Tasarım+Kuram (E-Journal)
Not a member yet
424 research outputs found
Sort by
Evin Anlam ve Temsiliyetinin Erken Cumhuriyet Dönemi Dergilerinden “Çocuk Haftası” (1943-1964) Dergi Kapakları Üzerinden Okunması: “Çocuk Haftası” Dergisinde Evin Anlamı
No full textBody is the first space that human beings exist in, and home is the second that they are able to represent their own essence through the focuses they created. Subsequent to the body, home is the special shelter of the inner world and every individual needs a shelter to secure their physical existence. Although this shelter contains different physical characteristics and personal meanings according to the living conditions of each person and the connection they establish with it, home is defined as the first place in which people feel comfortable. While this connection between the home space and the homeowner gets closer and develops, “home” starts to separate from the common image in many people’s minds and gains its own subjective meaning. A house can only be one’s “home” with his fears, past, dreams, childhood, lonely sides, and other different meanings. Home and person assign various meanings to each other by ruling over one another alternately. Visual media is one of the representations that make up the meaning attributed to home. Small children experience the visual and written narrative first of all in the house that they live in, then through the visual media, especially through the children’s literature which provides children a platform to think about the notions they have never thought about before. The visual media created for children is of great importance because of containing implicit meanings and forming the first representations of the notions in children’s minds. When a child reencounters any recorder notion, the mind evokes the first representation of that notion and begins to create meaning with reference to that prototype representation. In other words, through the children’s media, the child starts to establish various relationships and produce meanings. Media is of great importance in having the potential to create and transform a certain ideology by influencing the beliefs and values of people. Popular culture, which affects people’s thinking styles to a great extent, is also transmitted mostly through the media and plays a major role in daily life. In this context, one of the popular culture products, children’s magazines, have been found valuable in terms of representing the everyday life routines, outside world and home space with the social, political, and spatial characteristics of the period of publication in a certain continuity. Even though many studies in different disciplines have been conducted on home to investigate its meaning, there are no studies on how the meaning of home is created in the children’s media. This article aims to understand the power of visuals in children’s magazines to produce, represent and transform the meaning of home. First of all, the covers of the Çocuk Haftası magazine were analyzed according to whether they contained the image of the house or not. Then covers containing the image of home were classified according to Sixsmith’s “Home’s Meaning Categories”. It was aimed to make a systematic reading by creating a visual analysis of those covers. “Schroeder’s Critical Visual Analysis Variables” were used as a reference in the visual analysis of the covers categorized. As a result of this study, it was seen that in Çocuk Haftası Magazine, the house was represented as introverted; gender roles, family structure, spatial construction of the house, social life inside and outside the home were very defined. There were many subjects represented in the covers of the magazine, such as; the family structure, perception of child and childhood, educational understanding of the period, domestic objects, parent figures, apartments, village houses, city drawings, spatial organization, popular colors, home arrangements of the period, etc. Social and spatial drawings with men, women, and modern objects which reflect the idea of Western life have been found in the covers. While the spaces, people, objects, and events representing a modern way of life are drawn in more detail, the drawings including the Anatolian lifestyle were drawn in less detail. On the one hand, the artist glorifies the western idea of life; on the other hand, he tries to throw the idea of eastern life into the background. It obviously reveals that the artist has the power to convey the message he wants to give to the reader through drawings. A child who follows this magazine thinks about what is home, what does it consist of, how is the physical structure of it, who enters and leaves the house, what programs does the house consist of; namely, he thinks about the meaning of home with its personal, social and physical dimensions. It has been determined that the visual messages in children’s magazines constitute many representations about the meaning of home, even if they are not apparently spatial.Evin anlamı, bireylerin çocukluk döneminde temellenmeye başlar. Bir çocuk eve dair ilk imgelerini içinde bulunduğu fiziksel çevrenin dışında en çok, kendi yaş dönemine göre hazırlanmış resimli çocuk neşriyatı üzerinden edinir. Bu bağlamda, görsel iletişim dilinin ev imgesini temsil etme ve eve dair yeni anlamlar üretme potansiyeli olduğu düşünülmektedir. Çalışmanın amacı, çocuk dergilerindeki görsel verilerin, yayınlandıkları dönemin ev imgesini temsil etme, dönüştürme ve üretme potansiyelini anlamak ve sorgulamaktır. Bu amacın en iyi tartışılabileceği örnek, Türkiye’de çocuk dergiciliğinin yeni oluşmaya başladığı 1940’lı dönemde yayınlanmaya başlaması ve yayın akışının uzun soluklu bir şekilde devam etmesi sebebiyle 1943-1964 yılları arasında yayınlanan “Çocuk Haftası” dergisi olarak belirlenmiştir. Çocuk Haftası dergisinin kapak görsellerinin, Sixsmith’in evin anlam kategorilerine göre içerik analizi yapılmış, belirlenen kapaklar Schroeder’in görsel analiz yöntemi ile incelenmiştir. Yapılan değerlendirmeler sonucunda; Çocuk Haftası dergi kapaklarında yer alan görsel mesajların; mekânlar, nesneler ve durumlar üzerinden dönemin aile ve eğitim yapısı, çocuk ve çocukluk algısı, anne baba figürleri, kent mimarisi, evin mekânsal organizasyonu gibi konulara dair pek çok temsil oluşturduğu; dergideki görseller üzerinden Batılı, modern ve idealize edilmiş bir ev imgesinin yansıtılmaya çalışıldığı tespit edilmiştir. Görsel medya ve çocuk neşriyatının, çocuk ve yapılı çevre arasında bir ara yüz oluşturduğu; çocuğun evin ne olduğu, nelerden ve kimlerden oluştuğu, fiziksel ve sosyal yapısının nasıl olduğu, ev içi mekânsal düzenin ve evin ihtiyaçlarının neler olduğu üzerine düşünmesini sağlayarak evin anlamını kurduğu temsili dünyalar üzerinden aktarma ve ev üzerine çeşitlenen anlamlar üretme gücüne sahip olduğu anlaşılmıştır
Hastane Binalarının Yaşam Süreçleri ve Kullanıcı Gereksinimleri Bağlamında Değerlendirilmesi: Yeşil Hastane Tasarımına İlişkin Çözüm Önerilerinin Günışığı Kullanımı Üzerinden İrdelenmesi: Yeşil Hastane Tasarımına İlişkin Çözüm Önerileri
No full textA hospital building is primarily expected to be a healthy structure and to offer healthy environmental conditions for its users. Accordingly, it is essential to provide the appropriate infrastructure for the realization of healthy hospital designs.
However, with sustainability and green thinking becoming mainstream, the assessment tools developed for green hospitals has high potential to turn into labeling and competition tools between the hospital buildings. Studies in this field are generally on certification systems which are non-compulsory/voluntary assessment tools.
Research on green hospitals generally focuses on energy efficiency, efficient use of resources, waste management, etc. and draws limited attention to implementations for design, use/operation processes. In short, many studies emphasize green hospital evaluation tools and the economic sustainability aspects of green hospitals.
With this study, unlike the existing studies, sustainability in green hospital design is examined in three dimensions: economic-social-environmental/ecological, and in addition to the general criteria discussed in the compulsory/non-compulsory evaluation tools in the current studies, a series of solution proposals has been developed that covers the user-building requirements in detail through hospital life processes.
Health buildings require distinct and special design decisions unlike other building types. Their design should consider the health and comfort of many users such as patients, visitors, medical and administrative staff, etc.
On the other hand, healthcare facilities have serious effects on the environment, and a significant amount of energy and resource consumption and waste production occur throughout their service life. At this point, we encounter green hospitals which are designed in line with certain criteria in order to offer healthy environments to their users and to seek solutions to ecological and economic concerns.
Many dedicated sustainable assessment tools have been developed for green hospitals on both national and international scale over the last decades. Some of these tools are compulsory with laws, regulations, specifications, standards and while others are non-compulsory/voluntary design guides, certification systems, software, etc. However, the search for better design methods and evaluation tools for green hospitals still continues.
Certification systems, which are one of the most preferred tools in this field, are prepared in accordance with the local characteristics, laws and standards of the countries in which they are developed, therefore, various problems may occur in their adapting to the conditions of other countries. On the other hand, some certification systems are applicable to all building typologies and are not specific to hospitals. In other words, the widely accepted criteria for green building design are also valid in green hospital design. It is absolutely necessary to use green building criteria in the design of a green hospital; but this alone is not enough. Since hospitals are complex structures that serve different user groups simultaneously, in addition to these criteria the needs of their users should be considered.
Moreover, when the criteria of the compulsory /non-compulsory assessment tools are examined, it is seen that most of the criteria in different tools are similar or the same. This creates a variety of tools that make it difficult for designers to choose and make decisions. Based on these considerations, a proposal including solutions for green hospital design has been developed within the scope of the study. This creates a variety of tools that make it difficult for designers to choose and make decisions. Based on these considerations, a proposal including solutions for green hospital design has been developed within the scope of the study.
With the study, the post-design building life process stages (construction, use, demolition/dismantling) for hospitals were followed and the user-building requirements in the process stages were synthesized with the green building design criteria and design suggestions were presented.
The study will ensure that the right decisions are taken against the problems arising from not responding to the user-building needs at the design stage. Thus, it will be an alternative tool to be used for the green hospital design by following the general structure acquisition process stages without any labeling.
Every structure has a certain lifespan just like a living organism and the stages in this process are common to all structures/ hospitals. Therefore, the study, which is based on the idea of tracking the user-building requirements in the process stages, will be effective in providing a standardization on the tools developed for green hospital design. Since there is no national green hospital certification system in practice in Turkey, international certification systems are used. For this reason, suggested solutions will enable to create a customized system suitable for local conditions in Turkey, support Turkey Healthcare Buildings Minimum Design Standards currently used and to eliminate adaptation problems. Last but not least, the study will contribute to the development of different applications and methods to be used in green hospital design.Hastaneler, hastaların tedavi ve iyileşmesine yönelik ortam koşulları sunmak; tedavi amacı dışındaki kullanıcılarınsa mevcut iyilik halinin korunmasını sağlamak üzere tasarlanan yapılardır. Hastanede bulunulan süre boyunca temel beklenti sağlıktır ve hastaneler bu beklentiye cevap verecek nitelikte olmalıdır. Ancak günümüzde hastaneler, hasta olunmadığı takdirde sakınılması gereken sağlıksız mekânlar algısı yaratmaktadır.
Küresel ölçekteki ekolojik problemlere çözüm olarak geliştirilen sürdürülebilirlik düşüncesi, zamanla sağlık sektöründe de kendini göstermiş ve çevre dostu tasarım arayışı hız kazanmıştır. Bu durum, sürdürülebilirlik ve yeşil düşüncenin hastane tasarımlarına uyarlanması ile yeşil hastanelerin doğuşuna zemin hazırlamıştır.
Yeşil hastaneler, sürdürülebilirlik ve yeşil düşünce esaslarınca tasarlanan, üretilen, kullanılan, bakımı/onarımı yapılan; ömrünü tamamladığında yıkımı/sökümü gerçekleştirilerek yapısal atıkları yeniden kullanılmak üzere geri dönüştürülen ya da bertaraf edilen sağlık yapılarıdır. Kısacası yaşam süreçlerinin tüm aşamalarında çevre duyarlılığı gösteren; sağlıklı ortam koşulları sunan; minimum kaynak tüketen ve atık üreten; kullanıcılarının fizyolojik, zihinsel, estetik konfor gereksinimlerine cevap veren hastanelerdir.
Yeşil hastane tasarımının yapı yaşam süreçleri bazında ele alındığı çalışmada, sağlıklı yapı-kullanıcı gereksinimleri-yeşil hastane tasarım ölçütleri sentezlenerek yapı yaşam süreçlerinin izlenmesi ve süreçler arasında geri beslemeler sağlanmasıyla yeşil hastanenin elde edilmesine yönelik çözüm önerileri geliştirilmiştir. Gereksinimler ve yeşil hastane tasarım ölçütleri günışığı kullanımı üzerinden değerlendirilmiş olup yapının yaşam süreçlerindeki hatalı günışığı uygulamaları belirlenerek elde edilen bulgular tasarım sürecine girdi olarak kullanılmıştır. Zorunluluk kapsamındaki yasa, tüzük, yönetmelik, şartname, standart ve yönergeler ve/veya zorunluluk dışı tasarım yaklaşımları, kılavuzlar ve sertifikasyon sistemleri vb. kaynaklardaki günışığı ve/veya yapay ışık kullanımına ilişkin verilerinden elde edilen çözüm önerileri, bütüncül bir yaklaşımla genişletilerek tüm ölçütleri kapsayacak bir yeşil hastane tasarım modeli için altık oluşturması amaçlanmıştır
Kent Mobilyalarının Tasarım Süreçlerinin ve Ergonomisinin Üretici ve Kullanıcı Görüşleri Çerçevesinde Değerlendirilmesi: Kent Mobilyası Tasarım Süreci ve Ergonomisi
No full textUrban furniture, other than being objects that are compatible with the environment and cultural characteristics, are objects that have uses for the needs of society. In the design of urban furniture, it is expected that many criteria such as the thought and belief systems of the citizens, durability, conformity with urban identity and environmental sensitivity are taken into consideration. In addition, since this furniture serve the entire human community in the surrounding area, there is a need for human-compatible and as inclusive designs as possible. In this study, the practices and approaches of urban furniture manufacturers towards the concept of urban furniture and the production process were investigated. While the production process is examined in general, the study focuses on what kind of work the manufacturers do for the ergonomics of urban furniture. In addition, the determination of the thoughts of urban furniture users about urban furniture in public spaces is another aim of the study. The research was carried out with a qualitative approach and a case study pattern was adopted. Within the scope of this research, semi-structured interview forms were used in the data collection process. The designers’ presence in the urban furniture production process was determined as a criterion and the participants were determined by the criterion sampling method. Descriptive analysis was used in the analysis of the data. The participants of the research are 10 designers working in the production of urban furniture in three different big cities in Marmara, Aegean and Central Anatolia; consists of 30 citizens who use urban furniture and live in the same regions as the designers.As a result of the research, it was concluded that the theoretical information given by the urban furniture designers included in the study is in parallel with the urban furniture design criteria obtained from the literature research. Urban furniture designers stated that ergonomics is one of the most important criteria in urban furniture design. With ergonomics, it has been stated that urban furniture has been made safer, more comfortable, aesthetic and useful for users. However, the designers stated that they used certain standards (TSE, specification conditions, TS EN 7941) within the scope of ergonomics criteria, but they did not carry out detailed studies on ergonomics. In this context, although the designers are aware of the importance of ergonomics in urban furniture, no activities other than the standards used for the development of ergonomics in urban furniture have been expressed in the process.As a result of the analysis made as a result of the interviews with the users, the users generally stated that the urban furniture is not ergonomic. Although a limited number of users were interviewed within the study, it is thought that the findings have enough potential to guide the design process and make suggestions. Users reported physical problems about urban furniture such as hardness of materials, conductivity of hot or cold and discomfort due to product dimensions etc. According to the opinions of the users, another type of problem for the design of urban furniture is psychological problems. In this context, about urban furniture; there are no bulky, fun products and the same products do not create excitement for the users, etc. situations are specified. As another type of problem, statements were made about the inadequacy of urban furniture in terms of quantity. Although the majority of the interviewed users find it sufficient, another problem according to the opinions of the users is the adaptation of urban furniture to the urban identity. In this context, the lack of more modern products suitable for the city, different product expectations in the coastal areas, and the absence of symbolic products describing the city, etc. expressions are stated as problems. Although it has been determined that the design and production processes are generally handled within the framework of the systematic of doing the work, it has been concluded that the motivation for conceptual and information-containing processes should be increased when today’s design approaches are more research and participant-oriented, together with the Sustainable Development Goals framework, which is a global agenda and orientation.Kent mobilyaları, bulunduğu çevre ve kültür özelliklerine uyumlu nesneler olmalarının yanında toplum ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik kullanım amaçları olan nesnelerdir. Kent mobilyaları tasarımında kentlilerin düşünce ve inanç sistemleri, dayanıklılık, kent kimliğine uygunluk ve çevresel duyarlılık gibi birçok kriterin dikkate alınması beklenmektedir. Ayrıca bu mobilyalar bulunduğu çevredeki insan topluluğunun tamamına hizmet ettiğinden insana uyumlu ve olabildiğince kapsayıcı türden tasarımlara ihtiyaç söz konusudur. Bu çalışmada kent mobilyası üreticilerinin kent mobilyası kavramı ve üretim sürecine yönelik uygulamaları ve yaklaşımları araştırılmıştır. Üretim süreci genel olarak incelenirken, üreticilerin kent mobilyasının ergonomisi için ne gibi çalışmalar yaptıklarında odaklanılmıştır. Ayrıca kent mobilyası kullanıcıları olan kentlilerin kamusal alanlarda yer alan kent mobilyaları ile ilgili düşüncelerinin tespiti de çalışmanın bir diğer amacıdır. Araştırma nitel yaklaşımla gerçekleştirilmiş ve durum çalışması deseni benimsenmiştir. Bu araştırma kapsamında veri toplama sürecinde yarı yapılandırılmış görüşme formları kullanılmıştır. Tasarımcıların kent mobilyası üretim sürecinde bulunmaları ölçüt olarak belirlenmiş ve ölçüt örnekleme yöntemi ile katılımcılar belirlenmiştir. Verilerin analizinde betimsel analiz kullanılmıştır. Araştırmanın katılımcıları Marmara, Ege ve İç Anadolu’da yer alan üç farklı büyük şehirde kent mobilyası üretiminde görev yapan 10 tasarımcı; kent mobilyası kullanan ve tasarımcılar ile aynı bölgelerde yaşayan 30 kentliden oluşmaktadır. Araştırmanın sonucunda çalışmaya dahil olan kent mobilyaları tasarımcılarının kuramsal olarak verdikleri bilgilerin literatür araştırmasından elde edilen kent mobilyası tasarım kriterleri ile paralellik gösterdiği sonucuna ulaşılmıştır. Ancak çalışmada tasarım süreçlerinde ergonomi uygulamalarının kısıtlı olduğu tespit edilmiştir. Benzer şekilde çalışma kapsamına dahil edilen kent mobilyası kullanıcısı olan kentlilerin çoğunlukla kent mobilyalarının tasarımlarını ergonomik bulmadıkları görülmüştür
Konut Tasarımında Esnekliğin Farklı Konut Tipolojileri Üzerinden Tartışılması: Konut Tasarımında Esnekliğin Farklı Konut Tipolojileri Üzerinden Tartışılması
No full textÜretim ve tüketimin giderek hızlandığı günümüz dünyasında, zaman kavramının daha etkin bir ögeye dönüştüğü görülmektedir. Bu kavram kişilerde ve mekanlarda değişime yol açmakta, değişim de gereksinim, aktivite ve tercihleri yeniden sorgulamaya götürmektedir. Konut mekanları kullanıcının birebir etkileşim içinde olduğu, uzun süreli kullanım, aidiyet, kendileme gibi unsurları içeren ve temel gereksinimlerin karşılandığı mekanlar olduğundan kullanıcının ve mekanın değişiminin irdelenmesi önem kazanmaktadır. Günümüzde zaman kavramı kullanıma ilişkin hızlı bir değişime yol açarken, üretilen mekanların tek tipleşme durumu kullanıcı ile konut mekanı arasında uyumsuzluklara sebep olmaktadır. Statiklikten uzak, değişmeye doğru kesintisiz yön çevirmiş çevresel veriler, mimarlık ortamında kullanıcı-mekan arasındaki diyalektiğin yeniden tartışma gündemine getirilmesine yol açmaktadır. Çalışma kapsamında kullanıcı-mekan etkileşimi araştırılırken, konut mekan tasarımının analizi tip ve zaman faktörleri üzerinden ele alınmıştır. Bu doğrultuda üretilen konut mekanlarının tipolojik özelliklerine bağlı olarak konut tasarımında esneklik ve zaman kavramları tartışmaya açılmaktadır. Mekanın tipolojik özelliklerinin mekânsal çözümlerdeki olumlu-olumsuz etkilerinin ve bu doğrultuda oluşan mekanların statikliğe mi,yoksa dinamikliğe mi evrildiğinin esneklik üzerinden okunması hedeflenmektedir. Çalışmada esneklik teması ile tasarlanan 10 adet projenin geliştirilen ‘Esneklik Bileşenleri Matrisi’ üzerinden analiz ve değerlendirilmesi yapılmaktadır.In today’s world we see production and consumption is rapidly increasing; thus time becomes an active factor. This factor makes changes both in users and spaces. The change directs us to rethink our personal requirements, activities and choices. In order to specialize, dwelling spaces become more important where user and space interact directly while general requirements such as extended use, place attachment, personalization, etc. are being met. Today, time factor makes a rapid change in user, conversely we see that production of the dwelling space started to become so monotypic that relation between user and space mismatch. These data lead us to argue the dialectic between user and space in architectural environments again.In this research, the interaction between space and user is configured regarding type and time, while the production of dwelling spaces’ typologic properties are analysed. Accordingly, it is aimed to open up discussion through flexibility in dwelling design process as if the newly dwelling space productions evolve either into a static or dynamic direction. From that point on, a ‘Flexibility Components Matrix’ is being constituted to analyse 10 dwelling projects including flexibility theme and analyses, evalutions are being made through specified flexibility components
Sanayi-i Nefise Mektebi Fenn-i Mimari Şubesi Kuruluş Dönemi ve Mezunları: Ottoman Imperial School of Architecture
No full textAs of nineteenth century, the inadequacy of the Ottoman Imperial Architects’ Guild, triggered efforts to replace it with a new and modern institution. From among many proposals to the Sublime Porte, finally Osman Hamdi Bey’s repeated and detailedpetitions reached the conclusion and the royal order dated January 1, 1882, sealed the establishment of the Sanayi-i Nefise Mektebi or today’s Mimar Sinan Fine Arts University. Osman Hamdi Bey added Alexandre Vallaury, who had returned to Istanbul after his architectural studies at the Ecole des Beaux Arts and his architectural work in Paris, to his team. The school was inaugurated on March 3, 1883. By the turn of the century, Sanayi-i Nefise Mektebi would be institutionalized to a considerable extent. And the architecture department increased its student body in both number and diversity of origin and nationality. Its graduates were realizing significant works of architecture as state architects or as freelance professionals.The aim of this study, is to first elucidate how an institutional Fine Arts Administration with Turkish-Ottoman elements wasestablished in the Ottoman Empire. Then the focus is on early period of the Architecture Department of the Sanayi-i Nefise Mektebi, a duration delimited by 1928 when the institution would be renamed Güzel Sanatlar Akademisi. Finally the paper attempts, owing to a heavy scrutiny of archival documents, to introduce the identities of the architect graduates of this period ,as well as their works and careers. Osmanlı Hassa Mimarlar Ocağı’nın yetersizleşmesi ve ardından lağvedilmesi, ondokuzuncu yüzyıl başından itibaren, sistemlibir eğitimle yetkin mimarlar yetiştirmek amacına yönelik çabaları tetiklemiştir. Neredeyse bir yüzyıl süren bu girişimler, nihayet Osman Hamdi Bey’in tekrarlı ve ayrıntılı dilekçelerine cevaben Sanayi-i Nefise Mektebi’nin kuruluşuna karar verildiğini bildiren 1 Ocak 1882 tarihli irade-i seniyye ile sonuca ulaşmıştır. Osman Hamdi Bey, mevcut Müze Müdürlüğü görevinin yanısıra yeni kurulacak okulun müdürlüğüne de atanırken hızla ekibini oluşturmaya girişmiştir. Kurucu ekibinin bir başka üyesi ise, Ecole des Beaux Arts’taki mimarlık eğitimi ve Paris’teki mimarlık işleri sonrası İstanbul’a yeni dönmüş olan Alexandre Vallaury olacaktı. 1882 yılı boyunca yapılan hızlı çalışmalarla, Mekteb-î Sanayi-î Nefise-î Şâhâne, yani bugünkü Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin resim, heykel, fenn-i mimari, hakkaklık ve tezyinat bölümleri için ilk yönetmelik ve müfredatının hazırlanmış, okulun idari ve akademik kadrosu oluşturulmuş, bir yandan da okul binası tasarım, finansman, yapım ve donatım işleri tamamlanmıştır. 3 Mart 1883’te törenle açılışı yapılan okula öğrenci kabul edilerek, resim şubesi ile beraber mimarlık şubesi de hemen eğitime başlamıştır. Böylece Türk mimarlık eğitimi ve meslek pratiğinde yeni bir sayfa açılmış olur. Dönemin siyasi ve ekonomik bağlamı çerçevesinde, ülkenin mevcut bayındırlık ve nüfus profili ile mimarlık eğitiminin yeniden yapılandırılması için verilmiş layihalar, hazırlanmış yönetmelikler ve Osman Hamdi Bey’in dilekçeleri incelendiğinde, Sanayi-i Nefise Mektebi ve mimarlık bölümünün kurulmasındaki temel motivasyonlar ortaya çıkmaktadır. Osman Hamdi Bey, dilekçelerinde sanata dayalı bir Osmanlı kültür politikasının yanı sıra, ülkenin kültürünü ve özelliklerini bilen, yeni ve özgün Türk Sanatı üretebilen yetenekli profesyonellere ihtiyaç olduğunu özellikle ifade etmiştir. Diğer bir motivasyon ise yeni teknoloji ve malzemeleri bilen, Osmanlı şehirlerinin inşaat ve altyapı işlerini üstlenebilecek yetenekli mimarlar yetiştirmekti. Çünkü İstanbul ve özellikle Osmanlı liman şehirleri, dünya ticaret ağındaki konumlarını kaybetmemek için acilen modernizasyona ihtiyaç duyuyorlardı. Nihayet, yeni bir Türk mimarisinin yaratılabilmesi ve sürdürülebilmesi için özellikle Osmanlı tebaasının ve o güne dek mimarlık mesleğine mesafeli duran Müslüman Osmanlıların teşvik edilmesi ve mimarlık bilgisi ile donatılması gerektiği de vurgulanmıştır. Sanayi-i Nefise Mektebi, kurucusu Osman Hamdi Bey için, yeni Osmanlıcı ideolojisine paralel belli bir doğrultuda süregelen kariyerinde yeni ve tamamlayıcı halkayı oluşturmuştur. Paris Ecole des Beaux Arts’ta resim eğitimi ile başlayan bu süreç, Osmanlı pavyonu için 1873 Viyana sergisi hazırlıkları, Usul-ü Mimari-i Osmani mimarlık tarihi kitabının derlenmesi, arkeolojik çalışmalar ve Müze-i Hümayun Müdürlüğü ile devam eden çalışmaları içermekteydi. Sanayi-i Nefise Mektebi’nin ilk ve uzun yıllar tek mimarlık atölyesi profesörü olacak olan levanten Osmanlı mimarı Alexandre Vallaury ise, Ecole des Beaux Arts’ta aldığı uzun mimarlık eğitimi ve Paris’te profesyonel deneyiminin ardından İstanbul’a yeni dönmüştü. Sanayi-i Nefise Mektebi’ndeki kurucu mimarlık profesörü pozisyonu, Vallaury’nin bilgisini ve deneyimini kullanması ve bunları öğrenciler aracılığıyla yayması için bir fırsattı. Bu açıdan, Sanayi-i Nefise Mektebi’nde, Ecole des Beaux Arts’ın yönetmelik, müfredat ve atölye sisteminin uygulanması, onunla benzer kampüs yapısının kurgulanması ve yeni Osmanlı mimarlık eğitiminin de müzeler, arkeolojik çalışmalar ve sergilerle bütünleşik olması şaşırtıcı değildir. Ayrıca, Paris örneğinde olduğu gibi, Sanayi-i Nefise Mektebi’nin mimarlık öğrencileri ve mezunları da, çok geçmeden hocaları eşliğinde ülkenin belli başlı mimarlık işlerinde yer alacaklardı. Öte yandan Vallaury’nin bu yeni okuldaki mimarlık atölyelerini, 1840’lardan itibaren Paris ve Ecole des Beaux Arts çevrelerinde hakim olan eklektizm söylemi çerçevesinde yürüttüğünü savlamak da mümkündür. 20.Yüzyılın başı itibarıyla, Sanayi-i Nefise Mektebi’nin mimarlık bölümü, hem sayı hem de köken ve milliyet çeşitliliği açısından öğrencilerini büyük ölçüde artırmıştır. Akademik bünyeye de yeni profesörler eklenmişti. Okulun mimarlık mezunları, çeşitli kurumların çalışanı veya serbest meslek erbabı olarak dikkate değer mimarlık işleri gerçekleştiriyorlardı. Birçoğu yığma yapılar ve dökme demir strüktürün yanı sıra dönemin yeni teknolojisi olan betonarmeyi de uygulamıştır. Neoklasik ve eklektik üslupların yanı sıra Art Nouveau ve 1. Ulusal Mimari üsluplarda eserler vermişlerdir. Mezunların ülkenin mimarlık mirasına dair belgeleme ve koruma çalışmaları da dikkati çekmektedir. Böylece okulun kuruluşunda etkili olan saik ve hedefler büyük ölçüde gerçekleştirilmiş ve Sanayi-i Nefise Mektebi kurumsallaşmıştır. Bu çalışma büyük ölçüde arşiv belgelerine ve birincil kaynaklara dayanmaktadır. Araştırmanın amacı, gözlemlenebilen ve belgelenebilen Sanayi-i Nefise İdaresi ve Mektebi kuruluş motivasyonlarından hareketle, öncelikle Osmanlı Devleti’nde Türk- Osmanlı unsurlarıyla kurumsal ve kapsamlı bir Güzel Sanatlar İdaresi’ni oluşturma çabasını ve yeni mimarlık eğitiminin bu idarenin içindeki yerini aydınlatmaktır. Ardından kuruluş sürecinin üstünde durularak, 1928 yılında Namık İsmail Bey yönetiminde Güzel Sanatlar Akademisi adını aldığı döneme dek, Sanayi-i Nefise Mektebi’nin Mimarlık Bölümü’nün erken dönemlerindeki işleyişe odaklanılmaktadır. Nihayet, makale, yoğun bir arşiv belgesi taraması eşliğinde, bu dönemin mimarlık mezunlarının kimliklerini, çalışmalarını ve kariyerlerini tanıtmaya çalışmaktadır
Çok Katmanlı Kültür Mirasının Tanımı ve Korunmasında Bellek-Değer-Mekân İlişkisi: Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi Fındıklı Yerleşkesi Örneği: Korumada Bellek-Değer-Mekân İlişkisi
No full textMimar Sinan Fine Arts University (MSGSÜ) has been the source of the country’s production in the fields of architecture, art,design, culture, and science in the 140 years since its establishment. The University has been using the Fındıklı Campus for 96years. The physical layers of the Fındıklı Campus also contain the semantic relations established between each other, the city,the institution, and its users. These relations are the source of the spirit of the place (genius loci) and its original anddistinctive features for Fındıklı Campus. These features are known as heritage values within the discipline of cultural heritageconservation. In the case of architectural products, conservation values arise not only from their physical existence but alsofrom the meanings and values attributed to them by their users.This study; aims to investigate the values attributed to the place in individual and collective memory corresponding to theconservation values defined in the field of cultural heritage conservation in the context of place through the case of MSGSUFındıklı Campus.The study consists of two main phases carried out with different research methods. The first phase focuses on the development and changes of the institution and the campus in the historical process. The second phase investigates the connections between the memory-place relations and the cultural heritage preservation values attributed to Fındıklı Campus. This phase required obtaining first-hand information from users who were familiar with the institution and campus and who had developed ties with these two. In line with the purpose of the study, the semi-structured interview method, which enables the acquisition of in-depth information, was preferred to determine the values attributed by the users. 17 interviews were made with the faculty members of different academic units of the University and the graduates of Atatürk Kız Lisesi, who were previous users of the Campus and had witnessed the different periods of the institution and the Campus in the historical process.An analysis was carried out to to understand the memory-value-place relations and to identify the heritage values of thecampus in addition to its multi-layeredness, by evaluating the information obtained from the literature research, field study and semi-structured interviews conducted within the scope of the study. Identified heritage values are; memory value, symbolic value, identity value, historical value, document value, authenticity, integrity, aesthetic and artistic value, technical and technological value, rarity-uniqueness value, group value, use value and economic value. As a result of attributing these values through personal relationships, interviews showed that the users consider themselves responsible for the protection of the campus and the continuity of its values. This responsibility that they feel has an important potential to be a driving force for actions to be taken for the protection of the campus with its tangible and intangible values. It is highly probable that studies to be carried out on similar heritage sites with large user groups, will reveal similar potentials for the protection of these sites. These potentials and the possible conservation actions they will transform into must be addressed in a site-specific manner for each heritage site.The study has shown that there is a need to document and transfer the productions of the institution and the campus in various areas from different periods, in order to preserve and keep the campus alive with all its tangible and intangible values. The establishment of participatory methods in which users who know the institution and the campus closely and feel a sense of belonging can contribute to the conservation actions will also support the preservation and continuity of the tangible andintangible values of the campus. Like long-time users, new users will attribute their own values through the relationships theydevelop over time. In order to convey the characteristics of the campus correctly and present it as a heritage site; It will bebeneficial to develop sustainable methods that can convey the value created together with its tangible and intangible elementsin a clear way, are compatible with the unique characteristics of MSGSU and the Fındıklı Campus, do not damage the originalcharacters of the places, and encourage users to take a role in presentation and protection.Kuruluşundan bu yana geçen 140 yılda ülkenin sanat, tasarım, mimarlık, kültür ve bilim alanlarındaki üretiminin kaynağı Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi (MSGSÜ), 96 yıldır Fındıklı Merkez Yerleşkesi’ni kullanmaktadır. Neredeyse bir asırdır birlikte gelişmekte olan kurum ve yerleşke günümüzde birbirleri ile özdeş hale gelmişlerdir. Yerleşkenin tarihsel süreç içinde biçimlenen farklı fiziki katmanları, birbirleri, kent ve yerleşkeyi kullanmakta olan kurum ile kullanıcıları arasında kurulananlamsal ilişkileri de barındırmaktadır. Bu ilişki ve özdeşleşmişlik hali, Fındıklı Merkez Yerleşkesi için yerin ruhunun (genius loci)ve özgün ve ayırt edici özelliklerinin kaynağını oluşturmaktadır. Bu ayırt edici özellikler, kültür mirasının korunması disiplini içerisinde koruma değerleri olarak isimlendirilir. Mimarlık ürünleri söz konusu olduğunda koruma değerleri, ürünün fizikivarlığından kaynaklandığı kadar, ürünün üreticisi ve onunla ilişki içinde olan kullanıcılar tarafından atfedilen anlam vedeğerlerden de kaynaklanır. Bu çalışma; kullanıcılar tarafından mekâna atfedilen anlamsal değerlerin çok katmanlı kültür mirasının tanımlanması ve korunmasında önemli bir potansiyel taşıdıkları hipotezinden yola çıkarak, kültür mirasının korunması alanında tanımlanmış olan koruma değerlerinin bireysel ve kolektif bellekteki karşılıklarını MSGSÜ FındıklıYerleşkesi örneği üzerinden yer bağlamında araştırmak amacını taşımaktadır. Çalışmanın amacı doğrultusunda, kullanıcılar tarafından atfedilen değerlerin tespiti için, derinlemesine bilgi edinmeyi olanaklı kılan yarı yapılandırılmış bire bir görüşme yöntemi tercih edilmiştir. Çalışma alanının çok katmanlılığı dikkate alınarak, kurumun ve yerleşkenin tarihsel süreçtekifarklı dönemlerine yakından tanıklık etmiş olan, üniversitenin farklı akademik birimlerinin öğ retim üyeleri ve yerleşkeninönceki kullanıcılarından Atatürk Kız Lisesi mezunlarıyla toplam 17 görüşme gerçekleştirilmiştir. Görüşmeler, bellekdeğer-mekan ilişkilerinin çözümlenmesi ve yerleşkeye atfedilen somut ve somut olmayan değerlerin tespitine yönelik olarakanaliz edilmiş, mekânsal veriler değerlendirmeyi kolaylaştırmak adına görselleştirilmiştir
Architecture Taking Shape Between Nature and Culture: The Primitive Hut as a Man-Made Creation: Architecture Between Nature and Culture
No full textAbstract Architecture’s bounds with nature are represented as a complex process in a perverse cycle in the linear history of architecture and the process is intertwined with human actions, resulting in the built environment. Architecture tries to legitimize itself by incorporating culture to control and spatialize over nature in the socio-cultural dimension. This study aims to analyse architecture as remain in-between nature and culture by problematizing and questioning nature/culture dualism in the context of mimesis. In this way, this research focuses on the statements on mimesis and concerns that mimesis is a natural phenomenon and an artificial invention impacting architecture related to manners and customs collected under the cultural context. The mediating role of culture over nature is traced from the primitive hut which represents the cultural re-evaluation of nature in the most primitive level of architecture and the origins of architecture. The study traces the precedents of the primitive hut from the antiquity at first dwelling house by Vitruvius and other evolving figures as rustic cabin and primordial dwelling by the explicit viewpoints of Marc-Antoine Laugier and Jean Nicolas Louis Durand in the 18th century, and Gottfried Semper in the 19th century. Then this study finds out the paradigm shift on the nature-culture doctrine through rethinking evolving architectural practice until today by regarding nature as a sort of object to be manipulated and exploited as a different ontological reality under the cultural re-evaluation of the nature. In a further investigation, it has resulted that; primitive hut as a typical model is an output of culture with its bounded codes in balance with nature as a result of its evaluation of a critical object through enlightening the mimesis by the architectural existence and literary efforts.Mimarlığın doğayla olan bağlantısı mimarlık tarihinde karmaşık bir döngü içerisinde temsil edilir ve süreç olarak yapılı çevre ile sonuçlanan insan eylemleriyle iç içe geçer. Mimarlık, doğayı kontrol etmek ve mekânsallaştırmak için kültürü kendi disiplini ile birleştirerek meşrulaştırmaya çalışır. Bu çalışma, mimarlık üzerinden taklit, kopya, benzerlik ve farklılık gibi pek çok kavramı kapsayan mimesis bağlamında doğa/kültür ikilemini sorunsallaştırmakta ve sorgulamaktadır. Antik çağdan günümüze otoriter varlığı ile mimarlıkta önemli konumda olan doğa, farklı yorumlarla birlikte disiplin içerisinde materyal varlığını kültür aracılı[1]ğıyla temsil etmektedir. Çalışma iki terimi de anlamak için mimarlığın kutsal kitapları olarak bilinen Vitruvius’un Mimarlık Üzerine 10 Kitabı’ndan başlayarak, Serlio ve Palladio’nun Mimarlık Üzerine kitaplarındaki doğa algısının mimarlıkta kültürü nasıl ikincil bir doğa olarak kurguladığını eleştirel bir literatür taraması üzerinden irdelemektedir. Doğa ve kültür arasındaki ilişki birbirleriyle çekişmeli bir tartışmayı ortaya çıkarmıştır. Bunun üzerine klasik dönemden günümüze doğrusal bir tarihsel anlatı içinde kültürün doğadan ayrılmasının eleştirisi adına temeller atılmıştır. Mimesis kavramının bu temeller üzerinden doğanın özünü ortaya çıkarmak için insan eylemi üzerinden anlamlı yorumlar ve örüntülerle ortaya çıkması da bu eleştirileri güçlendirmektedir. Mimesis mimarlığın zamansallığında doğa ile pazarlık içerisinde ve kültürel sürekliliklerin derinliğindeki yaratıcı ve anlamsal çıkarımlarla mimari imgeleri oluşturur. Böylece doğadaki bir nesnenin benzerliği veya işlevselliği doğanın taklidinin mimari imgesiyle kültürel kimlik kazanması ve gerçekliğin asimilasyonlarıyla temsil edilir. Bu araştırma mimesis üzerine değinilen ifade ve söylemlerle mimesisin yalnızca doğayla ilintili değil, aynı zamanda kültürel bağlamda da ortaya çıkan biçim ve geleneklerle mimarlık disiplininde yapay bir düzen oluşturduğunu savunmaktadır. Belirli evrensel veya mutlak değerlerle doğayı ve kaynaklarını insan mükemmelliğine göre evcilleştiren, kültür ve mimarlık üretiminin kökenlerine dayanan en belirgin pratik ilkel kulübedir. Çalışmada kültürün doğa üzerindeki rolü, ilkel mimarlığın ve mimarinin kökenlerinden gelerek doğanın kültürel olarak değerlendirmesini temsil eden ilkel kulübe üzerinden gözlemlenmektedir. Çalışma ilk olarak Vitruvius’un antik dönemde mesken olarak ele aldığı ilkel kulübenin, 18. yüzyılda Marc-Antoine Laugier ve Jean Nicolas Louis Durand’ın ve 19. yüzyılda Gottfried Semper’in bakış açılarına ve kurgularına göre yeniden şekillenmesi ve temsiliyetini sorgulamaktadır. Mimarlığın evrensel dilini karakterize ederken doğanın kısıtlayıcı koşulları altında “bütün bir destek ve ölçü sistemine dönüşen iki gövdeye düşen bir ağaç dalının kazası” olarak ilkel kulübe, doğal koşulların mimesis ve analoğu ile bilişsel temsiller ve şemalar zemininde kültüre ilerleyen insan zihnini çağrıştırır. Mimarlığın temelleri doğadan gelen basitlik, sağlamlık, düzenlilik ve simetri normlarının manevrasıyla, içerisinde sosyo-kültürel bir ekonominin döndüğü ilkel kabinlerden, anıtsallık ve süslemenin ön plana çıktığı mimari elemanların toprak yığını üzerinde çevrelenip, bütün bu oluşumu korumak adına üst örtünün getirildiği ve zenginleştiği konut kavramına doğru evcilleştirilir. Mimesis, özne ve nesne (doğa/ kültür) arasındaki antitezin ötesine geçerek modern dönem ve sonrasında antikiteden farklılaşmıştır. Mimesis histografisi üzerinden gelişen çalışma, ilkel kulübelerin gelişimindeki mütevazi başlangıçları daha sonraki bir aşamaya eklemleyerek oldukça karmaşık mekan yaratma bilincine ışık tutmaktadır. Doğayı manipüle edilecek bir ontolojik gerçeklik olarak ele alarak günümüze kadar gelişen mimarlık pratiği doğa-kültür doktrini üzerinde değişen paradigmayı öne çıkarır. Bu paradigma, 21. yüzyılda doğadan geri çekilmek için mimesisi bir jeneratör olarak kullanarak mimari prototipler yaratmanın yerine sosyo-mekansal süreklilik içerisinde doğa-kültür diyalektiğini yeni ve var olmayan olasılıklara doğru yönlendirir. Geometrik soyutlamanın arkitektonik kavramı olan mimesis, daha nesnel, rasyonel ve maddi olarak insan kültürüne yakın ikinci doğadan gelişen ve birçok boyuttan oluşan yeni bir dünya olarak temsil edilir. Bütün bu temsil ve soyutlama süreci ve mimarlıktaki yaratıcı dürtü “mimesisin genel şemsiyesi” altında taklitten öte duyusal bilgi kümülatifi olarak toplanabilir. Böylece mimarlık, insana ve çevresindeki nesnelere aracılık ederek duyusal bilgi akışıyla insanın iç doğasını daha da yansıtır. Mimesisin yaygın olarak uygulanması, doğayı metalaştırarak mevcut teknolojiye uyum sağlayan mimari tasarıma entegre edilir. Malzeme kullanımındaki yaratıcılık, uyarlanabilirlik, ölçeklenebilirlik ve optimize edilmiş üretim teknikleri aracılığıyla, doğanın değişmez yasalarını göz ardı ederek, doğadan arındırılmış optimal modeller kolayca karakterize edebilir. Bu çalışma, tipik ve eleştirel bir model olarak ilkel kulübenin mimesis üzerinden mimarlık disiplinindeki varoluşunun literatürde yeniden değerlendirilmesi sonucunda, doğa-kültür diyalektiği içerisinde yalnızca doğa ile sınırlı kalmayan bir kültür verisi olduğu kanısına varmaktadır. Böylelikle, kültürü takip etmek için doğasal varoluştan, fikirlerin daha refleksif ve örgütsel yansıdığı bir mimarlık imajına doğru mimesis bütünlüğü içerisinde farkındalık yaratılabilir
Zanaatın Sürdürülebilirliğine Tasarım Odaklı Yaklaşım: Kahramanmaraş Yemenileri: Kahramanmaraş Yemenilerinin Sürdürülebilirliği
No full textIn this study, it is aimed to offer possible solutions for the sustainability of the Kahramanmaraş yemeni craft by evaluating the semi-structured interview and observation results with the craftsmen who practice the Kahramanmaraş yemeni craft through the current method of “Design Thinking”. In addition, this article is aimed to encourage studies on the protection and sustainability of the intangible cultural heritage existing in our country and to support the craftsman-designer cooperation. The concept of sustainability was first explained in the World Conference on Environmental Development held in 1987 and in the report titled “Our Common Future”, known as the Brundtlant Report (WECD, 1987). Sustainability is described by three important dimensions; environmental, economic and social. However, cultural sustainability, which overlaps with the protection of intangible heritage in general, was proposed as a fundamental dimension in sustainability by UNESCO in 1995 and defined as the fourth dimension by Jon Hawkes in 2001. All four dimensions of sustainability contribute to the sustainability of traditional productions and crafts. The sustainability of the Kahramanmaraş yemeni craft included in this research has been examined in terms of its social and cultural dimensions as well as its known environmental and economic dimensions. Kahramanmaraş yemeni is the product of köşkerlik that Anatolia’s long-established traditional-shoe manufactures’ tradition is. The meaning of the word Köşkerlik; It is the name given to shoe repair and production. The most well-known yemeni, which has survived to the present day, is produced by köşker (who produces traditional shoes in Turkish) in Kahramanmaraş for the purpose of protecting the feet and as a foot wear item made by traditional means. Kahramanmaraş yemeni is among the crafts that are on the verge of disappearing. The sustainability of Kahramanmaraş yemeni can be considered within the scope of social design studies within the discipline of industrial design. Yemeni, which is a traditional product, and the sustainability of its production are included in the cultural dimension of sustainability. For this reason, it appears as an important case to analyze the difficult relationship of Kahramanmaraş yemeni and its production with design. The current interpretation of the traditional shoe produced using traditional methods in the shoe industry, which has reached the industrial scale and is capable of semi-mass production, is the focus of the study. In this context, field research was conducted with the Kahramanmaraş yemeni craftsmen, and the contribution of the design thinking process, which centered on the user of the Kahramanmaraş yemeni tradition, to the sustainability of this craft was evaluated. “Design Thinking”, one of the current design methods, has the potential to contribute to the sustainability studies of crafts and traditional products, as it has a user-oriented understanding and is open to the participation of different expertise. The design thinking method is especially for non-designers to learn the design process and apply this process correctly. In order to analyze and process the problem and its framework identified in the process, and to deal with the so-called “wicked problems”, teams of participants from different disciplines are required. For this reason, design is an important tool in the sustainability studies of crafts and products, crafts and products constitute an important resource in design applications. In this context, as a result of the interviews and observations made with the craftsmen within the scope of the field studies carried out in the study, the sustainability of Kahramanmaraş yemeni was gathered under the headings of the design thinking method. It is necessary to design and develop products that can be produced by the craftsman for the sustainability of the Kahramanmaraş yemeni craft, which are produced with their own unique production technique. The sustainability of Kahramanmaraş yemeni as a product, within the scope of the design thinking method stages; material selection, the processing technique provided by the material, different product forms, customized product groups, new concepts and technically developed products for the needs of the user.Zanaatlar ve geleneksel ürünler var oldukları toplumların kültürlerini günümüze yansıtan aynalarıdır. Ancak, modern üretim teknolojileri içerisinde zanaatlara ve geleneksel ürünlere gereken önem ve değer verilmediği sürece yok olmaya mahkûmdurlar. Bu duruma karşın, somut olmayan kültürel mirasın korunmasında önemli adımlar atan UNESCO’nun sözleşmelerinde zanaatların ve geleneksel ürünlerin sürdürülebilirliğine ilişkin dikkat çektiği nokta, icra edilerek sürdürülmesidir. Bu sebeple, aynılaşan üretim ve tüketim sistemlerinde zanaatlar ve geleneksel ürünler toplumların farklılaşma unsurları olarak yeniden ele alınmaktadır. Anadolu’nun kadim geleneklerinden ve zanaatlarından bir tanesi de köşkerliktir. Köşkerlik ayakkabı üreticiliği ve tamirciliğine verilen genel addır. Yemenicilik ise bu geleneğe bağlı olarak gelişen zanaattır. Köşkerlik geleneği içerisinde günümüze kadar ulaşan ve en çok bilinen yemeni, geleneksel yöntemlerle ayağı koruma amaçlı ve ayak giyim ürünü olarak Kahramanmaraş’ta yemeni zanaatkârları tarafından üretilmektedir. Ancak, yemeni zanaatkârlarının sayısının giderek azalması, yemeni zanaatının sürdürülebilirliği için tehlike oluşturmaktadır. Bu kapsamda, endüstriyel tasarım disiplini içerisinde, zanaatları icra eden zanaatkâr topluluğunun sürdürülebilirliği sosyal tasarım kapsamında ele alınırken zanaat üretim sürecinin ve ürünlerinin sürdürülebilirliği ise sürdürülebilirliğin kültürel boyutu ile kesiştiği görülmektedir. Bu çerçevede, zanaatların ve geleneksel ürünlerin sürdürülebilirlik çalışmaları kapsamında ele alınmasında tasarım metotları ise önemli bir araçtır. “Tasarım Odaklı Düşünme” kullanıcı odaklı anlayışa sahip olması sebebiyle zanaatların ve gelenekse lürünlerin sürdürülebilirlik çalışmalarına katkı sağlama potansiyeline sahiptir. Ayrıca tasarım geliştirme sürecinde farklı uzmanlıkları bir araya getiren ekip çalışmaları ile sosyal ve bilişsel çeşitliliğe katkı sağlamaktadır. Bu sebeple çalışmada, Kahramanmaraş’ta icra edilen yemeni zanaatı özelinde sosyal ve kültürel sürdürülebilirlik için tasarım odaklı düşünme yöntemi çerçevesinde yemeni zanaatkârları ile gerçekleştirilen görüşmeler ışığında bu zanaatın sürdürülebilirliğine dair ürün ve üretim bazında olası çözüm önerileri araştırılmış ve sunulmuştur
Kentsel Mekânda Metaforik Yaklaşımlar: Nesnel Tasarım Kriterleri Bağlamında Bir Analiz Yöntemi Önerisi: Kentsel Mekânda Metaforik Tasarım Yaklaşımı
No full textUrban spaces as the place where collective life is embodied are the unique points in which urban people communicate with each other. The urban spaces, addressing the sadness, pain, rebellion or cheerfulness, celebration, exultation, cannot be designed by taking only concrete data into account; Because it features the feeling, it has a past and carries traces. All such abstractions must be included in the data for the evaluation of design space. What is carried out with this study are the effects of concept on design, and their way of physical implementation through metaphor. Within the scope of this study, the concepts of metaphor and urban space were examined in this direction and both disciplinary and interdisciplinary definitions and theoretical approaches were included. In the light of definitions and theoretical approaches, the metaphorical design approach has been created and categorized in terms of urban design discipline due to its lack in the literature. In order to examine the city-metaphor relationship, many examples of urban space were examined within the scope of the study. In order to determine that this relationship is formed in every region and at all times, samples were selected from different geographies and different historical periods. The design process of each space was examined and the ideas that led to the design were discussed in depth. The metaphorical design ideas in all the examples given within the scope of the study were examined in the context of objective design criteria in order to examine the way they were put into practice. In this way, a method has been developed on how to process the abstract data (concepts) obtained in the field. The method used to reveal this contribution is to determine the existence and roles of two main concepts (space and metaphor) in each other by means of some variables. In order to search for these symptoms, first of all, multiple definitions of metaphor belonging to different disciplines and approaches were made and its theoretical background was examined. Under the theoretical part, many different classifications are included, emphasizing the diversity of the samples selected within the scope of the study. Then, selected city parts were analyzed and metaphorical design approaches were sought. The metaphorical findings in the spaces were evaluated in the context of objective design criteria and tabulated. Finally; In the light of all the results obtained, the effects of the concept of metaphor on the design process and its components are discussed. As a result of the study, it was emphasized that the metaphorical design approach was used in many periods of the historical process, and it was stated that it was one of the most important tools in the reflection of the concepts to the space.Kolektif yaşamın vücut bulduğu yer olarak kentsel mekânlar, kentlilerin birbirleriyle iletişime geçtikleri yegâne noktalardır. Hüznün, acının, isyanın veya neşenin, kutlamanın, sevincin adresi kent mekânları, sadece somut verilerin dikkate alınmasıyla tasarlanamaz; çünkü duygu barındırır, bir geçmişe sahiptir ve “izler” taşır. Tüm bu soyut durumlar da tasarlanan mekânın değerlendirilmesi gereken verileri arasında yer almaktadır. Bu çalışma ile amaçlanan, kavramların tasarım süreçlerine etkisini ve fiziksel olarak mekâna aktarılış biçimlerini metafor yoluyla ortaya koymaktır. Bu çalışma kapsamında, metafor ve kentsel mekân kavramlarına bu doğrultuda bakılmış ve hem disiplin içi hem de disiplinler arası tanımlar ile kuramsal yaklaşımlara yer verilmiştir. Tanımlar ve kuramsal yaklaşımlar ışığında literatürdeki eksikliği sebebiyle, kentsel tasarım disiplini açısından metaforik tasarım yaklaşımı oluşturulmuş ve kategorize edilmiştir. Kent-metafor ilişkisini irdelemek için çalışma kapsamında kentsel mekâna ait birçok örnek incelenmiştir. Bu ilişkinin her bölgede, her zamanda oluştuğunu tespit edebilmek için örnekler farklı coğrafyalardan ve farklı tarihsel dönemlerden seçilmiştir. Her mekânın tasarım sürecine bakılmış ve tasarıma kaynaklık eden fikirler derinlemesine tartışılmıştır. Çalışma kapsamında verilen tüm örneklerin içindeki metaforik tasarım fikirleri, uygulamaya geçiriliş biçimlerinin tetkik edilebilmesi için tasarım ilkeleri (nesnel tasarım kriterleri ve tasarım bileşenleri adlı iki başlık altında) bağlamında incelenmiştir. Bu sayede, metafora konu olan kavramsallığın uygulamada mekâna fiziksel olarak yansırken temelde, tasarım ilkelerinin başat unsurları sayesinde aktarıldığı ortaya konmuştur. Çalışmanın sonucunda, metaforik tasarım yaklaşımının tarihsel sürecin birçok periyodunda kullanıldığı vurgulanmış, kavramların mekâna yansımasındaki en önemli araçlardan biri olduğu belirtilmiştir
Mobilya Ürün Örneği Üzerinden Estetik Beğeninin Değerlendirilmesi için Yöntem Arayışı: Estetik Beğeninin Değerlendirilmesi için Yöntem Arayışı
No full textDesign is a strategic competitive tool with its increasing popularity in an economic, social and cultural context (Can, 2016: 269-270). In order to interpret the aesthetic concern related to user taste, the designer needs information from the user in the process (Bridges, 1986: 7-8). In different studies, it is thought that taste and pleasure are triggered by visual elements in the first place (Tunalı, 2009: 39-46; Kellaris and Kent, 1993: 381-382; Bloch, 1995: 20). For this reason, the study advocates the importance of understanding aesthetic taste for the designer. It includes methods and results regarding user-driven information through making observation and evaluation via a furniture design example with the aim of obtaining information based on aesthetic taste. The background study was fed by the literature related to 1) industrial design and aesthetic taste, and 2) the scales that can be used for the methodological search. While trying to get the aesthetic taste, the designers may have difficulties in terms of not being able to operate the process correctly or to determine the appropriate scale for qualitative and quantitative analysis, which was seen as a problem for this study. In this context, the study aimed at reaching the implicit taste information of users through their judgments and evaluations related to products. Focusing on a methodological search, the scales found appropriate for the scope of the study were used for the selected product group in order to derive adjectives and evaluate products concerning product designs. For the experimental studies, user group was determined with a profile who received a design-related education and the studies were conducted with 22 participants between the ages of 20-45. Being a static product group that would let participants to make comparisons in details and possessing a great number of product alternatives, furniture was decided as the focal product group. Stylistic parts and accessories such as legs, seams, trimmings, patterns, materials and colors of the armchair, sofa and chair products were redesigned with minor changes. The images were shown to the participants on a computer screen from the front view. While comparing multiple products with 33 comparative images for the first step of the study, participants produced a total of 660 evaluations related to the aesthetic taste question for each product. For the second step of the study, the scale model was concentrated to find the answer to the search for creating methods for design studies. Primarily, RGT was used to obtain 70 evaluations on images containing 7 single products. At this stage, 10 participants who participated in the first step of the study continued to get deeper information from each of them within RGT. Participants were asked to score the products that they saw on the screen between 1 and 7 points. All participants (10/10) had a difficulty to comprehend and give points for the grids in this technique, since it has a complicated structure with its two parts including elements (products) and constructs (adjectives). Giving points (6 participants out of 10), evaluating multiple products on the same scale (4/10), long duration of the evaluation (8/10), desire for making comparisons with other products (3/10) and having indecisions (2/10) were the important problems of the participants while completing the scale. It was observed that the problems experienced through the use of the repertory grid technique were eliminated by the use of the semantic differential scale, and the process completed efficiently. It was more comfortable and easier for the participants to evaluate a single product on the same scale. Marking a place in the range on bipolar adjective structures made participants feel better than giving points. In addition, the scoring logic that made the participants confused during the usage of the repertory grid technique (for example, the problem of perception in the structure of stable and mobile adjectives) ended when they made a mark with the semantic differential scale. Thus, it was presented as a method proposal for similar future studies. Since understanding the aesthetic taste and evaluating the subjective observations are difficult to achieve for the design discipline, this study can be used as a guide in that context. Collecting product-based adjectives as a result of the participants’ reviews related to products and finding a suitable scale and method for the designer are important contributions of this research.Tasarım çalışmalarında ürünün başarısını anlayabilmek amacıyla kullanıcı değerlendirmelerine ulaşmak büyük önem taşır. Kullanıcının beğenisini yorumlamak, kullanıcının ürünlere sıfatlar ve puanlar vermesi ile ölçülebilir. Bu çalışma beğeni odaklı ürün tasarımı araştırmalarında, estetik beğeniye dair sıfatların oluşturulması ve değerlendirilmesi için kullanılacak bir yöntem önerisi elde etmeyi hedefler. Araştırma kapsamında, 22 katılımcıdan 33 karşılaştırmalı imaj üzerine toplam 660 değerlendirme ile çoklu mobilya ürün örnekleri üzerinden yorum yapmaları istenmiştir. Katılımcıların tanımlayıcı sıfatları toplanarak repertuvar çizelgesi oluşturulmuş ve bununla ürünlerin beğeni odaklı başarısı toplam 70 değerlendirme üzerinden analiz edilmiştir. Çalışmada kullanıcıların sübjektif olan estetik beğeni değerlendirmesine ulaşabilmek için etkin olabileceği öngörülen tekniklerden ilk olarak repertuvar çizelgesi ve ardından bu çizelgeyle ulaşılan sonuçlara dayalı anlamsal farklılık ölçeğine odaklanılmış, etkinlik düzeyi hedefine ulaşıldığında hangi tekniğin nasıl kullanılması gerektiği açıklanmaya çalışılmıştır. Değerlendirme her iki teknik üzerinden benzer süreçlerin uygulanması ile karşılaştırmalı olarak uygulanmıştır. Yürütülen çalışmalardan 16 sıfat çifti elde edilmiş ve bu sıfatlar kullanılarak nicel analizler için yöntem belirlemek amacıyla ilk etapta repertuvar çizelgesi oluşturulmuştur. Sonuçlar üzerinden elde edilen repertuvar çizelgesinin uygulamasında kullanıcı geri bildirimleri üzerinden ölçeği kavrayamama, kriterlerin iç içe girmesi, puanlamada kriter oluşturamama problemleri görülmüştür. Tasarımdaki estetik beğeninin değerlendirilmesine ilişkin sübjektif bilgi girişine özgün yöntem arayışı anlamsal farklılık ölçeğinin kullanılma süreçlerini ön plana çıkarmıştır. Repertuvar çizelgesi tekniğinde yaşanan olumsuzlukların anlamsal farklılık ölçeği ile giderildiği görülmüş, ürünü değerlendirme süreçleri verimli şekilde tamamlanmış ve gelecekteki benzer çalışmalar için yöntem önerisi olarak sunulmuştur