Tasarım+Kuram (E-Journal)
Not a member yet
424 research outputs found
Sort by
A Preliminary Study On Defining Urban Resilience for Urban Planning: The Case of Sultanbeyli, Istanbul: A Preliminary Study On Defining Urban Resilience for Urban Planning
No full textThis study aims to present the findings of a field research on “urban resilience” as well as offering an overview of some recent theoretical developments concerning the concept, which has recently enjoyed wide currency in the field of urban planning. First, it discusses the scope of resilience assessment from the social-ecological systemic viewpoint and then scrutinizes the contribution of social-ecological network analysis to the field of urban planning by employing this method in an empirical case. For the social-ecological network analyzing and resilience assessment, this study deals with the case of Sultanbeyli, Istanbul. It is a district which came into being in a haphazard fashion in the 1980s and which has grown very rapidly ever since due to informal housing and shanty settlements. The residents of Sultanbeyli are particularly vulnerable in terms of a number of socio[1]economic and spatial issues. Moreover, the whole area of the district lies within the Ömerli Basin, one of the largest fresh water sources for Istanbul. Unplanned growth of the district gives rise to very important environmental problems such as the shrinkage of the basin and water pollution. Thus, a resilience assessment analysis on Sultanbeyli bears on some vital issues concerning the entire city. The study comprises two main parts. First of all, a literature overview is presented regarding the current definitions and scope of urban resilience as well as the attempts to develop methods to assess it. Secondly, an empirical case is examined so as to shed light on resilience assessment by employing the method of social-ecological network analysis. It is found that the analysis of resilience assessment alongside with its method and instruments contributes to sustainable urban development and strategic urban planning. It is also argued that the method of social-ecological network analyzing is of great benefit to partner analysis, information flow, and participatory processes in urban planning.Bu çalışmanın amacı şehir planlama alanında çoğunlukla tartışılan bir konu haline gelen kentsel dirençlilik konusunda hazırlanmış teorik çerçeve ve saha çalışmasını sunmaktır. Çalışmada sosyo-ekolojik sistem bakış açısıyla kentsel dirençlilik değerlendirmesi kapsamı tartışması yapılmış ve literatürde önerilen sosyo-ekolojik ağ analizi yöntemi denenerek bu yöntemin planlama alanına katkısı tartışılmıştır. Sosyo-ekolojik ilişki ağları analizi ve dirençlilik değerlendirmesi için İstanbul ili, Sultanbeyli ilçesi seçilmiştir. Sultanbeyli İstanbul’un gecekondu ve kaçak yapılaşma ile 1980 li yıllardan itibaren düzensiz olarak büyümüş bir ilçesidir. Sultanbeyli halkı pek çok sosyo-ekonomik ve mekânsal kırılganlık sahiptir. Yanı sıra yerleşimin tamamı İstanbul’un önemli temiz su kaynaklarından biri olan Ömerli Havası içerisinde kalmaktadır. Kontrolsüz büyüme havzanın küçülmesinden, kirlenmesine kadar çok sayıda konuda etki etmektedir. Bu nedenle Sultanbeyli için yapılan dirençlilik değerlendirmesi tüm şehri etkileyebilecek bir konu haline gelmektedir. Araştırma iki ana koldan oluşmaktadır. Birinci kol kentsel dirençliliği tanımlama, kapsam ve yöntem geliştirmeye çalışan literatür taramasını ifade etmektedir. İkinci kol ise bu kapsamda sosyo-ekolojik ilişki ağları analizi yöntemi ile kentsel dirençlilik değerlendirmesinin denendiği saha çalışmasını ifade etmektedir. Araştırma sonucunda dirençli kent değerlendirmesinin, yönteminin ve kullandığı araçların sürdürülebilir kentsel gelişme ve stratejik planlama deneyimlerine katkı sağlayacağı tespit edilmiş olup, sosyal ilişki ağları analizi yönteminin şehir planlamada paydaş analizi ve bilgi akışı, katılım sağlama amacıyla bir araç olarak kullanılabileceği kanaatine varılmıştır
Mimari Planlamada, Günışığı Etkinliğinin Arttırılması için Kurgusal Tasarım Destek Modeli: Mimari Planlamada Günışığı Tasarımı Destek Modeli
No full textDaylight activity in architecture is an important design input that increases the spatial quality and enables the integration of human with nature. With the concept of sustainability, further improvement of spatial comfort conditions has started to be demanded increasingly from designers. The fact that energy efficiency is also discussed more in design has led to the need for designers to consider these issues earlier in the design phase. The study aims to create a daylight based support model for designers. Within the scope of the model, daylight design variables and daylight design criteria are correlated and basic guidance is provided for solutions to possible problems. For this reason, daylight factors are explained in detail in a systematic way. Thus, it is aimed for architects to use these factors in the early design phase and internalize them in architectural design. The model created constitutes the support system by accepting that the designer can look at different degrees of importance and support by the designer at every stage of the design The model presents the behaviour and solution model of designers experienced in daylight. The daylight requirements of different functions are also evaluated within the scope of the model and as a result a system is created to assist the designer for the purpose of active daylight design solution. In the testing section of the study, a school structure is selected and the study of the model is tested and the possible problems are solved by the model.Mimaride günışığı etkinliği mekânsal kaliteyi arttıran ve insanın doğa ile bütünleşmesini sağlayan önemli bir mekânsal tasarım girdisidir. Sürdürülebilirlik kavramı ile birlikte mekânsal konfor şartlarının daha fazla iyileştirilmesi tasarımcılardan daha fazla talep edilmeye başlanmıştır. Enerji etkinliğinin de tasarımda daha fazla konuşuluyor olması, bu konuların tasarımcılar için tasarım evresinin daha erken evrelerinde düşünülme ihtiyacını doğurmuştur. Çalışma tasarımcılar için günışığı bazlı bir destek modelini oluşturmayı amaçlamaktadır. Model kapsamında günışığına bağlı tasarın değişkenleri ile günışığı tasarım kriterleri ilişkilendirilmekte olası sorunlara çözüm önerileri için temel rehber oluşturulmaktadır. Bu nedenle çalışmada günışığı faktörleri tasarımcı için rol gösterici ve sistematik biçimde ele alınarak detaylıca açıklanmaktadır. Böylece mimari tasarımda mimarların bu faktörleri daha erken tasarım evresinde kullanmaları ve içselleştirmeleri hedeflenmektedir. Oluşturulan model tasarımcının farklı önem derecelerinde bakabildiğini kabul ederek destek sistemini oluşturmaktadır ve adım adım tasarımcının yanında olarak günışığı konusunda tecrübeli tasarımcıların davranış ve çözüm modelini ortaya koymaktadır. Model kapsamında farklı işlevlerin günışığı gereklilikleri de değerlendirilmekte ve sonuçta amaca yönelik aktif günışığı tasarımı çözümü için tasarımcıya yardımcı olacak bir sistem oluşturulmaktadır. Çalışmanın sınanması bölümünde ise bir okul yapısı seçilerek modelin çalışması sınanmakta olası sorunların çözümleri model tarafından oluşturulmaktadır
Bina Yönetmelik Uygunluk Kontrolü Kavramına Yönelik Bir Literatür Taraması: Bina Yönetmelik Uygunluk Kontrolü Kavramına Yönelik Bir Literatür Taraması
No full textAutomated Code Compliance Checking (ACCC) is a promising study field in the Architecture, Engineering and Construction (AEC) industry. The ACCC method, which is applied in order to solve the problems encountered in the building regulation controlling process, is interpreted as a critical task in order to obtain correct results by checking the rules of the building regulation clauses without errors. This study obtains article studies only written in English by literature review which are accessed from electronic academic databases in the subject area of ACCC. It demonstrates the ACCC’s overall situation in the AEC industry by combining the results of articles conducted at different locations, times and centers. This study explores the relationship between Building Information Modeling (BIM) and Industry Foundation Classes (IFC) with the ACCC method. It includes the development of the ACCC in the historical process and it gives detailed information about the latest and current ACCC systems that shows the current status of the solution and improvement studies.Mimarlık, Mühendislik ve İnşaat (AEC) endüstrisinde Bina Yönetmelik Uygunluk Kontrolü (ACCC) umut vaat eden bir çalışma alanı olarak karşımıza çıkmaktadır. Yönetmelik kontrolü sürecinde karşılaşılan sorunları çözmeye yönelik olarak başvurulan ACCC yöntemi, yönetmelik kurallarının hatasız kontrol edilerek doğru sonuçların elde edilmesi için kritik bir görev olarak yorumlanmaktadır. Bu çalışmada, bina yönetmelik uygunluk kontrolü konu alanında yapılmış elektronik akademik veri tabanlarından ulaşılan İngilizce makale çalışmaları literatür taraması ile elde edilmiştir. ACCC konu alanında farklı yer, zaman ve merkezlerde yapılmış olan çalışmaların sonuçları birleştirilerek ACCC’nin AEC endüstrisindeki genel durumu sergilenmiştir. Bina Enformasyon Modellemesi (BIM) ve Endüstri Temel Sınıfları (IFC) teknolojilerinin ACCC yöntemiyle olan ilişkisi irdelenmiş, literatür tarama sonucu ACCC’nin tarihsel süreç içindeki gelişimine yer verilmiş, çözüm ve iyileştirme çalışmalarının mevcut durumunu gösteren son ve güncel ACCC sistemleri hakkında detaylı bilgi verilmiştir
Geleneksel Kırsal Konut Tipolojileri Üzerinden Kültür-Mekân İlişkilerinin Mekân Dizimi Yöntemiyle İncelenmesi: Düzce İli Örneği: Mekan-Dizimi Yöntemi ile Konut-Kültür Ilişkilerini Okumak
No full textKüreselleşmenin etkisiyle yaşama dair alışkanlıklar tek tipleşip mekânsal yapılanma standartlaşmıştır. Bu yeni mekân anlayışına karşılık, laboratuvar değeri taşıyan kırsal yerleşimler, doğa, insan ve kültür etkileşiminin en yalın biçimiyle gözlendiği ve kültürün konut üzerinde belirleyiciliğini koruduğu yerlerdir. Dolayısıyla, günümüzde aidiyetlik, birlik, yer duygusu ve mekânsal bağlılık halen kırsal yerleşim üniteleri olan köylerde derinden hissedilebilmektedir. Geleneksel kırsal konut tipolojileri üzerinden kültür-mekân ilişkilerini, mekânsal yapılanma ve örgütlenmedeki yansımalarını incelemeyi hedefleyen bu çalışmada, öncelikle Düzce’de üç farklı kültüre (Laz, Çerkez ve Türk) yaşam alanı olmuş üç köy (Paşalar, Duraklar ve Dadalı) seçilmiştir. Araştırmanın birincil amacı, seçilen evlerin genel literatürde iddia edildiği üzere dahil olduğu yöre-kültür grubundaki diğer evlerle aynı mekânsal kurgu ve tasarım parametrelerine bağlı olarak gelişip gelişmediklerini tespit etmek; ikincil olarak ise, aynı il sınırları içerisinde bulunan üç köyden seçilen geleneksel kırsal konut tiplerindeki benzerlik ve farklılıkları kültürel farklılıklar üzerinden ve mekân dizimi yöntemi ile okumaktır. Geleneksel konutun son yıllarda sayısal yöntemler üzerinden araştırıldığı çalışmalar literatüre yeni yeni girmektedir ve ampirik sonuçların elde edilmesi açısından kolaylık sağlamaktadır. Bu alandaki çalışmalara da örnek teşkil etmek amacıyla, mekân dizimi (Space Syntax) yöntemi kullanılarak, karşılaştırma mekân dizimi tasarım parametreleri (bağlantısallık, bütünsellik, ortalama derinlik, okunabilirlik, ulaşılabilirlik vb.) üzerinden yapılmıştır. Yapılan analizler, öncelikli olarak literatürü destekleyerek, seçilen yöre-kültür eşleştirmelerini ampirik olarak kanıtlamıştır. Kültürler arası karşılaştırmalı analizlerde ise, Laz ve Türk evlerinin mekân kurgusunda benzerlikler tespit edilse de Çerkez köyü evlerinin en bütünsel, en okunabilir ve en ulaşılabilir konut tipleri olarak ayrıştığı görülmüştür. Fakat üç kültürün de sosyal, kültürel ve ekonomik yapının değişmesi ve kentleşme baskısının artmasıyla birlikte birbirine benzeşme eğilimi gösterdiği tespit edilmiştir. Araştırma genel sonuçları itibariyle Düzce özelinde seçilmiş üç kültür örneği üzerinden kültür tabanlı mekân dizimi tasarım parametrelerinin belirlenmesinde bir adım olup, gelecekte bu yönde yapılacak çalışmalar ile mevcut yerel mimari ve geleneksel konut dokularından referans alan çağdaş konut tasarım ilkelerinin geliştirilebilmesi yönüyle önemlidir.Spatial structures have been standardized by the uniformed life patterns due to globalization. However, still today, villages are important rural settlement units where sense of place and belongingness, social connectedness and place dependence have been felt deeply. This paper aims to investigate the culture-place relationships in traditional rural housing typologies through the space syntax method. Initially, three villages, namely Pasalar, Duraklar and Dadali were chosen from Duzce, representing three different cultures (Laz, Circassian and Turkish), respectively. The primary objective was to investigate whether the chosen housing units developed similarly in their spatial configurations to the other units chosen from the same village. To understand the similarities and differences through the space syntax method between the traditional rural housing units of the three villages of the same city was the secondary objective. Studies investigating the traditional rural housing through numerical methods have gathered momentum in the recent literature and help obtain empirical results. To contribute to the field from this aspect, the syntactic parameters were used in the comparisons, to name a few, connectivity, integration, mean depth, control value, intelligibility and accessibility. The initial results provided empirical evidence that the chosen houses are the representatives of the chosen cultures. The cross-cultural comparisons also showed that Laz and Turkish house forms are similar in their spatial configurations, while Circassian houses differ from the other two as being the most integrated, intelligible and accessible. However, the housing formations in all three cultural locations have tended to resemble each other with the social, cultural and economic changes and the increase in the urbanisation rate. Overall, this research is an initial attempt for the determination of culture-led syntactical design parameters for the three cultures hosted in Duzce and can be developed further to benefit the future housing design practice by introducing design guidance in line with tradition
Karabük’te Bulunan Yurt Binalarının Tasarım İlkeleri Üzerine Bir İnceleme : Yüksek Öğrenim Yurdu Tasarım İlkeleri
No full textAilelerinden uzakta eğitim gören öğrencilerin çözülmesi gereken problemlerinden ilki barınmadır. Öğrenci yurtları, bu ihtiyacın karşılanmasında tercihler arasında önemli bir yer tutar. Bu yapıların, mimarî özellikleriyle, öğrencilerin akademik ve sosyal açıdan gelişimine önemli etkileri olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmada; kullanıcı ihtiyaçlarının belirlenmesi ve memnuniyetlerinin artırılması amacıyla, Karabük’te bulunan öğrenci yurtlarının genel tasarım ilkeleri ele alınmıştır. Bu kapsamda, öncelikle genel bir bakış açısıyla literatür taraması yapılarak yurt binaları ile ilgili kavramlar araştırılmış ve örnek bina incelemeleri sonucunda tasarım ilkeleri belirlenmiştir. Elde edilen ilkeler doğrultusunda, Karabük’te bulunan 12 özel yurt ve 5 devlet yurdu incelenmiştir. İncelenen binaların mekân analizleri yapılmış ve ulaşılan veriler karşılaştırmalı olarak değerlendirilmiştir.Housing is the first of problems that students educated away from their families must solve. Student dormitories have important place among various alternatives in meeting this need. These buildings are considered to have important influences on the students’ academic and social developments by their architectural properties. In this study, with the aim of determining user needs and increasing user satisfactions planning general design principles of student dormitories has been evaluated. In this context, firstly, basic concepts concerned with dormitories have been researched by literature review and the design principles have been determined by the examination of sample dormitory buildings. According to the obtained principles 12 private and 5 state dormitories have been investigated in Karabük. Spatial analyses of those buildings have been made and the obtained data has been evaluated comparatively in the result section
Konaklama Yapılarının Tarihsel Süreçteki Gelişimi: 20. yy Balıkesir Otelleri: Konaklama Yapılarının Tarihsel Süreçteki Gelişimi
No full textBalıkesir is a city where traces of historical texture can be observed and examples of architectural heritage take place. The railway, which started to be used after the second half of the 19th century in the city, which had a local commercial dynamism for centuries in its geography, became the gateway of Balikesir to other cities, and commercial relations became more widespread. After the proclamation of the Republic, the local production market developed and industrial activities gained speed in Balikesir. The city, which is located on the Izmir-Bursa trade axis, has entered a period in which its national and international recognition has increased depending on the industry and trade intensity. Commercial dynamism, which has been active in the city since the 17th century, has played an important role in shaping the urban environment with the use of railways. After all, the development movements in the city have gained momentum. Streets and streets drawing the boundaries of the historical city center were opened, and architectural structures began to diversify in terms of function. In the historical city center, which is the center of trade and temporary accommodation, 19th century inns and caravanserais that support commercial activities and 20th century accommodation buildings are included in the city form. In 1941, the first zoning plan of the city was prepared by the architect Ernst Egli and entered into force in 1944. In the development plan explanation report, which envisages a station-oriented urban development, 5 squares that constitute the focal points of the historical city center and the circulation axes connecting them were identified, and new settlement proposals to support the physical development of the city were defined. After the Egli Plan, the commercial life, which was limited to a few streets in the past, has spread to 3 important trade axes and the region across the Station Square that welcomes the visitors to the city by railway. With the commercial dynamism based on local production in the historical city center and the planned development in the city after the 1940s, it has also spread to other circulation axes of the city. This situation caused the accommodation buildings to gather in certain axes and regions directed to the Station Square. Thus, it can be said that temporary accommodation culture is related to the city and its main trade axes. The historical city center of Balikesir has entered into a reconstruction process as a result of the earthquakes in 1898 and 1942, the Egli plan that came into effect in 1944 and the fire that broke out in the city center in 1950. The historical texture has been greatly damaged due to the applications made in new housing areas and historical urban spaces. The city center, which showed a rapid development, experienced a period of demolition especially in the post-1970 period and was filled with high-rise buildings after the 1980s. Due to this destruction process, the accommodation buildings and many immovable cultural assets, which are common in trade axes/regions, have been greatly affected, many of them have not survived or have lost their original structural character. The issue of preserving the historical city center and immovable cultural assets in the 20th century has been an uncertainty since the first planned development movements in Balikesir. A limited part of the city center was declared as an urban site in 1977, but this boundary was narrowed in 1981 due to the new construction conditions in the city center, and although a conservation plan was developed for the city center in 1983, it was decided to cancel the conservation plan in 1986. In 1987, preparations for a second development plan started, on the other hand, many examples of modern architectural heritage have been registered and preserved in this process where inventory studies of cultural and natural assets are still continuing. In this study, 19th and 20th century accommodation buildings located in the historical city center of Balıkesir and shaping the urban texture were investigated, and examples of qualified accommodation buildings that took place in the memory of the city were tried to be documented and interpreted. It is among the aims of the study to create an awareness about defining buildings as cultural heritage and understanding their cultural/structural values. Within the scope of the study, examples of qualified accommodation structures that were learned to be built in the 19th and 20th centuries in the historical city center were determined. The accommodation buildings built in the historical city center until the 1980s, the ones that are still physically present today and the ones that could not survive due to various reasons have been categorized in two separate groups. Based on the data obtained from the written and visual sources, the city dwellers and hotel operators who had been in commercial activities in the city center for many years, personal interviews, photographs and city archives, 31 accommodation buildings were reached, and 22 of these buildings were found to be physically erased from the memory of the city. Ensuring the continuity of these structures in the urban memory is one of the main objectives of the study. For the remaining nine buildings, a visual record was obtained by making documentation work with photographs, and documented with photographs by interpreting in many ways in relation to the context in which they were located.Balıkesir, tarihi dokunun izlerinin gözlemlenebildiği ve mimarlık mirası örneklerinin yer aldığı bir kenttir. Bulunduğu coğrafyada yüzyıllarca devam etmiş yerel bir ticari hareketliliğe sahip olan kentte 19.yy’ın ikinci yarısından sonra kullanılmaya başlanan demiryolu, Balıkesir’in diğer kentlere açılan kapısı olmuş, ticari ilişkiler daha da yaygınlaşmıştır. Cumhuriyet’in ilanından sonra, Balıkesir’de yerel üretim pazarı gelişmiş, sanayi faaliyetleri hız kazanmıştır. İzmir-Bursa ticaret aksı üzerinde konumlanan kentin sanayi ve ticaret yoğunluğuna bağlı olarak ulusal ve uluslararası tanınırlığının arttığı bir döneme geçilmiştir. Bu gelişmelerle, imar hareketleri hızlanmış, mimari yapılar fonksiyon açısından çeşitlenmeye başlamıştır. Ticari faaliyetleri destekler nitelikteki 19.yy han ve kervansarayları ile 20.yy konaklama yapıları, kent formu içerisinde yerini almıştır. Tarihi kent merkezinde yerel üretime dayanan ticari hareketlilik ve 1941 yılında hazırlanarak 1944 yılında yürürlüğe giren Egli planı sonrasında yaşanan planlı gelişmeyle birlikte, konaklama yapılarının İstasyon Meydanı’na yönlenen belirli aks ve bölgelerde yaygınlaştıkları görülmüştür. Bu durum, geçici konaklama kültürünün kentsel bağlamla ilişkilendiğinin göstergesidir. Bu çalışmada, Balıkesir’in tarihi kent merkezinde yer alan ve kentsel dokuyu biçimlendiren 19.yy ve 20.yy konaklama yapıları araştırılmış, kent hafızasında yer etmiş nitelikli konaklama yapısı örnekleri belgelenmeye ve yorumlanmaya çalışılmıştır. Yapıların kültür mirası olarak tanımlanması ve kültürel/yapısal değerlerinin anlaşılması konusunda bir bilinç oluşturabilmek çalışmanın hedefleri arasında yer almaktadır. 1980’li yıllara kadar tarihi kent merkezinde inşa edilmiş olan konaklama yapıları, günümüzde fiziksel olarak halen mevcut olanlar ve günümüze ulaşamayanlar olarak iki ayrı grupta ele alınmıştır. Yapılar hakkında yapılan araştırmalarda yazılı ve görsel kaynaklardan, uzun yıllar kent merkezinde ticari faaliyetlerde bulunarak söz konusu dönemi bizzat deneyimleyen kent eşrafı ve otel işletmecileri ile yapılan kişisel görüşmelerden, fotoğraf ve kent arşivlerinden faydalanılmıştır
Deneyim ve Anlatı Odağında Mekâna Yeniden Bakmak: Perec ve Butor’un Yazınında Mekânın Temsil Biçimleri: Deneyim/Anlatı Odağında Mekâna Yeniden Bakmak
No full textThe most prominent intersection of literature and architecture is ‘space’. Although this creates a significant similarity, literature and architecture have different practices, methods, and representations related to space. Especially the issue of representation has importance as it is a questioned theme within the scope of architecture. Textual construction is tentative, flexible, and narrative-focused while being reconstructed in every reading experience. But architectural construction is fixed, rigid, and visually dominated. Against the dominance of visually in traditional architectural drawing, textual representation sometimes has the potential to reveal what architectural representation cannot express with drawings. For example, situations that difficult to express with architectural representation methods such as experience, atmosphere, and narrative can be explained with textual representation. This study asks how textual representations make visible the experiential and narrative aspects of space. In addition, the study aims to remember the forms of representation of space beyond formal and mathematical representations and to include sensitivity in textual construction into the design process. In this context, Michel Butor’s The Description of San Marco (1963) and George Perec’s An Attempt at Exhausting a Place in Paris (1975) were selected for analysis. The reason for choosing these two authors is that they produce experimental and reader[1]centered works. The first criterion in the selection of the works is that space is the backbone of the narrative. The second criterion is that ‘spatial experience and narrative’ are at the forefront. The last criterion is that the place in the story is actual, not fictional. The content analysis method was used in the examination of the selected works. Textual representation of space was examined in two categories as content (meaning) and form (language / use of literary elements). Textual representation strategies were determined. The issue of architectural representation has been reconsidered through these identified textual representation strategies. The first work to be examined is in The Description of San Marco, Butor focuses on St Mark’s Basilica in Venice. The narrative starts from the square and moves into the basilica. The chapters of the book also follow this order [1. Facade, 2.Entrance, 3. Interior, 4.Baptistery, 5.Chapels, and Additional Buildings]. While conveying the experience of the basilica, Butor also includes the speeches and voices of different subjects. Thus, it creates a kind of ‘collage’ with other elements infiltrating the text. This collage is made visible by the use of italics and different line widths. Butor focuses on the subject, subject-space, and the signs of space in his book The Description of San Marco. In the textual representation of all these, Butor formally separates these layers also connects them with narrative. Thus, the narration can read both holistically and fragmentally. Each fragment remains a description of San Marco. Just like the multidimensional structure of spatial experience. Butor’s book focuses on the experience and narrative in space at the content level. In this work, ‘stratification’ can be considered as a strategy for textual representation. The second work examined within the scope of the study is Perec’s book called An Attempt at Exhausting a Place in Paris (1975). Perec describes the square by sitting in different cafes overlooking Saint Sulpice Square for three days (18-19-20 October 1974). The narrative focuses on everyday life and the ordinary. Perec describes it as infra-ordinary. He concerns with the users and actions in the space rather than the formal description of the place. Perec observes the St. Sulpice Square. His observation methods are classification of spatial elements (which are person, object, actions…) and determination of differences and sameness. People, vehicles, clothing, symbols, signs, acts, etc. These strategies, which may seem very simple, lead to the essence and meaning of the space. Even if Perec looks at the same square for three days, this turns into an inexhaustible experience. The contrary to the title of the book. As a result of the analysis of these two different works, the concept of ‘movement’ and ‘time’ comes to the forefront in a textual representation. However, it is not easy to represent movement and time in traditional architectural representations. In addition, although these two works are far from an architectural concern, they offer a spatial analysis. Butor presents a simultaneous phenomenological experience of space. Perec presents the observation of the same place at different times and a glance at the ordinary. Both methods can be defined as strategies for spatial analysis in the discipline of architecture. As a result, it is possible to use writing as a comprehension strategy to understand space in the discipline of architecture. For this reason, literature can contribute to our understanding of architecture. The two works examined in this study are only one of these readings. Analyzing different texts/textual representations will lead to the emergence of new approaches.Anlatının ana unsurlarından biri ‘mekân’dır. Kişiler ve olaylar mekân düzleminde birbirlerine temas ederken, mekân metinsel bir temsiliyete kavuşur. Metinde kelimelerle inşa edilen mekân mimari anlamdaki inşanın ötesinde yeni anlamlar kazanır. Bu sebeple edebiyat ve mimarlık disiplinlerinin ortak noktaları mekânı önceleyen tavırları olsa da bu iki disiplinin mekânsal üretimlerinin farklı temsil biçimlerine dönüştüğü görülmektedir. Mimari inşanın sabit, katı ve görselliğin egemen olduğu algılanış biçimine karşı metinsel inşa her okuma deneyiminde yeniden inşa edilirken geçici, esnek ve anlatı odaklıdır. Çalışma metinsel üretimlerde mekânın deneyim ve anlatı odağında nasıl inşa edildiğini sorgular. Bu sorgulama mekân tasarım disiplinleri için mekânın biçimsel ve matematiksel temsillerinin ötesindeki temsil biçimlerini hatırlatmayı ve metinsel inşadaki duyarlılığı tasarım sürecine dâhil etmeyi amaçlamaktadır. Bu kapsamda ‘mekân’ın anlatının omurgası olduğu, mekânda deneyimi ve anlatıyı görünür kılan Michel Butor’un San Marco’nun Betimi (1963) ve George Perec’in Bir Paris Semtinin Tüketilme Denemesi (1975) adlı eserleri incelenmek üzere seçilmiştir. Bu eserlerin seçiminde önemli olan bir diğer unsur ise eserlere konu olan mekânların kurmaca değil gerçekte de var olan mekânlar olmasıdır. Seçili metinlerde ‘mekândaki deneyim ve anlatıyı’ öne çıkaran temsil biçimleri tanımlanarak, bu stratejilerin tasarım sürecine ve tasarım eğitimine ne şekilde dâhil olabileceği sorgulanmıştır
Haliç Kıyısında Tarihi bir Sanayi Yapısı: Unkapanı Değirmeni: Haliç Kıyısında Tarihi bir Sanayi Yapısı: Unkapanı Değirmeni
No full textToday, lack of consciousness and acts of wrong preservation constitute a big threat on the demolishment of historical industrial buldings. These buildings which in time have lost their functions have not been given as much importance as the other monumental building types and thus not been well preserved. With the development of technology and establishment of new factories, mills, like many industrial buildings, lost their function and were abandoned to be demolished. Only very recently have these buildings been considered as industry’s historical witnesses and been taken under preservation. One of 19th century industrial buildings, which has lost its function today and become a ruin very quickly as a result of remaining unused, is Unkapanı Mill. The aim of this essay is to enable the registration of Unkapanı Mill by documenting its destruction day by day so that it will be taken under preservation at least from now on. Firstly, the history of the building, its location and the characteristics of its surroundings are explained. Then the changes it underwent since the time it was built, are analyzed from an architectural perspective. Findings are supported with planimetric drawings and elevations; as a result, a solution is proposed to reanimate the building.Dünyada endüstri arkeolojisi kavramı, 20.yüzyılın ikinci yarısında ortaya çıkan ve mekanik araçlarla ve düzeneklerle mal veya hizmet üretme etkinliğini ve bu amaçla oluşturulmuş özgün mimariyi bütünsel olarak kendisine konu alan bir bilimsel disiplindir. Endüstri arkeolojisi denilince yalnızca endüstri çağında üretim-imalat yapılan yapıları ve aletlerini çağrıştırsa da, aslında tüm dönemlerdeki donanımlar anlaşılmaktadır. Endüstri arkeolojisi kapsamındaki tüm kaynaklar, endüstri mirasını oluşturur. Bu mirasın gelecek kuşaklara aktarılabilmesi, yapıları uygun bir işlevle kent hayatına kazandırmanın yanı sıra, özgün kimliklerini de korumayla sağlanabilir. İstanbul’da bulunan endüstri miraslarından biri de Unkapanı Değirmeni’dir. Bu yazıda endüstri yapılarının korunarak yeniden kullanımı anlayışıyla, Unkapanı Değirmeni hakkında bilgi verilmiştir. Bu nedenle öncelikle yapının tarihçesi, konum ve çevre özelliklerinden bahsedilmiş, daha sonra yapıldığı 1870 yılından günümüze kadar geçirmiş olduğu değişim mimari açıdan irdelenerek, elde edilen bulgular plan ve cephe çizimleri ile desteklenmiş; sonuç bölümünde de yapının yaşatılması için çözüm önerisinde bulunulmuştu