Tasarım+Kuram (E-Journal)
Not a member yet
424 research outputs found
Sort by
Safranbolu Evlerinin Plan Tipolojisi ve Kullanıcı İhtiyaçları Hiyerarşisi
No full textBu makale, 1979-80 yıllarında İTÜ Mimarlık Fakültesi’nde büyük bir araştırma ekibi ile yaptığımız, Turizm Bakanlığı tarafından desteklenen “Safranbolu ve Çevresi Turistik Geliştirme Projesi” kapsamında tarafımdan yürütülen bir teze (Bulduk 1979) ve 2011-2012 yıllarında şahsen Safranbolu’da yaptığım araştırmalara dayanmaktadır. 1979-80 yıllarındaki araştırmamız sırasında 32 binanın rölövesi yapılmıştı. Bunlara ek olarak Safranbolu Belediyesi’nden alınan 15 adet yeni rölöve ile birlikte 47 adet bina planı üzerinden bu çalışma gerçekleştirilmiştir. Henüz basılmakta olan bir kitabımda (Bayazıt 2014) yer alacak olan resim ve planlardan bazı örnekler aşağıda verilmektedir
Çağdaş binalarda güvenlik-kontrol sistemleri ve otomasyon
No full textAs a result of the developing technology, major renovations related to the security control systems and to building automation applications on contemporary buildings have appeared. The main item of the control systems is the entry system with cards and passwords and this is applied almost in all the large contemporary buildings. The entry and exit to/from the carparking is getting to be as important as the entry and exit to/from the building. Thus, specific measures to stop the security system being already perforated in the parking are needed. Warning systems with a great range of different detectors against various dangers that run connected to the mainframe computers and that turn on the system in case of danger are taken into consideration. The fact of obtaining all comfort conditions desired in the contemporary high space buildings and functioning of the first-aid systems are fully realized by computers with the help of systems that are called “Building Automation System” (BAS). All inspection, energy saving and security controls are achieved through these systems. In the buildings where building automation systems are applied, trained personel is needed to keep the system running; and the training of the residents about the system gains more and more importance.Gelişen teknolojinin bir sonucu olarak, çağdaş binaların güvenlik kontrol sistemleri ve bina otomasyon uygulamalarında da büyük yenilikler gözlenmektedir. Kontrol sistemlerinin başında kartlı ve şifreli giriş sistemleri gelmekte; bu uygulama büyük hacimli çağdaş binaların hemen hepsinde kullanılmaktadır. Bina giriş-çıkışları kadar, otoparklara giriş-çıkışlar da önem kazanmakta; güvenlik sisteminin otoparkta delinmemesi için özel önlemler gerekmektedir. Farklı tehlikelere karşı, farklı düşünülmüş detektörlü ikaz sistemleri, anabilgisayarlara bağlı olarak çalışmakta ve tehlike anında sistemi devreye sokmaktadır. Günümüz büyük hacimli binalarında arzu edilen tüm konfor koşullarının sağlanması ve ilkyardım sistemlerinin devrede tutulması “Bina Otomasyon Sistemi”(Building Automation Systems-BAS) adı verilen sistemler yardımı ile, tamamen bilgisayarlara bağlı olarak gerçekleştirilmekte; tüm denetim, enerji tasarrufu ve güvenlik kontrolu, bu sistemler yardımı ile sağlanmaktadır. Bina otomasyon sistemlerinin uygulandığı binalarda, sistemi ayakta tutmak için eğitimli eleman gerekmekte; binada yaşayanların sisteme karşı eğitilmeleri de önem kazanmaktadır
Hoca Hocalarını Anlatıyor
No full textThe article focuses on Prof. Muammer Onat as a “professor-educator”, putting his own impressions about his ideal professors at the center. Furthermore, his working style as an academician as a clear reflection of his character as an educator is researched. His not yet published studies on three of his professors, namely Mehmet Ali Handan, Arif Hikmet Holtay and Halit Femir, who were fascinated him during his education and academic life, are used as source of the article. It consists two parts. First part deals with the questions why and how Prof. Muammer Onat has made these studies. Second part focuses on the interpretations and impressions of Prof. Muammer Onat about the “teaching styles” of his own professors. The article tries to constitute interrelations between these three studies, mostly using quotations in order Prof. Muammer Onat’s voice to be heard.Makale Prof. Muammer Onat’ı “hocaeğitimci” yapan özellikleri, onun kendi hocalarına dair izlenimlerinden yola çıkarak ele alıyor. Ayrıca, Muammer Onat’ın bir akademisyen olarak çalışma tarzı, eğitimci kişiliğinin vazgeçilmez bir yansıması olarak ortaya çıkarılmaya ve anlaşılmaya çalışılıyor. Makalede Muammer Onat’ın, onu öğrenciliği ve akademisyenliği sırasında etkilemiş olan üç hocası; Mehmet Ali Handan, Arif Hikmet Holtay ve Halit Femir hakkında hazırladığı ve kitap olarak yayın aşamasına gelmiş çalışma dosyalarından faydalanılıyor. ‹ki bölümden oluşan makalenin ilk bölümünde Muammer Onat’ın bu çalışmaları neden ve nasıl yaptığı; ikinci bölümde ise Onat’ın bu çalışmalarda ele aldığı hocalarını nasıl gördüğünü, onların “hocalık”larına dair izlenimlerinin neler olduğu ortaya konuluyor. Makalede, Muammer Onat’ın üç kitap çalışması arasında bağlantılar kurulurken, söz ağırlıklı olarak Onat’ın yazdıklarına bırakılıyor
Tüketicilerin “Atık Azaltma” Davranışının Sürdürülebilir Davranış İçin Tasarım Çerçevesinde Değerlendirilmesi
Get PDFThe role of designers in developing a sustainable society is not limited to creating sustainable products but also includes envisioning products, processes, and services that promote sustainability and will be accepted by the wider society. Design for sustainable behavior, the literature that has grown in this context, aims to encourage the adoption of desirable sustainable behaviors and discourage undesirable, unsustainable behaviors. In this context, this paper aims to propose a guide for designers to use the data from this study to incorporate into their design process by assessing the behaviors and motivations of users who exhibit waste reduction behavior in designing for sustainable behavior. For this purpose, users’ waste reduction behaviors were examined within the framework of the zero-waste approach using the 5Rs (reject, reduce, reuse, recycle and rot) proposed by Johnson. The findings were categorized according to the drivers of changing consumer behavior described in the National Academies of Sciences, Engineering, and Medicine (NAS) study to create a data set that designers can use. The study used qualitative analysis to gain insight into user behaviors and motivations related to waste reduction. The participants in the study were selected using a purposive sampling method among consumers who are aware of waste reduction. A total of 50 participants, randomly selected among the followers of ‘Zero Waste’ themed pages on social media, took part in the research voluntarily.Tasarımcıların sürdürülebilir bir toplum geliştirmedeki rolü, sürdürülebilir ürünler yaratmakla sınırlı olmayıp, sürdürülebilirliği teşvik eden ve toplumun daha geniş bir kesimi tarafından kabul görecek ürünler, süreçler ve hizmetler öngörmeyi de içerir. Bu çerçevede literatürü oluşan sürdürülebilir davranış için tasarım, arzu edilen sürdürülebilir davranışların benimsenmesini teşvik etmeyi ve istenmeyen, sürdürülemez davranışları caydırmayı amaçlamaktadır. Sürdürülebilir tüketici davranışının teşvik edildiği tasarım stratejilerini anlamak için pazarlamacıların çok sayıda nedeni bulunmaktadır. Sürdürülebilir bir davranış olarak sıfır atık, ürün ve süreçlerin üretilen atık ve kirlilik miktarını en aza indirecek şekilde tasarlanması ve yönetilmesi uygulamasını ifade eder. Bu yaklaşım sadece kaynakları koruyarak ve sera gazı emisyonlarını azaltarak çevrenin korunmasına yardımcı olmakla kalmaz, aynı zamanda atık yönetimi maliyetlerinin azaltılması ve geri dönüşüm ve yeniden kullanım sektöründe yeni işler yaratılması yoluyla ekonomik faydalar sağlama potansiyeline de sahiptir.Bu bağlamda, bu makalenin amacı tasarımcılar için sürdürülebilir davranış için tasarım atık azaltma davranışı sergileyen kullanıcıların davranışlarını ve motivasyonlarını değerlendirerek tasarımcıların bu çalışmadan elde edilen verileri tasarım süreçlerine dahil etmek için kullanmaları için bir rehber önerisinde bulunmaktır. Bu amaç ile kullanıcıların atık azaltma davranışları Johnson (2013) tarafından önerilen 5R başlıkları (reddetmek, azaltmak, yeniden kullanmak, geri dönüştürmek ve kompost yapmak) kullanılarak sıfır atık yaklaşımı çerçevesinde incelenmiştir. Bulgular, tasarımcıların kullanabileceği bir veri seti oluşturmak için Ulusal Bilim, Mühendislik ve Tıp Akademileri’nin (2020) (NAS) çalışmasında açıklanan değişen tüketici davranışlarının itici güçlerine göre kategorize edilmiştir.Çalışmada, atık azaltma ile ilgili kullanıcı davranışları ve motivasyonları hakkında fikir edinmek için nitel analiz kullanılmıştır. Davranışlar ve motivasyonlar 5R yaklaşımı çerçevesinde analiz edilmiştir. Kullanıcıların atık azaltma konusundaki farkındalıkları sorgulanmış ve Reddetme, Azaltma, Yeniden Kullanma, Geri Dönüştürme ve Kompost Yapma kategorileri altında gerçekleştirilen davranış ve eylemleri etkileyen olumlu ve olumsuz motivasyonlar incelenmiştir. Her bir sıfır atık kategorisindeki davranışlar ve motivasyonlar NAS’ın tüketici davranışını değiştiren etmenlerine göre tartışılmıştır.Araştırmaya örneklem olarak katılan katılımcılar, atık azaltma konusunda farkındalığı olan tüketiciler arasından amaçlı örnekleme yöntemi kullanılarak seçilmiştir. Sosyal medyada ‘Sıfır Atık’ temalı sayfaların takipçileri arasından rastgele seçilen toplam 50 katılımcı gönüllülük esasına göre araştırmada yer almıştır. Pandemi sonrası gelişen araştırma metodolojileri çerçevesinde katılımcılardan yarı yapılandırılmış ve açık uçlu araştırma sorularına çevrimiçi olarak yanıt vermeleri istenmiştir. Katılımcıların motivasyonlarını ve davranışlarını bilinçli bir şekilde aktarmalarını sağlamak için, 5R’nin her aşamasında örnek davranış kalıpları üzerinden her aşamayı da kapsayan dört eylemi değerlendirmeleri ve ardından kendi davranışlarını ve motivasyonlarını değerlendirmeleri istenmiştir. Transkripsiyonlar, atık azaltma davranışlarını ve motivasyonlarını belirlemek için tematik kodlama kullanılarak analiz edilmiştir. Kodlama çalışması sonucunda katılımcıların 5R yaklaşımları üç başlık altında kodlanmıştır: “Davranışlar”, “Pozitif Motivasyon” ve “Negatif Motivasyon”. Her bir kategori belirlenen kodlar çerçevesinde değerlendirilmiştir. Daha sonra sonuçlar tartışılmıştır.Sürdürülebilir davranış ve sıfır atık çerçevesinde kullanıcılar arasında atık azaltma davranışlarını ve motivasyonlarını incelendikten sonra, Johnson (2013) tarafından önerilen 5R yaklaşımı, veri toplamak için faydalı bir çerçeve sağlamıştır. Sonuç olarak, atık azaltma davranışı, sürdürülebilirlik için bütüncül bir yaklaşım gerektiren karmaşık ve çok katmanlı bir konu olarak benimsenmiştir. Sıfır atık gibi yaklaşımlar, atığın değersiz bir yan ürün olarak görüldüğü geleneksel anlayışa meydan okumakta ve atık oluşumunu en aza indirecek çözümler sunmaktadır. Ancak atık azaltma davranışı, atıkların son kullanıcılar dışındaki kuruluşlar tarafından toplanması, ayrıştırılması ve bertaraf edilmesi nedeniyle tüketiciler için büyük ölçüde görünmez kalmaktadır. Bu davranışların sürdürülebilir davranış için tasarım merceğinden incelenmesi, tasarımcılara tasarım süreçlerinde kullanabilecekleri değerli veriler sağlamıştır. Alışkanlıkların kullanıcıların davranış kalıpları üzerinde hem olumlu hem de olumsuz etkileri olabileceği görülmüştür. Bir yandan, bir kullanıcı olumlu ilişkilere sahip olduğu ürünleri değiştirme konusunda isteksiz hissedebilir ve bu da sürdürülebilir davranışları benimsemesini zorlaştırabilir. Diğer taraftan ise, sürdürülebilir davranış alışkanlıklarının geliştirilmesi, kullanıcıların sürdürülebilirlik hedefleriyle çelişebilecek diğer kalıpları benimsemelerini önlemeye yardımcı olabilir. Buna ek olarak, bir kullanıcının yaşam tarzı ve günlük rutini, alışkanlıkları üzerinde önemli bir etkiye sahiptir.Değişen tüketici davranışlarının itici güçlerini kategorize eden bu çalışma, tasarımcılara sürdürülebilirliği teşvik eden ve toplumun daha geniş bir kesimi tarafından kabul gören ürün, süreç ve hizmetler geliştirmeleri için bir veri seti sunmaktadır. Bu faktörlerin bağımsız olarak değerlendirilemeyeceğini belirtmek önemlidir. Bu kategorizasyon davranış kalıplarını detaylı olarak incelemek için kullanılabilirken, yapılan araştırmada bu aşamaların birbirini takip eden bir gelişim sisteminden ziyade iç içe geçmiş bir yapıda, bir diğerine geçen yapısal bir bütünlük içerisinde gerçekleştiği gözlemlenmiştir. Bu kategorizasyon, sürdürülebilirlik hedeflerine ulaşmada bireysel davranışın rolünü vurgulayan sürdürülebilir davranış için tasarım literatürüyle de örtüşmektedir.
 
Mimarlık Lisans Müfredatında Akustik: Bir Ders Modeli Önerisinin Çıktıları
Get PDFArchitectural acoustics is an interdisciplinary branch of science that requires knowledge about both spatial and auditory issues. In architectural education, which is mainly based on visuals and drawings, there is a search for a progressive educational approach on how acoustic knowledge should be transferred to architecture students, beyond the existing theory-based methods. The proposed undergraduate elective architectural acoustics course model is a method that can be applied within the possibilities in every university. This course method has been applied in the undergraduate elective architectural acoustics course called ARCH 390, which was regularly opened in the İzmir University of Economics – Department of Architecture from the fall semester of 2018-2019 to the fall semester of 2022-2023. Designed with the perspective of a musician, architect and researcher working in the field of acoustics, this undergraduate elective architectural acoustic course model is suggested to be conducted under the main headings of “Theoretical Knowledge”, “Experiencing”, “Research / Homework” and “Application / Design”. In total; the first two weeks of the 14-week period are basic sound knowledge, the next three weeks are about room acoustics, one week is homework presentations, two weeks are building acoustics and noise control, five weeks are the hall design and critiques, and the last week is the final submission of the hall design project and the jury. Throughout the semester, theoretical knowledge was supported by physical experiences. These experiences, which appeal primarily to the senses of hearing, as well as vision and touch, are in-class sound experiences, physical experience of acoustic material samples, music studio technical visit and concert hall technical trip.In order to make the parameters of sound more understandable, it is planned to share the videos and sounds related to the topics with the students in the course and to make use of today’s technology in the most efficient way possible. Metric expressions can be explanatory in terms of understanding the dimensional relationship of the frequencies with the structural elements. Listening to the musical equivalents of the frequencies represented by numbers will make it easier to understand what a low, medium and high frequency correspond to, in real life.It has been mentioned that technical site visits to places such as acoustically designed concert halls or halls for speech are important tools for a better understanding of how a physical phenomenon like sound which cannot be seen -but can be heard- shapes the architectural design that aims to create high quality spaces for people. The contribution of professionals from the sector was emphasized for the course. Acoustic material samples are physically experienced in the classroom, corresponding to the theoretical part in which the absorbance and reflectivity properties of the materials are explained. How acoustic materials in the market could be integrated into student projects was also structured through assignments and a design project. Theoretical knowledge was used in the design project of a concert hall or a hall for speech at the end of the semester. In the project, which proceeded as individual or group work, the students were expected to design halls with a capacity of 300 – 400 people. It is desired to construct a course model that can be given in a similar way in every university without being dependent on a professional software. For this reason, the design of the hall is based on two-dimensional technical drawings and the RT calculations are based on Excel tables. In architectural education, building physics subjects are important in terms of curriculum and professional life of students after graduation. Considering this low ratio of the elective courses in acoustics, it was aimed to generate data for new courses that could be opened and an architectural acoustics elective course model was proposed for the undergraduate architecture curriculum. The aim of this course is to teach the basic sound and architectural acoustics knowledge in general, while making it easier for the students to use the acoustic data during their design process.Mimari akustik, sese dair fizik bilgilerinin mekânlar açısından mimarlık kurallarına göre nasıl kullanılması gerektiğinin incelendiği disiplinlerarası bir bilim dalıdır. Ağırlıklı olarak görselliğe ve çizime dayalı olan mimarlık eğitiminde, teoriye dayalı mevcut yöntemlerin ötesinde, akustik bilginin mimarlık öğrencilerine nasıl aktarılması gerektiğine dair bir eğitim yaklaşımı arayışı vardır. Akustik alanında çalışan bir müzisyen, mimar ve araştırmacı bakış açısıyla tasarlanan bu lisans seçmeli mimari akustik ders modelinin; “Teorik Bilgi”, “Deneyimleme”, “Araştırma / Ödev” ve “Uygulama / Tasarlama” ana başlıkları altında yürütülmesi önerilmiştir. Sese dair parametrelerin daha anlaşılabilir olması için, derste konularla ilişkili video ve seslerin öğrencilerle paylaşılması ve bu açıdan günümüz teknolojisinden mümkün olan en verimli şekilde faydalanılması planlanmıştır. Akustik açıdan tasarımı yapılmış konser salonu veya konuşma amaçlı salon gibi mekânlara yapılacak teknik gezilerin, ses gibi görülemeyen ve ancak işitilebilen fiziksel bir olgunun mimarlık gibi insanlar için kaliteli mekânlar yaratma amacı olan bir disiplinde tasarımı nasıl şekillendirdiğinin daha iyi anlaşılması için önemli araçlar olduğundan bahsedilmiştir. Sektörden profesyonellerin derse katılımlarının sağlayacağı katkı üzerinde durulmuş, piyasadaki akustik malzemelerin mimari tasarımlara nasıl entegre edilebileceği ödevler ve bir tasarım projesi üzerinden kurgulanmıştır. Dersin son haftalarında öğrencilerden hazırlamaları beklenen müzik veya konuşma amaçlı bir salon tasarım projesi ile dönem boyunca edinilen tüm bilgiler ve mimariye yansımaları test edilmektedir
A Contemporary and Competitive Architect: The Architectural Adventure of Affan Kırımlı: Affan Kırımlı’nın Mimarlık Serüveni
No full textMimar Affan Galip Kırımlı, Güzel Sanatlar Akademisi’nden (GSA) 1946 yılında mezun olduktan sonra mesleğine aynı kurumda Arif Hikmet Holtay’ın asistanı olarak devam etmiştir. Türkiye’deki ‘‘Uluslararası Stil’’ yaklaşımının ilk adımlarının atıldığı 40’lı yılların sonlarından itibaren hem yarışma projeleri hem de serbest mimarlık hizmetleri bağlamında aktif mimarlar arasında yer almıştır. Kırımlı, vefat ettiği 2000 yılına kadar mimari üretimlerini sürdürmüştür. Mimari uygulamalarının yanı sıra Mimarlar Odası’nın kurucularından olan Kırımlı, örgütün ilk yönetim kurulunda görev almıştır. Kırımlı, aktif mesleki hayatının önemli bir kısmını oluşturan yarışmalardan sayısız ödül ve derece kazanmıştır. Kırımlı, tasarım ve uygulamaları bağlamında Çağdaş Türk Mimarlığının önemli temsilcisi ve üreticisi olmuştur. Sağlık binaları, kültür merkezleri, konutlar, idari binalar gibi farklı ölçek ve tipolojilerdeki yarışmalarda ödüller kazanan Kırımlı, dönemin özelliklerini yansıtan mimari üretimler gerçekleştirmiştir. Ayrıca davet alarak yaptığı yarışma jüri üyelikleri sonucu modern mimari örneklerin ülkeye kazandırılmasında önemli rol oynamıştır. ‘‘Çağdaş’’ ve ‘‘yarışmacı’’ mimar kimliğini mesleki hayatının sonuna kadar benimseyen Affan Kırımlı, modernist bir çizgi, özgün ve yalın bir mimari dile sahiptir.Bu makale, mimarlık ortamında çalışmaları pek az bilinen yirminci yüzyıl Türk Modern Mimarlığın üretken aktörlerinden olan Affan Kırımlı`nın mimarlık serüvenine ve mimari üretimlerine odaklanmaktadır. Çalışmada, mesleki serüveni konusunda sınırlı bir bilgiye sahip olunan mimarın katıldığı yarışmalar ve çalışmalarının kapsayıcı ve detaylı bir biçimde sunulması hedeflenmektedir. Bu sunuşta, Kırımlı`nın çalışmaları üç dönem (1946-1954), (1955-1966), (1967-1984) üzerinden incelenmektedir. Dönemlerin belirlenmesinde Kırımlı`nın ‘‘Türkiye’de Çağdaş Mimarlık Hareketleri’’ başlıklı makalesindeki dönemsel ayrımdan yararlanılırken ulusal/uluslararası ölçekte yaşanan sosyopolitik, iktisadi, hukuki, kültürel ve mimari değişimler ve kırılma noktalarından da faydalanılmıştır. Bununla birlikte, dönemsel anlatıda mimarın Akademi’den mezun olduğu 1946 yılında başlayan mesleki kariyerindeki yarışma katılımları/jüri üyelikleri/mimari uygulamaları, dönemin mimarlık yaklaşımı paralelinde yorumlanmaktadır. Bu çerçevede yazı, Kırımlı`nın çalışmalarını dönem koşulları bağlamında analiz ederek literatüre kazandırmayı amaçlarken yirminci yüzyılın ikinci yarısındaki Türk Modern Mimarlık ortamını büyüteç altına alarak bir mimarlık tarihi okuması da gerçekleştirmektedir.After graduating from the Academy of Fine Arts in 1946, architect Affan Kırımlı continued his career at the same institution as Arif Hikmet Holtay’s assistant. He has been among the active architects in the context of both competition projects and freelance architectural services since the late 40s, the first steps of the “International Style” approach in Turkey. Kırımlı continued his architectural productions until 2000, when he passed away. In addition to his architectural practices, Kırımlı, one of the founders of the Chamber of Architects, took part in the first board of directors of the organization. Kırımlı has won numerous awards and degrees from competitions that constitute an important part of his professional life. Kırımlı has been an important representative and manufacturer of Contemporary Turkish Architecture in regard of its design and applications. Having won awards in competitions of different scales and typologies such as health buildings, cultural centers, residences, and administrative buildings, Kırımlı produced architectural productions reflecting the characteristics of the period. In addition, he played an important role in bringing modern examples to the country as a result of being invited as a jury member. Adopting the identity of a “contemporary” and “competitive” architect until the end of his professional life, Affan Kırımlı has a modernist approach and authentic and basic architectural language.This article focuses on the architectural productions of Affan Kırımlı, one of the productive and little-known actors of the twentieth century Turkish Modern Architecture. This study aims to present Kırımlı’s architectural projects with a comprehensive and detailed approach. In this research, the works of Kırımlı are examined over three periods (1946-1954), (1955-1966), (1967-1984). While defining the periods, both the periodical discourse in the article titled “Contemporary Architectural Movements in Turkey” by Kırımlı and socio-political, economic, legal, cultural and architectural changes and breaking points experienced on a national/international scale were utilized. In addition, in this periodical explanation, the architect’s professional carrier (the participation in the competition / jury membership / architectural practices), which started in 1946, when he graduated from the Academy, is interpreted in parallel with the architectural approaches of the period.In this regard, the time span between 1946-54, which constitutes the first period of the research, with the end of World War II, a new era has begun for Turkish architecture. During the period that Kırımlı called “The Revival of the Contemporary Architecture Movement”, while the trend of modernity gradually increased, resistances against the conservatist architectural understanding took place. At the same time, during this period, Kırımlı, as a new graduate, won awards from architectural competitions and carried out first practices within the scope of modern architectural approach of the period. The years between 1955 and 1966, which Kırımlı defines as the “second period after the war”, is a nostalgic period in which longing for the past increases. Accordingly, the construction of the new and modern on a national scale is subject to some obstacles by legal means in this period. For this situation, Kırımlı states that the High Council of Monuments, which was established for the protection of ‘‘old’’, deviated from its purpose and was used to prevent the ‘‘new’’. During the period, while producing architecture within the framework of the modern approach, he was invited to be a jury member from many competitions. For the last period discussed in the research, the 17-years period between 1967-1984, Kırımlı states that “architectural competitions, which have an important role in the spread of contemporary approach, are gradually deteriorating”. He emphasizes that “Post-Modernist movement has emerged in our country, where the modern period has not yet been fully understood”. Consequently, the article aims to contribute to the literature by analyzing his works according to periodical explanation approach, and also carries out an architectural history reading by scrutinizing the Turkish Modern Architecture atmosphere in the second half of the twentieth century
Tracking the Past: Examining the Remains of the Neighborhood of Nişantaşi Teneke In the Context of Socio-Spatial Segregation: Nişantaşı Teneke Mahallesi: Sosyo-Mekânsal Ayrışma Bağlamında İncelemek
No full textSosyo-mekânsal ayrışma olgusu sınıfsal, etnik, sosyal ve kültürel pek çok unsuru bünyesinde taşımaktadır. Bu unsurlar mekânda zamanla değişip dönüşürken çoğunlukla kentsel eşitsizliğin çok katmanlı yapısı ile yeniden üretilmektedir. Bu bağlamda sosyo-mekânsal ayrışmanın yeniden üretim süreci ve aşıl(ama)ması konusu kent çalışmalarının önemli bir kısmını kapsamaktadır. Bu çalışmada ise ayrışmanın toplumsal yeniden üretiminin “sosyo-mekânsal inziva” içeriği üzerinden incelenmesi yapılmıştır. Benzer fiziksel koşullarda yaşayan toplulukların içe dönük ve dışa açık olma durumlarını inceleyen karşılaştırmalı bir çalışma yapılmıştır. Araştırma, geçmişte Nişantaşı Teneke Araştırma, günümüzde orta sınıf bir yerleşim yeri olarak varlık gösteren, geçmişte ise bir gecekondu mahallesi olarak ortaya çıkmış olan –geçmişteki ismi ile- Nişantaşı Teneke Mahallesi’nin sahip olduğu son kalan gecekondu yerleşimlerini içeren iki noktasını incelemiştir. Günümüzde İstanbul’un Şişli ilçesinin Meşrutiyet ve Teşvikiye Mahallesi sınırlarına dâhil olan, bu iki gecekondu yerleşimi ile ilgili gerçekleştirilen çalışmada nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Çalışmanın başlangıcında, her iki alanın tarihsel olarak bağlı olduğu Nişantaşı Teneke Mahallesi’nin sosyo-mekânsal ayrışmasının mevcut literatür ve haritalar üzerinden morfolojik dökümü sağlanarak mekânsal analizi yapılmıştır. Analizde, sosyo-mekânsal ayrışmanın içinde yer aldığı ilişkiler, bu ilişkilerin tarihsel biçimlenişi ve oluş-işleyiş koşulları “mekânsallık” odağında ele alınmıştır. İkinci kısımda ise mahallenin günümüzdeki durumu üzerinden, seçilmiş iki alan arasında “sosyo-mekânsal ayrışma” bağlamında bir karşılaştırma yapılmıştır. Bu karşılaştırma (i) yerleşim alanlarının ve yapıların fiziksel durumu, (ii) gecekondu sakinlerinin çevre ile ilişkisi, (iii) gecekondu sakinlerinin sosyo-kültürel ve ekonomik durumu, (iv) yapıların mülkiyet durumu başlıkları altında yapılmıştır. Sonuç olarak, gecekondu yerleşimlerindeki çevre ile kurulan ilişkilerin sosyo-mekânsal inziva temelinde sosyo-mekânsal ayrışma bağlantısının yeniden üretimi ve aşıl(ama)masının koşulları açıklanmaya çalışılmıştır. Bağlantıların dökümünde, alanların kendi özgünlükleri temel alınarak “alt kesimlerdeki toplumsal parçalanma”ya dair açılım sağlayarak somut mekânsal bir bağlamda tartışılabilmesine imkân tanımaktadır.With the establishment of the neoliberal order, the balance between the extremes of the existing unequal distribution has gradually opened up, and the fact that the universal welfare plane has lost its importance has increased polarization. The social and cultural polarization brought about by economic inequality causes the upper and middle classes to isolate themselves in space, while the lower classes, who lack the right to choose, become ghettos. This separation is not only a result of the neoliberal order but also becomes an area where the neoliberal order makes it more evident and sharpens and where the order creates itself repeatedly. In this context, social inequalities are also embodied and reproduced in the differentiation in space. This environment of inequality brings about exclusion, marginalization, and marginalization for the urban poor. For the urban poor, this situation also brings about detachment from urban life, isolation within oneself, or “socio-spatial seclusion.” In this sense, the study addresses the conditions of reproducing and overcoming the connection between socio-spatial segregation and the relationships established with the environment in squatter settlements based on socio-spatial seclusion. A comparative study examined the inward-looking and outward-looking conditions of communities living in similar physical conditions.The research examined two areas containing the last squatter settlements, formerly known as Nişantaşı Teneke Neighborhood, which has now turned into a middle-class settlement. A comparative analysis was made on Melek Street and Barakalar Street, two slum settlements next to Nişantaşı, one of Istanbul’s most essential attraction centres. The reason why these two streets were chosen as the study area is that although they have informal housing types, the relationship their residents have with their environment is different from each other. Preliminary research has shown that the slum dwellers on Melek Street have a close relationship with the residents of the apartment buildings around them. In contrast, the residents of Barakalar Street do not have any communication with the apartment buildings around them. In this sense, the study’s primary research question is, “What are the reasons for the different relationships that these two settlements, which share the same history and still live in informal residences with similar physical conditions, have with their environment?”One of the aims of the study is to place the reasons behind the different transformations of two slum settlements, which have similar structures in terms of physical conditions and historical background, and the separation of their current socio-spatial structures, into a concrete context through the concepts of “socio-spatial segregation” and “seclusion”. In this sense, socio-spatial segregation has been discussed with its changing and transforming structure in its historical context, and what Nişantaşı Teneke Neighborhood has conveyed from its past to the present in the context of socio-spatial segregation has been traced. This historical tracing has been attempted to be read through old Istanbul maps under the guidance of Yılgür’s (2012) book Nişantaşı Teneke Mahallesi: Teneke Mahalle Yoksulluğundan Orta Sınıf Yerleşimine (Nisantasi Shantytown: From Marginal Poverty to Middleclass Settlement). In this respect, the study deals with the spatiality of Nişantaşı Teneke Neighborhood, a micro example of the transformation of the socio-spatial structure in Turkey and Istanbul on a macro scale, within its historical continuity until today.In this context, the two slum settlements are discussedin terms of their commonalities and differences, historical background, and socio-spatial structure, constituting the concretization components. In the study, a comparison was made between two urban poor settlements that, although having the same history, had different relationships with their surroundings. This comparison has been tried to be read through two discourses of Wacquant (2008): 1. Separating post-Fordist poverty (advanced marginality), from which the social welfare state withdraws, from Fordist poverty and distinguishing it from 19th-century marginality (Wacquant, 2008, p.6-7)
2. The neoliberal capitalism process after industrial consolidation ensures unification in the upper segments while causing social fragmentation in the lower segments (Wacquant, 2008, p.6-7).For this purpose, it is essential first to understand the evolution of urban poverty from past to present in the historical context of Nişantaşı Teneke Neighborhood. Secondly, the field research was discussed through urban poverty and social fragmentation concepts. With the research, living conditions and their relationships with their environment were examined, specifically in Melek Street (Meşrutiyet Neighborhood) and Barakalar Street (Teşvikiye Neighborhood), where the slum settlements are located in the Şişli district of Istanbul. In this context, social and spatial segregation was taken with the relationship between the concepts of “slum (teneke mahallesi)”, “squatter (gecekondu)” and “socio-spatial seclusion” (Wacquant, 2010; Akgün-Gültekin, 2019), and examples were examined
The Discourse Of Liberation In Architecture And The Experience Of Emancipatory Design: A Criticism On The Architecture Of Eisenman And Its Layering Method: Eisenman Mimarlığı ve Katmanlama Yöntemi Üzerine Bir Eleştiri
No full textÇalışma, Aydınlanma fikrinin özgürlük anlayışı ve mite dönüşen yaklaşımı ile Eisenman mimarlığının, tüketim kültürü eşliğinde mite dönüşen özgürlük söylemini birlikte ele alarak özgün bir tartışma yaratmayı hedeflemektedir. Aydınlanma’daki özgürlük, bilimsel bilgi ve zihnin aydınlanmasıyla elde edilen temelinde aklın yer aldığı bireysel düşünce özgürlüğüne karşılık gelir. Kısacası özgürleşme, zihinsel bir üretim sonucunda elde edilir. Aydınlanma’nın amacı; aklın rehberliğinde insanoğlunu her türden mitten ve baskıcı gücün tahakkümünden kurtarmaktır; fakat Sanayi Devrimi’ni takiben yaşanan gelişmeler, Frankfurt Okulu’nun önde gelen teorisyenlerinden Horkheimer ve Adorno’nun deyimiyle yeni türden bir barbarlığın oluşmasına sebebiyet vermiştir. İnsanlığın bu yeni durumunu “mit Aydınlanmanın ta kendisidir ve Aydınlanma mite geri döner” diyerek özetlerler. Çalışmada, Aydınlanma düşüncesi ile mimari tasarım düşüncesinin özgürlük ve mite dönüşen yaklaşımı bağlamında benzerlik içerdiği düşünülmektedir. Şöyle ki; mimari tasarım düşüncesindeki özgürlüğün, temeli zihinsel üretime dayanan kavramsal tasarlama süreci ile elde edilebileceği öne sürülür. Her ikisinin de özgürleşmesi ve sınırlılıklarından kurtulması aklın varlığına bağlıdır. Geleneksel tasarlama sürecini, kavramsal tasarlama süreci ile değiştirerek tasarımı yeni olasılıklara açan, kavramsal tasarımın önde gelen isimlerinden Eisenman’ın mimarlığı çalışmanın örneklemini oluşturmaktadır. Amacı özgürlük söyleminin mimari tasarımdaki kavramsal çerçevesini çizmek olan çalışma, amacını gerçekleştirmek üzere Eisenman’ın mimari tasarımı sonsuz olasılıklara açan özgürleştirici kavramlarından biri olan “katmanlama (layering)”yı inceler; fakat Eisenman, mimari tasarıma yaptığı katkıların yanısıra 80 sonrasının yıldız mimarıdır. Kavramlarıyla tasarımda çığır açsa da, ürettiği mimari biçimler ve onların imgeleri, tüketim ediminin iyice arttığı 80 sonrası ekonomi politiğinde alınıp-satılabilir-tüketilebilir metalara dönüşme eğilimi göstermiştir. Dolayısıyla Eisenman mimarlığı -tıpkı Aydınlanma düşüncesinin mite dönüşümü gibi- bir süre sonra sermayenin tahakkümünde kendi mitine geri dönmüş gibi görünmektedir.Accompanied by the neoliberalism that emerged especially after 1980, the discipline of architecture had difficulty in liberating itself from economic and ideological references and moved away from being an autonomous field of knowledge. As a result of this situation, the discipline of architecture has been transformed into a tool of control and obedience by certain groups of capital and by reducing to a formal model, architecture has become an industrial production area that generally copies similar images in the global market, has lost its meaning, its content is emptied and standardized, and moves away from its social, contextual and social problems. The field of architectural design needs to be liberated and liberated from the capital that dominates itself, and therefore from the understanding of architecture, which is reduced to a formal model. Only in this way we can get rid of the emptied copy images and the aesthetics of urban spaces that have lost their identity, in other words, liberation in architectural design can be achieved. Believing that the discipline of architecture is under the domination of capital today, this study concerns with the transformation of architecture into a tool of control and obedience of capital and the uniformization of the architectural product, especially in the post-1980 period in line with the dominant ideology. The study also positions itself against this argument assuming that this situation can be overcome in favor of emancipation in architectural design. In the study, it is believed that overcoming this situation and achieving liberation can be possible thanks to the tools of architectural epistemology. It is here that the study relies on the idea of enlightenment. Just as it was suggested in the idea of enlightenment, the breaking of domination and liberation from capital can be realized through reason, that is, with scientific knowledge. It is necessary to seek freedom in the epistemology of architectural design itself, not in an ostentatious and gentrified field of architectural production that walks arm in arm with capital. In this direction, the study aims to create an original discussion area by considering the freedom and myth understanding of the Enlightenment idea and the freedom discourse of Eisenman architecture, which constitutes the sample of the study and has recently become widespread and legitimized especially with the consumption culture. The aim of the Enlightenment thought was to save mankind from all kinds of myths and the domination of oppressive forces under the guidance of reason. However, the industrial revolution, mechanization, world wars, technological developments, and reason-based developments that increased its power in the presence of major economic crises have led to the emergence of a new kind of myth, or in other words for Horkheimer and Adorno. They summarize this new state of humanity by saying that myth is already enlightenment, and enlightenment reverts to mythology. In the article, it is thought that the thought of the Enlightenment and the thought of architectural design are in a state of similarity in the context of liberation and myth. That is, it is argued within the scope of the study that the freedom in the thought of architectural design can be achieved through the conceptual design process. Because the basis of the conceptual design process is based on mental production, that is, the existence of the mind. For this reason, in the study, enlightenment and architectural design are compared to each other. The liberation of both and their liberation from their limitations depends on the existence of the mind. In this direction, the aim of the study is to reveal the conceptual framework of the liberation discourse and its effects on architectural design. In this study, it is aimed to investigate and decipher these concepts in Eisenman architecture, starting from the idea that liberating concepts in the field of architecture constitute a basis for architectural design. Within the scope of the discussion, the sampling method was used. Eisenman architecture, one of the leading names in conceptual design, which opens the design to new possibilities by replacing the conceptual design process with the traditional design process, constitutes the sample of the study. The study examines the concept of layering, one of Eisenman’s liberating concepts that opens architectural design to endless possibilities in order to realize its purpose. However, besides these contributions to architectural design, Eisenman is also a starchitect. Although he revolutionized the design with his concepts, the architectural forms he produced and their images tended to turn into tradeable-consumable commodities in the post-80 political economy when the act of consumption increased. Therefore, Eisenman architecture seems to have come under the domination of capital after a while, just like the transformation of enlightenment thought into myth. Eisenman architecture, which was pregnant with positive developments at first, eventually returned to its own myth in the dark shadow of capital
Mimarlık Eğitimi Ve Gerçeğin Şiirselliği
No full textThe primary requirement for an architect to become a good designer is to be able to sensitively observe the acts and physical conditions which constitute the life functions of the space. The ability to discover and interpret the uniqueness of each settlement and to reach the deeper dimensions of everyday life constitutes the creativity which can be learned and taught in architectural design studios. Cognitive map study, models in various scales, phenomenological excursions and invention of descriptive stories about the settlement and its parts will help the students to become sensitive about the wholeness of the area and embrace the life it harbors. This article focuses on the process and outcomes of an architectural workshop. At this workshop the students have experienced some concepts of spatial wholeness (insideoutside/ domination/ entry to the unknown/ metamorphosis, transformation/ transition/ border) on the phenomenological level. Creating a connection between the body and mind, establishing consciousness for the poetry of reality and discovering the hidden design intentions of the students have been the key issues at this workshop.İyi mimarlığın ana şartı yaşam, onu oluşturan eylemler ve kurdukları mekânlar aracılığı ile hassaslıkla gözlemektir. Yaşamı yorumlayanlar, mekânı keşfederler. Yerleşimlerin özgül değerlerini keşfetmek, barındırdıkları gündelik yaşamın derinliklerini okumak ve yorumlamak öğretilebilir yetilerdir ve mimari tasarım atölyelerinde bireysel yaratıcılığın araçları olarak kullanılmalıdırlar. Atölye çalışmalarında farklı ölçeklerde gerçekleştirilen bilişsel harita ve maket çalışmaları, fenomenolojik geziler ve tasarım bölgesi ile bölümlerine yönelik betimleyici bireysel öykülerin üretilmesi üzerinden öğrenciler gündelik yaşamın fiziksel ve sosyal özelliklerini kavrayabilir, bireysel tasarımları için stratejik yerler keşfetme ve programlar önerme becerisi kazanabilirler. Bu makalede bir tasarım atölyesinin süreç ve sonuçlarına odaklanılmıştır. Tasarım atölyesi öğrencilerin mekânsal bütünsellik kavramına ait olgusallıkları (iç-dış/ hâkimiyet/bilinmeyene giriş/ başkalaşım, dönüşüm/geçiş/ sınır/ sihirli düzlemler) fenomenolojik olarak deneyimlemeleri amacıyla kurgulanmıştır. Öğrencilerin bedenleri ve zihinleri arasında ilişki kurmaları, gündelik yaşamın şiirselliğini duyumsamaları ve gizli tasarım güdülerini keşfetmeleri bu tasarım atölyesinin ana konuları olmuştur
An Unfinished Story: Kimyahane (House of Chemistry): Yarım Kalan Bir Hikâye: Kimyahane
No full textTürkiye miras koruma literatüründe, Osmanlı Devleti dönemindeki kazılar da dahil olmak üzere arkeolojik kazılar sonucu gün yüzüne çıkan ve müzelerde sergilenen objelerin konservasyon-restorasyon uygulamalarının tarihine ilişkin araştırmalar oldukça kısıtlıdır. Bu kısıtlı araştırmalar konunun irdelenmesi ve bilinmeyenlerin ortaya çıkarılması ihtiyacını doğurmuştur.Türkiye Cumhuriyeti’nin ilanının hemen akabinde başlayan müzecilik faaliyetleri ve müze objelerinin bilimsel yöntemlerle konservasyonu paralel ele alınması gereken konular olarak görülmüş ve müzelerin bünyesinde koruma-onarım çalışmalarını yürütecek mekânların tesisi derhal planlanmaya başlanmıştır. Bu örneklerin ilki olan Kimya Laboratuvarı, genel bilinen adıyla Kimyahane, İstanbul Arkeoloji Müzeleri çatısı altında tesis edilirken Ankara müzelerinde de bu yönde adımlar atılmaya başlandığı görülür.Kimyahane’nin kurulmasını gerektiren ihtiyaçlar, laboratuvar olarak hizmet verecek mekânın seçimi, bu mekânın kullanılmak üzere iyileştirilmesi, gerekli tesisat ve aksamla donatılması ve laboratuvar olarak seçilen yapının özellikleri bu çalışmada kronolojik olarak aktarılmaktadır. Kimyahane binası ilk olarak tek odalı bir laboratuvarken ek bütçelerle binası genişletilmiş ve zaman içinde Heykel Atölyesi, Fotoğraf Atölyesi, fumigasyon istasyonu ve mulaj deposunun da eklenmesiyle oldukça kapsamlı bir konservasyon merkezine dönüşmüştür. Kapsamlı bir laboratuvara dönüşmüşken bu kuruluşun idari yapısının değiştirilmesi, yeni bir isim ve oluşum altında yeni binasına taşınması ve sonrasında geçirdiği süreç bu makalede ele alınmaktadır. Son olarak bu çalışmada halen restorasyonu süren Kimyahane yapısının günümüzdeki durumu hakkında bilgi verilmekte ve yapının Türkiye kültür tarihindeki önemine dikkat çekilmesi amaçlanmaktadır. Bu çalışma ağırlıklı olarak arşiv araştırmalarına dayanmaktadır. Başta İstanbul Arkeoloji Müzeleri arşivi olmak üzere, Koç Üniversitesi, Suna Kıraç Kütüphanesi, Hadi Tamer Belgeleri Koleksiyonu, Boğaziçi Üniversitesi Aziz Ogan Belgeleri ve Kimyahane’de daha önce çalışmış uzmanların ailelerinin arşivleri bu çalışmanın bir araya getirilmesi için kullanılmıştır.The Istanbul Archaeological Museums, which holds the title of being the first museum of the Ottoman Empire and was called the Imperial Museum at the time, is not only important for archaeology and art history but also significant because of having the information about the conservation and restoration history of cultural assets in this country. The Chemistry Laboratory, established in 1936 as a part of the Istanbul Archaeological Museums, known as the Kimyahane, holds great importance as the first conservation laboratory in the history of the Republic of Türkiye for the scientific preservation of cultural assets and their display in the museums.Research on the conservation and restoration of artefacts unearthed during archaeological excavations and exhibited in museums, including those from the Ottoman period, is quite limited in Türkiye’s heritage conservation literature. This limited research has highlighted the need to investigate the topic and uncover unknown aspects.Following the establishment of the Republic of Türkiye, museum activities began immediately, and the scientific conservation of museum objects was seen as a parallel issue to be addressed. In this context, places for carrying out conservation-restoration efforts within the museums were established, and the first of these examples was the Kimyahane. Similar steps were undertaken in the Ankara museums as well.This study presents a chronological narrative of the underlying needs that prompted the establishment of Kimyahane, the selection of its laboratory location, the improvement of the chosen workspaces, and the installation of necessary facilities and equipment. The initial consideration for the location of the chemistry department was a room within the Museum of Ancient Orient building. However, a decision was made to establish a more comprehensive laboratory, and due to the risk of chemicals causing damage to the cultural assets within the museum, it was decided to convert a separate building outside the museum into the laboratory. This structure, located in the first courtyard of the Topkapi Palace, was originally used as an oven during the Ottoman Empire period but has gradually deteriorated into a ruin over time. This study additionally outlines the distinctive features of the selected building which served as the laboratory. Initially, the Kimyahane building functioned as a single-room laboratory; however, with additional funding, it underwent expansion, eventually evolving into a comprehensive conservation center. This expansion included the addition of a sculpture workshop, a photography workshop, a fumigation station, and a mold storage facility. Over the years, the lab’s experts attended various professional courses abroad, enabling them to update the lab’s treatments based on the current methods and materials employed by leading European institutions.Furthermore, this paper examines the transformations in the administrative structure of Kimyahane as it transitioned into a comprehensive laboratory. It also explores the lab’s relocation to a new building, accompanied by a change in name and organizational structure. According to archival records, there were multiple attempts to separate Kimyahane from the Museum and establish it as an independent institution under the General Directorate of Cultural Assets and Museums in the Ministry of Culture and Tourism. These efforts began to materialize in 1984, culminating in the official establishment of the Central Laboratory for Restoration and Conservation in Istanbul in 1985. The new organization inherited the experienced experts and well-equipped facilities of Kimyahane, and with the technical support of UNESCO and ICCROM, settled in a new location near to the Kimyahane building. This study also provides a concise overview of the changing locations of the lab building and ends with a brief information about the current status of the Kimyahane.The methodolgy of this study is mainly based on archival research. The Istanbul Archaeological Museums archive, as well as the Koç University, Suna Kıraç Library Hadi Tamer Documents Collection, Boğaziçi University Aziz Ogan Documents Collection, and archives of experts who have previously worked at Kimyahane were utilized to compile this study.Overall, this study offers valuable insights into the establishment and development of Türkiye’s first conservation laboratory, which has played a significant role in the preservation of the country’s rich cultural heritage. The outcomes of this study are relevant not only for those concerned with the history of conservation and restoration of cultural artefacts in Türkiye, but also for those fascinated in the archival research about the cultural history of the country