1,721,005 research outputs found
Effects of Turkish, Greek and Syrian Defense Policies on Turkish Foreign Policy After the Gulf War
No full textKörfez Savaşı'nın bitimiyle Türkiye kendini hızla silahlanan bir bölgenin yanında bulmuştur. Böylece, Türkiye'nin klasik güç politikalarına öncelik verilmiştir. Bununla beraber, Türkiye'yi doğrudan hedef alan Yunan-Suriye ortaklığı sonrasında klasik bir iki cephelilik hali ortaya çıktı. Bu yarış doğrultusunda Türkiye, Yunanistan ve Suriye'nin izlediği savunma politikaları, bir iki cephelilik durumu yaratarak Türk Dış Politikası'nın belirlenmesine önemli etkilerde bulundu. Araştırmanın Giriş Bölümü'nde dış politika ve savunma politikaları arasındaki bağlantıları kurabilmek için temelde bazı konular incelenmektedir. Öncelikle çizilen teorik çerçeve içinde araştırmaya anlam kazandıran savaş, ulusal güç ve strateji kavranılan tanımlanmakta ve ardından da Realizm ve Güç Dengesi konulan gelmektedir. Sonra, araştırma dönemine göz atılmaktadır. İkinci Bölümde, Türkiye, Yunanistan ve Suriye çeşitli açılardan mevcut veriler doğrultusunda incelenmektedir. Önce Türkiye'nin Soğuk Savaş sonrasında bölgedeki yeri ve yeni tehdit algılaması, karar-alma mekanizması, savunma politikası ve Türk Dış Politikası ele alınmaktadır. Ardından, Yunanistan'ın Soğuk Savaş sonrası bölgedeki durumu ve bölgesel sorunlan, karar-alma mekanizması, bağlantılı olarak Kıbrıs Rum Kesimi'nin durumu ve rolü ile Yunan Savunma Politikası incelenmektedir. Son olarak Suriye'nin Soğuk Savaş sonrası bölgedeki durumu ve bölgesel sorunlan, karar-alma mekanizması, askeri ve siyasi tecrübeleri ve Suriye'nin savunma politikası anlatılmaktadır. Üçüncü Bölümde, Suriye ile Yunanistan arasındaki yakınlaşma anlatılmakta; önceki bölümler üzerine analiz yapılırken Türkiye'nin girmesi muhtemel bir savaşta yaşanacak iki cepheliliğin yer, zaman ve gelişimi üzerinde durulmakta, İki Buçuk Savaş Stratejisi 'ne de dikkat çekilmektedir. Ek olarak, olası dış müdahaleler gözönünde bulundurularak, bu savaşa doğrudan ya da dolaylı etkileri tartışılmaktadır. Dördüncü Bölümde ise, üç ülkenin savunma politikaları sonucu ortaya çıkan silahlanma yansı kapsamında üç ülkenin askeri yetenekleri, savunma sanayilerindeki gelişmeler, teknoloji transferleri ile bu yansın sosyo-ekonomik maliyetine yer verilmektedir. Bu yolla, 'S-300' ve 'Kardak' krizleri ile Türkiye ile Suriye arasında savaşa yol açmak üzere olan Suriye'nin PKK'ya verdiği destek açıklanmaktadır. Aynca, Türkiye ile İsrail arasındaki savunma anlaşması ve siyasi yansımaları değerlendirilmektedir. Sonuç Bölümü'nde ise, Türkiye'nin kazanımları ve kayıpları tartışılmakta ve Türkiye'nin politikaları için bazı öneriler de getirilmektedir.Turkey found itself beside a region having hastily armament. Therefore, Turkey gave priority to the clasical power politics. Besides, After the Greco- Syrian partnership which was aimed at Turkey, a classical power contest occured. Through this contest, defense policies of Turkey, Greece and Syria, creating a two-fronts posture had important effects on the determination of the Turkish foreign policy. In the introduction of this research some basic subjects are examined to establish the connections between the defense policy and the foreign policy. Previously, concepts of war, national power and strategy which give meaning to the subject being drawn under the theoretical limitation are described, then Realism and Balance of Power comes. Then, the research period is looked through. In the second part, Turkey, Greece and Syria are examined in several views through the present data. First, Turkey's situation in the region after the Cold War and its perception of threat, its decision making mechanisms, foreign policy and defense policy are considered. Then, Greece's situation after the Cold War and its problems, its decision-making mechanisms, relatively role of the Greek Cypriots and the Greek defense policy are examined. Finally, Syria's position after the Cold War and its problems, decision-making mechanisms, military and political experience and the Syrian defence policy are explained. In the third part, Greco-Syrian approachment is explained; while it is analyzed on the basis of the previous chapters, the two fronts' place, time and course during the Turkish involvement in a probable war are given attention, and the 'Two and a Half Front Strategy' is also attracted.attention. Additionally, the expected effects of direct or indirect foreign interventions to this war are discussed. In the fourth part, under the scope of the arms race as an outcome of the three states' defense policies, their military capabilities, developments in their defense industries, their technology transfers, and the socio-economic costs of this race are included. By this way the crises like 'S-300' and 'Kardak' crises and the Syrian support to the PKK on which the war between Turkey and Syria was so close, are explained. Also, the Turkish-Israeli defense agreement, and its political reflections is evaluated. In conclusion, the gains and the losses of Turkey are discussed, and some suggestions are made for the Turkish policies
B.M. Barış Koruma Operasyonları neden başarısız olmaktadır? Somali'nin AMISOM (Somali Afrika Birliği Misyonu) vakası
No full textYirmi yılı aşan bir süredir Birleşmiş Milletler ve Afrika Birliği bloku dahil bölgesel ortakları, Somali Yarımadasında (Afrika Boynuzunda) farklı barış koruma operasyonları ile iştigal olmaktadır ve hedeflerine hala ulaşamamıştır. 1991 yılında, sivil savaş sonrası Somali eski hükümetini ve tüm kurumlarını çökerten kanlı bir kaosun içine sürüklenmiştir. Somali gibi çatışmaların içindeki yerlerde, barış ve güvenliği sağlamak için askeri operasyonları içermesine rağmen, BM sözleşmesinde barış koruma teriminden bahsedilmemektedir. Şuana kadar dünya genelinde sadece birkaç BM operasyonu kompleks durumları etkisiz hale getirebilmiştir. Bu çalışma özellikle de Somali'de devam eden BM destekli A.U. tarafından yönetilen barış koruma operasyonlarına odaklanarak, BM'in barış koruma operasyonlarının başarısızlıklarını incelemektedir. Ülkenin komşuları Kenya, Etiyopya ve Cibuti'dir. Bu çalışmanın amacı Somali ulusal ordusunun önemini ve bir ülkenin, barış koruma birlikleri gibi yabancı ellerin müdahale olması ile nasıl tam fonksiyon istikrar sağlanamayacağını ortaya koymaktır. Bu bağlamda, bu çalışma literatürden ve 1977 yılında gerçekleşen Etiyopya-Somali savaşında görev yapmış bir emekli askeri general ile yapılan ilave mülakattan alınan kalitatif verileri kullanmaktadır. Analiz göstermektedir ki, BM'nin Somali'ye yaklaşımı, artan terör saldırıları ve sivil ölümler ile sadece durumu daha da kötüleştirmektedir. Bu çalışmanın bulguları AMISOM'un ülke genelindeki kamplarında yardımlarını seks karşılığında yaptığını ortaya koymaktadır. Bu çerçevede bazı birlikler, düzenin yeniden inşa edilmesi ile ISIL ve Al-shabab gibi terör örgütlerinin yenilgiye uğratılmasında başlıca soruna sebep olan Somali ile bölgesel çatışmalar meselesine katkıda bulunmaktadır. Bu çalışma yabancı müdahalelerin mevcut lokal problemlerin varlığını uzattığı sonucuna varmıştır. AMISOM askerlerine sahip güçlü Somali ulusal ordusu ülkenin genel güvenliğini sağlamada şarttır.For more than two decades of efforts, the United Nations and its regional partners, including the African Union bloc, have been involved in various peacekeeping operations in the Horn of Africa, whose goals have not yet been achieved. Somalia was plunged into bloody chaos in 1991 following a civil war that toppled the former government and its entire establishment. The term peacekeeping is not mentioned in the UN charter, although it involves military operations in order to maintain peace and security in areas ridden by conflicts such as Somalia. Fewer UN operations have so far neutralized complex situations across the globe. The study investigates the failure of U. N's peacekeeping operations with a particular focus on the UN supported peacekeeping operations led by A.U that are still ongoing in Somalia. The country neighbors with Kenya, Ethiopia and Djibouti. The purpose of this study is to identify the importance of Somalia's national army and how a country fails in achieving effective stability through the involvement of foreign hands as such as peacekeeping troops. For this purpose, the study uses Qualitative data conducted in the literature and further discussion with a retired military general who participated in the 1977 Ethiopian-Somalia war. The analysis showed that the U. N's approach on Somalia has only deteriorated the condition with increased terror attacks and civilian deaths. The results found that the AMISOM exchanged their aid with sex at their camps across the southern parts of the country. In this regard, some of the countries that have contributed troops to the mission share territorial disputes with Somalia which is a major problem in restoring order and defeating the terror organizations such as ISIL and Al-Shabab. The study concludes that foreign interventions prolong existing local problems. Strong Somali national army with AMISOM troops is required to handle the overall country's securit
Hindistan ve İsrail'in Soğuk Savaş sonrası karmaşık stratejik karşılıklı bağımlılığı
No full text11 Eylül 2001 sonrasındaki olaylar, Batı Afrika'dan güney Filipinler'e uzanan önemli Müslüman nüfusa sahip ülkeler grubundan oluşan geniş ve çeşitli bir bölge olan Müslüman dünyasındaki siyasi ortamı dramatik bir şekilde değiştirdi. Dünya çapında. Müslümanların terörizmle bağlantılı herhangi bir şeyle "daimi şüpheliler" olarak oluşturulmuş paranoyası, karşı istihbarat güdümlü çabaları bölgesel sınırların ötesine yaymaya devam eden bir klişedir. Sistemik epistemik ırkçılık yoluyla sürdürülen bu ötekileştirme kampanyası, kendini 11 Eylül'den çok önce özellikle Filistin ve Keşmir'de gösterdi. Ve bu tür anlatı şiddeti sürekliliği, yalnızca Filistin ve Keşmir'in siyasi haklarını baltalamakla kalmaz, aynı zamanda Filistinli ve Keşmirli bedenleri öldürülebilir diğerleri olarak gerekçelendirir. Hindistan ve İsrail, kendi çatışma bölgelerinde birbirleriyle işbirliği yapıyorlar; Keşmir ve Filistin. İşbirliği, Keşmir ve Filistin halkına boyun eğdirmek için strateji ve taktik alışverişi şeklinde gerçekleşiyor. Bu çalışma, iki Devletin Devlet terörizmini yürüttüğü işbirliğinin sınırlarını, onu Batı öncülüğündeki 'teröre karşı savaş'ın küresel çerçevesine yerleştirerek tanımlamaktadır. Çalışma ayrıca, bu ittifakın Keşmir ve Filistin çatışmasında bulunan ortaklıklar aracılığıyla sürdürülen Keşmir ve Filistin üzerindeki etkisini de araştırıyor. Bu tez, Hindistan ve İsrail arasında değiş tokuş edilen savaş taktiklerinin metodolojilerini tanımlamayı amaçlamaktadır. Çalışma, soğuk savaş sonrası dönemde Hindistan ve İsrail'in karmaşık stratejik karşılıklı bağımlılığını sorgulamaya çağırıyor ve bunu Keşmir ve Filistin çatışması merceğinden yanıtlıyor.Events post 9/11, 2001 have dramatically altered the political environment in the Muslim world, a vast and diverse region comprising the band of countries with significant Muslim populations that stretches from West Africa to the southern Philippines, as well as Muslim communities and Diasporas scattered throughout the world. The crafted paranoia of Muslims as the 'perennial suspects' with anything linked to terrorism is a stereotype that continues to pervade counter-intelligence driven efforts across territorial boundaries. This sustained campaign of Otherization through systemic epistemic racism manifested itself long before 9/11 especially in Palestine and Kashmir. And the continuum of such narrative violence not only undermines the political rights of Palestine and Kashmir, but also produces a justification for Palestinian and Kashmiri bodies as killable others.India and Israel are cooperating with each other in their respective conflict zones; Kashmir and Palestine. The cooperation is taking place in the form of exchanging strategies and tactics to subjugate the people of Kashmir and Palestine. This study identifies the frontiers of cooperation, where in the two States carry out the State terrorism placing it in the global framework of Western-led 'war on terror'. The study also investigates the impact of this alliance on Kashmir and Palestine, which has been sustaining through the commonalities found in Kashmir and Palestinian conflict. This thesis aims to define the methodologies of war tactics being exchanged between India and Israel. The study calls into question the complex strategic interdependence of India and Israel during the post-cold war era and answers it through the lens of Kashmir and Palestinian conflict
Etiyopya'da İslam'ın güvenliklendirilmesi: İç eğilimlerin ve jeopolitiğin incelenmesi
No full textTarihsel olarak İslam'ın tehdit aracı olarak algılanması, günümüz Etiyopya'sının orta dağlık bölgelerindeki Hıristiyan seçkinlerin, Afrika Boynuzu'nun ezici çoğunluğu İslam toplumlarında bir Hıristiyan ulus-devleti yaratmaya çalıştığı ulus inşa projelerinin bir aracı olarak kullanıldı. Bu çalışma, yerel tezahürleri ve jeopolitik bağlamları vurgulayarak çağdaş Etiyopya'daki bu tür eğilimleri incelemektedir. Çalışma, araştırma sorularını ele almak için nitel içerik ve söylem analizi araştırma yöntemlerine ve Güvenlik Teorisi ve Bölgesel Güvenlik Kompleksi Teorisi teorik araçlarına dayanmaktadır. Bu çalışma, Etiyopya'da İslam'ın tehdit olarak algılanması ile Müslümanların yaşamlarını, daha geniş toplumsal etkileşim modellerini ve ilişkilerini etkileyen, politika yönelimleri ve kurumsal uygulamaları irdeler. Etiyopya'da İslam'ın tehdit algısı, devletin ulusal güvenliğini korumak için retorik olarak yürütülüyor. Bununla birlikte, İslam etrafındaki güvenlik söylemleri ve bunu takip eden politikalar, insan hakları ihlalleri, toplumsal güvensizlik ve toplumlar arası şiddet ve ulusal kargaşa üretti. Bu çalışma, güvenlik teorisinin, gerçekleşmesi için hedef kitlenin tehdit olgusu iddiasıyla hareket etmektedir. Bu çalışmanın bulguları, demokratik olmayan siyasi sistemlerde ve kültürlerde, aktörlerin olağanüstü güvenlik politikaları uygulamak için genel kamuoyunun onayına ihtiyaç duymadığını göstermektedir. Bu tür bağlamlarda, güvenlik değerlendirilmesi, kamuoyu onayından çok, güvenlik politikaları ve uygulamaları tarafından üretilen muhalif seslere dayanmaktadır. Güvenlik konusunu muhalifler açısından değerlendirmek, güvenlik çalışmalarının insan güvenliğine öncelik vermesine ve karmaşık güvenlikleştirme olgusunu seçkinler düzeyindeki retoriğe indirgememesine olanak tanır.Historically securitization of Islam was used as a tool in a nation-building project whereby Christian elites in the central highlands of today's Ethiopia attempted to create a Christian nation-state among the overwhelmingly Islamic societies of the Horn of Africa. This study examines such trends in contemporary Ethiopia by emphasizing domestic manifestations and geopolitical contexts. To address the research questions, the study relies on content and discourse analysis as a qualitative research method and theoretical tools of Securitization Theory and Regional Security Complex Theory. This study discovers that securitization of Islam in Ethiopia occurs in the forms of speech acts, policy orientations, and institutional practices that affect the lives and relations of Muslims and the patterns of broader societal interactions in Ethiopia. Securitization of Islam in Ethiopia is conducted rhetorically to safeguard the state's national security. However, the security discourses around Islam and ensuing policies have produced insecurities, human rights violations, societal distrust and inter-communal violence, and national mayhem. This study departs from the claim of securitization theory that the audience's threat validation is a necessity for securitization to occur. The findings of this study demonstrate that in non-democratic political systems and cultures, securitizing actors do not need the general public's approval to implement extraordinary security policies. In such contexts, the evaluation of securitization is based on dissident voices produced by securitization policies and practices than a mere audience approval. Evaluating securitization in terms of dissidents enable security studies to prioritize human security and not reduce the complex phenomenon of securitization to elite-level rhetoric
The role of think tanks in public diplomacy: A study of SETA, GMF and SWP
No full textBu çalışmada düşünce kuruluşlarının kamu diplomasisindeki rolleri incelenmiştir. Bu çerçevede Türkiye, ABD ve Almanya çalışmada karşılaştırılmalı olarak çalışılmış ve böylelikle her ülkeden de birer düşünce kuruluşu örneklem olarak tercih edilmiştir. Kendi ülkelerinin içinde ve dışında bilinirlikleri ve saygınlıkları olan, aynı zamanda faaliyetleri itibariyle diğer düşünce kuruluşlarına nazaran görece çeşitlilikleri bulunan Türkiye menşeili Siyaset, Ekonomi ve Toplum Araştırmaları Vakfı (SETA), ABD menşeili Amerika Birleşik Devletleri Alman Marshall Fonu (German Marshall Fund of the United States-GMF) ve Almanya menşeili Alman Uluslararası ve Güvenlik İşleri Enstitüsü (Stiftung Wissenschaft und Politik-SWP) incelenmiştir. Patrick Köllner'in uluslararası ilişkilerde düşünce kuruluşlarının: - Salon işlevi görme ve kişi odaklı iletişim kanalları oluşturma, - Uluslararası ilişkiler çalışmaları hakkında kamuoyunu bilgilendirme, araştırma brokerliği yapma, - Uluslararası ve küresel meseleler hakkında ulusal ve uluslararası gündem oluşturma, - Gayr-ı resmi diplomatik ilişkiler geliştirme, - İkinci görüş sunma, - Danışmanlık işlevi görerek stratejik söylemleri doğrudan etkileme, - Yarı otoriter rejimleri meşrulaştırma ve entelektüel amigoluk yapma, - Düşünce ihraç etme, - Uluslararası ilişkiler ve stratejik araştırmalar anlayışının oluşmasına katkıda bulunma, - Diplomatik eğitimler sunma ve uluslararası ilişkiler eğitim programları yaparak öğrencilere mentörlük etme, rolleri esas alınarak örneklem olarak alınan kurumların kamu diplomasisi bağıntısı araştırılmıştır. Bu doğrultuda çalışmanın iki sorusu bulunmaktadır: 1. Düşünce kuruluşları yürüttükleri faaliyetlerle bir kamu diplomasisi aktörü müdür? 2. Düşünce kuruluşlarının kamu diplomasisi yapım süreçlerinde üstlendikleri roller nelerdir? Birinci soru bağlamında çalışmanın temel hipotezi: sivil inisiyatif olma özelliği bakımından düşünce kuruluşları kamu diplomasisinde birer aktördür. İkinci soru bağlamında çalışmanın temel hipotezi: Köllner'in düşünce kuruluşlarına uluslararası ilişkiler bağlamında atfettiği roller, örneklem düşünce kuruluşları tarafından kamu diplomasisi faaliyeti kapsamında oynanmaktadır. Çalışmanın hipotezlerini sorgulamak için karma bir araştırma yöntemi takip edilmiş ve "literatür taraması", "içerik analizi" ve "niteliksel araştırma" yöntemleri kullanılmıştır. Araştırmanın literatür taraması kısmını diplomasi, kamu diplomasisi ve düşünce kuruluşları oluşturmuştur. İçerik analizi kısmını üç kurumun web sayfaları ve medya yansımaları, rapor, dergi, konferans, panel ve sempozyum bildirileri oluşturmuştur. Son olarak niteliksel araştırma kısmını ise düşünce kuruluşlarının yetkilileri, kamu diplomasisi kurumlarında, düşünce kuruluşlarında görev alanlar ve akademisyenlerden oluşan 13 kişi ile derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Araştırmanın bulguları ışığında ulaşılan sonuca göre düşünce kuruluşları politika uygulayıcılarının politika oluşturmalarında yardımcı kuvvet rolü oynayabilirler. Sivil inisiyatifler olmaları hasebiyle de düşünce kuruluşlarının kamu otoritelerine oranla hareket serbestiyetleri yüksektir. Ayrıca bu çalışmada düşünce kuruluşlarının yardımcı kuvvet rolü oynamalarından hareketle bu organizasyonlar için "Akıncı Birlik" kavramsallaştırması önerilmektedir. Üç farklı ülkede bulunan GMF, SETA ve SWP'nin kamu diplomasisi faaliyetlerinde birer aktör oldukları tez çalışmasının bulgusudur. Ayrıca söz konusu düşünce kuruluşlarının faaliyetlerinin katkısı menşei ülkelerinin siyasi, iktisadi ve sosyal durumlarına göre değişmektedir. Buradan hareketle söz konusu ülkelerin sert güç yerine yumuşak güç bağlamında kamu diplomasisinde düşünce kuruluşlarını bir paydaş olarak görmesi kendilerine uluslararası ilişkilerde avantaj sağlayacaktır.The study emphasizes the role of think tanks in public diplomacy. In this context, the Turkey, United States of America, and Germany case studies have been examined. A think tank organization sample was picked from each country to test the relevance of the research hypothesis. The well renowned and prestigious think tank organizations of Foundation for Political, Economic and Social Research (SETA), German Marshall Fund of the United States (GMF) and, The German Institute for International and Security Affairs (Stiftung Wissenschaft und Politik-SWP) has been studied. The relationship of public diplomacy of institutions gained as an example has been investigated based on the following roles of think tanks organizations in international relations developed by Patrick Köllner. According to Köllner, think tank organizations: - Should have salon function and create person-oriented communication channels. - Also need to inform the public about international relations studies. - Act as a research broker. - Set national and international agendas on international issues. - Develop informal diplomatic relations. - Presenting second opinions. - Directly influencing strategic discourses by acting as consultants. - Legitimizing semi-authoritarian regimes and intellectual cheerleading. - Exporting ideas. - Contributing to the formation of an understanding of international relations and strategic research. - Offering diplomatic training and mentoring students by providing international relations training programs. In this direction, the study develops two essential questions: 1. Are think tanks actors of public diplomacy with the activities they conduct? 2. What are the roles of think tanks in building public diplomacy? The first question is leading to the study's main hypothesis, which is: to be a civil initiative, think tanks are actors in public diplomacy. While the second question introduces another aspect of the research's hypothesis: The roles that Köllner attributes to think tanks in international relations are played by sample think tanks within public diplomacy activities. A combination of "literature review", "content analysis" and "qualitative research" is followed in the thesis study. The literature review comprises the investigation of notions such as diplomacy, public diplomacy, and think tanks as a part of the research. The content analysis makes up for the three institutions' websites browsing, media reflections, reports, magazines, conferences, panels, and symposiums' examination. The qualitative research part was conducted with in-depth interviews with 13 people representing official spokespersons of think tanks, public diplomacy institutions, former think-tankers, and academics. According to the conclusion reached considering the findings of the research, think tanks can play an auxiliary power role in policymaking by same-field practitioners. Since they are civil initiatives, think tanks have higher freedom of action compared to state authorities. Besides, the conceptualization of "Akıncı Unity" is recommended in this study for think tanks based on their role as an auxiliary force. The case of GMF, SETA and SWP organizations as actors in public diplomacy activities in the three different countries constitutes the findings of a thesis study. The contribution of these think tanks' activities varieties according to the political, economic, and social situation in their countries. From here, it will give them an advantage in international relations if countries consider the think tanks institutions a stakeholder in public diplomacy linked to the soft power context rather than hard power
Turkiye-Libya relations in the context of Turkey's East Mediterranean energy policies in the AK Party period
No full textGenel olarak enerji arz ve talebinin farklı coğrafyalarda bulunması devletlerarası ilişkileri zorunlu kılmıştır. Özellikle 2000'li yılların başlarından itibaren Doğu Akdeniz'de hidrokarbon rezervlerinin keşfedilmesi, bölgesel ve küresel aktörler eksenli bir enerji paylaşım mücadelesini de beraberinde getirmiştir. GKRY'nin adanın tek temsilcisiymiş gibi KKTC'nin haklarını görmezden gelerek tek taraflı MEB anlaşmaları yapması, Yunanistan'ın adaları esas alarak ve GKRY ile bir MEB anlaşması yaparak Türkiye'yi Antalya körfezine hapsetme arzusu bölgede yaşanan başlıca sorunlardan olmuştur. Kıyıdaş devletlerden Yunanistan, GKRY, İsrail ve Mısır bir araya gelerek bir blok oluşturulmuş, Türkiye bölgede yalnızlaştırılmak istenmiştir. Küresel güçlerin, özellikle AB'nin enerji kaynak çeşitliliğini artırmak istemesi, bölgesel aktörlerin ise keşfedilen kaynakları Avrupa'ya pazarlamak istemesi ortak çıkar ilişkisi içinde bölgesel ve küresel aktörleri bir araya getirmiş böylece küresel aktörlerin dikkati de bölgeye çekilmiştir. Yine bu amaç doğrultusunda hidrokarbon sahaları bahse konu devletlerce parsellere ayrılmış ve küresel enerji şirketlerine ruhsatlandırılarak bu denklemin içine enerji şirketleri de dahil edilmiştir. 2019 yılında Türkiye'nin Libya ile yapmış olduğu deniz alanlarına ilişkin sınırlandırma anlaşması bölgedeki tüm dengeleri değiştirmiş ve Türkiye-KKTC-Libya'dan oluşan yeni bir bloğu meydana getirmiştir. Libya ile kadim ilişkilere sahip olan Türkiye, yakalamış olduğu bu çıkışla birlikte bölgede yalnız olmadığını ve kendisinin bu enerji denkleminin dışında tutulamayacağını ortaya koymuştur. Oluşan bu blokla birlikte Türkiye'nin bölgesel ve küresel aktörlere karşı daha aktif bir politika izleyebilmesinin önü açılmıştır.In general, the energy supply and demand in different geographies obliged interstate relations. In particular since the early 2000s, the discovery of hydrocarbon reserves in the Eastern Mediterranean has brought along an energy sharing struggle based on regional and global actors. The main problems experienced in the region were the Greek Cypriot Administration's unilateral EEZ agreements, ignoring the rights of the TRNC as if it was the only representative of the island, and Greece's desire to imprison Turkiye in the Antalya Bay by making an EEZ agreement with the Greek Cypriot Administration based on the islands. The riparian states Egypt, Israel, Greek Cypriot Administration and Greece came together to form a bloc and it was desired to isolate Turkiye in the region. Global powers, especially the EU's desire to increase its energy resource diversity, and regional actors' desire to market the discovered resources to Europe, brought together regional and global actors in a relationship of common interest, thus attracting the attention of global actors to the region. Again, for this purpose, hydrocarbon fields were divided into parcels by the states in question and licensed to global energy companies, and energy companies were included in this equation. The restricted agreement on maritime areas that Turkiye signed with Libya in 2019 changed all the balances in the region and created a new bloc consisting of Turkiye-TRNC-Libya. Turkiye, which has long-standing relations with Libya, has proved that Turkiye is not alone in the region with this exit it has captured, and it cannot be excluded from this energy equation. With this bloc, Turkiye has paved the way for a more active policy towards regional and global actors
From geopolitics to astropolitics: Space as a hegemonic competition area
No full text21. yüzyılda uzay, teknolojik ilerlemelere bağlı gelişen sistem ve uygulamaların insanoğlunun gündelik yaşamındaki kazandığı rolden ötürü insanlık tarihinde hiç olmadığı kadar önemli bir hale gelmiştir. Dahası uzay, kendini devletlerin başta roket, uydu ve bilişim gibi yüksek teknoloji gerektiren sektörlere yapmış oldukları yatırımlarda gösterdiği şekliyle, ona erişebilen ve onu kullanabilenlere büyük imkânlar ve güç sunmuş, tam da bu sebeple devletler arasında yeni bir hegemonik rekabet alanı olmuştur. Bu araştırma da astropolitik bağlamda yaşanan hegemonik rekabeti ve dinamiklerini anlamaya çalışmaktadır. Hegemonya kavramı üzerine kuram inşa eden Robert W. Cox'un neo-Gramscian perspektifi uzayda yaşanan hegemonik rekabeti anlamak için önemli metodolojik olanaklar sunmuştur. Cox, yapılar değiştikçe fikirlerin, kurumların ve maddi kaynakların fiili karışımının da zamanla değişeceğini varsaymaktadır. İşte bu varsayım tezde inşa edilen neo-Gramscian astropolitik tasavvurunun temelini teşkil etmiştir. Bu araştırmada, Cox'un tarihsel yapılar yaklaşımının sacayağını ve aynı zamanda bu tezin metodolojisini oluşturan fikirler, kurumlar ve maddi kaynaklar üçgeni kullanılarak ABD, Rusya ve Çin arasında yaşanan uzay rekabetine ilişkin önemli bulgular elde edilmiştir. Cox'un kuramının temel varsayımları doğrultusunda üç ülke üzerine yapılan ampirik sorguda, astropolitik bağlamdaki hegemonik rekabetin, karar vericilerin sahip olduğu fikirlerin yapılan yasal düzenlemeler ile politika haline gelmesi ve bunların kurumlar tarafından yürütülmesi neticesinde geliştirilen maddi kaynaklar ile şekillendiği görülmüştür.In the 21st century, space has become an increasingly important for history of mankind, due to the developing systems and practices related to technological advances in the daily life of human beings. Moreover, space has provided great opportunities and power to those who can access and use it, as they have been demonstrated in states' investments in sectors that require high technology, such as rocket, satellite and IT technology, and therefore, it has emerged as a new hegemonic competition area between states. In this context, this study aims to understand hegemonic competition and its dynamics in astropolitics context. Robert W. Cox's neo-Gramscian perspective of the hegemony provided important methodological opportunities to understand the hegemonic competition in space. Cox assumes that the mixture of ideas, institutions, and material resources will change over time as structures change. This assumption constitutes the basis of the neo-Gramscian astropolitics vision constructed in the thesis. In this research, by using the triangle of ideas, institutions and material resources that constitutes the trivet of Cox's method of historical structures as well as the methodology of this thesis, significant findings are obtained regarding the space competition between the USA, Russia and China. In the empirical research conducted on these three countries in line with the basic assumptions of Cox's theory, it is seen that hegemonic competition in the astropolitics context was shaped by the material resources developed as a result of the decision-makers' ideas becoming politics with legal regulations and their execution by institutions
Going Beyond Counting First Authors in Author Co-citation Analysis
Get PDFThe present study examines one of the fundamental aspects of author co-citation analysis (ACA) - the way co-citation
counts are defined. Co-citation counting provides the data on which all subsequent statistical analyses and mappings
are based, and we compare ACA results based on two different types of co-citation counting - the traditional type that
only counts the first one among a cited work's authors on the one hand and a non-traditional type that takes into
account the first 5 authors of a cited work on the other hand. Results indicate that the picture produced through this non-traditional author co-citation counting contains more coherent author groups and is therefore considerably clearer. However, this picture represents fewer specialties in the research field being studied than that produced through the traditional first-author co-citation counting when the same number of top-ranked authors is selected and analyzed. Reasons for these effects are discussed
Variations on the Author
Get PDF“Variations on the Author” discusses two of Eduardo Coutinho’s recent films (Um Dia na Vida, from 2010, and Últimas Conversas, posthumously released in 2015) and their contribution to the general question of documentary authorship. The director’s filmography is characterized by a consistent yet self-effacing form of authorial self-inscription: Coutinho often features as an interviewer that rather than express opinions propels discourses; an interviewer that is good at listening. This mode of self-inscription characterizes him as an author who is not expressive but who is nonetheless markedly present on the screen. In Um Dia na Vida, however, Coutinho is completely absent form the image, while Últimas Conversas, on the contrary, includes a confessional prologue that moves the director from the margins to the center of his films. This article examines the ways in which these works stand out in the filmography of a director who offers new insights into the notion of cinematic authorship
- …
