18 research outputs found
Corrigendum to “the authors apologize about their article: The evaluation of The effect of vaginal delivery and aging on anal sphincter anatomy and function” (Journal of Gynecology Obstetrics and Human Reproduction (2018) 47(7) (309–315), (S2468784718300990), (10.1016/j.jogoh.2018.05.013))
No full textThe list of the authors was incomplete. As the article was produced from the doctoral thesis of the corresponding author. The author list should have included the co-advisor Murat Ögetürk The corrected author list is: Mahmut Çay, Aymelek Çetin, Mustafa Ateş, Işıl Köleli, Deniz Şenol, Evren Köse, Dinçer Özgör, Arife Şimşek, Davut Özbağ, Murat Ögetürk Murat Ögetürk correct affilation is: Department of Anatomy, Faculty of Medicine, Fırat University, 23000, Elazığ, Turkey And the new reference of the article is: Çay M, Çetin A, Ateş M, Köleli I, Şenol D, Köse E, Özgör D, Şimşek A, Özbağ D, Ögetürk M The evaluation of the effect of vaginal delivery and aging on anal sphincter anatomy and function - J Gynecol Obstet Hum Reprod 2018; 47: 309–315 For the authors, Dr Mahmut Çay © 2018 Elsevier Masson SA
Evaluation of Growth Potential of Crimean Juniper (Juniperus excelsa Bieb.) Seedlings for the First Growing Season Under Tekir Forest Nursery Conditions in Kahramanmaras, Turkey
No full textIn this study, growth potential of Crimean juniper (Juniperus excelsa Bieb.) seedlings for the first growing season under Tekir Forest Nursery conditions in Kahramanmaras was evaluated. The height growth of Crimean juniper seedlings was relatively close to that of Lebanon cedar (Cedrus libani A. Rich.) seedlings produced in the same nursery, but their root collar diameters were fairly lower than that of Lebanon cedar seedlings. According to coniferous seedling standards of Turkish Standards Institute, the height growth of Crimean juniper seedlings was fairly good, but their root collar diameters were slightly small. In this respect, that 2+0 or 1+1 Crimean juniper seedlings are used in reforestation activities in the region would be more useful than 1+0 seedlings
A New Distribution of Caucasian Wingnut (Pterocarya fraxinifolia (Poiret) Spach) in the Kahramanmaras Region, Turkey
No full textCaucasian wingnut (Pterocarya fraxinifolia (Poiret) Spach) is a relict tree species having limited natural distribution in Turkey. In this study, a new distribution of this species in the Kahramanmaras region was explained. This distribution occurs in Onsenhopuru and Yavuzlar villages and Yesilyore town of Turkoglu district, at elevations between 600 and 640 m along Orcan stream, and continues about 4 km. In this area, Caucasian wingnut had about 100 trees. This distribution area of the species, quite important for biodiversity, should be protected and the existing individuals should be evaluated as a gene resource. Especially vegetative reproduction of the species should be started and the seedlings obtained should be used at the margins of lakes and streams, parks and large gardens, avenues, boulevards, and streets in the region
İbrahim Opijac al-Mostari and critical edition of his work named sharh al-Misbah
No full textBu çalışmada Osmanlı döneminde Mostar'da yaşamış İbrahim Opijač el-Mostari (ö. 1137/1724-25)'nin hayatı ve eserleri ile nahiv alanında el-Mutarrizi (ö. 610/1213)'nin te'lif ettiği el-Misbah adlı muhtasar eseri üzerine yazdığı Şerhu'l-Misbah adlı eseri incelendi. Çalışma giriş ve üç bölümden oluşmaktadır. Giriş bölümünde İbrahim Opijač el-Mostari'nin yaşadığı Bosna Hersek'in Osmanlılar dönemindeki siyasi, sosyal ve ilmi durumu ile Osmanlılar döneminde Bosna Hersek'te Arap grameri üzerine yapılan çalışmalar ele alındı. Birinci bölümde Şerhu'l-Misbâh'ın temel metnini oluşturan el-Misbah adlı eserin musannifi el-Mutarrizi'nin hayatı, eserleri ve Harezmşahlar dönemindeki siyasi ve ilmi duruma genel bakış ile el-Misbâh'ın içeriği ve üzerine yapılan şerh ve haşiyeler hakkında bilgi verildi. İkinci bölümde ilk olarak İbrahim Opijač el-Mostari'nin adı, lakabı, nisbesi, ünvanları, doğumu, çocukları, vazifeleri, hocaları, ilmi ve edebi kişiliği ile eserleri hakkında detaylı bilgi verildi. Ardından Şerhu'l-Misbah'ın adı, müellife aidiyeti, ilim dünyasındaki yeri ve yazma nüshaların tavsifi ele alındı. Daha sonra İbrahim Opijač el-Mostari'nin şerhte takip ettiği metot incelendi. Son olarak Şerhu'l-Misbah'ın metin tesisinde takip edilen yoldan bahsedildi. Üçüncü bölümde Şerhu'l-Misbah'ın tahkik edilmiş metni verildi. Metnin sonuna ayet, hadis, şiir, mesel, dil ekolleri, Arap lehçeleri, şahıs, eser ve yer adları, tahkik işleminde faydalanılan kaynaklar ve konu başlıklarının fihristleri eklendi. Sonuç bölümünde İbrahim Opijač el-Mostari ve eseri Şerhu'l-Misbah'ın incelenmesi sonucu elde edilen bulgular paylaşıldı.In this study the life and the works of İbrahim Opijac al-Mostari (d. 1137/1724-25) who lived in Ottoman era in Mostar along with his work named Sharh al-Misbah which he wrote as a commentary on a abridged work called al-Misbah composed on syntax by al-Mutarrizi (d. 610/1213) were examined. The study consists of three part with the introductory part. In the introductory part political, social and scientific status of Bosnia and Hercegovina in Ottoman era which İbrahim Opijac al-Mostari lived in and the works done on Arabic grammer in Bosnia and Hercegovina in Ottoman era were handled. In the first part information about the life, the works of al-Mutarrizi the author of the work al-Misbah which is a base text of Sharh al-Misbah, general overview of the political and scientific status in Khwarazmshah period along with the context of al-Misbah and the comentaries and the glosses composed on al-Misbah was given. In the second part firstly, detailed information about Ibrahim Opijac al-Mostari's name, nickname, relational name, titles, birth, children, duties, teachers, scientific and literal personality and works were revealed. Then Sharh al-Misbah's title, belongingness to the author, place in the science world and manuscript copies were dealt with. Thereafter the method pursued by İbrahim Opijac al-Mostari in the commentary was examined. Finally the way followed in critical edition of the text of Sharh al-Misbah was mentioned. In the third part edited text of Sharh al-Misbah was revealed. Indexes of Quranic verses, bayts, hadiths, mathals, grammer schools, Arabic dialects, person, works, place names, sources used in critical edition and topics were added at the end. In conlcusion the findings acquired by studying İbrahim Opijac al-Mostari and his work Sharh al-Misbah were shared
Witnessing the Nazarenes/Ebionites in 11th century Muslim theology: The case of Qadi ʿAbd al-Jabbar
No full textF. C. Baur başta olmak üzere Gerd Lüdemann, M. D. Goulder, Hans-Joachim Schoeps gibi birçok modern araştırmacı tarafından Ebionitler/Nasraniler cemaati, Hz. İsa'nın özgün takipçileri olduğu kabul edilmektedir. İlk olarak, F.C. Baur tarafından, Ebionitler/Nasraniler, Yahudi-Hıristiyanlar olarak adlandırılmışlardır. Bu yüzden, bu cemaat akademik çalışmalarda da daha çok bu isimle anılmaktadırlar. Öte taraftan Ebionitler, kilise tarafından ikinci yüzyıldan itibaren açıkça heretik (sapkın) ilan edilmişlerdir. Zira, onlar, üçlemeyi reddetmiş, İsa'yı yalnızca bir peygamber olarak görmüş, İsa'nın günahlara kefaret ölümünü kabul etmemiş ve daha nice Hıristiyanlık açısından temel prensip olarak kabul gören düsturu reddetmişlerdir. Bu konunun detayları tez çalışmamda mündemiçtir. Onlar, esas kurtuluşun, Musa Şeriatına uyarak, salih amelle geleceğini savunmuşlardır. Musa Şeriatına karşı tutumları Yahudiliğin prensiplerine bağlı olduklarını gösterse de onların Musa Şeriatı anlayışları sözlü geleneği dışlayan bir anlayıştır. Üstelik, onlar, bir kilise babası ve yazarı olarak Epiphanius'un da aktardığı gibi, Kitab-ı Mukaddes'in sadece ilk beş kitabının (Pentateuch) yani Tora'nın sadece belli başlı pasajlarına iman etmektedirler. Bunun yanı sıra, Tora'daki müşebbiheye çalan ifadeleri bir tahrifin mahsulü olarak görmektedirler. Bu yüzdendir ki, onlar, Yahudiler tarafından da sapkın ilan edilmişlerdir. Epiphanius'un tanıklığından, beşinci yüzyıldan, sonraki dönemde tarihteki izlerini yitirdiğimiz bu grup, on ve on birinci yüzyıllarda özellikle Kadı Abdulcabbar'ın Tesbitü Delailü'n-Nübüvve adlı eserinde karşımıza çıkmıştır. Kadı Abdulcabbar'ın eserinde, Müslüman teolojide karşımıza çıkan bu gruba, el-Milel ve'n-Nihal adlı eseriyle meşhur, Müslüman dinler tarihçisi Şehristani ve meşhur Yahudi filozofu ve Tanah yorumcusu Saadia Gaon da tanıklık etmişlerdir. Bu tez çalışmasında, Yahudi-Hıristiyan bu grup, Müslüman teolojisine etkileri bakımından ele alınmıştır. Nitekim, Ebionitler, Hz. İsa'nın özgün havarileri midir? Sorusu bu tez çalışmasında çeşitli araştırmacıların görüşleri ile ortaya konulmuştur. Öte taraftan, Ebionitleri, Hz. İsa'nın özgün takipçileri olarak kabul edersek günümüzde Ebionitlerden bize sadece muhaliflerinin aktardığı malumatlar ve Pseudo Clementine Literatürü kalmıştır. Böylesi bir olgusal düzlemde, Kur'an'ın tasdiklediği İncil hangi İncil olmaktadır? Sorusuna da cevap mahiyetinde veriler ele alınmıştır. Son olarak ise, yine Kelam ana bilimi altında tartışılan Delailü Nübüvve (Hz. Muhammed'in Peygamberliğinin Delilleri) geleneğinde işlenecek yeni verileri bu tez çalışmamda ortaya koymuş bulunmaktayım.The Ebionites/Nazarenes community is considered as the original followers of Jesus Christ by many modern researchers such as Gerd Lüdemann, M. D. Goulder, Hans-Joachim Schoeps, especially F.C. Baur. Firstly, they were named as Judeo-Christians by F.C. Baur. Therefore, this community is referred to by this name commonly in academic studies. However, Ebionites have been qualified as heretics since the second century by the Church Fathers. Because they have rejected the trinity, have accepted Jesus only as a prophet, have not accepted the death of Jesus atonement for sins, and have rejected many doctrines which are accepted as basic principles by Christians. The details of this subject can be found in the thesis. On the other hand, Ebionites, have argued that real salvation will come by doing good deeds and following the Sharia of Moses. Although their attitudes towards Sharia of Moses show that they adhere to the principles of Judaism, their understanding of The Sharia of Moses is opposed to Hebrew verbal tradition. Moreover, according to Epiphanius, as a church father and author, they believe only in the first five books of the Holy Book (Pentateuch), that is, only certain passages of Tora. In addition, they see the anthropometric expressions in Tora as a result of falsification. That is why they have been declared heretics by the Jews. This group, whose traces have been lost in the period after Epiphanius's fifth century, appeared in the tenth and eleventh centuries, especially in Qadi ʿAbd al-Jabbar's work called Tesbitü Delailü'n-Nübüvve. In the work of Qadi ʿAbd al-Jabbar, this group, which we encounter in Muslim theology, was also witnessed by the Muslim religion historian Shahristani, who is famous for his work al-Milel ve'n-Nihal, and the famous Jewish philosopher and commentator of the Tanakh, Saadia Gaon. In this thesis, this Judeo-Christian group is discussed in terms of its effects on Muslim theology. Are the Ebionites original apostles of Jesus? This question has been put forward in this thesis with the opinions of various researchers. On the other hand, if we accept them as original followers of Jesus, it should be known that: only pieces of information that remains from the Ebionites are those conveyed by their opponents and the Pseudo-Clementine Literature. In such a factual plane, which Bible is approved by the Quran? The data of Tesbitü Delailü'n-Nübüvve were discussed in the thesis as an answer to this question. Finally, in this thesis, I have also presented a new data that will be processed in the tradition of Delailü Nubuwwa (Proofs of the Prophet Muhammad's Prophethood), which is also discussed as a subject of Kalam
Kızılcî’nin Metodolojik Yaklaşımları: Tekmiletu’z-Zencânî’nin Hâşiyesi Çerçevesinde Bir Analiz
No full textThe classical tradition of Islamic sciences has, over the centuries, produced a rich corpus of commentaries and glosses aimed at ensuring the understanding, transmission, and scholarly continuity of foundational texts. This literature is of great significance not only for explicating core works but also for preserving the intellectual debates that emerged around them and for maintaining a shared scholarly language across generations. Works of shar? (commentary) and ??shiya (gloss) are not limited to clarification alone; they also reveal the author’s scholarly competence, conceptual framework, and intellectual engagement with the text. Within this tradition, some works adopt a more explanatory style, while others favor a dense and abstract mode of expression marked by extensive linguistic analysis. One of the linguists representing the latter approach is Kızılj? (d. 1296/1878), a scholar distinguished by his profound mastery of the Islamic sciences. His method of engaging with texts, his treatment of concepts, and his meticulous attention to linguistic subtleties grant him a distinctive position within the classical literature. The language he employs in his works demands a high level of precision, particularly in the use of technical terminology and carefully structured argumentation. His writings go beyond mere linguistic explanation; they exhibit a clear effort to reconstruct the structure of the text and the relationships among concepts. Consequently, understanding Kızılj?’s works requires more than a cursory reading; it calls for a systematic approach and a solid scholarly background. The distinctions he draws and the examples he selects indicate a holistic perspective on the text. Overall, Kızılj? emerges not simply as a transmitter of grammatical rules but as an author who reflects upon and, when necessary, expands the boundaries of the text. This study focuses on Kızılc?’s ??shiya on Ushnuv?’s (d. 1152/1739) Takm?lat al-Zanj?n?. Kızılj?’s gloss goes beyond the concise explanations commonly found in the ??shiya tradition, offering instead a scholarly endeavour that encourages rereading, comparison, and evaluation from multiple perspectives. His treatment of linguistic issues and his attentive approach to the text distinguish this work from conventional examples of the genre. Kızılj? does not confine himself to commenting on the text; rather, he adopts a method that reconstructs its internal structure and semantic framework. The dense structure of the ??shiya is not a random stylistic choice but the product of a deliberate approach shaped by the scholarly conventions of the period. In this work, Kızılj? employs analytical methods and detailed linguistic explanations, revealing the text’s multidimensional nature. By examining these methods, the present study provides insights into how Kızılj? positions his ??shiya within the classical tradition. Ultimately, this gloss offers a theoretical contribution to classical Arabic linguistic literature and opens new methodological avenues for the analysis of complex texts.Klasik İslâmî ilimler geleneği, metinlerin anlaşılması, aktarılması ve ilmî sürekliliğin sağlanması noktasında asırlar boyunca zengin bir şerh ve hâşiye literatürü meydana getirmiştir. Bu literatür hem temel metinlerin açıklanması hem de bu metinler etrafında oluşan ilmî tartışmaların kayıt altına alınması bakımından son derece önemlidir. Şerh ve hâşiye türü eserler, yalnızca metni açıklama amacı gütmez, aynı zamanda müellifin ilmî birikimini, kavramsal yaklaşımını ve metinle kurduğu entelektüel ilişkiyi de ortaya koymaktadır. Bazı eserler daha açıklayıcı bir üsluba sahipken, bazıları yüksek düzeyde soyutlamaya dayanan ve çok fazla dilsel analizler içeren kapalı bir anlatım tarzını benimsemektedir. İkinci çizgide yer alan dilcilerden biri olan Kızılcî (ö. 1296/1878), İslâmî ilimler alanındaki derin bilgi birikimiyle dikkat çeken bir dilcidir. Metinleri ele alış biçimi, kavramları işleme tarzı ve dilin ince ayrıntılarını takip etmedeki titizliği, onu klasik literatür içinde ayrıcalıklı bir konuma taşımaktadır. Kızılcî’nin eserlerinde tercih ettiği dil, terimlerin kullanımı açısından yüksek bir dikkat ve hazırlık gerektirir. Onun çalışmaları, yalnızca dilsel açıklamalardan ibaret değildir. Metnin yapısını, anlam ilişkilerini ve kavramların birbirleriyle bağlantılarını yeniden kurma çabası açıkça görülmektedir. Bu sebeple Kızılcî’nin metinlerini anlamak, basit bir okumanın ötesinde, belirli bir sistematik yaklaşım ve sağlam bir ilmî altyapı gerektirmektedir. Metni yorumlarken kullandığı ayrımlar, tercih ettiği örnekler ve zaman zaman farklı dillerden yararlanması, onun metne bütüncül bir açıdan baktığını göstermektedir. Genel olarak değerlendirildiğinde Kızılcî, sadece dil kurallarını aktaran bir dilci değil, metin üzerinde düşünen, tartışan ve gerektiğinde metnin sınırlarını genişleten bir müellif olarak karşımıza çıkmaktadır. Eserleri, klasik geleneğin içinde yer almakla birlikte, okuyucuyu düşünsel bir sürece davet eden ve metni yeniden inşa etmeye imkân tanıyan özgün çalışmalar arasında sayılmaktadır. Bu çalışma, Kızılcî’nin Üşnüvî’nin (ö. 1152/1739) Tekmiletu’z-Zencânî adlı eserine yazdığı hâşiyeyi merkezine almaktadır. Kızılcî’nin hâşiyesi, klasik hâşiye geleneğinde sıkça görülen sade açıklamaların ötesine geçmektedir. Metni yeniden okumaya, tartışmaya ve farklı açılardan değerlendirmeye imkân tanıyan bir ilmî çaba sunmaktadır. Dille ilgili meseleleri ele alınış tarzı, kavramların işlenme biçimi ve metne yaklaşımındaki dikkat, hâşiyeyi türün sıradan örneklerinden belirgin biçimde ayırmaktadır. Kızılcî, metni yalnızca şerh etmekle yetinmez; metnin içyapısını, kavramlar arasındaki ilişkileri ve anlam örgüsünü yeniden kuran bir yöntem izlemektedir. Bu yönüyle ortaya koyduğu metin hem dil hem de düşünce tarihi açısından özgün bir inceleme alanı oluşturmaktadır. Hâşiyenin kapalı yapısı, rastlantısal bir üslup tercihi değil, dönemin ilmî geleneği içinde metinle kurulan bilinçli bir yaklaşımın ürünüdür. Kızılcî, hâşiyesinde analitik yöntemler, kavramsal tanımlar ve dilsel açıklamalar kullanmaktadır. Çalışmada, söz konusu yöntemlerin sistematik biçimde incelenmesi, Kızılcî’nin hâşiyeyi nasıl konumlandırdığına dair önemli ipuçları sunmaktadır. Kızılcî’nin hâşiyesi, klasik Arap dili literatürüne teorik bir katkı sağlamanın ötesine geçerek, kapalı ve kapsamlı metinlerin çözümlemesine yönelik yeni metodolojik açılımlara zemin hazırlamaktadır. Bu çalışmada metnin yapısını, yöntemini ve ilmî arka planını ortaya koyarak bu sürece katkıda bulunmayı amaçlamaktadır
Bihruz Bey ve Madame Bovary Arasındaki Benzerlikler
No full textÖzetHayaller; mantıklı olduğunda insanı hedefine ulaştırıp vezir ederken, gerçeklikten uzak olduğunda, ulaşılması güç birer kuyruklu yıldız olup boş yere peşinden koşturarak rezil eden soyut kavramlardır. Benliğinden uzaklaşan ya da kendi kişiliğini bulamayan insan, duyduğu ya da okuduğu kitaptaki kahramana özenerek bazen kendisini bazen de kendisiyle beraber yakınındaki insanı uçuruma sürükleyip hayatını mahveder. Fransız yazar Gustave Flaubert’in ‘Madame Bovary’ ve Recaizade Mahmut Ekrem’in ‘Araba Sevdası’ romanlarındaki kahramanlar buna iyi birer örnektir.Her ikisi de hiçbir zaman kendi olamamış, sadece hayalindeki kahraman gibi olmaya özlem duymuş, düşündeki bu yaşamı çevrelerine göstermek adına ömürlerini heba etmiştir. Kendi eksikliğini ve yetersizliğini farklı yollardan kapatmaya çalışan Madame Bovary ve Bihruz Bey, amaçlarına hiçbir zaman ulaşamamış, okuduğu romanlardaki baş karakterlerin etkisinde kalıp, onların elde ettiklerine kavuşmayı ve onlar gibi yaşamayı düşleyerek içindeki fırtınaya kapılmış, gerçek hayat ile bağlarını kopararak romanların sonunda hüsrana uğramıştır. Araba Sevdası, Madame Bovary romanından, yaklaşık kırk yıl sonra yazılmış, ancak, o dönemde Osmanlıda tanınmayan bu romandan etkilenmemiştir. Buna rağmen, farklı kültürlerden olan iki yazar tarafından kaleme alınan romanların benzeyen yönleri bir hayli fazladır. Bu makalede, on dokuzuncu yüzyıldaki toplumsal değişim süreci ve her iki kahramanın benzeyenyönleri karşılaştırılarak ele alınacaktır.Anahtar Kelimeler: Roman, özenti, gizli arzu, ihtiras, felaketAbstractDreams are abstract concepts which make people by having them attain their objectives when they are logical or break and wrack them by being a comet and tag in vain when they are far from reality. The individual who moves away from his/her ego or depersonalizes, devastates his/her life and comes to dead end sometimes him/herself or sometimes with his/her friends by elaborating on protagonists in the books he/she has read or heard. Protagonists in French author Gustave Flaubert’s ‘Madame Bovary’ and Recaizade Mahmut Ekrem’s ‘Araba Sevdası’ are good examples for this.Neither of them has been him/herself, only yearned to be like the protagonists in their dreams, for the sake of showing this life they dream to others, they wasted their lives. Madame Bovary and Bihruz Bey who try to conceal their flaws and inabilities in other ways fell short of their goals, by drifting with the tide of the protagonists in the novels they read and dreaming to get the things that they have and live like them, they are caught by the storm inside themselves. They are frustrated at the end of the novels by breaking their connection with the real life. Araba Sevdası was written about forty years later from the novel Madame Bovary, however it was not influenced from this novel which was not known in Ottoman Empire in that period. Despite this, these two novels which are written by two different authors from different cultures have a lot in common. In this article, social upheaval process in the 19th century and such likes of two characters are going to be discussed.Keywords: Novel, gradient, secret desires, ambition, disaster</p
Naili Abdullah Pasha Defter-i Teşrifat (text-analysis)
No full textOsmanlı Devleti'nde, merâsimler ihtişâmını göstermenin en etkili yoludur. Ayrıca merâsimler, Osmanlı toplumu için önemli birer sosyal aktivitedir. Önceden belirlerlenmiş programa göre icrâ edilir ve bu program "teşrîfâtî" adı verilen protokol memuru tarafından hazırlanırdı. En üst rütbedeki protokol memuru olan teşrîfâtî, teşrîfâtla alakalı uygulamada bir sorun yaşanırsa Kalem'deki defterlere bakarak "sûret" hazırlardı. Sadrıâzama bağlı olarak çalışır ve gerektiğinde başvurulacak "teşrîfât defterlerini" hazırlardı. Çalışmamda, bu defterlerden birisi olan Nâilî Abdullah Paşa'ya ait Defter-i Teşrîfât'ın transkripsiyonu ve değerlendirmesini yaptım. Başbakanlık Osmanlı Arşivi'nde, A. d. 359 katalog numarasıyla bulunan defter –transkripsiyonunu ve tıpkı basımını yaptığım nüsha-, Sultân I. Mahmud'a sunulduğunu düşündüğüm defter olup bunun hâricinde üç adet nüshası daha bulunmaktadır. Nâilî Abdullah Paşa, teşrîfâtçılığı döneminde teşrîfât kanûnlarını derleyerek kaleme aldığı bu eser, Osmanlı târîhinde "hattlı defter" nâmıyla ün salmıştır. İhtivâ ettiği başlıca konular; bayramlaşma merâsimleri, ziyâfetler, elçi kabulleri, dîvân-ı hümâyûna dâir kanûnlar, hil'at ve kürk ilbâsı, cenâze ve düğün törenleri, ordu ve donanma ile alakalı merâsimlerdir. Üslûbu, diğer teşrîfat defterlerinden biraz farklı olup yazar, aktardığı kural ve kaideleri, muhtelif tarihlerde icra edilen merasimlerden örnekler vererek anlatımı kuvvetlendirmiştir. Bu defter, Osmanlı devlet protokolünü çalışanlar için mühim bir kaynak olmasıının yanı sıra, Osmanlı tarihinin diğer alanlarında çalışma yapanlar için de mühim bir kaynaktır.In the Ottoman Empire, ceremonies were the most effective way of displaying grandeur. In addition, ceremonies were an important social activity for the Ottoman society. They were carried out according to a pre-determined program and was prepared by a protocol official. If a problem happens regarding the protocol, the highest ranking protocol official would prepare "sûret" in accordance to the books at Office. He would work connected to the Grand Vizier and prepared the "Protocol registries" which would be referred when needed. In mine study, the transcription and evaluation of one of these books, Nâilî Abdullah Pasha's Protocol book, was made. At the Ottoman Prime Ministry Archives, the notebook which could be found with A. d. 359 catalog number, is the notebook that is believed to be a belonging of Sultan I. Mahmut, and it also has three more copies. This work, which Nâilî Abdullah Pasha wrote by compiling the laws of protocol, became known with the name of "Hattlı defter" in the Ottoman history. Primary subject included being; ceremony of greetings in festivals, feasts, acceptance of an envoy, laws concerning the council (Divan-ı Hümayun), funeral and wedding ceremonies, army and navy ceremonies. The style is slightly different from other protocol books, and the author, the rules and bases, have strengthened the narrative by giving examples of the cerenomies performed in various dates. This Notebook is a very important sourve both for the people who study Ottoman state protocols and for the researchers of the other fields of Ottoman history
Bir Memlük coğrafyacısı İbnü'l-Verdî'nin Harîdetü'l-Acâib ve Ferîdetü'l-Garâib'inde dünya tasviri
No full textSirâcüddin İbnü’l-Verdî (ö. 861/ 1457), Memlükler döneminde Suriye – Filistin bölgesinde yaşamıştır. Hayatı hakkında kaynaklarda pek bilgi bulunmasa da milâdî 1412’de yazdığı Harîdetü’l-Acâib ve Ferîdetü’l-Garâib isimli eseri günümüze ulaşmıştır. Bu çalışmada acâibü’l-mahlukât literatüründen kabul edilen Harîdetü’l-Acâib’de müellifin dünya tasviri, bir başka ifadeyle bilinen dünyayı nasıl ele aldığı coğrafya açısından incelenmektedir. Coğrafya, sadece dünyanın fizikî veya matematiksel coğrafyası ile sınırlı kalmamakta; yazıldığı dönemin milletleri, ülkeleri, hükümdarları, halkların inançları, adetleri ve gelenekleri hakkında da bilgiler sunmaktadır. Kozmografya ve coğrafya karışımı olan bu eser, gerek muhtevası gerek haritası ile İslam coğrafyacılığının geç Orta Çağ’daki örneklerindendir. Sadece muhtevası ve haritası ile değil, aynı zamanda kapsamı ve içeriği ile de İslam coğrafyacılığının önemli bir eseridir. Zira, o dönemde diğer İslam coğrafyacılarında rastlanmayan Avrupa, Afrika ve Asya kıtaları hakkında bilgiler içermektedir. Bu kıtalardaki halklar, ülkeler ve şehirler hakkında detaylı bilgiler sunması, eserin özgünlüğünü ve önemini artırmaktadır. Eserin en dikkat çekici özelliklerinden biri de fethedilmeden önce İstanbulʼun geniş bir tasvirini sunmasıdır. Bu tasvir, şehrin tarihi ve kültürel açıdan önemini vurgulamaktadır. İbnü’l-Verdî’nin Harîdetü’l-Acâib adlı eseri, sadece bir coğrafî eser olmanın yanında bir haritanın açıklaması olarak ortaya çıkmıştır. Müellif önce haritasını çizmiş ve daha sonra bu haritayı açıklamak için eserini kaleme almıştır. Bu durum, eserin özgünlüğünü ve ilginçliğini artırmaktadır. Eserin Belh ekolü coğrafya üslubunda telif edildiği düşünülse de, genel bir dünya tasviri vermesi ve İslam ülkeleri dışındaki ülkeleri de ele alması ile aslında Irak ekolüne daha çok benzemektedir. Bu durum, İbnü’l-Verdî’nin coğrafî bilgi kaynaklarının ve üslubunun çeşitliliğini göstermektedir. Bu çalışmada, bir Memlük coğrafyacısının eserinde dünyayı nasıl ele aldığı, İslam coğrafyacılığı ve kartografyasındaki önemi, merkeze aldığı bölgeden hangi coğrafî ekole göre bir anlatım üslubu benimsediği, bölgeleri, ülkeleri ve halkları nasıl anlattığı, tarih-coğrafya ilimleri ışığında disiplinlerarası rasyonel bir yöntemle incelenecektir.Siraj al-Din Ibn al-Wardi (d. 861/ 1457), lived in the lived in the Syria-Palestine region during the Mamluk period. Although there is not much information about his life in the sources, his work Kharīdat al-‘Ajā’ib wa Farīdat al-Gharā’ib, written in 1412 A.D., has survived to the present day. In this study, the authorʼs description of the world in Kharīdat al-‘Ajā’ib, which is accepted from the literature of al-‘Ajā’ib al-mahlukāt, is analysed in terms of geography. “Cosmography and Geography” not only delves into the physical or mathematical geography of the world but also provides information about the nations, countries, rulers, beliefs, customs, and traditions of the era in which it was written. And this work that combines cosmography and geography, it is one of the examples of Islamic geography in the late Middle Ages, both in terms of its content and its maps. Not only its content and maps, but also its scope and coverage make it an important work of Islamic geography. Indeed, it contains information about the continents of Europe, Africa and Asia, which was not commonly found in other Islamic geographies of that period. Providing detailed information about the peoples, countries, and cities on these continents enhances the originality and significance of the work. One of the most notable features of the work is its extensive depiction of Istanbul before its conquest, emphasizing the historical and cultural importance of the city. Ibn al-Wardi’s work Kharīdat al-‘Ajā’ib emerges not only as a geographical treatise but also as an elucidation of a map. The author first drew the map and then penned the work to elucidate this map. This circumstance enhances the uniqueness and interest of the work. Although the work is thought to have been composed in the geographical style of the Balkhi school, its provision of a general portrayal of the world and its consideration of countries beyond the Islamic lands actually bear a closer resemblance to the Iraqi school. This situation demonstrates the diversity in Ibn al-Wardi’s geographical sources and style. In this study, an interdisciplinary and rational approach will be employed to examine how a Mamluk geographer addresses the world in his work, the significance of Islamic geography and cartography, the narrative style he adopts based on the geographical school of thought predominant in the region he focuses on, and how he describes regions, countries, and peoples within the framework of historical-geographical sciences
Recommended from our members
The European Union, state of exception and state transformation - Romania, Turkey and ethnic minority politics
No full textThe dissertation argues that the modern national sovereignty is the political expression of modern subjectivity and it dominates as such the contemporary discourse of human life, ethnic minorities included, in world politics. The analytical mechanism is grounded in social constructivist theorisations of discourse analysis. It evaluates whether and to what extent the enlargement of the European Union (EU) and its accession conditionality affect the discursive mechanisms of the national, sovereign subjectivity and its relations with national minorities. The cases studied here have been chosen because of the two states being inscribed in the recent past (Romania) and currently (Turkey) in the enlargement process. The dissertation builds methodologically on Agamben’s understanding of sovereignty as state of exception, interpreted here originally qua exception from the temporality of human life and therefore apt to author political time. In national form, this is understood as the production of the national time of politics, with a double ontological consequence: it constitutes the political nation, while concomitantly and inherently excluding non-national human life from political possibilities. The method of research develops this methodological perspective to analyse national sovereignty, drawing also on Heidegger, as factualisation of two purely theoretical constructs: the nation and the principle of sovereignty
