245 research outputs found
"Sökum Síonar get ég ekki þagað og vegna Jerúsalem, ekki verið hljóður..." (Jesaja 62.1) Kenning Berhard Duhm um Tritojesaja, einn rithöfund að köflunum 56-66 í Jesajaritinu, skoðuð og metin í ljósi rannsóknarsögu Tritojesajaritsins
No full textÞessi ritgerð ræðir hugmyndir gamlatestamentisfræðingsins Bernhard Duhm (1847 – 1928), sem hann setti fram í bók sinni Das Buch Jesaia árið 1892 um einn höfund að Jesaja 56-66, sem hann nefndi Tritojesaja. Höfundur ritgerðarinnar vegur og metur kenningu Duhm í ljósi rannsóknarsögu Jesaja 56-66 fram til dagsins í dag. Niðurstaða hans er sú, að ekki sé um einn höfund að ræða sem nefna megi Tritojesaja. Ritið eins og það er í Ritningunni, er árangur margra ritstýringa, þar sem efni frá mörgum höfundum hafi meðvitað verið niðurskipað með skýra sýn í huga. Höfundur er sammála mörgum gamlatestamentisfræðingum, að ef um einn spámann sé að ræða, þá sé hann að finna í Jesaja 60-62. Tritojesajaritið hafi fasta og sterka bygginu með miðlægan kjarna, kafla 60-62. Aðrir textar Tritojesajaritsins séu verk ókunnra höfunda, sem ritstjórar hafi skipað niður í eina heild eins og við höfum hana í Biblíunni.This treatise discusses the idea of the Old testament scholar Bernhard Duhm (1847 – 1928), that there is only one author behind Isaiah 56-66, which he presented 1892 in his book Das Buch Jesaia and called Trito-Isaiah.The author of this treatise evaluates Duhm‘s theory, in the light of the research history on Jesaia 56-66, from 1892 to the present. His conclusion is, that there is no single author to find there, which we can call Trito-Isaiah. Instead the book is, as we find it in the Bible mainly the result of many redactions of textst from many authors. The Trito-Isaiah book is thoroughly constructed with clear vision in mind.
The author agrees with many Old testament scholars, that if there is any single prophet in Isaiah 56-66, then he appears in Isaiah 60-62. The Tritojesajabook has a strong composition with the central core in chapters 60-62. Other texts of the Trito-Isaiah book derive from several other authors, which redactors have taken and assembled in whole we have in the Bible
On Wiener index and variants of Szeged index of single-walled titania nanotubes TiO2(m,n)
No full textTopological indices are numerical parameters of a graph which characterize its topology and are usually graph invariant. There are certain types of topological indices such as degree based topological indices,
distance based topological indices and counting related topological indices etc. These topological indices correlate certain
physico-chemical properties such as boiling point, stability and strain energy etc. of
chemical compounds.\\
In this paper we compute an exact expression of Wiener index, vertex-Szeged index, edge-Szeged
index and total-Szeged Index of single walled titania nanotubes by using the cut-method for all values of and .The accepted manuscript in pdf format is listed with the files at the bottom of this page. The presentation of the authors' names and (or) special characters in the title of the manuscript may differ slightly between what is listed on this page and what is listed in the pdf file of the accepted manuscript; that in the pdf file of the accepted manuscript is what was submitted by the author
Maður Fólksins: Fjögur dæmi úr bandarískri stjórnmálasögu um popúlíska stjórnmálamenn
No full textTilgangur þessarar ritgerðar er að sýna fram á að lýðhyggja hafi verið til staðar í bandarískum stjórnmálum í gegnum tíðina og hvernig lýðhyggjusinnar nýta sér þekkingu og aðferða þeirra eldri í dag. Rannsóknarspurning ritgerðarinnar er hvort lýðhyggja hafi verið viðloðandi bandarískar kosningar. Til að svara því verður farið gróflega yfir stjórnmálaferil Theodore Roosevelt, Franklin D. Roosevelt, Huey Long og Donald Trump. Hugtakið lýðhyggja verður jafnframt útskýrt og leitast eftir því að greina lýðhyggjueinkenni stjórnmálamannanna. Þá verður einnig leitast eftir því að gefa betri mynd af því hverjir notast við lýðhyggju í störfum sínum og hverjir séu í raun lýðhyggjusinnar eða lýðskrumarar.This study focuses on two things. First of all, how American politicians have used populism,and also how today‘s populist builds upon older populist‘s work. Thus the research question is have American politicians used populism over the years. The study covers the political
careers of Theodore Roosevelt, Franklin D. Roosevelt, Huey Long and Donald Trump. The author then describes what populism is and how different academics have approached populism. Finally the author uses those definitions of populism to determine if these politicians simply used populism on a few occasions, or if they are populists themselves
Heteroglossia in Choukri’s Al-Khubz al- Hafi: A Reflection on Moroccan Plurilingualism
No full textLanguage is not only a means of communication but also a symbol of identity.The languages people master and use determine not only their ethnic group, geographical region, and level of education but also their socioeconomic status and the identity that they claim.Like in the plurilingual[i] Society many languages are in contact in Morocco, and people have to code-switch and, or code-mix vernacular, official, and foreign languages.This article aims to investigate the use of languages, namely Darija, Amazigh[ii], Spanish and Modern Standard Arabic in Mohamed Choukri’s (1982) autobiography, Al-Khubz al-Ḥāfī within Bakhtin’s (1981) model, known as Heteroglossia, which views language as a sociocultural phenomenon.The paper also uses Habemas’ (1991) concept of “public space” to determine the domains of the use of languages.The significance of this study lies in its exploration of language use through the analysis of a literary text.Many sciences fields like linguistics, literature, sociolinguistics , and sociology are in contact in this study.The main question of this study is: How is pluriligualism represented in Choukri’s Al-Khubz al-Ḥāfī?.The linguistic analysis of the novel reveals the plurilingual profile of the author and Morocco and the ways all the existing languages interact.</p
Monte-Carlo method and non-linearities : from radiative transfer physics to gas kinetics
No full textEn physique du transport, en particulier en physique du transfert radiatif, la méthode de Monte-Carlo a été développée à l'origine comme la simulation de l'histoire d'un grand nombre de particules, dont on déduit des observables moyennes. Cette méthode numérique doit son succès à plusieurs qualités : une gestion naturelle des espaces des phases aux nombreuses dimensions, une erreur systématique nulle par rapport au modèle physico-mathématique, les intervalles de confiance donnés avec les résultats, une capacité à prendre en compte simultanément de nombreux phénomènes physiques, la possibilité de calcul de sensibilités simultané, et une parallélisation aisée. En cinétique des gaz, les particules collisionnent entre elles et non pas avec un milieu extérieur ; on dit que leur transport est non-linéaire. Ces collisions mutuelles mettent en défaut l'approche évoquée ci-dessus de la méthode de Monte-Carlo ; car pour simuler des trajectoires indépendantes de multiples particules et ainsi estimer leur distribution, il faut connaître au préalable exactement cette même distribution...Cette thèse fait suite à celles de Jérémi DAUCHET (2012) et de Mathieu GALTIER (2014), consacrées au transfert radiatif. Entre autres travaux, ces auteurs montraient comment la méthode de Monte-Carlo peut s'accommoder de non-linéarités, en gardant son formalisme et ses spécificités habituelles. Les non-linéarités alors franchies étaient respectivement une loi de couplage chimie/luminance, et la dépendance de la luminance envers le coefficient d'absorption. On essaie dans ce manuscrit d'outrepasser la non-linéarité du transport. Pour cela, nos principaux outils sont un suivi des particules en remontant le temps, basé sur des formulations intégrales des équations de transport, formulations largement inspirées des algorithmes dits à collisions nulles. Nous montrons, sur plusieurs exemples académiques, que nous avons en effet étendu la méthode de Monte-Carlo à la résolution de l'équation de Boltzmann. Ces exemples sont aussi l'occasion de tester les limites de ce que nous avons mis en place. Les résultats les plus marquants sont certainement l'absence totale de maillage dans la méthode numérique, ainsi que sa capacité à calculer correctement les quantités de particules de haute énergie cinétique (toujours peu nombreuses par rapport au total, en cinétique des gaz). Au-delà des exemples fournis, ce manuscrit est voulu comme un essai de formalisme et une exploration des bases de la méthode développée. L'accent est mis sur les raisonnements menant à la mise au point de la méthode, plutôt que sur les implémentations particulières qui ont été abouties. La méthode est encore, aux yeux de l'auteur, largement susceptible d'être retravaillée. En particulier, les temps maximaux sur lesquels l'évolution des particules est calculable, qui constituent la faiblesse principale de la méthode numérique développée, peuvent sûrement être augmentés.In transport physics, especially in radiative transfer physics, the Monte-Carlo method has been originally developed as the simulation of the history of numerous particles, from which are deduced mean observables. This numerical method owes its success to several qualities : a natural management of many-dimensional phase space, a null systematic error away from the mathematical and physical model, the confidence intervals given with the results, an ability to take into account simultaneously numerous physical phenomenons, the simultaneous sensitivities calculating possibility, and an easy parallelization. In gas kinetics, particles collide each other, not with an external fixed medium ; it is said that their transport is non-linear. These mutual collisions put out of action the aforesaid approach of the Monte-Carlo method ; because in order to simulate the independent trajectories of multiple particles and thus estimate their distribution, this distribution must beforehand be exactly known...This thesis follows on from those of Jérémy DAUCHET (2012) and of Mathieu GALTIER (2014), dedicated to radiative transfer physics. Between other works, these authors have shown how the Monte-Carlo method can bear non-linearities, while keeping its customary formalism and specificities. The then overcome non-linearities were respectively a chemistry/irradiance coupling law, and the dependence of the irradiance toward the absorption coefficient. We try in this manuscript to overcome the non-linearity of the transport. In this aim, our main tools are a reverse following of particles, based on integral formulations of the transport equations, formulations largely inspired from the so-called null collisions algorithms. We show, on several academic examples, that we have indeed extended the Monte Carlo method to the resolution of the Boltzmann equation. These examples are also occasions to test the limits of what we have built. The most noteworthy results are certainly the absence of any mesh in the numerical method, and its capacity to calculate correctly the high-speed particles quantities (always rare compared to the total, in gas kinetics). Beyond the given examples, this manuscript is wanted as a formalism attempt and an exploration of the developed method basics. The focus is made on the reasoning leading to the method, rather than on particular implementations which have been realized. In the eyes of the author, the method is still largely reworkable. In particular, the maximal times on which the evolution of particles is computable, which constitute the main weakness of the developed numerical method, can surely be increased
Eru Píratar hægri eða vinstri flokkur? : samanburður og greining á stefnuskrám Pírata og annarra stjórnmálaflokka á þingi.
No full textHöfundur getur þess í upphafi að rót hafi komist á merkingu flokka á hinum hefðbundna kvarða, vinstri og hægri, sem rekja má til stéttaþings í Frakklandi á 18.öld. Afstöður stjórnmálaflokka til málefna þverskera hin hefðbundnu vinstri/hægri gildi, og nokkuð ber á að nýjar stjórnmálastefnur ryðji sér til rúms þar sem staðsetning þeirra á hægri/vinstri kvarða stjórnmála er óljós.
Svo er einnig um hið nýja afl í íslenskum stjórnmálum, Pírata, sem sópað hafi til sín fylgi, þótt Píratar hafi ekki enn skilgreint sig jafn ítarlega og aðrir, eldri stjórnmálaflokkar.
Höfundur setur því upp þá rannsóknarspurningu hvar Píratar eru staddir á vegi stjórnmálanna, hvaða afstöðu þeir taka í helstu málaflokkum eftir yfirlýsingum þeirra á vefsíðu þeirra að dæma. Hann leyfir sér síðan með aðferðafræði orðræðugreiningar í huga að gefa einstökum stjórnmálaflokkum einkunnir að eigin huglægu mæti á grundvelli stefnuyfirlýsinga þeirra og setur það mat síðan upp í samantektir, þar sem greina megi vinstri-hægri halla þeirra.
Ekki kemur þá á óvart að flokkarnir raði sé í ákveðna röð þar sem VG er lengst til vinstri og Sjálfstæðisflokkur lengst til hægri.
Náin skoðun á stefnumiðum Pírata leiðir í ljós að þeir séu miðjuflokkur með nokkurn vinstri halla. Galli er á að Píratar hafi ekki tekið afstöðu í mikilvægum málaflokkum, s.s. utanríkismálum, sem torveldar að merkja þeim stað á stjórnmálakvarðanum.The author observes at the beginning that the traditional method of identifying political parties on the traditional scale of left and right had its origin in the Estates-General in France in the 18th century.
Of late, the political positions of individual parties have begun to traverse the traditional left-right values, and new political directions have emerged in many countries that are difficult to place on the left-right scale.
This also applies to the new political party in Iceland, the Pirates, that has attracted a very large following despite not having clearly spelled out its position in the same detail as other, older political parties.
The author therefore poses the research question where the Pirates can be placed in the political spectrum and inquires in detail where they can be identified on the basis of their own policy postures in comparison with other Icelandic political parties.
The author grades the political parties on a scale of minus 2.5 to the left and plus 2.5 on the right and assigns grades to positions of individual parties, including the Pirates, along that scale.
Such grades are assigned purely on the basis of the subjective assessment of the author, based on the policy platforms of the parties. This assessment is then summarized in order to identify the position of the parties on a left-to-right scale.
It comes as no surprise that the parties line up with the Left Greens furthest on the left and the Independence Party furthest to the right. A close inspection of the policy statements of the Pirates places them somewhere in the middle, leaning slightly to the left.
The shortcoming of this analysis is that the Pirates have not taken positions on important issues, such as in foreign affairs, which makes it difficult to place them precisely in the political spectrum
Recommended from our members
Eru Píratar hægri eða vinstri flokkur? : samanburður og greining á stefnuskrám Pírata og annarra stjórnmálaflokka á þingi.
No full textHöfundur getur þess í upphafi að rót hafi komist á merkingu flokka á hinum hefðbundna kvarða, vinstri og hægri, sem rekja má til stéttaþings í Frakklandi á 18.öld. Afstöður stjórnmálaflokka til málefna þverskera hin hefðbundnu vinstri/hægri gildi, og nokkuð ber á að nýjar stjórnmálastefnur ryðji sér til rúms þar sem staðsetning þeirra á hægri/vinstri kvarða stjórnmála er óljós.
Svo er einnig um hið nýja afl í íslenskum stjórnmálum, Pírata, sem sópað hafi til sín fylgi, þótt Píratar hafi ekki enn skilgreint sig jafn ítarlega og aðrir, eldri stjórnmálaflokkar.
Höfundur setur því upp þá rannsóknarspurningu hvar Píratar eru staddir á vegi stjórnmálanna, hvaða afstöðu þeir taka í helstu málaflokkum eftir yfirlýsingum þeirra á vefsíðu þeirra að dæma. Hann leyfir sér síðan með aðferðafræði orðræðugreiningar í huga að gefa einstökum stjórnmálaflokkum einkunnir að eigin huglægu mæti á grundvelli stefnuyfirlýsinga þeirra og setur það mat síðan upp í samantektir, þar sem greina megi vinstri-hægri halla þeirra.
Ekki kemur þá á óvart að flokkarnir raði sé í ákveðna röð þar sem VG er lengst til vinstri og Sjálfstæðisflokkur lengst til hægri.
Náin skoðun á stefnumiðum Pírata leiðir í ljós að þeir séu miðjuflokkur með nokkurn vinstri halla. Galli er á að Píratar hafi ekki tekið afstöðu í mikilvægum málaflokkum, s.s. utanríkismálum, sem torveldar að merkja þeim stað á stjórnmálakvarðanum.The author observes at the beginning that the traditional method of identifying political parties on the traditional scale of left and right had its origin in the Estates-General in France in the 18th century.
Of late, the political positions of individual parties have begun to traverse the traditional left-right values, and new political directions have emerged in many countries that are difficult to place on the left-right scale.
This also applies to the new political party in Iceland, the Pirates, that has attracted a very large following despite not having clearly spelled out its position in the same detail as other, older political parties.
The author therefore poses the research question where the Pirates can be placed in the political spectrum and inquires in detail where they can be identified on the basis of their own policy postures in comparison with other Icelandic political parties.
The author grades the political parties on a scale of minus 2.5 to the left and plus 2.5 on the right and assigns grades to positions of individual parties, including the Pirates, along that scale.
Such grades are assigned purely on the basis of the subjective assessment of the author, based on the policy platforms of the parties. This assessment is then summarized in order to identify the position of the parties on a left-to-right scale.
It comes as no surprise that the parties line up with the Left Greens furthest on the left and the Independence Party furthest to the right. A close inspection of the policy statements of the Pirates places them somewhere in the middle, leaning slightly to the left.
The shortcoming of this analysis is that the Pirates have not taken positions on important issues, such as in foreign affairs, which makes it difficult to place them precisely in the political spectrum
Ullr: A God on the Edge of Memory
No full textThe author sets out to provide a comprehensive overview of all source material, previous research and overarching theories with regard to the Nordic god Ullr, known primarily from the Snorra Edda as a god of bows and skiing, and from Swedish and Norwegian place names as an archaic god whose cult was abandoned before the Viking Age. It is demonstrated that there is significant reason to doubt various aspects of the claims made by Snorri Sturluson in regard to the god, and especially those of the relation between Ullr and Sif. Among other things, the evidence given for the theories of Ullr’s relation to Freyr, his status as a sun god, and his association with law and justice is explored. The author investigates furthermore the possibility of Old West Norse *Ullinn existing in a contracted genitive form Ulls in a 10th century skaldic kenning, something also implied by the Scandinavian variations of the Icelandic anatomical term ullinseyru, and other factors. It is also postulated that a variety of factors suggest, that the extant evidence from various sources in regard to Ullr reflects two stages of the god’s role in religious worship, and that future research must focus on settling the problematic relation between Snorri’s account of the god, and the indications presented in place names.Höfundur leitast við að gefa heildstætt yfirlit yfir allar tiltækar heimildir, fyrri rannsóknir og helstu kenningar um norræna guðinn Ull. Samkvæmt Snorra-Eddu er hann einkum bogaás og skíðagoð og sænsk og norsk örnefni benda eindregið til þess að um sé að ræða ævafornan guð sem hætt hefur verið að dýrka fyrir víkingaöld. Sýnt er fram á að veruleg ástæða er til að efast um ýmislegt af því sem Snorri Sturluson staðhæfir í sambandi við goðið og þá sérstaklega það sem snertir tengsl Ullar og Sifjar. Rannsóknin beinist meðal annars að vitnisburði sem leitt hefur til kenninga um að samband sé milli Ullar og Freys, að hinn fyrrnefndi hafi verið sólargoð og hafi tengst lögum og réttlæti. Höfundur athugar jafnframt hvort fornt vesturnorrænt *Ullinn hafi mögulega fyrirfundist í formi samdregins eignarfalls Ulls í 10. aldar skáldskaparkenningu en til þess gætu skandínavísk tilbrigði við líffærafræðilega hugtakið ullinseyru og fleiri atriði líka bent. Einnig er gert ráð fyrir að ýmislegt sé því til staðfestu að vitnisburður mismunandi heimilda um Ull endurspegli tvö stig varðandi hlutverk goðsins í trúarlegri dýrkun og að í framtíðinni verði rannsóknir því að beinast að því að gera upp hið torráðna samband milli lýsingar Snorra á goðinu og vísbendinga örnefna
Meginreglan um að eignarhaldi á landi fylgi veiðiréttur í vatni á eða fyrir því landi
No full textUmfjöllunarefni ritgerðarinnar er hin forna regla íslensk réttar um að eignarhaldi á landi fylgi veiðiréttur í vatni á eða fyrir því landi, sbr. nú 1. mgr. 5. gr. laga um lax- og silungsveiði, nr. 61/2006. Í upphafsköflum ritgerðarinnar er stiklað á stóru yfir hugtök eins og eign og eignarréttindi, auk þess sem höfundur gerir fasteignum almenn skil. Því næst er sögulegt yfirlit yfir meginreglu 1. mgr. 5. gr. laga nr. 61/2006.
Í ritgerðinni er fjallað um veiðirétt við uppskiptingu fasteigna. Umfjöllun um uppskiptingu fasteigna í séreign er tvíþætt og beinist að skiptingu fyrir og eftir gildistöku vatnalaga, nr. 15/1923. Fyrir gildistöku laganna voru engin ákvæði í íslenskum rétti sem takmörkuðu aðskilnað á veiðirétti frá landareign. Við sölu á hluta úr séreign fyrir gildistöku vatnalaga hafa dómstólar þar af leiðandi litið svo á að veiðiréttur hafi fylgt hinu selda landi nema kveðið hafi sérstaklega á um hið gagnstæða í afsali. Eftir gildistöku vatnalaga og fram til gildistöku laga nr. 61/2006 var óheimilt að skilja veiðirétt frá landareign. Við sölu á hluta úr séreign var þannig ekkert í lögum því til fyrirstöðu að veiðiréttur yrði skilinn frá fasteign sem féll ekki undir hugtakið landareign í skilningi lax- og silungsveiðilaga. Samkvæmt lögum nr. 61/2006 verður veiðiréttur nú ekki skilinn frá fasteign nema að uppfylltum nánar tilgreindum skilyrðum.
Eftir landskipti á fasteign í óskiptri sameign helst veiðiréttur á hendi allra sameigenda nema staðbinding veiðiréttinda sé samþykkt af öllum sameigendum, sbr. 1. mgr. 3. gr. landskiptalaga, nr. 46/1941. Að lokum fjallaði höfundur um flutning veiðiréttar til fasteignar sem á hvergi liggur að vatni. Nú til dags er útilokað er að vinna ítak í veiðirétti fyrir landi annars manns samkvæmt hefðarlögum, nr. 46/1905, enda hafi ákvæði vatnalaga um skorður á aðskilnaði veiðiréttar frá landareign girt fyrir stofnun veiðiréttar með þessum hætti.The objective of this thesis is to examine a common principle in Icelandic law, which states that the right to salmon and trout fishing in freshwater is included in the ownership of a land, cf. par. 1 art. 5 in the Act of Salmon and Trout Fishing, No. 61/2006. In the introductory chapters, the author briefly explains the meaning of concepts like property, proprietary rights and real property. The author then traces the historic background of par. 1. art. 5. of Act No. 61/2006.
The author examines the fishing rights after a real property is divided and covers the topic before and after the Water Act No. 15/1923 entered into force. If a private property was divided before the Water Act entered into force and a part of the property sold, courts have confirmed that fishing rights were included in the sale unless a clear provision in the contract agreement stated to the contrary. After the Water Act came into effect and until Act No. 61/2006 entered into force the seperation of fishing rights was forbidden from a land. If a real property was not considered to be a land according to the salmon and trout legislation at the time of the seperation, the seperation of fishing rights is thought to be legitimate.
After a land in joint property is divided the fishing right remains in the property of each owner of the joint property before it was divided, except if every owner agrees otherwise. In the final chapter the author examines circumstances where a land obtains fishing rights in freshwater, even though it‘s boundaries do not reach water. Since the Water Act entered into force and banned the seperation of fishing rights from a land it is now impossible to obtain fishing rights for another man‘s land
Skaðsemismörk einkakaupasamninga og skilyrtra afslátta markaðsráðandi fyrirtækja
No full textMarkmið ritgerðarinnar er að leiða í ljós hvenær einkakaupasamningar og skilyrtir afslættir markaðsráðandi fyrirtækja teljast fara í bága við 11. gr. samkeppnislaga og hliðstæða 102. gr. Lissabonsáttmálans. Í fyrstu þremur köflum ritgerðarinnar er fjallað um þróun og tilgang samkeppnislöggjafar, misnotkun á markaðsráðandi stöðu og þau atriði sem hafa þýðingu þegar skorið er úr um hvort tiltekið fyrirtæki hafi slíka stöðu. Næst, í kafla fjögur, gerir höfundur grein fyrir inntaki einkakaupasamninga og skilyrtra afslátta, ásamt því að rannsaka þau atriði sem litið er til við mat á lögmæti slíkra aðgerða. Nálgast höfundur viðfangsefnið fyrst út frá formbundinni nálgun sem lengstum hefur verið stuðst við bæði í evrópskri og íslenskri samkeppnisframkvæmd. Síðar er fjallað um hvort viðhorf í samkeppnisrétti hafi breyst og gefi frekar tilefni til beitingar efnahagslegrar nálgunar. Þá skoðar höfundur einnig hvort úrlausnir íslenskra samkeppnisyfirvalda í þeim efnum séu í samræmi við framkvæmd stofnana Evrópusambandsins.
Jafnvel þótt athugunin hafi leitt í ljós tilhneigingu framkvæmdastjórnar Evrópusambandsins til beitingu efnahagslegrar nálgunar er nokkurt ósamræmi að finna í niðurstöðum Evrópudómstólsins. Fjallar höfundur í því samhengi einkum um þrjá dóma frá árinu 2012 sem hver leiðir til ólíkrar niðurstöðu. Þá kemur fram að beiting efnahagslegrar nálgunar hefur ekki viðgengist í íslenskum samkeppnisrétti við mat á lögmæti einkakaupasamninga og skilyrtra afslátta markaðsráðandi fyrirtækja. Leiða má af túlkun Samkeppniseftirlitsins á dómaframkvæmd Evrópudómstólsins, að áfram verði stuðst við formbundna nálgun í íslenskum rétti þar til annað komi í ljós.The purpose of this bachelor‘s thesis is to reveal up to which point exclusive purchasing agreements and conditional rebates of dominant undertakings are contrary to Article 11 of the Icelandic Competition Act and a comparable Article 102 of the Treaty on the functioning of the European Union. The first three chapters of the thesis discuss the developement and purpose of competition law, abuse of a dominant position and the factors which are relevant in order to determine the existance of such a position. Subsequently, in chapter four, the author explains the nature of exclusive purchasing agreements and conditional rebates, along with examining the factors which have to be considered in assessing the legality of such conduct. Firstly, the author takes a form-based approach to the subject that has traditionally been applied by EU and Icelandic Competition Authorities. Later, it is discussed whether there is a trend forming towards a more effects-based approach. Lastly, the author considers whether the decisions of Icelandic Competition Authorities in this regard are in line with the practice of the European Commission and the EU courts.
Even though the study reveals that the European Commission tends to apply an effects-based approach, the findings of the European Court of Justice have been inconsistent in this respect. In this context, the author discusses three judgements from the year 2012, each leading to a different conclusion. Furthermore, the application of an effects-based approach is not customary in Icelandic competition law when assessing the legality of exclusive purchasing agreements and conditional rebates of dominant undertakings. Rather, in light of the way Icelandic Competition Authorities interpret the case law of the European Court of Justice, a formed-based approach will be applied until the opposite occurs
- …
