Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Auction as a way of concluding an agreement in Roman law
No full textZadaniem pracy jest pogłębienie dotychczasowych badań nad aukcją w prawie rzymskim poprzez zbadanie prawnych aspektów dotyczących zawarcia umowy w konsekwencji przeprowadzonej aukcji.Wybór tematu związany był ze stosunkowo niewielkim zainteresowaniem, jakie towarzyszy obecnie zagadnieniom dotyczącym związania ofertą złożoną podczas aukcji rzymskiej, okresu tego związania, a także kompetencji aukcjonera w zakresie odwołania aukcji, przesunięcia terminu jej przeprowadzenia, czy też udzielenia przybicia innemu oferentowi niż ten, który złożył ofertę najkorzystniejszą. Pomimo, iż wielu autorów w swoich pracach zajmowało się znaczeniem aukcji w rzymskiej praktyce obrotu, czy udziałem bankierów w kredytowaniu aukcji, to jednak kwestie dotyczące sytuacji prawnej aukcjonera i oferenta podczas aukcji nie doczekały się kompleksowego opracowania. Rozważania dotyczące tych kwestii prowadzone były jedynie na marginesie analizy innych zagadnień. Niniejsza praca stanowi próbę całościowego opracowania tej materii.Nie licząc wstępu, zakończenia, wykazu źródeł i literatury oraz czterech załączników, praca podzielona jest na trzy rozdziały.Pierwszy rozdział poświęcony został zagadnieniom związanym z genezą rzymskiej aukcji i jej historią. Analizie poddano występowanie aukcji w źródłach. W dalszej kolejności przedstawione zostały poszczególne typy aukcji publicznych. W tym rozdziale omówiona została także addictio in diem – instytucja o podobnym do aukcji celu gospodarczym, a także na koniec opisane zostały krótko pojustyniańskie dzieje aukcji.Drugi rozdział poświęcony został przebiegowi procesu aukcyjnego, począwszy od ogłoszenia aukcji, poprzez jej otwarcie i licytowanie (składanie ofert), aż do udzielenia przybicia (addictio). Oprócz omówienia tych etapów rozdział obejmuje również zagadnienia związane z miejscem przeprowadzenia aukcji, dokumentowaniem aukcji, wnoszeniem zabezpieczenia należytego wykonania umowy, funkcjami wykonywanymi przez różne osoby w ramach procesu aukcyjnego, a także regulacjami w zakresie opodatkowania sprzedaży aukcyjnej.W trzecim rozdziale znalazła się analiza kluczowych problemów badawczych postawionych w pracy, które dotyczą prawnych aspektów złożenia oferty i zawarcia umowy w ramach aukcji. W tym zakresie praca stanowi próbę odpowiedzi na pytania, czy aukcjoner mógł przesunąć termin aukcji lub ją odwołać, czy mógł zawrzeć umowę z innym oferentem niż ten, który złożył najkorzystniejszą cenowo ofertę, czy oferent był związany ofertą, i wreszcie, czy oferta złożona na aukcji mogła zostać odwołana.The purpose of this study is to deepen the current research on the auction in Roman law by examining the legal aspects of the conclusion of the contract as a consequence of the auction.The choice of the subject was related to the relatively small interest that is currently associated with issues related to the bid submitted during the Roman auction, the period when the bid is binding, as well as the auctioneer's competence regarding the cancellation of the auction, postponement of the auction, or giving a contract to a bidder whose offer was not the highest one. Although many authors dealt with the significance of the auction in Roman trading practice, or the participation of bankers in auctions, the issues regarding the auctioneer's and the bidder's legal situation during the auction did not get a comprehensive study. Considerations on these issues were only conducted on the margins of the analysis of other issues. This study is an attempt to comprehensively develop this matter.Not counting the introduction, conclusion, list of sources and references and four attachments, the thesis is divided into three chapters.The first chapter is devoted to issues related to the genesis of the Roman auction and its history. There is also an analysis of the occurrence of the auctions in the sources. Subsequently, individual types of public auctions are presented. This chapter also discusses the addictio in diem – an institution with a similar economic purpose to the auction. At the end of the chapter a short history of the auction after Justinian is presented.The second chapter was devoted to the course of the auction process, starting from its announcement, through the opening of the auction, bidding (submitting bids), closing the auction, to awarding a contract (addictio). In addition to discussing these stages, the chapter also covers issues related to the place of the auction, documentation of the auction, guaranteeing the proper performance of a contract, functions performed by various persons as part of the auction process, as well as regulations regarding the taxation of auctioning.The third chapter presents an analysis of the key research problems posed at work, which concern the legal aspects of submitting an offer and concluding an agreement within the auction. In this respect, the work is an attempt to answer the questions: Whether the auctioneer could postpone the date of the auction or cancel it? Could he enter into a contract with a bidder whose offer was not the highest one? Was the bidder bound by his offer? And finally, whether the offer submitted at the auction could be canceled
Terminy wyrażające stany wewnętrzne u dwujęzycznych i jednojęzycznych dzieci w wieku przedszkolnym i wczesnoszkolnym
Get PDFOur lexicon includes terms that demonstrate our understanding of the fact that people’s actions are governed by internal states such as beliefs, desires, and emotions. These words are internal state terms (IST) and their examples include “think”, “want”, “notice”, “surprised”, “scared”. Altogether, they constitute the Internal State Lexicon (ISL). The ISL might be placed at the intersection of language and theory of mind (ToM) development: IST need to be learned as any other words in the lexicon, and their use is an indicator of children’s mentalizing abilities. The present thesis set out to investigate the use of IST in Polish-English bilingual children at pre- and early school age (4.5-7 years old). Bilingual upbringing may uniquely shape the use of IST. On one hand, bilingual children hear less of each language and have to exert constant control over the two languages. This may translate to lower language performance (e.g. Haman, et al., 2017). On the other hand, bilinguals often outperform monolinguals in their cognitive ability, including theory of mind (Farhadian, et al., 2010; Goetz, 2003; Kovács, 2009). The primary aims of the present analysis were to investigate whether language status (bilingual vs. monolingual) influences the use of IST, and whether IST develop comparably in both languages of the bilingual child. The participants included 75 Polish-English bilingual children aged 4.5-7 years old and living in the UK, and matched 75 Polish monolingual children living in Poland. The internal state terms were elicited via child-made narratives based on a set of pictures. Three subclasses of IST were coded: emotional, mental, and perceptual terms. Children were also asked to retell the story immediately after listening to a model story, and to answer comprehension questions about the story protagonists’ internal states. This was done to explore the effect of modelling on the IST production and to compare the IST production in storytelling and a relatively more interactive context of explicit conversation about internal states. Additionally, the children’s vocabulary and grammar knowledge was assessed in their respective languages, and their theory of mind performance was measured with a test of reflection on thinking. The results showed that while bilinguals exhibited relatively poorer language abilities than monolinguals, the children did not differ in the amount of internal state terms produced when telling a story. However, bilinguals outperformed monolingual peers on the theory of mind task. Thus, these two differences might have evened each other out, leading to no overall difference in the use of IST between the groups. Also, bilinguals used IST similarly in their two languages. It was also found that giving children a model story and explicitly asking them about the internal states of story protagonists sensitized them to their knowledge, desires, and beliefs which resulted in more internal state references in the retellings and answers to the questions than in the narratives told by children on the basis of pictures alone.Nasz słownik zawiera pojęcia, które wskazują na to, że rozumiemy iż ludzkim zachowaniem kierują stany wewnętrzne takie jak przekonania, pragnienia i wiedza. Są to terminy wyrażające stany wewnętrzne (ang. internal state terms, IST) i należą do nich np. „myśleć”, „chcieć”, „zauważyć”, „zaskoczony”, „przestraszony”. Razem terminy te tworzą leksykon terminów wewnętrznych (ang. Internal State Lexicon, ISL). ISL można umiejscowić na styku języka i teorii umysłu: IST muszą zostać przyswojone jak każde inne słowo, a ich użycie jest jednym z wyznaczników zdolności do mentalizacji. Niniejsza praca doktorska bada użycie IST u polsko-angielskich dzieci dwujęzycznych w wieku przed- i wczesnoszkolnym (4,5 – 7 lat). Dwujęzyczność może w sposób unikalny wpływać na użycie IST. Z jednej strony, dzieci dwujęzyczne mają mniej kontaktu z każdym ze swoich języków, w porównaniu z jednojęzycznymi rówieśnikami i muszą monitorować aktywację obu języków. To może skutkować niższymi umiejętnościami językowymi w porównaniu z dziećmi jednojęzycznymi (np. Haman i in., 2017). Z drugiej strony, dzieci dwujęzyczne prześcigają swoich jednojęzycznych rówieśników w zdolnościach poznawczych, w tym teorii umysłu (Farhadian i in., 2010; Goetz, 2003; Kovács, 2009). Głównym celem pracy było zbadanie czy status językowy (jedno- lub dwujęzyczność) wpływa na użycie IST i czy dzieci dwujęzyczne używają IST w podobny sposób w obu swoich językach. Uczestnikami badania było 75 polsko-angielskich dzieci dwujęzycznych w wieku 4,5 – 7 lat mieszkających w Wielkiej Brytanii i grupa dobranych 75 polskich dzieci jednojęzycznych mieszkających w Polsce. Badano użycie terminów wyrażających stany wewnętrzne w dziecięcych opowiadaniach tworzonych na podstawie zestawu obrazków. Kodowano trzy rodzaje terminów: emocjonalne, mentalne i percepcyjne. Dzieci proszone były również o ponowne opowiedzenie historyjki od razu po wysłuchaniu wersji modelowej i o odpowiedzenie na pytania dotyczące rozumienia historyjki, które skupiały się na stanach wewnętrznych postaci. Tym sposobem badano efekt modelowania na użycie IST i porównano produkcję IST podczas opowiadania historyjki i w stosunkowo bardziej interakcyjnym kontekście rozmowy o stanach wewnętrznych. Dodatkowo mierzono zasób słownictwa dzieci, ich zdolności rozumienia struktur gramatycznych w obu językach, oraz refleksję nad myśleniem. Wyniki wskazały, że choć dzieci dwujęzyczne osiągają niższe wyniki w testach językowych od jednojęzycznych rówieśników, to obie grupy nie różnią się ilością IST użytych podczas opowiadania historyjki. Jednakże dzieci dwujęzyczne osiągnęły wyższe – niż dzieci jednojęzyczne – wyniki w teście teorii umysłu. Te dwie różnice w rozwoju dzieci mogły się zniwelować, prowadząc do braku różnic między grupami w ilości użytych IST. Ponadto, dzieci dwujęzyczne używały IST podobnie w obu swoich językach. Wyniki pokazały również, że prezentowanie dziecku historyjki modelowej i pytanie o stany wewnętrzne bohaterów uczula dzieci na wiedzę, przekonania i pragnienia postaci, co prowadzi do zwiększenia – względem opowiedzianych historyjek – użycia IST w ich ponownie opowiedzianych historyjkach oraz w odpowiedziach na pytania dot. rozumienia historyjki
Abuse of Composite Supply Concept in VAT Law Application in Poland
No full textPrzedmiotem badań w niniejszej pracy jest analiza orzecznictwa sądowego oraz rozstrzygnięć administracji podatkowej w zakresie tematyki świadczeń złożonych pod kątem oceny spójności i przewidywalności tych rozstrzygnięć. Termin „świadczenie złożone” nie jest terminem ustawowo zdefiniowanym, stąd należy odwoływać się do wykładni gramatycznej (językowej), zgodnej ze słownikiem języka polskiego, a także wypracowanej praktyki prawa podatkowego. Z punktu widzenia VAT najistotniejszym skutkiem skorzystania przez podatnika lub organ podatkowy z koncepcji świadczeń złożonych jest opodatkowanie wszystkich świadczeń pobocznych według zasad właściwych dla świadczenia dominującego, co obejmuje m.in. stawkę VAT, miejsce świadczenia towaru, określenie podmiotu zobowiązanego do zapłaty podatku (podatnika) oraz inne kluczowe zasady opodatkowania czynności. Efekty badań przeprowadzonych w ramach niniejszej pracy, w ocenie autora dowodzą, że praktyka stosowania przepisów o VAT w Polsce w zakresie uznawania świadczeń za kompleksowe nie jest jednolita. Wyroki sądowe oraz interpretacje organów podatkowych są często nieprzewidywalne, a te same wyroki Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej stają się uzasadnieniem dla wzajemnie wykluczających się interpretacji. Mowa tu o orzeczeniach, w których TSUE dał wskazówki, w jakich sytuacjach można w ogóle mówić o świadczeniu złożonym na gruncie przepisów o VAT. Powołują się na nie zarówno podatnicy, jak i organy podatkowe, dążąc do opodatkowania poszczególnych świadczeń jedną stawką VAT. Motywacją często bywa fiskalizm państwowy (organy podatkowe), preferencje i oczekiwania klientów (np. brak prawa do odliczenia po ich stronie) lub po prostu optymalizacja ciężarów podatkowych podatnika. Wybrane orzeczenia TSUE, które zostały omówione w tej pracy dowodzą, że problem z opodatkowaniem VAT według jednolitych zasad wszystkich towarów lub usług dostarczanych przez przedsiębiorców w ramach realizacji jednego projektu/zlecenia dotyczy wszystkich państw członkowskich. W pracy analizowane są orzeczenia wydawane na kanwie regulacji obowiązujących w różnych krajach Unii Europejskiej.
Autor stara się wykazać, czy definicję świadczenia złożonego można byłoby uregulować w przepisach krajowych, pod warunkiem oczywiście, że wewnętrzna definicja uwzględni dorobek orzeczniczy TSUE. Przepisy wspólnotowe, nie zawierają bowiem takiej wzorcowej definicji, którą miałyby implementować poszczególne kraje Unii. Na wprowadzenie takiej definicji nie decydują się inne państwa członkowskie, co sprawia, że uchwalenie takiej definicji przez polski parlamentem mogłoby być pierwowzorem dla innych państw lub KE, która na podstawie tej propozycji mogłaby zaproponować odpowiednie zmiany we wspólnotowych przepisach o VAT. Autor podjął się więc sformułowania definicji świadczenia złożonego oraz czynności dominującej. Proponowane definicje nie są zbyt ogólnikowe, co ma zapobiegać sytuacjom wydawania wewnętrznie sprzecznych rozstrzygnięć. Nowe definicje nie mogą być zbyt kazuistyczne z uwagi na potrzebę zachowania ich aktualności mimo postępu technologicznego etc. Bazując na dotychczasowych doświadczeniach autor uwzględnił w definicji świadczenia złożonego zasadę odrębnego opodatkowania każdego świadczenia (usługi i towaru) na gruncie przepisów o VAT. Stosowanie koncepcji świadczeń złożonych ma być wyjątkiem od tej zasady.The research behind this study examines the line of decisions issued by courts and tax authorities in terms of their consistency and predictability in the area of "composite supply". Composite supply does not have any statutory definition and is interpreted based on its linguistic sense, according to the standard language dictionary, as well as using the history of tax law application. From the perspective of VAT, the key consequence of assuming the composite supply for a taxable person or by a tax authority is taxation of all ancillary supplies using the taxation rules that apply to the principal supply, including a specific VAT rate, the choice of the place of supply, the taxable person, and other key issues. According to the author, the research has proved that the VAT regulations related to the composite supply had not been applied in Poland in a uniform way. Court decisions and rulings of tax authorities are often hard to predict, while the same CJEU judgments are used to draw quite contradicting conclusions. This issue concerns especially those decisions where CJEU gives guidelines for the application of the composite supply in view of VAT regulations. Both taxable persons as well as tax authorities use the CJEU decisions as a reference when trying to use a single VAT rate to different supply events. The choice of taxation is often driven by the state policy – in the case of tax authorities, or individual preferences and expectations – in the case of businesses (e.g. no tax deduction option), while others simply want to optimise their tax burden. This study analyses certain CJEU decisions and shows that all Member States suffer from the issue of non-uniform rules of taxation of all goods/services that a business supplies within a single project. The study also analyses court decisions issued in different legal systems of certain Member States.
The author attempts to demonstrate that the composite supply definition could be set on the domestic level insofar as it remains compliant with the line of CJEU decisions. Today, the Community regulations lack such definition that the respective Member States could implement themselves. None of the other Member States has decided to draw such definition and the Polish parliament could set the benchmark for them or for the European Commission to follow up when recommending changes to the community-level VAT regulations. The author has taken this opportunity and formulated himself the definitions of composite supply as well as principal supply. The recommended definitions are neither overly broad (to prevent contradicting decisions in the future) nor too casuistic (to ensure their relevance in the changing technology and environment). Drawing from experience, the author took into consideration also the principle of separate taxation of each service/good according to VAT regulations, with composite supply treated rather as an exemption from that principle
Islamic cemetery on Kom el-Dikka in Egyptian Alexandria: a reflection of change
No full textArcheologia islamu, w przeszłości funkcjonująca na obrzeżach świata nauki, do dziś pozostaje nie w pełni ukształtowaną dziedziną. W pracach terenowych prowadzonych pod tym szyldem z reguły starannie omijano szczątki ludzkie, jako najbardziej kłopotliwe zarówno w oczach kierujących eksploracją jak i miejscowych władz. Chlubnym wyjątkiem w tym zakresie są badania na Kom el-Dikka w egipskiej Aleksandrii. Nad zabudowaniami antycznymi, będącymi głównym celem prac prowadzonych tu systematycznie przez misję Polsko-Egipską od lat 1960-tych, natrafiono na nawarstwienia rozległej nekropoli muzułmańskiej. Jej staranna eksploracja i konsekwentna analiza wydobytych szkieletów pozwoliły na pozyskanie zbioru danych osteologicznych, unikalnego w skali światowej.
Jako wynik podejmowanych wysiłków opublikowano wiele raportów i analiz cząstkowych. Drukiem ukazały się też dwie syntezy autorstwa Elżbiety Promińskiej analizujące kolejno wiek w chwili śmierci (1972) i wzrost pochowanych (1985). Postępy w pracach na stanowisku i ewolucja metod w osteologii, do których doszło od lat 1980-tych, skłaniały do ponownego przyjrzenia się ludności muzułmańskiej Aleksandrii z perspektywy nekropoli na Kom el-Dikka.
Wiarygodna analiza zmian zachodzących w dobrostanie populacji na gruncie bioarcheologicznym wymagała, by w pierwszej kolejności zająć się ponowną oceną podziału nekropoli na fazy chronologiczne. W jej wyniku obowiązujący dotąd model trójfazowy został zakwestionowany na rzecz podziału dwufazowego. W świetle dostępnych danych uznano go za najlepiej odzwierciedlający aktywność funeralną na stanowisku. Ponownie przyjrzano się też datowaniu wyróżnionych faz generalnych, uzyskując z grubsza zakreślone dwa okresy, w których dokonywano pochówków w tym miejscu:
– Nekropola Dolna – wieki IX i X,
– Nekropola Górna – wieki XI i XII.
Stworzono zbiór obejmujący niemal 2000 grobów oraz dane pomiarowe i obserwacje kości ponad 2500 osobników. Z tej liczby 710 szkieletów zostało przebadanych osobiście przez autora, pozostałe były studiowane sukcesywnie od 1962 przez czterech osteologów pracujących uprzednio na stanowisku.
Z pomocą bazy danych możliwa okazała się ponowna analiza rozwarstwienia chronologicznego nekropoli. Pozwoliła ona także na ocenę zmian jakim podlegać mogła ludność muzułmańskiej Aleksandrii na przestrzeni wieków objętych datowaniem cmentarza. W ich świetle Nekropola Górna była najprawdopodobniej świadkiem wyraźnego wzrostu liczby mieszkańców miasta pod rządami Fatymidów. Proste, głównie pojedyncze, rzadko rozsiane kamienne groby Nekropoli Dolnej w fazie późniejszej ewoluowały w dużo staranniej wykonane, gęsto ułożone grobowce „rodzinne”.
Dane osteologiczne wskazują, że w tym czasie warunki życia muzułmanów zamieszkujących Aleksandrię najprawdopodobniej uległy poprawie. Znalazło to przede wszystkim odbicie w średnim przyżyciowym wzroście mężczyzn, dużo mniej wyraźnie odciskając się na wzroście kobiet. Pozostałe charakterystyki, które poddano ocenie w ramach rozprawy w nadziei uzyskania wglądu w jakość życia pochowanych na Kom el-Dikka, takie jak: wiek w chwili śmierci, próchnica zębowa, hipoplazja szkliwa i cribra orbitalia można interpretować jako wspierające tezę o ogólnie pozytywnym kierunku tych przemian. Wyjątkiem w tym ogólnie dość jednoznacznym obrazie są zmiany obserwowane w przypadku wieku w chwili śmierci kobiet. Odnotowane częstości wskazują, że w czasach Nekropoli Górnej - w stosunku do fazy wcześniejszej - ich dobrostan w wieku rozrodczym obniżył się, podczas gdy dla tych, które dożyły lat późniejszych, warunki w jakich przyszło im funkcjonować ulegały najprawdopodobniej poprawie.
Zauważono także anomalie w proporcjach płci pochowanych w grobach skrzyniowych Nekropoli Dolnej. W konstrukcjach kamiennych przeważały szkielety męskie, podczas gdy liczba pochowanych różnej płci w grobach ziemnych tej fazy była w przybliżeniu jednakowa. W przypadku Nekropoli Górnej w obu kategoriach proporcje płci wyniosły 1:1.The archaeology of Islam in the medieval Mediterranean is still an emerging field of study today. Human remains from Islamic cemeteries from this time period are rarely studied and archaeological sites like Kom el-Dikka in Alexandria are an exception. The uppermost strata on the site comprised a medieval Muslim necropolis that had to be excavated before the Polish–Egyptian Archaeological and Restoration Mission from the Polish Centre of Mediterranean Archaeology University of Warsaw, working since the 1960s, could continue with the exploration of the late antique remains. The cemetery strata were studied thoroughly and the skeletal data presented in synthetic publications by Elżbieta Promińska in 1972 and again in 1985. The progress with excavations made since that time, in terms of the scope of the excavations as well as the application of the bioarchaeological method, has brought in new data, allowing the burial ground to be studied from different angles and calling for new analysis. The synthesis that follows is intended to fill this gap.
This dissertation explores the widely accepted division of the necropolis at Kom el-Dikka into three general chronological phases and suggests a two-phase division as best fitting the available body of osteological data and archaeological evidence. The idea of cultural continuity as reflected in the form of the graves is the most convincing argument for such a two-phase division, along with the epigraphic evidence of funerary stelae containing dated inscriptions.
A re-evaluation of the dating of the phases has given two periods of burial activity at the site, roughly dated as:
Lower Necropolis – 9th–10th centuries,
Upper Necropolis – 11th–12th centuries.
Selected data on the graves and human remains were collected and supplemented with information on the spatial relations within the cemetery, which led to a re-evaluation of the phasing and dating of the cemetery. The dataset that forms the basis of the study emerged from analyses of skeletal remains of over 2,500 individuals excavated to date. Of this number, 710 human skeletons were examined by the author, the rest of the remains were analysed by four other osteologists working on site since 1962. The data was supplemented with an archaeological review of almost 2,000 grave units to shed light on the changes occurring in early Islamic Alexandria.
Compare to the Lower Necropolis, the Upper Necropolis was witness most likely to considerable population growth under the rule of the Fatimids. The simple graves of the Lower Necropolis, comprising mostly single, sparsely laid out stone tombs, evolved into more elaborate, densely packed “family” tombs of the later phase, hosting in each grave, as a rule, multiple burials.
The osteological evidence suggests that the living conditions of the Muslim inhabitants of the city improved with time. This is reflected mainly in the increase of the mean reconstructed stature of men, more subtly attested for women. Moreover, all the other conditions evaluated with the objective of assessing the quality of life of the population, such as age-at-death, dental caries, dental enamel hypoplasia and cribra orbitalia may be seen as supporting this shift. Changes observed in the age-at-death frequencies of women are exceptional and not so unambiguous in this respect. The well-being of women as attested by age frequencies deteriorated for those at the reproductive age, but improved for those that reached a more advanced age.
Anomalies regarding the sex ratio in the box graves of the Lower Necropolis were also observed. Men were more often buried inside such stone structures than women. At the same time, the sex ratio for simple pit graves of this phase was even. The same was true for the whole Upper Necropolis
Morze i połów pereł w języku i kulturze Emiratu Kataru. Studia nad dialektem katarskim języka arabskiego
No full textPrzedmiotem rozprawy jest zebranie i opisanie słownictwa marynistycznego, w szczególności związanego z morzem i tradycją połowu pereł, we współczesnej mowie mieszkańców Kataru. Jest to zatem rozprawa z zakresu dialektologii języka arabskiego, wpisująca się także w nurt prac leksykograficznych
Hebrew Literary Periodicals as a Representation of Literary Life in Interwar Poland
No full textHebrajskie czasopisma literackie jako reprezentacja hebrajskiego życia literackiego w Polsce międzywojenne
WPŁATA, PODZIAŁ I WYPŁATA ŚRODKÓW Z OTWARTEGO FUNDUSZU EMERYTALNEGO
Get PDFNiniejsza rozprawa stanowi pogłębioną analizę prawnych i praktycznych aspektów funkcjonowania OFE w zakresie wpłaty, wypłaty i podziału środków. Zagadnienia te mają niezwykle istotne znaczenie dla systemu emerytalnego, praktyki prawa, a także interesów ubezpieczonych.
W pierwszym rozdziale zostały omówione prawne aspekty związane z wpłatą środków do OFE, czyli przede wszystkim zagadnienia związane z powstaniem tytułu do ubezpieczenia emerytalnego, a także w konsekwencji z rozpoczęciem odprowadzania składki emerytalnej przez ubezpieczonego. Przedmiotem rozważań są przede wszystkim składki emerytalne wpłacane do OFE, pochodzące lub powiązane z środkami publicznymi, które wydają się być szczególnie interesujące. Omawianie poszczególnych zagadnień bazuje na tekście aktów prawnych, a także problemach pojawiających się na gruncie stosowania ich postanowień. W celu zaprezentowania zagadnienia zostały przeanalizowane trzy przykładowe tytuły ubezpieczenia w których składka emerytalna odprowadzana jest z środków publicznych metodą socjalną. Rozważania te posłużyły do sformułowania bardziej ogólnych wniosków.
W rozdziale drugim zaprezentowane zostały zagadnienia związane z operacjami finansowymi na rachunku członka OFE. Kolejno zostały omówione zagadnienia praktyczne związane z rozwodem, śmiercią, dziedziczeniem i wynikającymi z tych zdarzeń transferami środków członka OFE. W celu dokładnej analizy zagadnienia, oprócz regulacji aktów prawnych zostały zaprezentowane praktyczne problemy wynikające z trudności interpretacyjnych. Zagadnienia przedstawione przez autora w tej części pracy, wynikają głównie z przeprowadzonych badań w dwóch działających na polskim rynku OFE, a także kontaktów z Komisją Nadzoru Finansowego. W II rozdziale niniejszego opracowania, wielokrotnie zostały wskazane niejasności wynikające z niejednoznacznych przepisów regulujących daną materię, a także propozycje w zakresie proponowanej praktyki OFE w danych sytuacjach. Rozdział ten został wzbogacony o liczne tabele, które pozwolą czytelnikowi lepiej zrozumieć omawiane zagadnienie.
W rozdziale trzecim przedstawione zostały poszczególne zagadnienia związane z wypłatą środków z OFE. Kolejno zostały zaprezentowane regulacje dotyczące tzw. suwaka bezpieczeństwa, okresowej emerytury kapitałowej, a także przekazania środków z OFE na dochody budżetu państwa. Każdy podrozdział został zakończony rozważaniami na temat celowości danej instytucji.
Praca została oparta przede wszystkim na obowiązujących przepisach prawnych, a także licznych opracowaniach i literaturze specjalistycznej. Rozprawa została wzbogacona zestawieniami i wykresami, w większości przygotowanymi w oparciu o zebrane przez autora dane. Wykorzystane zostały dokumenty, dane i opracowania Banku Światowego, rządu Rzeczpospolitej Polskiej, Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Komisji Nadzoru Finansowego i jej poprzedniczek, a także badania przeprowadzone w dwóch dużych działających na polskim rynku OFE, a także informacje zebrane podczas szkoleń CEDUR praktyków prawa zajmujących się prezentowaną materią. Metoda badań, przyjęta w pracy jako podstawowa, to metoda dogmatyczno- prawna obowiązujących przepisów i zasad prawnych, jedynie w mniejszym zakresie wykorzystana zostanie metoda porównawczo prawna, a także historyczno - prawna. W przeważającej mierze poza zakresem rozważań autora pozostaną zagadnienia związane z konstytucyjnością, a także ekonomiczną zasadnością OFE, które zostały omówione w literaturze prawniczej i ekonomicznej
Vilnian Horodnictwo and its Jurydyka in the 17th Century
No full textRozprawa składa się z przedmowy, wstępu (w którym przedstawiony został stan badań, baza źródłowa, metodologia i struktura pracy) oraz z trzech rozdziałów. W pierwszym, dotyczącym urzędu horodnictwa, zarysowano jego ogólne dzieje i specyfikę, a także problematykę historii i kompetencji urzędu horodnictwa wileńskiego oraz relacji między tamtejszym horodnictwem a derewnictwem. Zaprezentowane zostały również zagadnienia finansów urzędu oraz informacje o kolejnych horodniczych wileńskich.Rozdział II poświęcony został jurydyce horodnictwa wileńskiego. Punkt wyjścia stanowi definicja i ogólna charakterystyka jurydyk w Rzeczypospolitej Obojga Narodów oraz dane dotyczące jurydyk wileńskich. Następnie omówiono nazwę, genezę i topografię jurydyki horodnictwa wileńskiego oraz wygląd i funkcje Domu Horodniczego. Oddzielne podrozdziały poświęcono działalności sądu jurydyki (w tym praktyce stosowania prawa) oraz jej personelowi (głównie podhorodniczym).Ostatni, III rozdział dotyczy jurydyczan horodnictwa wileńskiego. Zaprezentowana została w nim ogólna charakterystyka tej społeczności, jej życie religijne, sytuacja materialna, a także konflikty. Przybliżono również biografie dwojga jurydyczan: Barbary Ławrynowej Dauborowej i Wilhelma Polla. Zasadniczą część pracy zamyka zakończenie zawierające wnioski płynące z analizy zgromadzonych materiałów, a dalej zamieszczono: aneks, wykazy zestawień, tabel, wykresów, planów, ilustracji, fotografii, tablic i aneksów, a także bibliografię.Praca wypełnia lukę w historiografii nowożytnego Wilna, przybliżając temat rozpoznany dotychczas w niewielkim stopniu. W rozprawie podjęto próbę przedstawienia tytułowej problematyki z różnych punktów widzenia, stąd też stanowi ona wkład w rozwój kilku dziedzin badań historycznych, takich jak historia społeczna i gospodarcza, historia religijności oraz prawa i administracji.Wilno rozumiane jest w niniejszej pracy nie jako miasto sensu stricto, lecz jako aglomeracja, składająca się z jednostek o różnym statusie prawnym. Jurydyka horodnictwa wileńskiego wykazywała pewną swoistość, lecz jednocześnie stanowiła nieodłączną część tego złożonego organizmu. Jurydyczanie utrzymywali np. więzi rodzinne, towarzyskie, wyznaniowe i zawodowe z mieszkańcami innych jurysdykcji, niniejsza praca pozwala zatem zbudować pełniejszy obraz dziejów Wilna.The dissertation consists of the preface, introduction (in which state of research, sources, methodology, and structure of the work are presented), and three chapters. The first chapter covers the definition, history, and competencies of the office of horodniczy (castle supervisor) in the Grand Duchy of Lithuania in general, and particularly in its capital city. The relations between horodnictwo (the office of horodniczy) and derewnictwo (the office of wood supervisor) in the city of Vilnius are also analysed.Chapter 2 is dedicated to the jurydyka (the legal and territorial entity subordinate to Vilnian horodnictwo). It begins with a definition and general profile of jurydyki (plural form of jurydyka) in the Polish-Lithuanian Commonwealth and some remarks concerning the jurydyki in Vilnius. The name, origins, and topography of the jurydyka of Vilnian horodnictwo, as well as the appearance and functions of the House of Horodniczy are then discussed. Separate subsections are dedicated to describing the activity of the court of the jurydyka, including the practical implementation of the law, and to describing the staff of the jurydyka (mainly podhorodniczy, the deputy horodniczy).Chapter 3, the last chapter, concerns the inhabitants of Vilnian horodnictwo jurydyka. The general profile of the community, its religious life, material status, as well as conflicts are presented. The biographies of two inhabitants, Barbara Ławrynowa Dauborowa and Wilhelm Poll, are described in detail. The essential part of the work is closed with an overview which contains the conclusions based on analysis of the collected source material. Following this, an appendix, the list of listings, tables, graphs, plans, pictures, photographs, and appendices that were used as references in this work, and bibliography are provided.The work fills a gap in the historiography of Early Modern Vilnius by casting light on the topic of horodnictwo and its jurydyka, which has been poorly recognized thus far. In the dissertation, an attempt is made to present issues from different points of view, thus it contributes to the development of several fields of historical research, such as social and economic history, as well as the history of religious life, law, and administration.In the presented work, Vilnius is understood not as a city in the strict sense, but as an agglomeration consisting of units of different legal status. The jurydyka of Vilnian horodnictwo was a specific but inherent part of this complex agglomeration. The inhabitants of the jurydyka maintained family, social, confessional, and professional relationships with the residents of other jurisdictions, thus the presented work makes it possible to gain a more complete and coherent view of the history of the capital city of the Grand Duchy of Lithuania
Preparation, electrochemical and catalytic characterization of hybrid systems poly(1,8-diaminocarbazole) – noble metal nanoparticles
No full textNanocząstki metali budzą ogromne zainteresowanie badaczy ze względu na swoje wyjątkowe właściwości fizykochemiczne uwarunkowane ich rozmiarem. Wykorzystywane jako katalizatory procesów chemicznych mogą znacznie zwiększać ich szybkość, selektywność,
a także wydajność, minimalizując jednocześnie ilość produktów ubocznych. Wzmożona aktywność katalityczna materiałów o rozmiarach miliardowych części metra jest wynikiem dużego stosunku ich powierzchni do objętości, co jednocześnie skutkuje bardzo dużą energią powierzchniową, a w rezultacie tendencją nanocząstek do samorzutnej agregacji. Konsekwencją tego procesu jest zazwyczaj znaczne ograniczenie lub nawet całkowity zanik wyjątkowych właściwości tych obiektów. Zastosowanie nanocząstek metalicznych w procesach katalitycznych w fazie objętościowej może także przysparzać trudności z mechanicznym wydzieleniem ich z mieszaniny poreakcyjnej. Opisanych problemów można uniknąć poprzez unieruchomienie nanocząstek na odpowiednich nośnikach. W szczególności, zasadność wykorzystania odpowiednich matryc, na których katalizator metaliczny będzie efektywnie unieruchamiany dotyczy wykorzystania nanocząstek w urządzeniach takich jak ogniwa paliwowe. Obecnie prowadzone badania w tej dziedzinie koncentrują się na opracowaniu metod wytwarzania układów o zwiększonej aktywności elektrokatalitycznej oraz wydłużonym czasie efektywnego działania przy jednocześnie jak najniższej zawartości składnika metalicznego, co podyktowane jest względami ekonomicznymi.
Zastosowanie polimeru przewodzącego jako składnika organiczno-nieorganicznych układów hybrydowych niesie ze sobą szereg potencjalnych korzyści. Unieruchomienie nanocząstek metalicznych w matrycy polimerowej zapewnia doskonałą stabilizację steryczną zapobiegającą ich agregacji, co możliwe jest dzięki oddziaływaniom heteroatomów obecnych w łańcuchu polimerowym z powierzchnią nanocząstek. Szczególne znaczenie w aspekcie aplikacyjnego wykorzystania układów hybrydowych ma zwiększenie powierzchni aktywnej nanocząstek, jaka dostępna jest dla substratów katalizowanych reakcji, co wynika z dużego rozproszenia tego materiału w matrycy polimerowej.
Badania przedstawione w pracy doktorskiej dotyczą wykorzystania cienkiej warstwy poli(1,8-diaminokarbazolu), (PDACz) w syntezie układów hybrydowych zawierających nanocząstki metalu oraz możliwości potencjalnego zastosowania uzyskanych kompozytów w katalizie i elektrokatalizie. PDACz jest polimerem przewodzącym, który łączy w sobie cechy polikarbazolu i amin aromatycznych. Obecność wolnych grup aminowych w strukturze jego monomeru skutkuje zmniejszeniem potencjału utlenienia w stosunku do karbazolu, aktywuje monomer w środowisku wodnym, a także jest niezwykle istotna z punktu widzenia dalszej funkcjonalizacji polimeru. Dzięki tym korzystnym właściwościom możliwe było wytworzenie na jego bazie kilku układów hybrydowych o dużym potencjale aplikacyjnym. Odpowiednio duża różnica między wartością potencjału redoks PDACz a potencjałem równowagowym par Ag/Ag+, Au/AuCl4- oraz Pt/PtCl62- umożliwiła zajście samorzutnych reakcji między polimerem a jonami srebra, złota i platyny, prowadzących do utlenienia polimeru z jednoczesną redukcją tych jonów do postaci nanocząstek metalicznych.
W przypadku układu Ag/Ag+ wspomniana reakcja była podstawą procesu usuwania jonów srebra z ich wodnego roztworu. Procedura, jaką zaproponowano w pracy może być także wykorzystana do usuwania jonów innych metali, co jest szczególnie interesujące z punktu widzenia ochrony środowiska. W toku badań opisanych w pracy wykazano, że zsyntezowana elektrochemicznie warstwa poli(1,8-diaminokarbazolu) stanowi efektywną matrycę do usuwania jonów metali z roztworów wodnych, a jony te mogą zostać następnie odzyskane z warstwy polimerowej dzięki zastosowaniu prostych metod elektrochemicznych. Dzięki wykorzystaniu w badaniach elektrochemicznej mikrowagi kwarcowej (EQCM)możliwe było przeprowadzenie ilościowej analizy procesu. Wyznaczona pojemność sorpcyjna PDACz, określająca masę srebra jaka może zostać usunięta z roztworu z wykorzystaniem 1 grama cienkiej warstwy polimeru, jest porównywalna do tej, jaką wykazują polianilina (PANI) i polipirol (PPy) w formie proszku. Ponadto wykazano, że ta sama warstwa PDACz może zostać wykorzystana do tego celu wielokrotnie, co dodatkowo wpływa na pozytywną ocenę jej przydatności w tym obszarze. Kontakt PDACz z jonami AuCl4- skutkuje nie tylko osadzeniem się metalicznego złota na powierzchni polimeru w wyniku samorzutnej reakcji redoks, ale także wnikaniem jonów prekursora nanocząstek do wnętrza matrycy. Jest to możliwe dzięki obecności dodatniego ładunku wygenerowanych w procesie utlenienia rodnikokationów. Szczególnie istotny jest także fakt obecności w łańcuchu PDACz grup aminowych, które w środowisku kwasowym ulegają protonowaniu. W wyniku chemicznej bądź elektrochemicznej redukcji przeciwjonów AuCl4- kompensujących dodatni ładunek matrycy polimerowej możliwa jest synteza nanocząstek metalu w jej objętości.
Kontakt układu hybrydowego bazującego na PDACz, zawierającego nanocząstki Au unieruchomione w warstwie, z roztworem H2PtCl6, także skutkuje utlenieniem polimeru oraz protonowaniem grup aminowych w jego strukturze, dzięki czemu jony kolejnego prekursora mogą dotrzeć do tych samych miejsc w PDACz, do których wcześniej dotarły jony AuCl4-. W pracy wykazano, że dzięki wspomnianym właściwościom PDACz możliwe jest nie tylko bezprądowe wytworzenie nanocząstek składających się z atomów jednego metalu, ale także synteza struktur bimetalicznych, które również będą równomiernie rozproszone wewnątrz matrycy.
Z ekonomicznego punktu widzenia niezwykle istotny jest fakt, że roztwór prekursora nanocząstek, może być wielokrotnie wykorzystywany do kolejnych syntez, a dodatkowe odczynniki pełniące funkcję stabilizatora nie są wymagane. Powoduje to obniżenie kosztów preparatyki układu, sprawiając jednocześnie, że zaproponowana metoda syntezy jest jedną z bardziej przyjaznych środowisku naturalnemu. Ilość katalizatora metalicznego (Au lub Au-Pt) wytwarzanego wewnątrz warstwy może być z powodzeniem kontrolowana na etapie elektrosyntezy PDACz, poprzez monitorowanie ilości osadzanego polimeru, a także poprzez liczbę etapów polegających na wprowadzeniu do warstwy PDACz jonów prekursora, a następnie ich redukcji.
Właściwości katalityczne nanocząstek Au unieruchomionych w PDACz zostały potwierdzone na przykładzie modelowej reakcji, jaką jest redukcja 4-nitrofenolu do 4-aminofenolu za pomocą NaBH4. Jej postęp śledzony był z wykorzystaniem spektroskopii UV-Vis. Przeprowadzone eksperymenty umożliwiły wyznaczenie parametrów kinetycznych tego procesu.
Układy PDACz/Au-Pt zastosowano natomiast w procesie elektrochemicznego utleniania kwasu mrówkowego wykazując, że odpowiednio dobrana metodyka wytwarzania nanocząstek prowadzi do powstania bardzo efektywnego katalizatora, którego aktywność katalityczna przewyższa układy aktualnie proponowane w literaturze. Zaproponowano dwa warianty syntezy nanocząstek bimetalicznych bezbośrednio w objętości polimeru – metodę sekwencyjną, zgodnie z którą redukcja jonów każdego prekursora, AuCl4- oraz PtCl62- następuje podczas niezależnych procesów, oraz metodę równoległej redukcji, w przypadku której PDACz znajdował się
w kontakcie z mieszaniną obu prekursorów. Układy wytworzone z wykorzystaniem pierwszej
z wymienionych metod posiadały zdecydowanie lepsze właściwości elektrokatalityczne. Badania mikroskopowe wykazały, iż metoda sekwencyjna prowadzi do wytworzenia układu bimetalicznego, w którym rdzeń Au o rozmiarach ok. 5-6 nm jest otoczony nanocząstkami Pt o rozmiarach poniżej 2 nm. Wyznaczenie stosunku atomowego Au:Pt metodami spektroskopowymi oraz oszacowanie masy osadzonych metali pozwoliło na określenie aktywności katalitycznej w przeliczeniu na 1 mg katalizatora