1,721,303 research outputs found
The density of the Milky Way’s corona at z ≈ 1.6 through ram pressure stripping of the Draco dSph galaxy
Full text linkSatellite galaxies within the Milky Way’s (MW’s) virial radius Rvir are typically devoid of cold gas due to ram pressure stripping by the MW’s corona. The density of this corona is poorly constrained today and essentially unconstrained in the past, but can be estimated using ram pressure stripping. In this paper, we probe the MW’s corona at z ≈ 1.6 using the Draco dwarf spheroidal galaxy. We assume that (i) Draco’s orbit is determined by its interaction with the MW, whose dark matter halo we evolve in time following cosmologically motivated prescriptions, (ii) Draco’s star formation was quenched by ram pressure stripping and (iii) the MW’s corona is approximately smooth, spherical, and in hydrostatic equilibrium. We used Gaia proper motions to set the initial conditions and Draco’s star formation history to estimate its past gas content. We found indications that Draco was stripped of its gas during the first pericentric passage. Using 3D hydrodynamical simulations at a resolution that enables us to resolve individual supernovae and assuming no tidal stripping, which we estimate to be a minor effect, we find a density of the MW corona ≥8 × 10−4 cm−3 at a radius ≈0.72Rvir. This provides evidence that the MW’s corona was already in place at z ≈ 1.6 and with a higher density than today. If isothermal, this corona would have contained all the baryons expected by the cosmological baryon fraction. Extrapolating to today shows good agreement with literature constraints if feedback has removed ≾30 per cent of baryons accreted on to the halo.</p
Orbit-based dynamical models of Local Group dwarf spheroidal galaxies
Full text linkIn dit proefschrift hebben we nieuwe modellen ontwikkeld om de bewegingen van sterren in nabije sferoïde dwergsterrenstelsels te verklaren. Met deze modellen kunnen we de verdeling van donkere materie in deze systemen testen en deze valideren met waarnemingen. Er is een sterke interesse in de verdeling van donkere materie in de binnendelen van een sterrenstelsel, omdat kosmologische modellen verspellen dat de dichtheid sterk toeneemt in binnenste gebieden. Deze voorspellingen lijken niet overeen te komen met de waarnemingen van andere (grotere) sterrenstelsels. De vraag is, komen de waarnemingen van deze sferoïde dwergsterrenstelsels wel overeen met de kosmologische voorspellingen? Eerdere werken beweerde dat de kosmologische modellen niet werkte voor deze sterrenstelsels. Met onze modellen hebben we laten zien dat het niet mogelijk is de verdeling van donkere materie in de binnengebieden te bepalen. We kunnen echter wel zeer accuraat de verdeling van de donkere materie bepalen op een bepaalde afstand tot het centrum. Met deze resultaten hebben we een robuuste manier gevonden om kosmologische voorspellingen te vergelijken met waarnemingen. Zelfs kleine sterrenstelsels zoals bestudeerd in dit proefschrift zijn complexe systemen. Het sterrenstelsel Sculptor leek opgebouwd uit twee aparte dynamische componenten wanneer men de chemische samenstelling van de sterren bij de analyse betrok. Met behulp van onze modellen hebben we aan kunnen tonen dat deze twee componenten bestaan en echt dynamisch verschillen, zonder gebruik te maken van de chemische informatie.
The dynamical effects of the bar on the Galactic thin and thick disks
Full text linkDe Melkweg is ons sterrenstelsel, het thuis van de Aarde en de Zon. Het merendeel van de sterren in de Melkweg bewegen zich voort op banen die bijna cirkelvormig zijn en die geconcentreerd zijn in een smalle laag, de zogenaamde “dunne schijf”. Een kleinere fractie van de sterren in de Galactische schijf hebben andere banen, meer langwerpige en strekken zich uit in een brede laag genaamd de “dikke schijf”. De sterren in de dunne en dikke schijf bewegen zich ook met verschillende snelheden. Als de meeste sterrenstelsels, de Melkweg heeft in het centrum een balk en spiraalarmen gevormd door sterren, gas en stof. De balk en de spiraalarmen hebben invloed op de snelheden van de sterren in de Melkweg. We vinden dat de balk veroorzaakt met name het ontstaan van twee groepen van sterren in de buurt van de Zon: één die naar binnen beweegt, en een andere die naar buiten beweegt in de Melkweg. Deze groepen bestaan in beide schijven. We classificeren de banen van de sterren met een techniek die de tijd berekent die ze nodig hebben om een omwenteling rond het centrum te maken. Voornamelijk voorspellen we vergelijkbare fracties van de sterren in de dunne en dikke schijven die het meest beïnvloed zijn door de balk. Recente metingen laten zien hoe de sterren van de schijf die zich dichter bij het centrum van de Melkweg bevinden meestal sneller bewegen dan die op een grotere afstand. Onze voorspellingen over het effect van de balk op de sterren van de dunne en dikke schijven zijn eens met deze metingen
Dynamical modelling of stellar streams in a cosmological setting
Full text linkStellar streams are created when small groups of stars such as dwarf galaxies and globular clusters are torn apart by tides as they move around a larger galaxy. In the case of the Milky Way, it is believed that the stellar halo is full of such structures. In this Thesis I analysed the behaviour of stellar streams under the influence of a growing galaxy, as expected in a cosmological context. Since a stream almost delineates an orbit around a galaxy, its properties depend only on the gravitational pull from the Milky Way, and on how this has grown with time. I discovered a particular signature of this evolution in the models developed in the thesis that will help uncover the growth of the Milky Way with upcoming datasets. I also found that the effect of a growing galaxy can bias the determination of the present-day mass distribution of the Milky Way
The local group in LCDM:shapes and masses of dark halos
Full text linkIn dit proefschrift bestuderen we de eigenschappen van donkere materie halo's in het LCDM paradigma. Het eerste deel richt zich op de vorm van de massadistributie van dergelijke objecten. We hebben gevonden dat de vorm van ge"isoleerde Melkweg-achtige donkere materie halo's significant afwijkt van bolsymmetrie. De lokale omgeving heeft invloed op de halo's en deze worden daarbij sterk be"invloed door de manier waarop massa aangroeit. We hebben ook de structuur en de baanstructuur van de satellieten van dergelijke halo's in detail onderzocht. In het algemeen zijn deze objecten sferischer dan de halo's zelf. Ze vertonen ook duidelijke afdrukken van getijdenwerking in zowel hun geometrische vorm als in de baanstructuur. Daarna gebruiken we het aantal massieve objecten rond de Melkweg om limieten te zetten op de totale massa van de donkere materie halo van de Melkweg. De eigenschappen van de massaverdeling van de Melkweg worden verder onderzocht in het laatste hoofdstuk. Daar maken we gebruik van de Sagittarius sterstroom om de vorm van de galactische potentiaal beter te bepalen. We komen met een nieuw model dat rekening houdt met de galactische schijf en de invloed van satellietstelsels en die bovendien consistent is met het LCDM paradigma.
The impact of dark satellites on dwarf galaxies in a ΛCDM universe
Full text linkEr wordt algemeen verondersteld dat de structuur in ons Heelal op een hierarchische manier is gevormd. Dit betekent dat sterrenstelsels, klein en groot, gegroeid zijn door accretie, en door interacties, botsingen en samensmeltingen met andere stelsels. Binnen het huidige standaard LCDM (Lambda koude donkere materie) kosmologisch model bevinden sterrenstelsels zich in halo's van donkere materie. Echter, de meerderheid van de kleinste halo's kunnen waarschijnlijk geen sterrenstelsel bevatten. Het detecteren van deze kleine, sterloze, maar veel voorkomende halo's is belangrijk omdat het vernieuwende inzichten kan bieden in de aard van de donkere materie. De detectie van deze donkere stelsels zou mogelijk kunnen door middel van hun gravitationele effecten op zichtbare materie. In dit Proefschrift presenteer ik een set van simulaties om de effecten van donkere satelliet-stelsels op dwergsterrenstelsels te bestuderen. Deze interacties blijken te kunnen leiden tot de formatie van onregelmatige, sterk stervormende, en sferoidale stelsels. We karakteriseren de effecten van de donkere satelliet-stelsels kwantitatief met behulp van morfologische en kinematische indicatoren, om observationele identificatie te faciliteren. Onze modellen voorspellen dat een significante fractie van de huidige dwergsterrenstelsels waarschijnlijk recentelijk zulk een interactie heeft beleefd. Derhalve hebben interacties met donkere satelliet-stelsels mogelijk een rol spelen in de diversiteit van de populatie van dwergsterrenstelsels
Milky Way archaeology and the dynamical signatures of mergers
Full text linkUnder the current cosmological paradigm galaxies like our own Milky Way are formed bottom-up, through mergers and accretion of smaller objects that come together due to their gravitational attraction. If this paradigm is correct a vast amount of fossil remnants from the disruption of the accreted galaxies should be present in the different components of the Milky Way, such as its halo or thick disc. The quantification and the characterisation of these debris therefore provide crucial tests of this paradigm which, moreover, would allow us to establish the assembly history of our Galaxy.
In this thesis numerical and analytical methods have been used to characterise the dynamical signatures as well as the time evolution of debris associated with accretion events. Simulations at different levels of sophistication have been performed to study the impact of different physical mechanisms on the final distribution of debris in Galactic phase-space (Chapter 4 & 5). New methods and techniques have been developed to identify fossil signatures of accreted galaxies (Chapter 3), as well as to characterize how much of this history may be recovered with the advent of the European Space Agency astrometric satellite Gaia (Chapter 4). The problem of the very rapid initial divergence of nearby orbits observed in N-body simulations of fully integrable potentials has also been revisited in this work (Chapter 2).
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Full text linkThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
- …
