62 research outputs found
Cytotoxic lymphocytes in B-cell chronic lymphocytic leukemia
No full textThe occurrence of cytotoxic lymphocyte subpopulations (i.e., CD 16+, CD57+ and cytotoxic CD 8+) was studied in the peripheral blood of 18 B-cell chronic lymphocytic leukemia (B-CLL) patients. The absolute numbers of CD 57+, CD 16+ and cytotoxic CD 8+ lymphocytes were increased in the peripheral blood of untreated patients as compared with healthy donors, suggesting a causal relation with the accumulation of malignant B-cells. For 5 B-CLL patients and 5 hematological normal donors, the lymphocyte subpopulations in peripheral blood, lymph nodes and bone marrow were determined. A significant immune response was observed in the lymph nodes of the patients, as reflected by the CD 3+ lymphocytes, which were 1.7–27 times larger in the patients lymph nodes than in their peripheral blood and bone marrow. In contrast, with peripheral blood this was mainly caused by an increase in CD 4+ lymphocytes. The CD 57 lymphocytes in the lymph nodes of the patients had abnormal orthogonal light-scattering signals and an abnormal density of CD 57+ receptors in comparison with their peripheral blood CD 57+ lymphocytes or the CD57+ lymphocytes in the peripheral blood, bone marrow and tonsils of the hematological normal donors. This study shows that although a significant increase of cytotoxic lymphocytes in the peripheral blood of B-CLL patients is observed, the actual distributions of the non-malignant lymphocytes can be quite different at the actual tumor sites, i.e., bone marrow and lymph node
The effects of splenic irradiation on lymphocyte subpopulations in chronic B-lymphocytic leukemia
No full textWe describe the effect of splenic irradiation (SI) (0,5–1 Gy weekly) on lymphocyte subpopulations for 7 patients with progressive B chronic B-lymphocytic leukemia (B-CLL). Using specific cellular characteristics we could distinguish normal from abnormal cells. The irradiation resulted in a decrease of lymph node size, reduction in spleen volume and decrease in peripheral blood lymphocytes. The one exception was a patient with a prolymphocytoid transformation of B-CLL. For 3 patients SI had to be interrupted or stopped because of severe cytopenia. Quantitation of malignant B cells and normal T lymphocytes revealed that the total irradiation dose which resulted in a specific decrease of malignant lymphocytes varied from patient to patient. Normal T-cell subpopulations, which were increased before SI, decreased to normal or abnormally low values during SI. In previously untreated patients, natural killer (NK) cell numbers decreased more rapidly than T-cell subpopulations. For 2 patients refractory to chemotherapy an increase of NK cells was observed upon SI
Experimental and model investigations of bleaching and saturation of fluorescence in flow cytometry
No full textIdentification Of Microcistin Lr At The Molecular Level Using Atomic Force Microscopy [identificação De Microcistina Lr Ao Nível Molecular Empregando Microscopia De Força Atômica]
No full textMicrocystins are non-ribosomal peptides that must be detected for its health concern. Here, microcystin LR and its specific antibody were respectively tethered to the substrate and to the tip of an atomic force microscope, after surface functionalization using 3-aminopropyltriethoxysilane and glutaraldehyde. Functionalization was confirmed comparing topographic images taken on bare and modified tips. Force versus distance curves were successfully used to measure the specific antibody-antigen interactions comparing with a control in which microcystin was initially blocked by incubation with free antibodies. The results showed unequivocally the specific recognition of MLR, suggesting that this method could be useful for biosensor development.33918431848Jochimsen, E.M., Carmichael, W.W., An, J.S., Cardo, D.M., Cookson, S.T., Holmes, C.E.M., Antunes, M.B.D., Jarvis, W.R., (1998) N. Engl. J. Med., 338, p. 873Metcalf, J.S., Bell, S.G., Codd, G.A., (2001) Appl. Environ. Microbiol., 67, p. 904Mayumi, T., Kato, H., Imanishi, S., Kawasaki, Y., (2006) J. Antibiot., 59, p. 710Ueno, Y., Nagata, S., Tsutsumi, T., Hasegawa, A., Watanabe, M.F., Park, H.-D., Chen, G.-C., Yu, S.-Z., (1996) Carcinogenesis, 17, p. 1317Bell, S.G., Codd, G.A., (1996) Environ. Sci. Technol., 5, p. 109Campbell, D.L., Lawton, L.A., Beattie, K.A., Codd, G.A., (1994) Environ. Toxicol., 9, p. 71Carmichael, W.W., (1992) J. Appl. Bacteriol., 72, p. 445Tonk, L., Visser, P.M., Chistiansen, G., Snelder, E.O.F.M., Weidner, E., Mur, L.R., Huisman, J., (2005) Appl. Environ. Microbiol., 71, p. 5177Etchegaray, A., Silva-Stenico, M.E., Moon, D.H., Tsai, S.M., (2004) Microbiological Research, 159, p. 425Hu, S., Li, P.C.H., (2001) Analyst, 126, p. 1001Chu, F.S., Huang, X., Wei, R.D., Carmichael, W.W., (1989) Appl. Environ. Microbiol., 55, p. 1928Ma, W., Chen, W., Qiao, R., Liu, C., Yang, C., Li, Z., Xu, D., Wang, L., (2009) Biosens. Bioelectron., 25, p. 240Ferreira, A.A.P., Yamanaka, H., (2006) Quim. Nova, 29, p. 137Grandbois, M., Dettmarkn, W., Benoit, M., (2000) J. Histochem. Cytochem., 48, p. 719Walch, M., Ziegler, U., Groscurth, P., (2000) Ultramicroscopy, 82, p. 259Kienberger, F., Ebner, A., Gruber, H.J., Hinterdorfer, P., (2006) Acc. Chem. Res., 39, p. 29Lee, C.K., Wang, Y.M., Huang, L.S., Lin, S., (2007) Micron, 38, p. 446Chen, G., Zhou, J., Park, B., Xu, B., (2009) Appl. Phys. Lett., 95, p. 043103Braunschweig, A.B., Elnathan, R., Willner, I., (2007) Nano Lett., 7, p. 2030Wang, H., Bash, R., Yodh, J.G., Hager, G.L., Lohr, D., Lindsay, S.M., (2002) Biophys. J., 83, p. 3619Baumgartner, W., Hinterdorfer, P., Ness, W., Raab., A., Vestweber, D., Schindler, H., Drenckhahn, D., (2000) Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A., 97, p. 4005Hinterdorfer, P., Baumgartner, W., Gruber, H.J., Schilcher, K., Schindler, H., (1996) Proc. Natl. Acad. Sci. U.S.A., 93, p. 3477Sader, J.E., Chon, J.W.M., Mulvaney, P., (1999) Rev. Sci. Instrum., 70, p. 3967Peng, C., Song, S., Fort, T., (2006) Surf. Interface Anal., 38, p. 975Spagnoli, C., Loos, K., Ulman, A., Cowman, M.K.J., (2003) J. Am. Chem. Soc., 125, p. 7124http://www.pdb.org/pdb/explore/jmol.do?structureId=1EVB, acessada em Abril 2010Bagu, J.R., Sönnichsen, F.D., Williams, D., Andersen, R.J., Sykes, B.D., Holmes, C.F., (1995) Nat. Struct. Mol. Biol., 2, p. 114Morris, V.J., Kirby, A.R., Gunning, A.P., (2004) Em Atomic Force Microscopy for Biologists, , Morris, V. J.Kirby, A. R.Gunning, A. P., eds.Imperial College Press: London, chap. 3Hinterdorfer, P., Schilcher, K., Baumgartner, W., Gruber, H.J., Schindler, H., (1998) Nanobiology, 4, p. 177http://www.pdb.org, consultada em Abril 2010Wilson, I.A., Stanfield, R.L., (1994) Curr. Opin. Struct. Biol., 4, p. 857Oberhauser, A.F., Marszalek, P.E., Erickson, H.P., Fernandez, J.M., (1998) Nature, 393, p. 181Gilbert, Y., Deghorain, M., Wang, L., Xu, B., Pollheimer, P.D., Gruber, H.J., Errington, J., Dufrêne, Y.F., (2007) Nano Lett., 7, p. 796Willemsen, O.H., Snel, M.M.E., Van Der Werf, K.O., De Grooth, B.G., Greve, J., Hinterdorfer, P., Gruber, H.J., Figdor, C.G., (1998) Biophys. J., 75, p. 222
Two-armed molecular receptors : peptide recognition and vesicle formation driven by selective non-covalent interactions
No full textThis thesis presents examples for applying encoded combinatorial chemistry to trace molecular interactions between two-armed receptors and peptidic substrates that could have not been predicted by conventional means. Starting from these selective non-covalent interactions, applications, like supramolecular self-assembly, were investigated in organic and aqueous media. In the first part the synthesis of macrocyclic diketopiperazine receptors and their binding properties towards peptides is described. Combinatorial on-bead studies showed that both macrocyclization of the receptor and choice of the linker-type lead to significant changes in the binding properties compared to their flexible open-chain parent diketopiperazine receptors. Macrocyclization rigidifies the receptor and should induce a higher preorganisation. Thus, the conformations of the macrocyclic receptors were expected to differ from the open-chain diketopiperazine receptor prototype. Binding studies revealed that macrocyclization led not only to lower binding selectivities but also lower affinities toward peptidic guest compared to the open-chain parent receptors. Thus, the flexibility of the open-chain receptor allows the arms to better adjust to a peptidic guest and can be beneficial for selective and higher binding. The second part describes the development of a new class of two-armed receptors consisting of a rigid carbazole backbone and peptidic side-chains which allow for structural as well as functional variations. Compared to the diketopiperazine template, a third functionality is present and allows for attachment of a dye, polymer chain or resin, at the opposite site of the recognition modules. Combinatorial binding studies and solid phase binding assays showed that these carbazole receptors interact with certain tripeptides, in organic solvents, with sequence selectivities and binding affinities that are comparable to
those of diketopiperazine receptors. These two-armed receptors have been the basis for the
design of receptor libraries to identify selective receptors for interesting peptidic and nonpeptidic
substrates.
In the third part, selective non-covalent interactions between a diketopiperazine
receptor and peptide-PEG conjugates were used to induce the assembly of vesicles in
aqueous solution. The vesicles were analysed by a combination of light scattering, electron
transmission and atomic force microscopy as well as surface pressure measurements. Vesicle
formation was found to be independent of the ratio of receptor to ligand and relies upon
selective receptor-peptide interactions. Other peptide-PEG conjugates did not assemble into
vesicular structures when mixed with the receptor
Visual perception of colourful petals reminds us of classical fragments
No full textColour has attracted the interest and attention of many of the most gifted intellects of all time. Ideas of early thinkers were not -and could not have been- grasped on a scientific level without knowledge of a kind that lay far in the future. One character that is being considered is the colourful surfaces of living tissues, which could hardly have been visualized without a corresponding reference to the microscale parallel. Millions of years before man made manipulated synthetic structures, biological systems were using nanoscale architecture to produce striking optical effects. Here we show the microsculpture of the adaxial surface of flower petals from the asphodel, the Stork's-bill and the common poppy by using optical, scanning electron and atomic force microscopy. Microsculpture has been studied in leaves and pollen grains of higher plants. To the best of our knowledge imaging and nanoscale morphometry of petals has not been reported hitherto. Our findings on flower petals' microsculpture may be linked with aspects on colour revealed from ancient literature
Gated Raman spectroscopy (GRAS): A new experimental approach for the measurement of Raman signals of particles in suspension
No full textGM 06 Itteren
No full textIn 1998 heeft RAAP in opdracht van Rijkswaterstaat, De Maaswerken, een Aanvullende Archeologische Inventarisatie (AAI) uitgevoerd in het Grensmaasgebied.
Fase 1 omvatte bureauonderzoek en orienterend veldonderzoek van gebieden met hoge archeologische potentie die tevens door ingrepen (vergravingen) worden bedreigd.
Fase 2 omvatte verkennend geoarcheologisch booronderzoek en kartering.
Naar aanleiding van de resultaten van het AAI werden de vindplaatsen in 2003 door Becker en Van de Graaf aan een Inventariserend Veldonderzoek (IVO) onderworpen. Het deelgebied Borgharen Pasestraat is onderzocht door de Gemeente Maastricht. Paleo-ecologisch onderzoek is uitgevoerd door TNO-NITG.-
GM04 Borgharen
Langs de huidige Maas bevindt zich een strook waar een pakket jonge rivierklei is gevormd. Hier zijn bij de veldverkenning geen aanwijzingen voor de aanwezigheid van archeologische vindplaatsen aangetroffen. Voorzover zich in dit pakket archeologische vondsten bevinden, gaat het om verspoeld materiaal.
Ten oosten van de strook jong klei bestaat de ondergrond voornamelijk uit grind en oude rivierklei, plaatselijk overdekt door jonge rivierklei. In totaal zijn hier vier vindplaatsen ontdekt, allen op of in de top van de oude rivierklei.
Het IVO toonde aan, dat sites vooral op de hoger gelegen grindruggen te verwachten zijn. Er zijn in totaal elf sites en off-site verschijnselen gedefinieerd.
In het westelijk deelgebied werd op de grindrug bij de Maas een nederzettingsterrein aangetroffen met bewoningsresten van de Late Bronstijd tot en met de Late IJzertijd. Vooral de Midden-IJzertijd is daarbij sterk vertegenwoordigd.
Midden in het nederzettingsterrein zijn resten van enkele vrijwel geheel verploegde graven uit de eerste eeuw na Chr. Gevonden.
In het centrale deelgebied zijn twee kuilen uit de Late Bronstijd aangetroffen, waarvan een zeer vondstrijk is. De sporen horen mogelijk tot een nederzetting die zich op de grindrug van de Pasestraat ten oosten van de sporen zou kunnen bevinden.
In het zuidelijkste kijkgat van het centrale deelgebied werd een greppel met Romeins vondstmateriaal aangesneden.
In het oostelijk deelgebied werden enkele kuilen uit de Vroege IJzertijd gevonden. De opvallendste vondst was een rijk Merovingisch wapengraf uit de vijfde eeuw na Chr. De metalen vondsten waren matig, het skelet slecht geconserveerd. Het graf ligt 200 meter van de 6e-eeuwse graven van GM05 vandaan, op de oever van een restgeul. Aan de zuidelijke rand van het plangebied werd een 6e- eeuwse gesp als losse vondst aangetroffen. De samenhang tussen de verschillende Merovingische (graf-)vondsten is nog onduidelijk.
Aan de oostelijke rand van het plangebied aan de Spekstraat werden twee kleine oventjes aangetroffen, die in de 18e eeuw dateren.
Het IVO leverde veel nieuwe gegevens over de ondergrond en het ontstaan van het landschap en de bewoningsgeschiedenis in het plangebied. Het lijkt dat door de vele actieve en zich verlandende geulen bewoning minder aantrekkelijk was tot na het Neolithicum. Er zijn geen directe aanwijzingen voor activiteiten voor de Late Bronstijd gevonden.
Het IVO heeft aangetoond dat van de Late Bronstijd tot in de Vroege Middeleeuwen zich menselijke activiteiten in het plangebied hebben afgespeeld. Bewoning bleek zich te beperken tot de resten van de grindruggen uit het Weichselien.
Door de daling van de grondwaterstanden en daarmee de verlaging van de oxidatiezone in de bodem is het overgrote deel van het organisch materiaal uit de sporen verdwenen. Ook de conservering van botmateriaal en metaal is slecht.
De archeologische resten worden ernstig bedreigd door akkerbouw.
Binnen het plangebied zijn nu meerdere nederzettingen uit de Late Bronstijd en de IJzertijd bekend. Het gaat om een groter nederzettingsgebied waarbinnen enkele gemeenschappen woonden (‘Streusiedlung’, Simons 1989) of om een enkele gemeenschap, waarvan de individuele gezinnen om de generatie een nieuw erf inrichtten (‘zwervende erven’, Schinkel 1994). Omdat de dateringsmogelijkheden van het aardewerk te onnauwkeurig zijn is het niet aan te tonen dat er een continue bewoning heeft plaatsgevonden.
In de Romeinse tijd lijkt de grindrug bij de Maas niet meer voor bewoning gebruikt te zijn, maar nog wel als grafveld. Bewoning vond nu iets verder weg van de Maas plaats (GM05). Voor de vroege Middeleeuwen zijn alleen graven bekend, hoewel het niet onmogelijk is, dat binnen de ruïne van de Romeinse villa van vindplaats 6 ook vroegmiddeleeuwse bewoning heeft plaatsgevonden. Na de Vroege Middeleeuwen is het gebied op incidenten na alleen nog voor de land- en tuinbouw gebruikt.-
GM05 Borgharen Pasestraat
Op het terrein zijn in het verleden diverse vondsten gedaan van overwegend metaalvondsten uit de Romeinse tijd, Merovingische periode en de subrecente periode. De Romeinse sporen betreffen een villacomplex. Eerder onderzoek heeft plaatsgevonden in 1995 (idem door gemeentelijke archeologische dienst Maastricht). Daarbij werd een badgebouw aangesneden; dit badgebouw is nu opgegraven.
Mogelijk is het hoofdgebouw van het villacomplex verloren gegaan bij werkzaamheden in de jaren 1970.
Bij de oppervlaktekarting werden twee Romeinse concentraties aangetroffen. De grootste valt samen met het badgebouw.
Wellicht werden in de Romeinse tijd in het lagere deel van het terrein ambachtelijke activiteiten ontplooid, terwijl het hogere deel bewoond werd.
Er zijn negen Merovingische begravingen geborgen. De skeletresten verkeren in een slechte staat. Aanduiding voor sporen van bewoning in de Merovingische tijd ontbreken geheel en sporen voor het gebruik van het terrein in de eeuwen daarna zijn afwezig.
Het gehele terrein is verstoord als gevolg van erosie en ploegwerkzaamheden.-
GM06 Itteren
Het terrein is onderverdeeld in de deelgebieden Itteren-Voulwames en Itteren-Emmaus. Bij het prospectief onderzoek werden vier vindplaatsen ontdekt.
Gezien de ouderdom van de afzettingen in het plangebied kunnen er geen archeologische sporen uit het Paleolithicum voorkomen, maar in theorie kunnen wel sporen uit het hele Holoceen, dus vanaf het Mesolithicum aanwezig zijn. Het holocene landschap is grotendeels goed bewaard gebleven onder de jongere afzettingen. De oudste sporen die bij het IVO aangetroffen zijn dateren echter uit de Late Bronstijd en liggen, evenals de jongere sites, in of op de oude, door lichte, grofsiltige lemen begraven bodem.
De aangetroffen sites liggen vooral op de hoge delen in het landschap, die voor bewoning aantrekkelijk waren.
In het deelgebied Voulwames zijn bij het IVO drie vindplaatsen geconstateerd, waarvan de belangrijkste in de Late Bronstijd en waarschijnlijk IJzertijd dateert (Voulwames 1). De aard van de site is niet met zekerheid vast te stellen. Het gaat om enkele kuilen en twee greppels die over een vrij groot oppervlak verspreid liggen. Bij vindplaats Voulwames 2 gaat het om enkele brandkuilen, die mogelijk voor de productie van houtskool gebruikt zijn. De vondstloze kuilen zijn in de late IJzertijd gedateerd. Een 20e eeuwse veldoven voor bakstenen is als vindplaats Voulwames 3 gedefinieerd.
In het plangebied Emmaus zijn twee sites uit de IJzertijd aangetroffen: een grafveld met enkele crematiegraven (Emmaus 2) en een vierkant greppelsysteem, waarvan de precieze functie onbekend is (Emmaus 1). Onder vindplaats Emmaus 3 is een concentratie (sub-) recente greppels en wegen samengevat.
Van de prehistorische sites is de precieze omvang niet vast te stellen, omdat ze niet overeenkwamen met de RAAP-vindplaatsen en derhalve de locatiekeuze van de sleuven niet op deze sites was afgestemd. Het greppelsysteem uit de IJzertijd lijkt weliswaar vrij compleet vrijgelegd te zijn, maar het is niet ondenkbaar, dat het systeem uitgebreider was.
Organische resten zijn in beide plangebieden niet geconserveerd. Behalve in het vondstrijke crematiegraf 73 is botmateriaal nauwelijks aangetroffen. Vuursteen is ook slechts in geringe mate gevonden. Het prehistorische aardewerk, dat slechts in enkele sporen in ruime hoeveelheden werd aangetroffen, is goed geconserveerd.
Het fysisch-geografische onderzoek van het IVO heeft veel nieuwe gegevens over de ondergrond en het ontstaan van het landschap opgeleverd.
De aangetroffen archeologische sporen liggen op hoge of middelhoge terreindelen op het niveau van de oude, begraven bodem. In de laagste delen van het plangebied, de restgeulen, kwam plaatselijk tot minstens de IJzertijd open water voor. Hier zijn geen sporen aangetroffen. Er zouden echter op een dieper niveau sporen aanwezig kunnen zijn, die met activiteiten aan of op het water te maken hebben.
Het archeologische onderzoek toonde aan, dat de RAAP-vindplaatsen 51 en 54 geen archeologische oorsprong hebben. Vindplaats 53 staat mogelijk in verband met het IJzertijd grafveld, dat op enige afstand aangetroffen werd. De interpretatie van vindplaats 52 is van een vermoedelijk grafveld in een vermoedelijke nederzetting veranderd.
In het algemeen kan geconcludeerd worden, dat het plangebied niet intensief gebruikt is. Bovendien is het aantal sporen per site zeer gering. Het is niet met zekerheid te zeggen of dit door een extensief karakter van de sites wordt veroorzaakt of door de erosie van sporen
- …
