Tasarım+Kuram (E-Journal)
Not a member yet
424 research outputs found
Sort by
Simultaneity in The Urban Scene: Istanbul Suadiye Metro Graffiti: Kent Sahnesinde Eşzamanlılık
No full textKentlerin küreselleşmesi ile gündelik yaşamda eşzamanlı olarak gelişen değişim ve dönüşümler, “gündelik hayatın estetikleştirilmesi” ile kavramsallaştırılır. Yeni bir estetik anlayışı ile biçimlenen kentler, kamusal mekânlar(ı) birer teatral sahneye dönüştürür. Kent ile yaşanan bu etkileşimde sanat nesnesi/eylemi, mekân ve zamanda eşzamanlılık ilkesi ile kentli/izleyici tarafından deneyimlenerek anlam kazanır. Bu çalışmada “yer”, Einstein’ın “Özel Görelilik Teorisi” üzerinden yeniden tanımlanmış, yere ilişkin zaman, mekân ve hareket etme biçimlerini birbirinden bağımsız olmadıkları aforizması ile kamusal mekânlarda yaşanan eşzamanlı sanat karşılaşmalarının bulunduğu kent sahneleri olarak ele alınmıştır. Alan çalışmasında tanımlayıcı örnek olay yöntemi kullanılarak İstanbul Suadiye Marmaray grafitileri, durağan ve hareketli konumda olan kentlinin, eşzamanlı aralıklarda ardı ardına ortaya çıkan sayısız imge/görüntü kombinasyonları fotoğraflanarak, kamusal sanata eşzamanlılık kavramı ile yeni bir bakış açısı kazandırılması amaçlanmıştır. Bu bakış açısıyla kent sahneleri; vagon içerisinde kentlinin/izleyicinin sabit olduğu/hareketsiz durduğu yer’den elde ettiği eşzamanlı görünüm, istasyon içerisinde hareketli olarak bekleyen kentlinin/izleyicinin hareketli vagon yüzeyi ile eşzamanlı elde ettiği görünüm ile Marmaray çevresinde/sokak görünümünden, hareket eden/duran vagonlar ile iç içe geçen katmanlı kamusal mekânlar olarak belirlenmiştir. Çalışmanın hipotezi, “durağan ve hareketli sanatın kesiştiği kamusal mekânlarda yeni sanat imgeleri meydana gelir ve buna eşzamanlılık sebep olur” savıdır. Küreselleşmenin getirdiği kültürün kentleri estetik hale getirmesine tanıklık edilen kamusal sanat, eşzamanlı imge/görüntü dizgeleri ile kentli/izleyici tarafından yeniden yaratılmaktadır. Böylelikle kamusal sanatta deneyimlenen eşzamanlı karşılaşmalar, kentlinin/izleyicinin bulunduğu “yer”e göre yeniden üretilerek belleklerde zengin bir düşsel altyapı oluşturmaktadır.The changes and transformations that develop simultaneously in everyday life with the globalization of cities are conceptualized as the “aestheticization of everyday life”. In public spaces, the signs formed by the experiences of simultaneity turn into representation spaces/urban scenes. These narratives, which develop simultaneously and formally, are reflected in the “constructed”, “aestheticized”, and “exhibited” images/art representations of ordinary objects used in everyday life. Cities shaped by a new aesthetic understanding transform public spaces into theatrical stages. In this stage, simultaneous artistic and/or non-artistic encounters are experienced in a new layered and relational structure with the overlapping of the original form of the city and its aestheticized form. These encounters, which include the experience of the megacity and the body, constitute the sphere of influence of concepts such as movement, rhythm, comprehension, perception, etc. Artworks shaped on the diachronic axis in public spaces are defined by two different realities: moving and static. The daily life practices of the city dweller, who is the viewer in the actor position, emerging with the phenomenon of vision and experience, constitute the rhythm of urban life. The images/images we encounter simultaneously in public spaces appear in front of the urbanite to be experienced as an urban stage. Public spaces are of great importance in terms of simultaneous experience as the place where the impressions of the urbanites are realized. The static and mobile position of the dweller is the same as the static and mobile position of the art object.In this study, space is considered as the positioning of simultaneous artistic encounters in the public sphere on the urban stage with the aphorism that time, space, and forms of movement are not independent of each other through Einstein’s “Special Theory of Relativity”. The transformation of the images of three urban scenes where time and space are experienced simultaneously into a simulative perception appears as a layered aesthetic fiction that overlaps on the urbanite/viewer. It is aimed to gain a new perspective on public art with the concept of simultaneity by determining the points/distances where the city dweller/viewer is moving and stationary in and around Istanbul Suadiye Marmaray Station and its surroundings, which are handled within the scope of the study with the approach that transforms art into simultaneous and multidimensional expressive narratives with Einstein’s “Theory of Relativity” and by obtaining numerous image/image combinations that emerge one after another at simultaneous intervals. The images/images in which the simultaneous perspective is tried to be obtained are defined as the urban scene in the study area as follows (Scene I)- The simultaneous relationship between the urbanite/viewer in a stationary position in the moving carriage and the station image (Viewer in the carriage stationary - Station carriage moving), (Scene II)- The simultaneous relationship of the urbanite/viewer in motion at the Marmaray station with the moving carriage (Station platform viewer moving - Station carriage moving), (Scene III)- The simultaneous relationship of the urbanite/viewer in the Suadiye Marmaray. The data universe of the study consists of simultaneous images of graffiti art with the urban scene: neutral, heterogeneous, and objective ways of looking and seeing were evaluated. The frames, which are handled with a neutral point of view, turn into an art image/image that the city dweller/viewer can instantly experience in the urban scene.As the art productions/activities we encounter in public spaces develop/transform the perspective of the city dweller, the spatial effect created by the idea of art in a public space creates a “place” forming effect with the context of a silent discourse space. The simultaneous interaction of the city dweller/viewer with the public artworks on the city stage enables them to create new meanings. Public art, which is witnessed simultaneously in the aestheticization of cities by the contemporary culture brought about by globalization, is recreated by the urbanite/viewer with image/image strings. These aesthetic paradigms created simultaneously by time and space construct collective memory through a semiotic discourse/meaning transfer. The layered structure that supports simultaneity contributes to the formation of cultural memory by creating impressions that are fluid, temporary and lose their form from time to time. For the simultaneous approaches/actions of public art experienced on the urban stage, the simultaneous images/images obtained with the moving and stationary state/position of the “place” and the urbanite/viewer have the potential to be a critical/descriptive/exploratory base
Türkiye’de gerçekleştirilen çok katlı toplu konutlarda mekân standartlarının irdelenmesi (Ataşehir örneği)
No full textIn Turkey, mass housing is produced in order to find a solution for the lack of housing. This production is generally designed to construct the buildings with shear-wall systems and the construction management directly affects the design of the buildings. Today the core family is taken into consideration in the design of mass housing. However, no matter how limited is the income of Turkish Family, a minimum of 80-90m2 of houses are preferred by the effects of the tradional family. So, today’s mass housing is above the standarts of residential spaces. In this research, the case of Ataşehir Mass Housing is taken into account. The spaces of the 2461 apartments, the actions and the relationships between spaces are considered. According to the results and findings, types of apartments formed by the different relationships are determined and the area of spaces are compared with the “Standarts of Residential Spaces”. In the conclusion, determining the relationship between the mostly used spaces found in the house design, these are compared with the “Standarts of Residential Spaces”. Also, actions taking place in the design of a residential space are determined. As a result, the question of “how the area of spaces meet the expectations in the mass housing” is answered.Ülkemizde konut açığını kapatmak amacıyla, çeşitli toplu konutlar üretilmektedir. Bunların çoğu, taşıyıcı perde duvarlı sistemde tasarlan[1]makta ve bu strüktürel sistem, konut tasarımlarını doğrudan etkilemektedir. Günümüzdeki toplu konutlarda, çekirdek ailenin gereksinmeleri temel alınmaktadır. Kentsel yapılaşmaya gidilen örneklerde, çekirdek aile için, minimum yapı alanında, maksimum kullanım alanının sağlanmasına yönelik tasarımlar görülmektedir. Oysa, bir Türk Ailesi, ekonomik olanakları kısıtlı olsa bile, geleneksel ailenin etkisiyle, 80-90 m2.’lik konutları tercih edilmektedir. Dolayısıyla, günümüzde toplu konutlar, belirli standartların üzerinde yapılmaktadır. Bu çalışmada, ülkemizde gerçekleştirilen Ataşehir Toplu Konutları’ndan 10 kat ve üzerindeki bloklar örnek alınmıştır. Burada bulunan 2461 konut birimindeki mekânlar, bunların birbiriyle ilişkisi ve eylemler tespit edilmiştir. Eldeki bulgulara göre, mekânsal ilişkilerin oluşturduğu konut alan tipleri ortaya konmuş ve mekân büyükleri “Konut Mekân Standartları” ile karşılaştırılmıştır. Çalışmanın sonunda elde edilen bulgulardan, tasarımlarda çoğunlukla görülen alan tipi ve ıslak hacimlerdeki ilişki tespit edilerek, mekân büyüklükleri Konut Mekân Standartları ile karşılaştırılmıştır. Ayrıca her mekânda en çok yeralan eylem belirlenmiştir. Sonuçta; mekân büyüklüklerinin ihtiyaca ne denli cevap verdiği ortaya konmaktadır
Estetik Etki Olarak Zıtlıkların Simbiyozu ve Japon Mekân Atmosferi Tasarımındaki Rolü: Estetik Etki Olarak Zıtlıkların Simbiyozu
No full textThe word aesthetic has been generally found dangerous by architects. The subjective values related to aesthetics play a role in the perception of the discipline as related to ambiguous notions, in today’s architecture. However, the heart of the discipline resides in the universally recognized qualities/values in the periods of both when it was coined by Aleksander Gottlieb Baumgarten in the eighteenth century and when it was handled with the twentieth century’s phenomenological perspective toward the spatial atmosphere. While aesthetics in today’s architectural design trend proceeds on the basis of sensory experience and sensation, it also includes the concept of emotion that emerges behind this experience and sensation. Thus, while the atmosphere of space becomes the aesthetic object of architecture, it can be said that the phenomenon it corresponds to is a structure consisting of multi-layered architectural components and an organism that can be called more than this structure, including the experiencers and their pasts, and therefore constantly changing. At this point, it seems inevitable for the spatialized space to continue spatializing and thus become a narrative.
When the traces of the nature of the spatializing and narrated space, aiming at the continuity of the experience-oriented movement, are followed on the basis of cultures in history, we encounter Japanese space aesthetics as a profound effect. The phenomena of Japanese culture, especially based on religion and geography, have taken place both in space and in words, and have become the genetic codes that ensure the transfer of culture between generations. Therefore, when a space and a poem are compared in Japanese culture, it can be seen that the creation intentions that shape these two tools, the phenomena conveyed and the messages presented are parallel to each other. The words that play a role in the design of the space and create it, and the spatial experience that is conveyed by the poetic can be read with different aesthetic codes in the genes of Japanese culture. One of these codes is the hanasuki aesthetic effect, which points to the symbiotic existence of opposite concepts and was brought to the literature by Kurokawa Kisho. When the concepts/language that creates the space and the space created in language/words are considered on the basis of hanasuki aesthetic effect, it gains legibility in both contexts.
In this framework, the current study plans to question and read the aesthetic effect that encodes/creates space, first through the explanations of Japanese architects focusing on aesthetics in spatial design, and then through the spatial descriptions that we encounter in the works of Japanese poets. The content of the study focuses on the concept of contrast, which has aesthetic and philosophical foundations in Japanese culture and language and is based on a dynamic and symbiotic relationship, through texts describing the spaces belonging to this culture. The spatial structure connected by special bridges by the aesthetic effect arising from the symbiotic coexistence of opposite concepts in Japanese architecture corresponding to the word in the space and Japanese architecture in the word will be examined, and the correspondence of this effect, which takes place between the experiencer and the experienced (subject and object), in the Western theme, will also be referred.
Therefore, the texts are divided into two groups on the basis of a view (as words in the space) that can be seen as the reflection of cultural codes in the language, and readings of the representational existence of which the space is reconstructed through the references in the language (as space in the word). While the first group is trying to understand the aesthetic codes that appear in the language of the physical creation of the space through the explanations made by Japanese architects on the basis of aesthetics, the second group focuses on understanding the components and structuring of the same aesthetic codes by looking at the representation of the space in literary texts. The aim is to show that the basis of space creation and representation practices that shape Japanese architecture, in theory, corresponds to one of the aesthetic effects that have deep roots in this culture, hanasuki, which is born from the dynamic and symbiotic unity of contrasts. Understanding the past can guide the future: approaching the deficiencies and reservations about aesthetic tendencies in contemporary Western and Eastern architecture, including all architectural traditions and cultures, by looking at the relationship between Japanese aesthetic philosophy and architecture, which has a deep history in this field, can serve as a guide for us on the way to solution and progress.Günümüz mimari tasarım eğiliminde estetik, duyusal deneyim ve duyum temelinde ilerlerken, bu deneyim ve duyumun ardında beliren duygulanım kavramını da içermektedir. Böylelikle mekân atmosferi mimarlığın estetik nesnesi haline gelirken karşılık geldiği olgunun çok katmanlı mimari bileşenlerden oluşan bir yapıya ve bu yapıdan fazlası denebilecek, deneyimciyi ve geçmişini de kapsayan ve dolayısıyla sürekli değişen bir organizmaya karşılık geldiği söylenebilir.
Mekânlaşan/anlatılaşan mekânın, deneyimsel devinimi amaçlayan doğasına ait izler, tarih içinde kültürler temelinde takip edildiğinde karşımıza derin bir etki olarak Japon mekân estetiği çıkmaktadır. Japon kültürüne ait, özellikle din ve coğrafya temelli olgular gerek mekânda gerekse sözde yer edinmiş, kültürün tarihsel aktarımını sağlayan genetik kodları haline gelmiştir. Dolayısıyla Japon kültüründe bir mekân ile bir şiir karşılaştırıldığında, bu iki aracı şekillendiren yaratım niyetleri, aktarılan olgular ve sunulan mesajların birbirine koşut olduğu görülebilir. Mekân tasarımını şekillendiren söz ve şiir üzerinden aktarılan mekânsal deneyim, Japon kültürünün genlerinde yer alan farklı estetik kodlarla okunabilir. Bu kodlardan biri, birbirine zıt kavramların simbiyotik ilişkisine işaret eden ve literatüre Kurokawa Kisho’nun kazandırdığı hanasuki estetik etkisidir. Mekânı yaratan kavramlar/dil ile dilde/söz’de yaratılan mekân, hanasuki estetik etki temelinde ele alındığında her iki bağlamda da okunabilirlik kazanır.
Bu çalışma, mekânı kodlayan / var eden estetik etkiyi öncelikle Japon mimarların mekân tasarımında estetiğe odaklanan açıklamaları üzerinden, ardından Japon şairlerin eserlerinde karşımıza çıkan mekânsal tarifleri/göndermeleri aracılığıyla okumayı planlamaktadır. Mekândaki söz olan Japon mimarlığı ile söz’de mekânlaşan Japon mimarlığında, zıt kavramların simbiyotik bir aradalığından doğan estetik etkinin, deneyimleyen ve deneyimlenen arasında özel köprülerle bağladığı mekânsal yapı incelenecek, yer yer Batılı izlekte bulduğu karşılıklara değinilecektir.
 
The Architectural Discourses in Classical Utopias and Their Modern Impact: The Cases of Utopia (1516), New Atlantis (1627), and The City of the Sun (1623): Klasik Ütopyalardaki Mimari Söylemler
No full textÜtopyalar, yazıldıkları dönemin kusurları ve sorunlarını göz önünde bulundurularak, toplumsal ve mekânsal değişimlerle birlikte insanların zenginliklerini, arzularını ve hayallerini yansıtan eserler olarak öne çıkmaktadır. Dönemsel olarak değerlendirildiğinde düşsel metin yazınlarının ilk kez bir idea ve geleceğin kurgusu olarak ele alınması, klasik ütopyalar olarak tanımlanan Thomas More (1516), Francis Bacon (1627) ve Tommaso Campanella (1623)’nın eserleri ile olmuştur. Bu eserler dönemlerinin bir ifadesi olarak bulunduğu anı eleştirdiği gibi toplumsal açıdan da bilim, teknoloji, mimari üretim, şehircilik gibi birçok fütürist tasarım yaklaşımını yansıtan söylemler içermektedir. Bu doğrultuda çalışmada kavramsal çerçevede klasik ütopyalar incelenmiş, ardından ütopya ve mimarlık kavramları arasındaki ilişki irdelenerek klasik ütopyalardaki mimari söylemler analiz edilmiştir. Çalışmada nitel araştırma yöntemlerinden biri olan içerik analizi yöntemi kullanılmıştır. Thomas More’un “Ütopya” (1516), Francis Bacon’ın “Yeni Atlantis” (1627) ve Tommaso Campanella’nın “Güneş Ülkesi” (1623) adlı eserleri analiz edilerek klasik ütopyalardaki mimari söylemler tespit edilmiştir. Ütopyaların mimari söylemleri, sadece teorik yaklaşımlar olarak kalmayıp, manifesto niteliği taşıyan pratik öneriler de sunmaktadır. Yapılan analizler kapsamında ütopya eserlerindeki mimari ve malzeme kullanım söylemlerinin modern dönemlere olan yansımaları tartışılmıştır. Ütopyalardaki mimari tasarımı ve malzeme kullanımı, mimarlık alanında hala önemli bir referans noktası olarak kabul edilmekte olup, gelecekte de bu rolü sürdüreceği öngörülmektedir. Sonuç olarak sosyo-teknolojik bağlamına uygun olarak mevcut durumu eleştiren ütopyaların gelecek vaat eden yaklaşımı, geleceği tasarlama ve mimari çevre ilişkisi açısından, edebi eserlerin temsil ve tasvirlerinde görülmektedir.Although utopias emerged from ancient myths, they became widespread with the Renaissance and Reformation movements. Periodically evaluated, the first time imaginative textual literature was handled as an idea and a fiction of the future was with the works of Thomas More (1516), Francis Bacon (1627), and Tommaso Campanella (1623), which are defined as classical utopias. As expression of their period, these works criticize the moment in which they are situated and contain discourses that reflect many futuristic design approaches such as science, technology, architectural production and urbanism. Thinkers such as More, Bacon and Campanella made social and political criticisms in their works and supported scientific developments. Classical utopias inspired by the Renaissance, influenced the ideal society and city designs of many thinkers in later periods. In these designs, the use of space and materials formed the basis of the discourses, where sometimes existing materials were modified and sometimes new materials were defined. Therefore, tracing the architectural discourses in utopias can be considered part of the effort to build the future.The aim of this study is to determine the use of materials within the framework of architectural discourses used in classical utopias and to compare this use with modern architectural practices. The content analysis method, one of the qualitative research methods, was used in the study. Thomas More’s “Utopia” (1516), Francis Bacon’s “New Atlantis” (1627), and Tommaso Campanella’s “The City of the Sun” (1623) were analyzed to determine the use of materials in the architectural discourses of classical utopias.Finally, the possible implications of these material uses on later architectural approaches are discussed.The discourses on material use in Thomas More’s “Utopia” (1516) are quite remarkable. In particular, the depictions of stone bridges, lightweight door systems and heat-insulated materials have significant meaning when compared with periodic and modern developments. Especially in the 18th century, the bridge systems developed by the French engineer Jean Rodolph Perronet attracted attention with the use of arches that could easily span wide distances. More also depicts a light and technological door system for house doors, paralleling lightweight door systems constructed with materials such as steel, aluminum, wood and plastic in later periods. Finally, More notes that the ceilings and windows of the houses are equipped with heat-insulating materials and glass. Considering the development of insulation technologies after the industrial revolution and the diversification of insulation materials in later periods, there are similarities with More’s depictions.The discourses on the use of materials in Tommaso Campanella’s “The City of the Sun” (1623) also show similarities with developments in later architecture and construction. The emphasis on the iron gate in the work points to the historical and technological use of iron. With the technological advancements in later periods, steel door systems began to be used as light and durable materials. The interior wall design and marble stairs refer to the changes in building materials during the Renaissance. Developing technology and the use of materials have enabled the design of more free organic forms in wall designs. The modern dome design described by Campanella evokes the special use of glass in later architecture. The description of the spatial organization of conference halls, gathering spaces, academies and halls in the work refers to the evolution of the spaces used since antiquity. The use of modern materials as sound insulation and the use of electrical energy in the design of architectural structures with the industrial revolution in the field of lighting have had a significant impact.The descriptions of the structures in Francis Bacon’s “New Atlantis” (1627) contain remarkable details. The guest house details the use of brick and glass, especially colored bricks and aesthetic glass. The large halls, one of the administrative buildings of the city, are used as meeting spaces and have similar features to modern conference halls. Observatories are defined as structures where meteorological events are examined and analyzed. Specialized buildings such as medical rooms, optical spaces and sound laboratories are also described in the text The architectural designs and materials used in these buildings have changed in parallel with historical and technological developments. The examinations show that the architectural designs of classical utopias contain ideas about the future by associating them with their present.The architectural design and material use in utopias are still considered reference points in the field of architecture and are expected to continue to play this role in the future. Therefore, the impact of utopias on architectural thinking and building material use is a crucial element to consider in the development and evolution of the discipline of architecture
Türkiye’de Geleneksel Ahşap Ev Yapı Sistemlerinin İrdelenerek Gruplandırılmasına Yönelik Bir Değerlendirme: Türkiye’de Geleneksel Ahşap Ev Yapı Sistemlerinin İrdelenerek Gruplandırılmasına Yönelik Bir Değerlendirme
No full textIn this research, in general, the structural system of mid,18th and early 20th century houses, which are the products of mild and rainy regions covered with trees, are studied. The structural system, formed with different regional characteristics of every region and wooden material availability is examined from foundation to roof by forming “building structures” to identify the general structural installation characteristics. In line with the findings, in general, the wooden skeleton system arranged on masonary ground walls shows some variations and, are named according to their wall structure. Other than Istanbul houses as capital city products, and other influenced houses in the surrounding region, wooden houses are constructed as skeleton structures with fillings. By grouping the region with similar structural systems, structural system region are formed.Bu araştırmada, genelde, ılıman, yağışlı ve ormanlık bölgelerin ürünü olarak ortaya çıkan, 18. Yüzyıl ortaları ve 20. Yüzyıl başları biçiminde tarihlenebilen evlerin yapısal sistemleri incelenmektedir. Her böl[1]genin yöresel özellikleri ve ahşap malzeme olanakları sonucu meydana gelen yapısal sistemleri, temelden çatıya kadar irdelenerek oluşturulan "yapı strüktürleri" ile bölgenin genel yapısal kurgu özellikleri saptanmaya çalışılmaktadır. Elde edilen bulgular doğrultusunda, genelde kârgir zemin kat duvarları üstüne düzenlenen ahşap karkas sistem, duvar kurgusu biçimine göre çeşitlilik göstermekte ve adlandırılmaktadır. Bir başkent ürünü olarak ortaya çıkan İstanbul evleri ve etkilediği yerleşimler dışındaki bölgelerde, ahşap evler çoğunluk[1]la ahşap karkas arası dolgulu olarak üretilmektedir. Benzer özellikler taşıyan yapı sistemlerinin yer aldığı bölgeler arasında bir gruplandırma çalışmasına gidilerek yapısal sistem bölgeleri oluşturulmaktadır
Çok Katlı Konutlarda değişebilirlik sağlama stratejisi: “Yapı Elemanlarının hiyerarşik organizasyonu” yaklaşımı: Çok Katlı Konutlarda değişebilirlik sağlama stratejisi: “Yapı Elemanlarının hiyerarşik organizasyonu” yaklaşımı
No full textOne of the important problems in multi-storey housing is that the building systems can not meet the variability demands of the users. In this study, "hierarchical organization of building elements approach" which can be applied as a strategy in order to set a suitable environment for meeting the variability demands will be explained. The term "the hierarchical organization of building elements" explains a building system order in which building elements are interactive sub-systems within the framework of the hierarchical order. A house building system, which has building elements within the framework of the hierarchical order can supply change possibility in the housing by means of changing of the elements (sub-systems) in the sub-levels of the hierarchy. For a hierarchical system to be a variable model (open system), its sub-systems must be independent from the physical and the functional concerns. In addition, in the hierarchical building systems, the separation of the fixed and the variable parts must be realized and, elements of these parts must be defined. In variability aimed Open Building works, the building is generally formed of three main sub-levels which are called Tissue, Support and Infill. Each of this levels has different variability capacity and decision levels within the framework of the hierarchical order. In order to achieve an increase in the variability of multi-storey buildings, in this study, the building system is divided into two parts with permanent and changeable properties within the framework of the hierarchical order. In this dividing, the part with fixed and permanent elements are called the "support construction" and the part with variable elements is called the "infill construction". The fixed and bearing support construction part offers capacities for variability and assigns the change circumstances. The non load-bearing infill construction part which can be changed easily meets the variability and re-use needs of the users.Çok katlı konutlarda önemli problemlerden biri, kullanıcıların değişebilirlik taleplerinin karşılanamamasıdır. Bu çalışmada, söz konusu taleplere karşılık vermek amacıyla bir strateji olarak kullanılabilecek, "yapı elemanlarının hiyerarşik organizasyonu" yaklaşımı açıklanacaktır. Yapı elemanlarının hiyerarşik organizasyonu kavramı, elemanları hiyerarşik düzende, karşılıklı etkileşim içinde alt sistemler olan bir yapı sistemi düzenini ifade eder. Elemanları hiyerarşik sistem kurallarına göre organize edilen bir konut yapı sistemi, hiyerarşinin alt düzeyindeki elemanların (alt sistemlerin) değiştirilmesine imkan tanıyarak, konutta değişebilirlik sağlayabilir. Hiyerarşik sistemin, değişebilir bir model (açık sistem) özelliği kazanabilmesi için, alt sistemlerinin fiziksel ve fonksiyonel bakımdan birbirinden bağımsızlaştırılması gerekir. Ayrıca, hiyerarşik yapı sistemlerinde sabit ve değiştirilebilir bölümler ayrımının yapılması, bu bölümlere ait yapı alt sistemlerinin önceden belirlenmesi gerekir. Değişebilirliği amaçlayan açık yapı çalışmalarında yapı genellikle, doku, destek ve tamamlayıcı olarak isimlendirilen üç temel alt sistemden oluşturulur. Bu düzeylerin herbiri, hiyerarşik organizasyon içinde farklı kapasitelere ve farklı karar alanlarına sahiptir. Çok katlı konutların değişebilirliğinin arttırılması için bu çalışmada yapı sistemi hiyerarşik düzende kalıcı ve değiştirilebilir özellikli iki bölüme ayrılmıştır. Bu ayrımdaki sabit ve kalıcı elemanlar bölümü "destek yapı", değişebilir elemanlar bölümü ise "tamamlayıcı yapı" olarak adlandırılmıştır. Sabit ve taşıyıcı destek yapı bölümü, değişebilirlik için kapasite sunar ve değişiklik yapma koşullarını belirler. Taşıyıcı olmayan tamamlayıcı yapı bölümü ise, bireysel kullanıcıların değiştirme ve yeniden düzenleme ihtiyaçlarını karşılar
“...ama...”: “...ama...”
No full textProf. Muammer Onat is one of the prominent figures with his unique approach to architectural education where he has tought in Architectural Design Studio for 37 years. The Architectural Design Studio of Prof. Onat is easily identified by the extraordinary project topics and the self expression techniques of his students. Selected projects from both early years and recent years from the studio display Prof. Onat’s priorities and tendencies in architectural education. One would easily concieve that the interrelations in these projects are dependent on ‘analysis’ about the formal and structural problems, continuity of the project is dependent on the development of the student, creativity is dependent on flexible thinking, and the studies at urban scale are dependent on the perception of ‘place’ in particular. The projects which are analyzed in this article are collected from Prof. Onat’s and his students’ personal archives, are the products of Architectural Design Studio of Prof. Onat also reflecting us the special relationship between him and his students.Prof. Muammer Onat, 37 yıl Mimari Proje Atölyesinde Hoca’lık yapmış ve özgün yaklaşımı ile mimarlık eğitimi içinde öne çıkan isimlerden biri olmuştur. Öğrencilerinin ifadeleri yanında proje çalışmaları da Onat Atölyesinin özgün yanını ortaya koymaktadır. İlk yıllara ve yakın tarihlere ait çalışmalardan seçilen projeler, Onat’ın mimarlık eğitiminde öncelik verdiği konuları göstermeleri açısından önemlidir. Onat’ın yaptırdığı projeler incelendiğinde; biçimsel ve yapısal problemlerin ‘çözüme’, devamlılığın ‘öğrencinin gelişmesine’, yaratıcılığın ‘düşünebilmeye’, kent ölçeğindeki çalışmaların ise ‘yer’in kavranmasına dayalı çalışmalar oldukları görülmüştür. Onat, öğrenciyle farklı bir iletişim kurarak oluşturduğu eğitim anlayışını Mimari Proje Atölyesinde yaptırdığı projelere yansıtmıştır. Bu makalede kullanılan projeler Onat ve öğrencilerinin özel arşivlerinden elde edilmiştir
