma sonucunda elde edilen veriler, nekrotizan pnömonili çocuklarda uzun dönem morbiditeyi önlemek amacıyla yakın takibin ve uygun tedavinin önemini göstermektedir.The term pneumonia refers to any inflammatory condition which involves visceral pleura, connective tissue, airways, alveoli and vascular structures (Mani ve Murray 2012). Necrotizing pneumonia, which is a rare but severe complication of pneumonia, defines development of necrosis, liquefaction and cavitation of the pulmonary parenchyma (Krenke va ark 2015). Although necrotizing pneumonia is an uncommon cause of morbidity and mortality in childhood, it has gained importance with its increasing incidence due to different reasons within last decade. Objective of this retrospective study is to investigate epidemiological and demographic characteristics of children with necrotizing pneumonia, as well as association of indicative laboratory parameters with clinical findings.
Thirty six patients, who were hospitalized in Necmettin Erbakan University, Meram Faculty of Medicine, Department of Pediatrics between January 2010 and January 2021 and, diagnosed with necrotizing pneumonia with a thorax imaging taken when indicated, were included in this study. The patients’ antropometric, epidemiological, clinical, radiological and laboratory findings were examined retrospectively from their medical records. The patients with insufficient or missing clinical and laboratory data in medical records were excluded from the study.
Of the patients included in the study; 55.56% (n = 20) were female and 44.44% (n = 16) male. Of these; 33.33% (n = 12) were 60 months old and younger, whereas 66.67% (n = 24) were 61 months old and older. The mean age was determined to be 94.79 ± 61.34
vii
(min : 12, max : 214) months. The most common presenting complaints were fever (75%) and cough (63.89%). The most common examination findings were fever (80.55%), decreased respiratory sounds (58.33%), and tachypnea (47.22%). Immunodeficiency was detected in 13.89% (n = 5) of the patients. The duration of hospitalization was found to be significantly longer in patients with immunodeficiency. During long-term follow-up, most of the patients recovered without sequelae and no mortality was observed. The study data highlight importance of close follow-up and appropriate treatment to prevent long-term morbidity in children with necrotizing pneumonia
Oxidant and antioxidant balance in pediatric patients with non cystic fibrosis bronchiectasis
No full textNon kistik fibrozis bronşektazinin gelişmiş ülkelerde azalmakta olan bir problem olduğu söylenebilirken, gelişmekte olan ülkelerde prevalansının hala yüksek olduğu bildirilmiştir. Bu çalışmanın amacı non?kistik fibrozis bronşektazili çocuk hastalarda hastalık patogenezinde ve progresyonunda rol alan antioksidan ve oksidan denge arasındaki ilişkiyi kanda PON1 (Paraoxonase), TAS (Total Antioxidant Status) ve TOS (Total Oxidant Status) düzeyi ölçümü yaparak araştırmaktır.Metot: Çalışma Haziran 2009?Ekim 2010 tarihleri arasında S.Ü.M.T.F'de yapıldı. Çalışmada non?kistik fibrozis bronşektazi tanısıyla izlenen 29 çocuk hasta yer aldı. Vakalar alevlenme döneminde ve ataktan bir ay sonra stabil dönemde değerlendirildi. 29 hastadan alevlenme ve stabil dönemde ve 30 sağlıklı kontrol grubundan alınan venöz kanda PON1 (Paraoxonase), TAS (Total Antioxidant Status) ve TOS (Total Oxidant Status) düzeyleri ölçüldü.Bulgular: Hastaların alevlenme ve stabil dönem PON1, TAS ve TOS düzeyleri karşılaştırıldığında, stabil dönem PON1 ve TAS seviyeleri alevlenme dönemine göre yüksek ve alevlenme dönemi TOS seviyeleri de stabil dönemden yüksek bulundu. Non?kistik fibrozis bronşektazili hastaların alevlenme ve stabil dönemde ölçülen PON1 (p=0.169), TAS (p=0.084), TOS (p=0.924) düzeyleri arasında istatiksel olarak anlamlı farklılık tespit edilmedi. Hastaların alevlenme ve kontrol grubu PON1, TAS, TOS düzeyleri karşılaştırıldığında, kontrol grubunda PON1 ve TAS düzeyleri alevlenme dönemi değerlerine göre istatiksel olarak anlamlı düzeyde yüksek bulundu (p0.05).Sonuç: Çalışmamız literatürde non?kistik fibrozis bronşektazili çocuk hastalarda PON1, TAS ve TOS düzeyinin çalışıldığı ilk klinik çalışmadır. Non?kistik fibrozis bronşektazili hastaların alevlenme döneminde stabil dönem ve kontrol grubundan, stabil dönemde de kontrol grubundan TOS düzeyi daha yüksekti, buna göre non?kistik fibrozis bronşektazili hastalarda oksidatif stresin hem atak hem de stabil dönemde arttığı söylenebilir. Ayrıca alevlenme ve stabil dönem PON1 ve TAS düzeylerinin kontrol grubuna göre düşük olması da bize non?kistik fibrozis bronşektazili hastaların antioksidan kapasitesinin azalmış olduğunu göstermektedir.Sonuç olarak alevlenme ve stabil dönemdeki non?kistik fibrozis bronşektazili hastalara verilecek olan antioksidan tedavinin prognozda iyileşme sağlayabileceği, akut alevlenme sıklığını ve oksidatif stres hasarını azaltabileceği söylenebilir.Non?cystic fibrosis bronchiectasis is said to be a declining problem in developed countries, although its prevalence in indigenous communities is the highest reported. The aim of this study to investigate the oxidant and antioxidant balance which takes part on pathogenesis and prognosis of non?cystic fibrosis bronchiectasis in children by evaluating PON1, TAS and TOS in venous blood.Method: The study was performed between June 2009 and October 2010 in Selcuk University Medical Faculty of Meram. 29 children who were diagnosed and followed?up with non?cystic fibrosis bronchiectasis were participated in the study. Cases were evaluated during the attacks and stabil period one mounth after the attacks. In 29 of the patients both during the attacks and stabil period and in 30 of the healthy control group, PON1, TAS and TOS levels determined and evaluated.Findings: When PON1, TAS and TOS levels of attacks period of patients are compared with levels of stabil period, PON1 and TAS levels of stabil period were found to be higher than levels of attacks period and TOS levels of attacks period were found to be higher than stabil period. No statistically significant difference was obtained between PON1 (p=0.169), TAS (p=0.084) and TOS (p=0.626) levels during attacks and stabil period of patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis. When PON1, TAS and TOS levels of attacks period of patients are compared with levels of control group, PON1 and TAS levels of control group were found to be statistically higher (p0.05).Conclusion: Our study is the first study about PON1, TAS and TOS in patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis. TOS levels during attacks were higher than both those of controls and the patients during stabil period, TOS levels during stabil period was higher than control group, so it can be said that oxidative stress increased in patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis during either attacks or stabil period. Also low levels of PON1 and TAS during attacks and stabil period according to control grup showed us that antioxidant capacity decreased in patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis.Consequently, it can be said that antioxidant treatment during attacks and stabil period of patients with non?cystic fibrosis bronchiectasis can recover prognosis of bronchiectasis and reduce frequency of attacks and oxidative stress damage
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Full text link“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
- …
