Tasarım+Kuram (E-Journal)
Not a member yet
424 research outputs found
Sort by
An Analysis of the Concept of Accessibility in the Common Areas of Urban Hotels from the Perspective of Wheelchair Users: Three Hotels in Pendik: Accessibility in Urban Hotel Areas
No full textUrban hotels are easily accessible and ideal structures for business meetings, congresses, and social activities in regions where population is dense. Moreover, they offer comfort with their many facilities and have the equipment with the potential to meet all needs of each customer. The services and opportunities provided by such hotels should have the qualifications that will ensure fair accessibility for all individuals, whether they are disabled or not. In order to ensure accessibility in urban hotel buildings, it is necessary to design the physical conditions of the environment where the hotel is located and to provide all products or services offered by the hotel to disabled users in a way that would not make them need any assistance. In the study, three selected disabled friendly urban hotels were analyzed in the context of interior spaces (all areas inside the buildings) under the headings of access routes to the usable areas of the building, ground levels at the entrances, width and layout of the entrance door, width of the corridors, stairs, platform raisers, and elevator size and controls. Within the scope of the study, the accessibility of the three disabled friendly 5 stars hotels that offer accommodation services was investigated within the national standards developed. Along with the standards, previous studies on the subject in the literature were examined and the results were presented. As a result of the study, the suitability of these three urban hotels for wheelchair users was analyzed on the basis of accessibility standards in question and presented in tables. By evaluating the data obtained, certain recommendations were made regarding the points that were determined to have deficiencies in terms of accessibility for wheelchair users.Turizm faaliyetlerine katılmanın her engelli birey özelinde bir hak olduğunu kabul eden ve özümseyen çoğu ülkede bu çerçevede etkili olabilecek önemli yasal düzenlemeler yer almaktadır. Bu yasal düzenlemelerin varlığıyla engelli bireyler turizm faaliyetlerine katılım sağlayarak birtakım ekonomik, sosyal ve kültürel olanaklardan faydalanmayı tercih eder hale gelmektedirler. Buna karşın birçok yapıda karşılaşılan şekilde turizm yapılarında da engelli bireyler için gerek fiziksel gerek duyusal anlamda uygun olmayan ve bu bireylerin gereksinimlerine hitap etmeyecek biçimde tasarlanmış iç mekanlar, engelli bireylerin turizm faaliyetlerine aktif katılım sağlamalarına engel olmaktadır. Engelli bireylerin, erişilebilir turizmin sunduğu etik ve eşitlik kavramları dahilinde, tüm olanaklardan bağımsızca (herhangi ikinci bir bireye muhtaç olmadan) yararlanabilmeleri ve bunları kullanabilmeleri için, iç mekanda erişilebilirlik çatısı altında bütünsel bir yaklaşımla (toplumdan ayırmadan) benimsenmesi gerekmektedir. Dolayısıyla, bedensel engelliler bağlamında sosyalleşme ve topluma katılım açısından özellikle fiziksel/mekânsal düzenlemelerin önemli bir tasarım ve planlama konusu olarak görülmesi gerekliliğine işaret sayılmalıdır. Bu noktada, bedensel engellilerin özellikle kentsel mekânlara ve yapısal tesislere kolay ve güvenli erişimine yönelik mekânsal düzenlemelerin önem kazandığı anlaşılmaktadır. Nitekim TS 9111 sayılı Özürlü İnsanların İkamet Edeceği Binaların Düzenlenmesi Kuralları Standardı ile Erişebilir Tesis Belgesi gibi yasal düzenlemelerin, engellilere yönelik iç ve dış mekân düzenleme esaslarına yönelik birtakım ilkelerin belirlendiği görülmektedir. Bu doğrultuda araştırma; bünyesinde pek çok sayıda şehir içi otel bulunduran İstanbul İli Pendik İlçesi’nde hizmet sunum kalitesi bakımından beş yıldızlı otel statüsünde konaklama tesisi olmasının ötesinde gerek bilimsel–sanatsal (konferans–sergi vb.) ve spor–eğlence gerekse iş dünyası (toplantı–etkinlik) bağlamında farklı mekânsal taleplere hizmet sunan şehir içi otellerini konu edinmiştir. Şehir içi otellerin seçilmesindeki temel ölçütler, konumsal nitelik açısından kolay erişebilir olması, farklı sosyal–kültürel etkinliklere konu olması ile konaklama olanakları bakımından sosyal statü yönünden geniş bir kullanıcı portfolyosu sunmasıdır (Yıldız 2020, 300-301). Araştırmanın amacı; seçilen örnek şehir içi otellerin giriş/karşılama mekânları, merdiven ve sahanlıklar, koridorlar, kapılar ve pencereler ile asansör gibi iç mekân sirkülasyon/dolaşım donatı elemanlarının, TS 9111 sayılı Özürlü İnsanların İkamet Edeceği Binaların Düzenlenmesi Kuralları Standardı açısından ayrıntıda incelenerek, tekerlekli sandalye kullanıcıları yönünden erişilebilirlik sorunlarının tespit edilmesi ve çözüm önerileri için görüş geliştirilmesidir. Araştırma; “Erişilebilirliğin şehir içi otellerindeki yeri ve önemi, “Erişilebilirliğin şehir içi otelleri ortak alanlarında yasal mevzuat çerçevesinde tekerlekli sandalye kullanıcılarına sunduğu olanaklar” ve “Alan çalışması yapılan şehir içi otellerinin erişilebilirlik sorunları” temelinde yürütülmüştür. Araştırma; temelinde literatür taraması ve yerinde gözlem-tespit olmak üzere iki ana yaklaşımdan oluşmaktadır. Araştırmada, kavramsal–kuramsal arka plan oluşturulması, örneklem alanı tespiti, otel iç mekân sirkülasyon/dolaşım donanımlarının sınıflandırılması, yerinde tespit çalışmaları ile fotoğraflanması ve ölçülendirme yapılması, elde edilen bulguların standartlar ve mevzuat gereklilikleri ile karşılaştırmalı olarak değerlendirilmesine dayanan bir yöntem izlenmiştir (Yıldız 2020, 301). Araştırma sonucunda her üç şehir içi otelinin; binanın kullanılabilir alanlarına erişim rotaları, girişlerdeki seviyeler, giriş kapısı genişliği ve düzeni, koridorların genişliği, merdivenler, platform yükselticileri, asansör boyutları ve kontrollerinin değerlendirilmesinde bir takım farklılıklar olduğu ve mevcut standartlara tam uyum sağlanmadığı tespit edilmiştir. Her üç otel çerçevesinde ise ortak olarak giriş kapısı genişliği ve düzeni, koridorların genişliği, asansör boyutları ve kontrolleri ölçütlerinde erişilebilirlik sorunlarının olduğu kanısına varılmıştır. Çalışmanın gerçekleştirildiği şehir içi otel yapılarında, verilen izinler ve zaman kısıtı çerçevesinde değerlendirme yapılabilmesi sebebiyle araştırmada incelenen erişilebilirlik parametreleri dışında kalan ortak alanlar ve buna ek olarak, otellerin isimlerinin çalışmada açıkça belirtilebilmesi için otellerden yazılı bir belge edinilemediğinden otellerin çalışma içerisinde A Oteli, B Oteli ve C Oteli şeklinde ifade edilmesi bu çalışma adına birer sınırlılık oluşturmaktadır. Bu bakımdan araştırmanın sonuçları bu kapsam ve sınırlılıklar doğrultusunda değerlendirilmelidir. Araştırma kapsamında tekerlekli sandalye kullanıcılarının yasal mevzuat temelinde oluşturulan engelli tasarım ölçütleri bağlamında iç mekândaki erişilebilirliklerinin sorgulanması ve fiziksel kısıtlamaya dayanan sorunlarının tespit edilmesinin, gerek mevcut yasal mevzuatın ileride yapılacak şehir içi otel yapılarının mimari tasarımlarına yansıması gerekse engelli bireylerin toplumsal yaşama katılmaları ve sosyal hayatta rol almaları maksadıyla önemli ve gerekli olduğu düşünülmektedir (Yıldız 2020, 301)
Boullée’nin Kâğıt Mimarlığını Oluşturan Alt Metinleri Kenotaf Yapı Tipi Üzerinden Okumak: Boullée’nin Kağıt Mimarisi ve Kenotaf Tasarımı
No full textTomb, monument, and temple-based architectural foundations of the cenotaph building type, which etymologically means an empty tomb, paves the way for it to be read as a part of the ongoing production of monumental and symbolic structures since the first ages. As Étienne-Louis Boullée (1728-1799) stated, cenotaphs are buildings loaded with semantic and symbolic references bearing the memory of the person they are dedicated to. When evaluated in this context, the cenotaph typology, as approached by Boullée, has a specific potential for discussion with its multilayered aspect, which includes rational, empirical, and symbolic existence, and is important in terms of reading the sub-texts that form the basis of his paper architecture. Throughout the 18th century, all social, political, economic, scientific, and cultural developments that caused the culture of science and modernization, which would gradually push the limits of envisagement based on form and materials, affected all kinds of design and production activities carried out in this period. Paper architecture, as a field where innovative ideas based on envisagement can find a response, is also important in terms of being able to read the context of the period. Within this framework, the aim of the study is to examine Boullée’s approach to the cenotaph building type, to read the sub-texts of his paper architecture, and to trace the multilayered structure of the transformation process that occurred with the effect of Enlightenment. This reading was carried out through three basic frameworks defined within the scope of the study: context, form, and technique that include the social, cultural, political, economic, technical, etc. sub-texts of the period. In this context first it has examined that the etymological origin of the word cenotaph, its semantic expansions, and the historical transformation of the cenotaph building type with its meaning and importance in Boullée’s paper architecture. The discussion on Boullée’s cenotaph structures was carried out within the framework of in parallel with the examination of the change and cenotaph building type foundations in architectural theory and practice of the 18th century. It is revealed within the framework of his design approach that the relationship with the manners of life and architectural understanding of the 18th century Europe, where Boullée produced his architecture. Throughout with an evaluation that includes readings on context, technique, and form, it is revealed that the architect’s understanding of design, which includes rational, also empirical (with nature-based references) and symbolic subtexts together. While conveying the examples of mausoleums and cenotaphs, on the one hand, he emphasizes the innovative aspect of his forms and compositions, reflecting his rational point of view, also the references that comes from nature itself and on the other hand, he draws attention to the symbolic and mystical aspects of these designs. In this respect, Boullée’s design approach could be read together with the multilayered subtexts of the context in which it was produced. As a result, while the multi-dimensional context of the 18th century, on the one hand, based on the industrialization and Enlightenment which paved the way for modernization, strengthened through scientific and technical studies, has a rational quality where standardization and efficiency is essential; on the other hand, maintains an understanding of symbolic, mystical, and bourgeois-based ostentatiousness. It is possible to read the traces of this reformist approach, which has based on an abstract and rational symbolism also has an empirical background, with the innovative attitude of its context through Boullée’s envisagement-based architecture. The rational and social path that opened with his approach to the cenotaph building type in the context of revolutionary paper architecture is substantial in that is an early example of the new understanding of scale, rational criticism, and sociability in the field of architecture which performed today. Also, it is important in terms of emphasizing the necessity of understanding the architectural design together with its sub-texts, include the contextual, technical, and form-based discussions of the period in which was produced.Etimolojik kelime karşılığı boş mezar anlamına gelen kenotaf (cenotaph) yapı tipinin mezar, anıt ve tapınağa dayalı mimari temelleri, bu yapı tipinin ilk çağlardan itibaren süregelen anıtsal ve sembolik yapı üretiminin bir parçası olarak okunmasının yolunu açar. Kenotaflar Étienne-Louis Boullée (1728-1799)’nin de belirttiği üzere adanmış oldukları kişinin anısını taşıyan, anlamsal ve sembolik göndermelerle yüklü yapılardır. Bu bağlamda değerlendirildiğinde Boullée’nin ele aldığı şekliyle kenotaf yapı tipi ussal, ampirik ve sembolik bir varoluşu içeren çok yönlü yapısıyla özgül bir tartışma potansiyeli barındırmakta ve Boullée’nin kâğıt mimarisini oluşturan alt metinlerin okunabilmesi açısından önem taşımaktadır. Bu doğrultuda çalışma kapsamında öncelikle, Boullée’nin mimarlık üretimini gerçekleştirdiği 18. yüzyıl Avrupa’sının yaşam biçimi ve mimarlık anlayışı, Boullée’nin tasarım anlayışıyla ilişkisi çerçevesinde irdelenecektir. Ardından Boullée’nin kenotaf yapıları üzerinden sürdürülecek, anlam, teknik ve forma dair okumaları içeren bir değerlendirme ile mimarın sembolik, ampirik ve ussal alt metinleri bir arada içeren tasarım anlayışının ortaya koyulması hedeflenmektedir
Gerçek(lik) ve temsil(iyet) üzerine mimarlığın şaşkınlığı...! Gerçek(lik) ve temsil(iyet) üzerine mimarlığın şaşkınlığı...!
No full textTaking history into consideration, the inclination to imitate historic forms and symbols are signs of a familiar architectural approach. The aim of this study is to show with the help of an example the level a post-modern understanding that unconditionally accepts to compromise the values of consumer society -not in America, in Europe or the Fareast- but in the very core of Anatolia, namely in Konya can bring architecture. This architectural style which reaches to eclectisism in a physical environment where everything is permitted, turns into collage and even further to kitsch. The difference and importance of this physical environment is in its bringing forth an eclectic understanding as the copy of a natural setting. This arrangement made for the sake of arousing interest turns into a sort of insensibility when it becomes part of everyday life and thus this insensibility is legitimized for the sake of consumption. This causes not only insensibility but also loss of memory and this leads to alienation. The replication of nature is a good means because it is consumed easily. However, the only side to lose will be architecture as it turns space into a position in which the differences are packed and presented as consumption objects.Tarihin içeri alınması, tarihten alınan biçimler ve simgeler repertuarı ile geçmişe öykünme tanıdık olduğumuz bir mimarî yaklaşımı sergiler. Bu çalışma ilgi çekilmek adına yapılan tüketim toplumunun değerleri ile uzlaşmayı kayıtsız şartsız kabullenmiş bir post-modern anlayışın mimarlığı hangi noktaya götürdüğünü Amerika’da, Avrupa’da veya Uzak Doğu’da değil Anadolu’nun bağrında yapılan bir örnekle irdelemeyi amaçlamaktadır. Ele alınan fizikî çevrede her şey olur sloganı ile tam bir serbestliğe ve sklektisizme varan mimarî tarz kolaj ve kitsche dönüşmüştür. Bu fizikî çevrenin farkı ve önemi eklektik bir anlayışı doğal olanı taklit etmesiyle ortaya koymasındandır. Doğal olanın taklit edilmesi ile yere ait olanın içi boşaltılmış ve kamusal mekân yalnızca nesneleri barındıran konuma indirgenmiştir. İlgi çekilmek adına yapılan bu düzenleme gündelik yaşantının bir parçası haline gelince ir çeşit duyarsızlığa dönüşmüş ve bu duyarsızlık, tüketim adına meşru kılınmıştır. Doğanın taklidi duyarsızlığın yanısıra hafızasızlığı beraberinde getirmektedir ve dolayısıyla bu ikisi yabancılaşmaya neden olmaktadır. Doğanın temsili yüzeysel ve zahmetsiz tüketilir olması bakımından iyi bir malzemedir. Ancak, mekânı tüketim nesnesi olarak farklılıkların ambalajlandığı ve sunulduğu bir konuma getirmekle kaybeden tek taraf mimarlıktır
Karaman "Taşkale" Yerleşimi ve Yöresel Mimari Özellikleri: Karaman "Taşkale" Yerleşimi ve Yöresel Mimari Özellikleri
No full textTaşkale, formerly called as Kızıllar, is located within 46. km distance from the city centre of Karaman. The Manazan Ruins area, dating from 2nd-3rd century (A.D.) has been declared as archaeological protection site of 1st grade. The Manazan Inns which were carved into a natural rock on the northern slope of the İbrala Valley on which the town was located, are 5 storey high formations consisting of hundreds of rooms. In addition to Manazan inns, there are 251 cells(spaces) on the northern part of Taşkale, which were carved out of a steep rock of 40 m. and are used today as staples. Taş Mescid (the Rock Mescid) is also an ancient chape! carved out of rock. Taskale extends towards east starting from these stables. The original urban texture of Taşkale on the nortern slope of the narrow valley that Ibrala Creek opened which was declared as urban protection site, ascends step by step in a terraced area. Mostly the roof of a house is the courtyard of another house. Wood, stone and soil are the main building materials used in the region. In the region, there are also Asarini and İncesu Inns which were declared as Natural Protection Site of 1st grade and Gürlük Spring. Although Taşkale has been declared as urban, archaeological and natural protection area, there are no works being carried out for the protection and assessment of the values and the town has been left to decay. Today, the local people of the town are struggling poverty and impossibilities. Some have already left the area due to economical and social inabilities. Urgent precautions should immediately be taken to prevent this situation and to safeguard the original texture (natural and urban) and the present building stock. The local people should be encouraged to be more productive.Eski adı Kızıllar olan Taşkale, Karaman iline bağlı, il merkezine 46 km. uzaklıkta yer alan bir kasabadır. Yörede bulunan tarihi MS.2- 3. yy'lara kadar inen Manazan Harabeleri 1. derece arkeolojik sit alanı olarak ilan edilmiştir. Kasabanın konumlandığı İbrala Vadisi’nin kuzey yamacındaki doğal kayaya oyulmuş Manazan Mağaraları, beş katlı olup, galeriler ve yüzlerce odadan oluşmaktadır. Manazan mağaralarından başka, Taşkale Kasabası9mn kuzeyinde yer alan yaklaşık 40 m. yüksekliğindeki dik kaya kütlesine oyulmuş, günümüzde ambar olarak kullanılan, 251 adet hücre mevcuttur. Burada bulunan Taş Mescid de kaya kütlesine oyulmuş eski bir şapeldir. Konumuzu oluşturan Taşkale, bu ambarların hemen önününden başlayarak, doğuya doğru uzanmıştır. İbrala Deresi’nin açmış olduğu dar vadinin kuzey yamacında yer alan ve Kentsel Sit Alanı ilan edilmiş olan Taşkalemin bu özgün yerleşim dokusu, teraslanmış bir alanda basamak basamak yükselmekte, çoğu zaman bir konutun damı, diğer bir konutun avlusu olarak kullanılmaktadır. Bölgede yapı malzemesi olarak taş, ahşap ve toprak kullanılır. Ayrıca bölgede, 1. Derece Doğal Sit Alanı olarak tescillenmiş olan Aşarini, İncesu Mağarları ile Gürlük Pınarı bulunur. Taşkale sahip olduğu kültürel ve doğal değerler nedeniyle, kentsel, arkeolojik ve doğal sit alanı ilan edilmiş olmasına rağmen, korunması, turizme-ekonomiye kazandırılması ve değerlendirilmesi için hiçbir çalışma yapılmadığından bozularak yok olmaya terk edilmiştir. Günümüzde kasaba halkı ya yoksulluk ve çeşitli imkansızlıklar içinde bölgede yaşamaya çalışmakta, ya da ekonomik ve sosyal olanaksızlıklar nedeni ile burayı terk etmektedir. Bu durumun önlenmesi, yöre halkının yaşadığı çevrede üretici duruma getirilmesi için teşvik edilmesi, özgün doku (doğal-kırsal) ile mevcut yapı stoğunun korunmasına yönelik acil önlemler alınması gerekmektedir
Geleceğin Mimarisi: Kinetik Yapılar ve Mashrabiya Tabanlı Cephe Tasarımı : Mashrabiya Tabanlı Cephe Tasarımı
No full textAdvances in robotics, materials science, computer science, and building technology have begun to change architecture. With kinetic architecture beginning to shape the future of architecture, flexible and adaptive design solutions have been developed to respond to the changing spatial needs and climatic conditions. There is a dynamic interaction between people and space in kinetic architecture, whereas the movement in conventional buildings is limited to the space we are in. Kinetic structures allow the reshaping of space according to user movement or need.
Kinetic structures can be integrated into existing buildings as roof or façade elements or used in temporary functions as self-standing structures. Because they can transform from a compact state to an expanded form, they can be moved to different locations at their compact configurations and reused for various functions. Facade systems that can change their shapes in response to weather conditions, shelters that are rapidly assembled and removed in emergencies, movable pedestrian bridges, and retractable roofs of large-span structures such as stadiums and concert halls are among the application areas. Kinetic structures provide many advantages compared to conventional systems as they can change their shapes rapidly according to the changing climatic conditions and user needs, reduce the cooling loads of buildings, and easily be transported to different places. Therefore, the application areas of kinetic structures have increased in recent years.
Kinetic structures can move by rotating, sliding, folding or deforming, which can be reviewed under five categories: rigid bar structures (scissor and bar structures), foldable plate structures, membrane structures, pneumatic structures and material-based systems. When those are compared, it can be said that scissor structures and pneumatic structures are widely used for temporary functions because they can be assembled and removed quickly and be easily transported to the desired locations in their compact forms. Membrane structures can offer practical solutions for large-span. On the other hand, foldable plate structures and material-based systems are often encountered in kinetic facades. Although different structural systems and geometric methods are used when developing kinetic structures, the main aim is to respond rapidly to changing conditions and needs.
In kinetic architecture, which is at the interface between engineering and architecture, the structure is shaped according to the movement; therefore, the geometry of motion and corresponding mechanism must be designed first to obtain the desired form at the final geometric configuration of the structure. Within this context, first, the types of motion and the joints used in kinetic structures have been introduced in this paper. Then, the examples of kinetic structures have been examined for their morphological and kinematic properties, and how they shape the space according to the changing circumstances has been discussed. Finally, the kinetic façade developed based on the geometric tessellation method has been presented.
Regular, semi-regular and demi-regular tessellations or Mashrabiya patterns frequently encountered in Islamic architecture can be used in kinetic façade design. In this paper, the Mashrabiya pattern with a hexagonal based star shape has been chosen for the kinetic façade design. First, the hexagonal-shaped sub-module consisting of isosceles triangular elements has been created. The sub-module can retract from the center to the periphery with single-degree-of-freedom. To investigate the potentials of the Mashrabiya pattern, the sub-module has been replicated by linear iteration along -x and -y directions and by radial iteration around the sub-module. Each module can move independently of the other modules. This is because of the increased number of elements and joints in the kinetic system. The kinematic behavior of the system allows generating of different geometric configurations with the same module. While some of the modules can remain at their fully closed configurations, others can move alternately.
After presenting alternative geometric configurations of the kinetic systems generated by linear and radial iterations and discussing their movement capabilities, the proposed kinetic façade system has been introduced, which is composed of hexagonal modules moving separately on a grid frame structure. Transforming from a star-like shape to a hexagonal shape and then to a circular form, the hexagonal module can open and close to control daylight and reduce solar heat gain. Since the elements of the module retract by making linear movement along the diagonals of the hexagon, the independent movement of the modules can easily be controlled using linear actuators attached to the frame structure.
Because the proposed kinetic system has form flexibility, it can be applied to any glazed façade as a second layer to respond to changing conditions and fulfill the functions such as shading and natural ventilation. The kinetic façade proposal can be used as a guide for the development of alternative design solutions based on the tessellation method. Since kinetic facades play a significant role in energy-efficient building design, they will become more applicable in the near future with the developments in technology.Robotik, malzeme bilimi, bilgisayar ve yapı teknolojilerindeki gelişmeler mimariyi değiştirmeye başlamıştır. Mimarlığın geleceğini şekillendirmeye başlayan kinetik mimari ile birlikte değişen mekânsal ihtiyaçlara ve iklimsel koşullara yanıt verebilecek esnek tasarım çözümleri geliştirilmiştir. Geleneksel yapılarda hareket içinde bulunduğumuz mekân ile sınırlı iken, kinetik yapılarda insan ve mekân arasında dinamik bir etkileşim vardır. Mekân, kullanıcının hareketine veya ihtiyacına göre yeniden biçimlenebilmektedir. Kinetik yapılar, mevcut bir yapıya çatı veya cephe elemanı olarak entegre edilebilir veya kendi başlarına bağımsız strüktürler olarak geçici işlevlerde kullanılabilir. Kapalı-kompakt bir formdan geniş açıklıklı bir biçime dönüşebildikleri için kompakt formlarında ihtiyaca göre farklı yerlere taşınabilir ve farklı işlevlerde tekrar kullanılabilirler. Hava koşullarına göre tepkisel olarak biçimlerini değiştirebilen cephe sistemleri, acil durumlarda hızla kurulup kaldırılan barınaklar, hareketli yaya köprüleri, stadyum ve konser salonu gibi geniş açıklıklı yapılara entegre edilen açılır-kapanır çatı sistemleri uygulama alanları arasında yer almaktadır. Değişen iklimsel koşullara, kullanıcı ihtiyacına veya işleve göre hızla biçimlerini değiştirebilmeleri, yapının enerji yükünü ciddi oranda azaltmaları ve farklı yerlere kolaylıkla taşınabilmeleri sebebiyle konvansiyonel sistemlere göre pek çok avantaj sağlamaktadır. Bu nedenle, son yıllarda kinetik yapıların uygulama alanları artmaya başlamıştır.
Mimarlık ve mühendislik arakesitinde yer alan kinetik mimaride strüktür harekete göre biçimlendiğinden hareketin tasarlanması gerekmektedir. Kinetik yapılar, farklı hareket türlerine sahip olduğu için bu makalede öncelikle bu tip yapıların hareket ve mafsal türleri açıklanmaktadır. Daha sonra, kinetik sistemler morfolojik ve kinematik özelliklerine göre örnekler üzerinden incelenmekte, mekânı ve yapıyı değişen koşullara ve ihtiyaçlara göre nasıl şekillendirdiği tartışılmaktadır. Son olarak, geometrik tesselasyon yöntemine dayalı olarak geliştirilen Mashrabiya desenli kinetik cephe tasarımı sunulmaktadır. Düzlemsel mekanizmaya sahip altıgen modülün geometrik tasarım yöntemi ve hareket kabiliyetine bağlı olarak yüzey üzerinde oluşturduğu farklı geometrik konfigürasyonlar gösterilmektedir
Mekansal İlişkileri Düzenleyen Bir Mekanizma Olarak Mülkiyet: Mekansal İlişkileri Düzenleyen Bir Mekanizma Olarak Mülkiyet
No full textThe paper aims to research the concept of property and related theoretical structures. To understand the concept of property; firstly “desire of possession” and its motivations as instinctive bases of property were explored; later on theoritical bases of property were analysed. According to these analyses, property has been described as a “mechanism that sets the spatial relationships”. After the theoretical reading of property, “house and home”, which are at the intersection of architecture and property, were reviewed; and then, the relationships between property and “homeowning and housing policies” were discussed. During the discussion, the main questions of the paper were how the property sets the relationships of individuals with objects, spaces and others; how the transformations of the networks of relationships change the property and what the future perspectives of the property are.Makalenin amacı, mülkiyet kavramını ve ilişkili olduğu kuramsal yapıları incelemektir. Mülkiyet kavramını anlamak için, öncelikle mülkiyetin içgüdüsel temeli olarak görülen “sahiplenme arzusu” ve onun motivasyonlarına bakılmış; daha sonra, mülkiyetin kuramsal temelleri incelenmiştir. Bu incelemeler sonucunda, mülkiyetin “mekansal ilişkileri düzenleyen bir mekanizma” olduğu sonucuna varılmıştır. Mülkiyete dair kuramsal okumalardan sonra, mimarlık ve mülkiyetin kesişim noktasında bulunan “konut ve ev” mercek altına alınmış; mülkiyetin “ev sahipliği ve konut politikaları” ile ilişkisi tartışmaya açılmıştır. Tüm bu süreç içinde, mülkiyetin, insanın nesneler, mekanlar ve diğer insanlarla ilişkilerini nasıl düzenlediği, ilişki ağlarındaki değişimin mülkiyeti nasıl dönüştürdüğü ve mülkiyete dair gelecek perspektifleri makalenin temel sorularını oluşturmuştur
Şehri Çocuklarla Paylaşmak: Karar Alma Süreçlerinde Çocuk Katılımını Kolaylaştırmaya Yönelik Uygulamaların Karşılaştırmalı Analizi: Karar Alma Süreçlerinde Çocuk Katılımı
No full textIn this article, the development process of children’s rights and the responsibility of child participation as a right in the decision-making mechanisms of adults are explained. It also analyzes and compares different country models that include children in decision-making. Throughout the article, the main determinants of the child’s right to participation and the responsibilities it imposes on adults are focused with reference to Article 12 of the United Nations Convention on the Rights of the Child (UNCRC).The documents developed by focusing directly on the child were updated in line with evolving and changing needs over time, and children’s rights were comprehensively addressed with the UNCRC in 1989. In the documents developed until the UNCRC, the child’s right to participation was not mentioned. Since the beginning of the 2000s, various tools, directives and guidelines have been developed to draw attention to this deficient perspective and to try to close the gap in the field with practical applications and to facilitate children’s participation in decisions. One of the main concerns of the tools developed is to emphasize that none of the rights set out in the UNCRC are superior to each other, and that the right to participation is one of the four fundamental principles that have a key role in the realization of all rights in the convention.The tools developed by different countries, particularly Sweden, in line with their own capacities and needs are known as Child Impact Assessments or Child Rights Impact Assessments (CIA). Tools are guidelines that many countries have developed according to their own characteristics and needs and that take into account and focus on Article 3 of the UNCRC, which regulates the best interests of children, and Article 12, which regulates the right to participation.Within the scope of this article, the CIA tools of Sweden, the United Kingdom, Finland, Australia and New Zealand and the CIA tool piloted by two researchers, including the author, within the framework of a sample decision within the framework of cooperation between Istanbul Bilgi University Child Studies (ÇOÇA) and Şişli Municipality are included.The CIA tools of Sweden, the United Kingdom, Finland, Australia and New Zealand, have been compared against a set of criteria. The criteria for comparison were defined using the child rights index ranking, which publishes annual reports on the ranking of countries in the field of child rights, Hart’s Ladder of Child Participation model, and the UN Committee on the Rights of the Child’s General Comment No. 12 on the right of the child to participate and the ethical framework to be considered when working with children.Finland, which ranked first among the five countries in the child rights index, also ranked first in this ranking. The approach of not limiting the scope of the report to decisions related to children is considered to be a perspective that supports the inclusion of children in decisions in the city where children live together. On the other hand, the fact that no country has made space for children in the report team will lead to a failure to fully include children’s perspective and participation in the reports. Supporting the inclusion of children in the report team is a reflection of the approach that sees children as individuals. In the majority of countries, there is a feedback process for children whose views are sought, including how much, where and how their views were used, and why views that were not used or deemed inappropriate were not included. Similarly, monitoring of implementation processes is important for children to see the extent to which their views are reflected in concrete terms and is something that the majority of countries observe. Although the preparation and dissemination of a child-facing version of the report to children is still a practice practiced by a limited number of countries, it is expected to become more widespread as it is an enjoyable document to read not only for children but also for adults. As a result, it is difficult for decision-makers to find a common axis on child participation and adults often make decisions based on the needs of the child.Çocuk katılımının bir hak olarak yetişkinlerin karar mekanizmalarında yer almasının yükümlülüğüne odaklanan bu makalede, çocuk haklarının gelişim süreci aktarıldıktan sonra, çocukları kararlara dahil eden farklı ülke modellerinin incelemesi ile bahsi geçen ülke modellerinin karşılaştırılmalı analizi yapılmıştır. Çocuk katılımı için yetişkinlerin yükümlülüğü başta Birleşmiş Milletler Çocuk Haklarına dair Sözleşme olmak üzere ilgili hukuki dayanaklara ve belgelere atıfla vurgulanmıştır. BM ÇHS’ye kadar geliştirilen belgelerde çocuğun katılım hakkına değinilmemiştir. Bu eksik bakış açısına dikkat çekmek, alandaki açığı pratik uygulamalarla kapatmaya çalışmak ve çocukların kararlara katılımını kolaylaştırmak üzere 2000’li yılların başından bu yana çeşitli araçlar, yönergeler, rehberler geliştirilmeye başlanmıştır. Makale kapsamında İsveç, Birleşik Krallık, Finlandiya, Avustralya ve Yeni Zelanda’nın çocukların kararlara katılımını kolaylaştıran araçları ile İstanbul Bilgi Üniversitesi Çocuk Çalışmaları (ÇOÇA) ve Şişli Belediyesi iş birliği çerçevesinde, yazarın da arasında bulunduğu iki araştırmacı tarafından örnek bir karar çerçevesinde denemesi yapılan aracın tanımı ve hazırlama yöntemi aktarılmıştır. Ülkelerin mevcut uygulamaları ise ülkelerin çocuk hakları endeksindeki sıralaması, Hart’ın Çocuk Katılımı Merdiveni modelindeki yeri, BM Çocuk Hakları Komitesi’nin çocuğun katılım hakkını düzenleyen Genel Yorum No 12 belgesi ve çocuklarla çalışırken dikkat edilecek etik çerçeve eşliğinde karşılaştırılmıştır. Ülkelerin modellerinde öne çıkan iyi uygulamalar özetlenmiş, sonuç olarak çocuk katılımının en az yetişkinlerin katılımı kadar önemli olmasının fark edilmesinin gerekliliğine dikkat çekilmiştir
A Comparative Evaluation of Design/Build Studios Providing Learning by Doing Environments in Architectural Education: Mimarlık Eğitiminde Tasarla/Yap Stüdyoları
No full textMimarlık eğitiminin merkezinde yer alan tasarım stüdyoları, öğrencilere önemli öğrenme ortamları sunmaktadır. Dünyanın pek çok yerinde mimarlık eğitimi programlarına dahil edilen ve literatürde “design/build program” olarak geçen “tasarla/yap” programları ise, öğrencilerin tasarım stüdyolarındaki öğrenim süreçlerini desteklerken aynı zamanda bilfiil inşa ederek öğrenmelerini hedefleyen alternatif stüdyolar olarak faaliyet göstermektedir. Çalışma, mimarlık eğitiminin praksis ile kurduğu ilişkide önemli bir köprü olan ve aynı zamanda mimari tasarım stüdyoları için de destekleyici rol üstlenen tasarla/yap stüdyolarına odaklanmaktadır. Söz konusustüdyolar öğrencilerin seçilen bir bölgede, bölgeye ilişkin verileri kullanarak, kolektif çalışabilmelerine ve tasarımlarını doğrudan yaparak/inşa ederek üretme deneyimi kazanabilmelerine imkân vermektedir. Araştırmada öncelikle geçmişten bugüne mimarlık eğitimi müfredatlarında farklı şekillerde yer almış, dünyanın çeşitli bölgelerinden öne çıkan tasarla/yapprogramları ortaya konulmuştur. Stüdyoların müfredatta yer alma biçimlerine göre, farklı amaçlara ve öğrenim çıktılarına sahip olabildikleri görülmüştür. Stüdyo sürecinin süresine göre temel olarak; bir yarıyıldan daha uzun süren, yaklaşık bir yarıyıl süren veya yaz okulu şeklinde yürütülen (kısa süreli) stüdyolar olmak üzere üç ana grupta toplanmış, her gruba ilişkin örnekprogramlar seçilerek; (sırayla) CoCoon Studio (TU Berlin), Wood Program (Aalto Ünivesitesi) ve Riga Uluslararası Yaz Okulu (Riga Teknik Üniversitesi) incelenmiştir. Stüdyo çalışmalarında öne çıkan temalar ortaya konulmuş, benzerlikler ve farklılıklar tespit edilmiş, temel motivasyonlarsorgulanmış ve karşılaştırmalı bir değerlendirme yapılmıştır. Sonuç olarak, sürecin müfredatlarda yer alma biçimine göre farklı öğrenme kazanımları getirdiği tespit edilmiştir. Stüdyoların toplumsal sorumluluk projeleri üretilmesi, farklı bağlamlarda yerel çözümlerle öğrencilerin problem çözme yetilerinin geliştirilmesi, malzemeyi tanıma vb. teknik bilgilerin öğrenimi gibi çeşitli amaçlara ve öğrenim çıktılarına odaklanılması gibi öğrenim çıktılarına imkân vererek öğrencilerin mimarlık eğitimlerine önemli katkılar sağladığı görülmüştür.Design studios lied at the heart of architectural education offer significant learning environments to students. The studios, which are included in architectural education programs in many places in the world and referred to as “design/build programs” in the literature, operate as alternative studios that aim to learn by building while actively supporting students’ learning processes in design studios. The study focuses on design/build studios, which are an essential bridge in the relationship between architectural education and praxis and play a supporting role for architectural design studios. Most of the time, these studios allow students to work collectively in a selected region, using the data related to the region and gain experience in producing by directly constructing/making their designs. In the paper, firstly, design/build programs included in the architectural education curricula from the past to the present, and prominent design/build programs from various regions of the world have been revealed. It has been observed that these studios can have different purposes and learning outcomes according to the way they are included in the curricula. Design/build studios are grouped according to duration of studios that last longer than one semester, approximately one semester or less than one semester (as summer schools). Three programs for comparative analysis of each group, CoCoon Studio (TU Berlin), Wood Program (Aalto University) and Riga International Summer School (Riga Technical University) are selected. The selected projects of the studios are (NAXII Jam Factory/CoCoon, Kokoon/Wood Program, Sanatorija/Riga Summer School) determined as samples where the general approaches and the mentioned features of the studios can be recognized. In addition, the studio projects are listed, and the cities where the projects take place are marked on the map. In this mapping, studios operating in the region where they are located and works of studios in different parts of the world internationally are determined. Then, a comprehensive evaluation has been conducted by extracting themes that studios focused in their projects, such as social responsibility, usage of information technology, learning of production methods & materials, collective work, place-oriented approaches and these themes are examined on the table, they are evaluated comparatively by determining the prominent and differentiating aspects of the studios. The different qualities of the examined design/build studios are handled dialectically, and the contributions of each approach to architectural education and the pedagogical basis for architectural education are tried to be understood. As a result, it has been seen that the process brings different learning outcomes according to the way it is included in the curricula, and attention is drawn to the design/build learning method, and it is thought that it contributes to the learning by doing and by experiencing on-site, unlike the representation-based methods at school. In addition, design/build studios have the potential to respond to the debates on the separation between theory and practice in architectural education. As stated by Robert McCarter (2008), programs based on the learning-by-doing method can be considered “as a means of binding together thinking and making, engaged and embodied in the action of building.” In the study, the main motivations that design/build studios focus on are examined in relation to the way the studios are included in the curricula and studio durations. The studios in question contribute to students gaining benefits such as collaborative thinking, generating solutions, working in cooperation with actors from different disciplines, and networking, by considering various parameters such as economic, aesthetic, social, local, technological, etc., in a participatory environment. The dissemination of such experiential learning-based design/build programs with various problems and learning outcomes in the curriculums of architectural schools will make significant contributions to architectural education so that students can goout of the institution, experience it in the field, and gain different learning outcomes that they cannot achieve with conventional architectural education
Mimarlıkta Dil Analojisine İlişkin Tarihsel Bir Araştırma: Linguistic Analogy In Architecture
No full textThis article scrutinizes the analogies between architecture and language from a historical perspective. It traces linguistic analogies in architecture from their early formations to the contemporary modes. The author suggests that linguistic analogies have stimulated architectural design thinking, and they have performed as cognitive tools for the production and interpretation of architectural knowledge. Analogies are often employed to understand and explain the unexplored nature of complex and less known entities by likening them to something familiar and approachable. Through analogical reasoning, the knowledge that exists for one substance transfers to another substance, about which there may not exist a clear cognition. Within the architectural context, the less known architectural substance has become observable through the more recognizable insights of other domains. It is evident, though, that not all analogies are rewarding; but, linguistic analogies in architecture sustained a centuries-long tradition due to their contribution to the expansion of the theoretical frontiers of architecture. Ahistorical inquiry into the linguistic analogies in architecture thus unveils both the predicaments and ideals in architecture. Bu makalede, mimarlık alanında asırlardır varlığını sürdüren dil analojileri tarihsel bir perspektiften incelenmektedir. Başka bir deyişle, mimarlıktaki dil analojilerinin, en erken oluşumlarından çağdaş yaklaşımlara kadar uzanan bir süreçte, izi sürülmektedir. Burada amaç, dilsel analojilerin mimari tasarım düşüncesini farklı yönlerden harekete geçirdiği ve mimari bilginin üretimi ve yorumlanmasında bilişsel araçlar olarak işlev gördükleri savını sunmaktır. Analojiler genellikle, karmaşık ve daha az bilinen varlıkların keşfedilmemiş doğasını, onları tanıdık ve sezgisel olarak yaklaşılabilir bir şeye benzeterek anlamak ve açıklamak için kullanılır. Analojik akıl yürütme yoluyla, bir olgu için var olan bilgi, hakkında net bir bilişin bulunmadığı başka bir olguya aktarılır. Bu anlayış mimari bağlama aktarıldığında, daha az bilinen mimari öz, daha tanınabilir olduğu öngörülen diğer bir alanın içgörüleri aracılığıyla gözlemlenebilir hale gelmektedir. Tahmin edilebileceği gibi uygulanan tüm analojilerin bu hedefe ulaşamadığı açıktır; ancak bu makalenin ortaya koyduğu üzere mimaride dil analojileri, mimarlığın kuramsal sınırlarını genişletmiş ve yüzyıllara yayılan bir sürekliliğe sahip olmuştur. Araştırmanın işaret ettiği gibi, mimarlıktaki dil analojilerini irdelemek, mimarlığın tarihsel süreç boyunca sahip olduğu açmazları ve idealleri açığa çıkarmaktadır. Mimarlık, özellikle bilgi üretimi açısından oldukça karmaşık ve çok katmanlı bir disiplindir. Mimarlar, farklı kuramsal yaklaşımlar oluşturmak, bu yaklaşımları geliştirmek ve iletmek, ve yeni bilgi üretmek için yaratıcı düşünme bağlamında, analojiler de dahil olmak üzere, pek çok farklı yöntemden yararlanır. Analojilere olan eğilim, kaçınılmaz olarak analojilerin mimari düşüncede işlevsel araçlar olarak nasıl değerlendirildiği sorusunu gündeme getirir. Elbette, sadece mimarlıkta değil, birçok farklı alandaki araştırmacılar, karmaşık varlıkların doğasını, daha bilindik olana benzeterek açıklamak ve anlamak içinanalojileri kullandılar. Yüzyıllar boyunca, iki farklı olgunun yapısal olarak benzetilmesi yoluyla, analojik düşünme bir karşılaştırma aracı olarak tanındı. Dahası, yeni bilgi edinme sürecinde güçlü bir ilişkisel kategori olarak analojinin bilişsel rolü, birçok bilimsel çalışmanın odak noktası oldu. Öte yandan, analojiler mimaride önemli miktarda söylemsel ve metinsel varlık kazanmış olsa da, mevcut mimari literatürde analojilere ilişkin dikkate değer çok az bilimsel araştırma bulunmaktadır. Yukarıda değinildiği üzere, analojiler, iki temsil arasında soyut eşleşmeler içerir. Elbette daha kapsamlı bir eşleşme, söz konusu analojiyi daha iyi bir mekanizma haline getirir; ancak bir analojiye güç sağlayan, genel özellik örtüşmeleri veya somut benzerlikler değildir (Gentner, 1983). İkna edici bir analoji, bir olgu için geçerli olan bilgiyi, hakkında kesin bir anlayışa sahip olunmayan başka bir olguya aktarır. “Mimarlık dil gibidir” analojisi de mimarlığın, dilin bilgisini kendisine aktarabileceği iddiasıdır. Gentner’in argümanına uygun olarak, buradaki temel fikir, bu analojinin, dilin kendi bilgi alanında iyi kurgulanmış ve kavranmış ilişkisel yapısının, mimarlığın daha az aşina olunan bilgi alanına da uygulanabileceğine dair varsayımsal bir doğrulama sunmasıdır. Dilin yapısal potansiyelinden ve analojiye uygunluğundan cesaret alan bu makale, dilsel analojiyi çoklu rolleri aracılığıyla incelemekte ve mimarlığın doğası hakkında neyi açığa çıkardığını tartışmaktadır. Buna bağlı olarak, ortaya konması gereken, dilbilimden ilham alan korelasyonların ve analojik kurguların (dil ve mimari, metinler ve binalar, kelimeler ve tektonik formlar gibi) mimarlığa dair derinlikli bir anlayış sağlayıp sağlamadığıdır. Bu çalışmayı motive eden ve bağlamsallaştıran, öncelikle, analojik akıl yürütmeyi esnek, dönüşümlü, kavramsal ve ilişkisel düşünmenin bir yolu olarak ele alması, ve ikinci olarak, mimarlığı çeşitli ilişkilerin, nesnelerin, olguların, kuramların, paradigmaların ve temaların söylemsel bir alanı olarak görmesidir. Bu anlayış çerçevesinde, analojiler aracılığıyla hayata geçen ilişkisel düşünme, disiplinlerarası mimarlık bilgisine ilham verebilir, zenginleştirebilir ve sistematize edebilir. Mimarlıkta dilsel analoji, mimari düşüncenin sınırlarını genişletmeye teşvik eden bir unsur olarak görülebilir. Dilsel analojiler, kimi zaman, başka disiplinleri de etkisi altına alan bir dil coşkusunun, kimi zaman, dilbilimdeki atılımlardan aktarım yapma isteğinin, çoğu zaman ise, yenilikçi bir yaklaşımı güvenilir bir benzetme yoluyla güçlendirme gereğinin mekanizması olarak ortaya konur. Bu farkındalıkla, yüzyıllar boyunca dilsel analojilerin mimari bağlamdaki dönüşümünü irdelemek, örneğin, Vitruvius’a uzanan erken izleri açığa çıkarmak, on sekizinci yüzyılda ilk kez kuramsal bir araç olarak kullanımına tanıklık etmek, ve yirminci yüzyıla damga vuran dilbilimin mimarlıktaki etkilerini irdelemek, araştırmacıyı mimarlığın kuramsal zemini hakkında ilginç saptamalara ulaştırmaktadır
Understanding The Historic City*: Understanding the historic city
No full textThe primary aim of this paper is to develop a new perspective in the contemporary urban design problem of the historic city. It will argue that the city is not an object of ideological and economic choices but rather the subject of architectural phenomenon. In this sense one of the main differences between the pre-industrial and modern city is the role and appearance of architecture. The lack of architectural quality and duality appears because of discontinuity in the intrinsic rules of the city building itself which are the result of accumulated architectural culture of its society as its maker and user. This paper is based on the argument that new interventions in those ancient cities should follow their own architectural rules, which can be grasped by careful analysis of the urban structure.Bu yazının konusu çağdaş bağlamdaki tarihsel kentin geleceğe ait tasarım sorununa yeni bir perspektif önermektir. Kent yapı çevresinin kompleks bir biçimi olarak mimarlık olgusunun ortasında yeralır. Yazının temasını oluşturan ‘çağdaş bağlam’ ve ‘tarihsel kent’ birbiriyle uzlaşmaz görünen temel olgulardır. Farklı sistemleri temsil eden bu iki kavram nesnel olarak da farklı yapıları tanımlar. Bu farklılık kentsel doku ve görünümde bir ikilik olarak ortaya çıkar. Bütünlüğünü ve giderek de mimarî kimliğini yitiren tarihsel kentin geleceği önemli bir tasarım problemidir aynı zamanda. Bu yazı tarihsel kente yapılacak her türlü müdahelede tasarım belirleyeninin kentin kendi içsel kuralları olması gerektiğini iddia eder ve bu kuralların keşfini sağlayacak bir yöntemin çerçevesini önerir