Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Polish Military Portrait of the Saxon Period
No full textPolski portret wojskowy epoki saskiej, poza kilkoma wyjątkami pozostawał do tej pory poza głównym nurtem zainteresowań naukowych, a jeśli już, to jego ocena była ujmowana jedynie z perspektywy wartości estetycznej, co w żadnym razie nie stanowi jedynej miary jego jakości. Natomiast poddany analizie munduroznawczej i mundurologicznej, przy jednoczesnym uwzględnieniu dotychczasowego stanu badań z zakresu historii sztuki, ukazał swoje dodatkowe walory.
By spełnić zakładane cele rozprawy, przyjęto metodę badań opartą na trzystopniowej analizie, najpierw na poziomie opisu preikonograficznego w katalogu portretów, wydobywającego elementy konstytutywne ubioru i munduru wojskowego (Rozdz. X). Kolejny etap to analiza munduroznawcza ubiorów i mundurów z uwzględnieniem powyższego podziału (Rozdz. III – V), służąca za punkt wyjścia dla interpretacji treści ideowych i symboliki zarówno portretów, jak i mundurów, zbroi oraz galerii rodowych (Rozdz. VI). W pozostałych częściach zawarto materiały pomocnicze: strukturę organizacyjną wojsk Rzeczypospolitej w latach: 1697 – 1763 (Rozdz. II), słownik terminologii z munduroznawstwa i bronioznawstwa (Rozdz. IX), ilustracje porównawcze (Rozdz. XI.1) i rekonstrukcje rysunkowe (Rozdz. XI.2). W efekcie zgromadzona ikonografia utworzyła chronologiczną sekwencję ewolucji mundurów, jednak, co najważniejsze to to, że źródła pozwoliły ujawnić zasadnicze etapy i kierunki zmian w obydwóch autoramentach. I tak w husarii i jeździe pancernej występowanie zbroi i pancerzy kolczych notuje się najpóźniej po lata czterdzieste, a ich zanik pokrywa się z pojawieniem się mundurów. Z kolei zestawiając przedstawienia mundurów autoramentu cudzoziemskiego widać na nich proces kształtowania się oznak służby, rang i stopni, które coraz konsekwentniej umieszczano bezpośrednio na substracie ubraniowym.Poza krojem jest to druga najbardziej wyraźna cecha odróżniająca te mundury od autoramentu narodowego, gdzie opierano się głównie na oznakach nie związanych z samym mundurem. Porównując je z późniejszymi, stało się oczywistym, że to właśnie ówcześnie wypracowany system w następnych okresach jedynie aktualizowano, dostosowując go do kolejnych wymogów organizacyjnych wojska. Innymi słowy, w analizowanym okresie mundur stał się wyrazistym komunikatem wizualnym klasyfikującym żołnierza i zaczął się zdecydowanie odróżniać od odzieży cywilnej i ubioru wojskowego z „epoki przed mundurowej”, pomimo że ulegał stałym wpływom męskiej mody. Stał się instrumentem propagandowym w służbie kodyfikatora, chociaż wyrażał różne treści, w zależności od autoramentu.
Niemniej materiał zebrany w niniejszej rozprawie nie wyczerpuje do końca problematyki, która winna być kontynuowana w kilku zakresach. Niewątpliwie należy bliżej przyjrzeć się jednostkowemu mundurowi władcy jako zwierzchnika sił zbrojnych, a w dalszej kolejności można by również odnieść się do niektórych kwestii propagandy związanej z nowym modelem władzy. Trudno też nie dostrzec korelacji portretu wojskowego z problemem dychotomii intelektu i uczuć, a w konsekwencji przeciwstawienia sobie człowieka „słusznie dumnego” i homeryckiego wojownika. Natomiast chcąc przyjrzeć się bliżej samym mundurom i wyglądowi żołnierzy z tego okresu, należy zainteresować się przedstawieniami kampamentów z lat: 1730 - 1744, podobnie jak innymi obrazami batalistycznymi i historycznymi. Odkrywczym zagadnieniem mogą stać się też zarejestrowane zmiany mundurowe w autoramencie cudzoziemskim, w okresie między latami około: 1763 – 1775. Nowych treści można się również spodziewać po jednostkowych studiach nad portretami w zbrojach, obojętnie w częściowych, czy pełnych garniturach. Następną, tu z konieczności potraktowaną dość powierzchownie jest problematyka relacji między jeźdźcem a wierzchowcem w sztuce XVIII wieku.Polish military portraits of the first half of the 18th. Century haven’t arroused researchers’ interest, so far (only when last two decades). Except a few examples of pictures, they were left beyond the main trend of academic interests, or they were undergone examinations only in respect esthetic values, what wasn’t the only measure of their quality. However, if they are subjected to uniformological examinations, they can appear themselves additional values as the scientific sources.
To fulfill the assumed aims in the doctoral thesis, there was accepted a research method allowed to perform the analysis in three steps, first on the preiconographic description level contained in the catalogue of portraits (Chapter X). The next stage is the analysis of the pictures’ substance (Chapters: III – V), as a point of issue for further interpretation (Chapter VI). Moreover, the other parts contain subsidiary materials, first of all the presentation of the organizational structure of Rzeczpospolita’s armies in the 1697 – 1763 (Chapter II). Beside it, there are enclosed supplemental illustrations (Chapter XI.1), as well as drawings (Chapter XI.2). Finaly, to help understand the military terminology, there is annexed a dictionary.
In the results, the collected iconography composed a chronological sequence of evolution of the uniforms, what could often verificate hitherto findings. Nevertheless, in the first place the sources let to show fundamental stages of modifications of the soldiers’ appearance of both contingents. On the other hand, there’s possibility to ascertain a few new data. The pictures show that in Polish contingent, the scale-armour and chain mail were being replaced by uniforms in the forties of the 18th. Century. Next, the uniforms of the western model’s contingent show distinct development of the military service rank insygnia in those years. Since 1732 the insignia have been worn as special embroiders and hems directly on the uniforms, what, beside the cut, made the main difference between those uniforms and Polish style ones. Moreover, that particulary system was only gradually modified in next periods.
In other words, already in that period the uniforms started to differ significantly from civilian clothes, and to become distinct visual denotation, grading a soldier in the military hierarchy and designate his social status. Uniforms’ symbolism was aimed at both, other soldiers, as well as receivers from beyond the army – civilians. So, it means that they were treated as a propaganda implement.
Nevertheless the sources collected in this place doesn’t exhaust all subjects. The researches should be continued in a few courses of action for the future, to bring wider knowledge about rules of wearing uniforms, as well as about principles applying to they as visual messages (for example the monarchy’s one when he appeared himself as the superior military commander). Increasing studies of it’s social perception undoubtedly will reveal some new matters referring to the propaganda related to the new king’s authority model. Next, it’s difficult to omit the correlation between military portraits and twofold attitudes of mind, patterned by the ancient Homeric warrior and the Aristotelian „duly proud” human. On the other hand, a close analysis of representations of military camps and trainings in 1730 – 1744, like other battle-pieces can stay an impressive problem, just as the noticed changes in appearance in the years: 1763 – 1775. New contents can be expected in portraits of persons in suits of armor, too. And finally, the problems connected with relations between horseman and his steed is worthy of closer notice.
But all of these themes need a necessity of undertaking interdisciplinary searches like in sociology or psychology
Moduł kulturowy i jego rozwój w nauczaniu języka angielskiego do celów specjalistycznych. Badania dotyczące kursów angielszczyzny wojskowej w polskich szkołach wyższych.
No full textThe purpose of the dissertation is to develop and analyse a culture module which could be implemented in ESP programmes at tertiary-level military academies in Poland. By enriching the teaching process, giving meaningful content to language lessons, and providing opportunities for the development of core linguistic skills and competences the culture module may significantly contribute to the effectiveness of the ESP programmes.
The theoretical part of the dissertation begins with a presentation of the concept of the ESP approach. This is followed by an introduction of the concept of culture with reference to language. The author shows how to integrate the two so that the outcome facilitates the teaching and learning processes. The initial aim is to review existing definitions of culture as well as its perceived role in language teaching and learning to pave the way for a better understanding of the nature of culture dimension in ESP. A two-dimensional model is then developed. It comprises the content dimension, which echoes the traditional views of culture, and the dimension of languaculture, which stresses the infusion of language and culture. Subsequently, key concepts regarding English language training for the military are outlined and analysed.
The research project of the dissertation is based on an action-oriented research model comprising two main stages: the preliminary study and the research proper, which were conducted in three action research cycles. The project uses the triangular approach to data collection including three groups of informants: ESP teachers working in military schools in Poland (as course designers), officer cadets studying in military schools in Poland (as course participants), Polish Army officers professionally active and working in different branches of the Polish Army (as potential stakeholders).
The aim of the research project is to design, implement, and evaluate a thorough needs analysis with reference to the nature of the culture dimension that should be included in ESP programmes of tertiary-level military courses in Poland. Secondly, the author intends not only to examine the discourse community’s needs but also to evaluate the existing ESP programmes at tertiary-level Military Schools in Poland. The research tools include a questionnaire and a semi-structured interview, which serve as a basis for the quantitative and qualitative analyses. The results are statistically analysed, presented, and interpreted in order to ensure the validity of the study.Przedmiotem rozprawy jest analiza i rozwój modułu kulturowego w ramach nauczania języka angielskiego do celów specjalistycznych na wyższych uczelniach wojskowych w Polsce.
Część teoretyczna pracy poświęcona jest przedstawieniu podstawowych zagadnień związanych z nauczaniem języka angielskiego do celów specjalistycznych oraz wprowadzenia pojęć dotyczących kultury i jej roli w procesie dydaktycznym nauczania języka angielskiego. Przedstawiona dyskusja ma na celu krytyczną analizę istniejących przekonań, w celu zdefiniowania wymiaru kulturowego, który mógłby zostać implementowany do istniejącego modelu funkcjonującego w ramach nauczania języka angielskiego do celów specjalistycznych. Autor przedstawia analizę istniejących definicji i ich ocenę pod kątem skuteczności i efektywności w nauczaniu języka obcego oraz podnoszeniu zarówno praktycznych kompetencji językowych jak i kształtowania umiejętności społecznych oraz postaw interkulturowych. Na cel teoretyczny składa się również analiza procesu dydaktycznego, który funkcjonuje obecnie w ramach nauczania języka angielskiego do celów specjalistycznych na wyższych uczelniach i ocena, w jaki sposób treści kulturowe mogą być efektywniej wykorzystywane w procesie nauczania. W efekcie przedstawiane i omawiane są cechy charakterystyczne dla kultury wojskowej oraz analizowana jest jej specyfika w odniesieniu do projektu badawczego. Poprzez analizę rozwoju modułu kulturowego w ramach nauczania języka angielskiego do celów specjalistycznych autor dąży do stworzenia spójnego obrazu, który umożliwi zastosowanie przedstawionego modelu w praktyce.
Część badawcza rozprawy jest prezentacją i analizą badań empirycznych opartych o metodę sondażu diagnostycznego przeprowadzonego wśród studentów-podchorążych, nauczycieli języka angielskiego wyższych uczelni w Polsce oraz oficerów WP. Autor posługuje się zarówno metodologią badań ilościowych, jak i jakościowych w celu dowiedzenia postawionej tezy. Na podstawie zawartych w literaturze przedmiotu zagadnień opisujących problematykę komunikacji międzykulturowej stworzono kwestionariusz ankiety, który posłużył do przeprowadzenia badań pilotażowych dotyczących świadomości interkulturowej oraz stosunku do zagadnień związanych z interkulturowością. W oparciu o wyniki opracowany został dwumodułowy projekt badawczy. Moduł pierwszy jest próbą przeprowadzenia analizy potrzeb wśród podchorążych, nauczycieli akademickich, oraz oficerów WP, w celu stworzenia takiego modułu kulturowego, który mógłby efektywnie funkcjonować w ramach nauczania języka angielskiego do celów specjalistycznych w wyższych szkołach wojskowych w Polsce. Celem modułu drugiego było znalezienie odpowiedzi na pytanie, jaką rolę obecnie odgrywa kultura, jak jest definiowana i wprowadzana do procesu nauczania języka obcego
The Life of Things in Post-War Poland (1944–1949) – their Origins, Practices, Meanings from the Perspective of Cultural Studies
No full textCelem rozprawy doktorskiej „Życie rzeczy w powojennej Polsce (1944–1949) – ich pochodzenie, praktyki, znaczenia w perspektywie kulturoznawczej” jest analiza roli i znaczenia przedmiotów w czasach kryzysu. Był to okres powojennego niedoboru, a zarazem ustanawiania nowego porządku gospodarczego, w którym konsumpcja ograniczała się często do towarów najpotrzebniejszych. Interesuje mnie sposób, w jaki funkcjonowały i w jakiej relacji pozostawały dwie sfery: odgórna związana ze strategiami, polityką i regulacjami na poziomie państwowym oraz ta oddolna obejmująca emocje i taktyki pojedynczych osób.Rozprawa uzupełnia dotychczasowe badania powojennej historii Polski o kulturoznawczą perspektywę, której najważniejszą inspiracją teoretyczną są studia nad kulturą materialną. Ważnym dopełnieniem metodologii studiów nad kulturą materialną są studia nad kulturą wizualną. Zróżnicowane materiały dotyczą również reprezentacji przedmiotów (w filmach, kronikach filmowych, fotografiach, ilustracjach), które traktuję jako często unikalne źródło wiedzy o sposobach funkcjonowania przedmiotów oraz wyobrażeniach na ich temat. Rozprawa składa się z trzech studiów przypadku zorganizowanych wokół trzech kategorii przedmiotów: „znalezionych”, „gościnnych” i „nowych”, które zostały stworzone na podstawie dogłębnej i wyczerpującej kwerendy. Nie są one rozłączne, ale nakładają się na siebie i oświetlają z różnych perspektyw relacje między przedmiotami i podmiotami. Wprowadzają ze sobą również odmienne ramy interpretacyjne, które ukazują ten krótki powojenny okres w całej swej złożoności. Rozprawę otwiera rozdział poświęcony praktyce kulturowej angażującej po wojnie właściwie całe polskie społeczeństwo. Chociaż zarówno źródła słowa „szaber”, jak i samej praktyki „szabrowania” mają korzenie przedwojenne, to czasownik „szabrować” pojawia się po raz pierwszy w polskiej prasie w styczniu 1945 roku w kontekście grabienia mienia w zniszczonej Warszawie, a kilka miesięcy później utożsamiany zaczyna być z podróżami na tak zwane Ziemie Odzyskane. Interesuje mnie proces kształtowania się sposobów rozumienia przejmowania „znalezionych przedmiotów”, gdzie na pierwszy plan wysuwa się kategoria własności – sposoby rozumienia tego, co prywatne i tego, co publiczne – moje i wspólne.W drugim rozdziale przyglądam się niemieckim przedmiotom pochodzącym z Ziem Odzyskanych, których właścicieli gładko usuwa się w powojennym dyskursie, określając je jako „poniemieckie”. Interesuje mnie przede wszystkim doświadczenie przejmowania mebli, ubrań, pościeli, narzędzi kuchennych czy maszyn polowych, któremu chcę się przyjrzeć na podstawie materiałów z konkursu na „Pamiętnik osadników Ziem Odzyskanych”. Pytam między innymi o sposób funkcjonowania (po)niemieckich przedmiotów w polskich rękach. Analizuję sposób w jaki nadawano im nowe znaczenia, jaką rolę pełniły w życiu osadników, a także sposób w jaki powojenne przejęcie przedmiotów było przez nich konceptualizowane w osobistym doświadczeniu.W ostatnim rozdziale badam szeroko rozumiane nowe przedmioty – zarówno pochodzące z zagranicznej pomocy United Nations Relief and Rehabilitation Administration (w latach 1945–1947), jak i projektowane i produkowane w kraju zaraz po wojnie. Z jednej strony interesuje mnie fascynacja przedmiotami pochodzącymi z zagranicy, które kształtowały wyobrażenia o Zachodzie. Z drugiej strony chcę prześledzić dyskurs poświęcony produkcji nowych przedmiotów na przykładzie powstających po wojnie instytucji – Wydziału Ministerstwa Wytwórczości i Sztuki (1945–1947), a następnie Biura Nadzoru Estetyki Produkcji.The aim of the doctoral dissertation The Life of Things in Post-War Poland (1944–1949) – their Origins, Practices, Meanings from the Perspective of Cultural Studies consists in analysing the role and meaning of objects in a time of crisis. The discussed era was a period of post-war shortage of goods and the establishment of a new economic order in which consumption was often reduced to the most indispensable commodities. I am interested in the functioning and relations between two spheres: the top-down sphere, related to strategies, politics and regulations at the state level, and the bottom-up sphere, embracing emotions and tactics of individuals.The dissertation complements the previously conducted research in Polish post-war history by introducing a perspective of cultural studies which derives the most important theoretical inspiration from studies on material culture. An important supplement to the methodology of studies on material culture consists in studies on visual culture. Varied materials also concern the representation of objects (in films, film chronicles, photographs, illustrations), which I treat as an often unique source of knowledge about the functioning of objects and their imagined visions. The dissertation consists of three case studies organised around three categories of “found”, “guest”, and “new” objects, formulated on the basis of in-depth and exhaustive research. The categories are not separate, they mutually overlap and each of them sheds a different light on the relations between objects and subjects. They also introduce frames of interpretation that depict the brief post-war period in all its complexity.The opening chapter of the dissertation is devoted to a cultural practice that engaged virtually the entire Polish society after the war. Although the etymology of the word “szaber” (loot) and the very practice of “szabrowanie” (looting) have pre-war origins, the verb “szabrować” (to loot) appears for the first time in the Polish press in January 1945 in the context of plundering property in ruined Warsaw, and begins to be associated several months later with journeys to the so-called Recovered Territories. I am interested in the process of shaping the manners of understanding the seizing of “found objects”, which foregrounds the category of property – the manners of understanding the private and the public – mine and common.In the second chapter, I examine German objects originating from the Recovered Territories whose owners are seamlessly removed from the post-war discourse, which defines such objects as “post-German”. My main interest concerns the experience of taking over furniture, clothes, bedding, kitchen utensils or agricultural machinery, which I want to examine on the basis of materials from the competition “Memoirs of Settlers in the Recovered Territories”. Amongst other topics, I pose questions about the way in which (post-)German objects functioned in the Polish hands. I analyse the way in which they were given new meanings, the role they played in the lives of settlers and the manner in which settlers conceptualised seizing objects in their personal experience after the war.In the last chapter, I investigate broadly understood new objects – both those provided by foreign aid of the United Nations Relief and Rehabilitation Administration (between 1945 and 1947) as well as those designed and manufactured in the country immediately after the war. On the one hand, I am interested in the fascination for objects originating from abroad that shaped the vision of the West. On the other hand, I want to trace the discourse on the production of new objects on the example of institutions established after the war – Department of the Ministry of Manufacturing and Art (Wydział Ministerstwa Wytwórczości i Sztuki, 1945–1947), and later the Office for the Supervision of the Aesthetics of Production (Biuro Nadzoru Estetyki Produkcji)
The topology of solution spaces of combinatorial problems
No full textGraph homomorphism is a notion almost as simple, notationally and conceptually, as graph coloring, but one that gives a rich mathematical structure, allowing for new fruitful connections with algebra and even topology. For combinatorialists, they are already a classical topic, and while not studied as thoroughly as graph coloring problems, they constitute a fundamental tool for a deeper understanding thereof. For computer scientists, graph homomorphisms express an important class of constraint satisfaction problems, exemplifying many relevant questions and techniques.This thesis presents new applications of topology to graph theory, obtained by studying spaces corresponding to graphs and spaces of homomorphisms between two graphs. First, we consider just the basic topology of the latter space, namely its connected components. That is, we study `recoloring' or `reconfiguration' paths between graph homomorphisms, defined as sequences in which consecutive homomorphism differ at only one vertex. A natural topological necessary condition is formulated, which allows to characterize the paths exactly, to strengthen a previous algorithmic result on finding paths between graph 3-colorings, and to generalize it to homomorphisms into any graph without cycles of length four.We then turn to Hedetniemi's conjecture, a deceptively simple question on the chromatic number of products of graphs, which stands open for more than 50 years. More generally, we consider multiplicative graphs, which are the `prime' elements in the lattice of graphs partially ordered by graph homomorphisms. The connection of these questions with topology is much less conspicuous, but we apply similar techniques as for reconfiguration. A new proof of the multiplicativity is shown for all graphs where it was previously known. Furthermore, all graphs without cycles of length four are similarly shown to be `prime', greatly extending this family.Finally, we show that Hedetniemi's conjecture implies an analogous statement in topology. As the new proofs of multiplicativity show, the underlying principle is based on facts in 1-dimensional topology which do not extend to higher dimensions. Therefore, one may hope to find a counterexample to the topological statement, which would thus immediately refute Hedetniemi's conjecture. On the other hand, this means that a proof in topology should be in principle easier, and could be as easy to extend to graphs as for some of the currently known cases. A partial converse is also given, in fact the topological implication of Hedetniemi's conjecture is shown to be equivalent to another, weaker combinatorial statement. These final results are obtained using a combinatorial construction that is a certain inverse (formally: the right adjoint) to taking the k-th power of a graph (or of its adjacency matrix). The construction turns out to have useful topological properties as well: it preserves the topology corresponding to a graph and refines its geometry, allowing to approximate any continuous map by homomorphisms from such refined graphs. This allows to easily prove the above implication of Hedetniemi's conjecture. It also vastly generalizes a previous result saying that the construction in question preserves the chromatic number when applied to complete graphs.Hopefully, the results will prove to be not only a significant step in a fundamental conjecture, but also a new chapter at the puzzling intersection of combinatorics and algebraic topology. However, the author also hopes this thesis to be an accessible introduction to some of the connections between these two fields. This is certainly made easier by the fact that the methods used rely mostly on elementary definitions from topology, which can be understood without much engrossment, and that concrete, purely combinatorial conclusions follow.Homomorfizm grafów to pojęcie prawie tak proste jak kolorowanie grafów, dające jednak bogatą matematyczną strukturę, która pozwala na nowe, owocne połączenia z algebrą, a nawet topologią. Dla kombinatoryków są już klasycznym zagadnieniem i choć nie tak pieczołowicie badane jak kolorowania, stanowią niemniej fundamentalne narzędzie dla głębszego ich zrozumienia. Dla informatyków zaś homomorfizmy grafów wyrażają ważną klasę problemów spełniania więzów, ilustrując wiele związanych z nimi pytań i technik.Rozprawa przedstawia nowe zastosowania topologii w teorii grafów, otrzymane przez badanie przestrzeni odpowiadających grafom oraz przestrzeni homomorfizmów między dwoma grafami. Na początek rozważana jest topologia tej drugiej w najprostszym wymiarze, to jest spójne jej składowe. Analizuję więc proces przekolorowywania czy rekonfiguracji, czyli ścieżki między homomorfizmami, gdzie kolejne homomorfizmy różnią się na jednym tylko wierzchołku. Sformułowanie naturalnego, topologicznego warunku koniecznego pozwala jednoznacznie scharakteryzować te ścieżki, wzmacniając i uogólniając znany wcześniej algorytm dla znajdowania ścieżek między 3-kolorowaniami do homomorfizmów w dowolny graf bez kwadratów (cykli długości cztery).W dalszej części badam hipotezę Hedetniemiego: pozornie proste pytanie o liczbę chromatyczną produktu grafów, które pozostaje otwarte od ponad 50 lat. Ogólniej, rozważam tzw. grafy multiplikatywne, czyli elementy pierwsze w kracie grafów (częściowo uporządkowanych relacją istnienia homomorfizmu). Związek tych zagadnień z topologią jest mniej łatwy do dostrzeżenia, ale znajduję zastosowanie dla technik podobnych jak dla rekonfiguracji. Pokazuję nowy dowód multiplikatywności dla wszystkich grafów, gdzie była ona dotychczas znana. Ponadto dowodzę, że podobnie wszystkie grafy bez kwadratów są pierwsze, daleko poszerzając tę rodzinę.Na koniec pokazuję, że hipoteza Hedetniemiego implikuje analogiczne stwierdzenie w topologii. Nowe dowody multiplikatywności unaoczniają, że bazują one na faktach o topologii jedno-wymiarowej, które do wyższych wymiarów się nie uogólniają; można więc mieć nadzieję na znalezienie topologicznych kontrprzykładów, które zaprzeczyłyby tym samym hipotezie Hedetniemiego. Z drugiej strony znaczy to, że dowód topologicznego wariantu zasadniczo powinien być prostszy, a dowód taki mógłby się stosunkowo łatwo uogólniać na przypadek grafów, tak jak ma to miejsce w obecnie znanych przypadkach. Dowodzę także, że ten topologiczny wniosek z hipotezy Hedetniemiego jest równoważny innemu, słabszemu stwierdzeniu w kombinatoryce.Te ostatnie wyniki otrzymane są dzięki konstrukcji, która stanowi pewną odwrotność (formalnie: prawe sprzężenie) do operacji brania k-tej potęgi grafu (tj. jego macierzy sąsiedztwa). Konstrukcja ta okazuje się mieć również przydatne własności topologiczne: zachowuje topologię przestrzeni odpowiadającej grafowi, a przy tym uszczegóławia jego geometrię, pozwalając na przybliżenie każdej funkcji ciągłej homomorfizmami z tak otrzymanych grafów. Powyższa implikacja hipotezy Hedetniemiego jest wtedy prostym wnioskiem, a jednocześnie otrzymuję dalekie uogólnienie twierdzenia, że rzeczona konstrukcja przyłożona do grafów pełnych zachowuje liczbę chromatyczną.Wyniki rozprawy można widzieć nie tylko jako krok w badaniach nad ważną hipotezą, ale także jako nowy rozdział na zagadkowym przecięciu kombinatoryki i topologii algebraicznej. Niemniej zamiarem autora rozprawy było również przedstawienie przystępnego wprowadzenia do niektórych połączeń między tymi dziedzinami. Ułatwia to fakt, że użyte metody polegają głównie na elementarnych definicjach z topologii, które można zrozumieć bez przesadnego wysiłku, oraz to, że następują po nich konkretne, kombinatoryczne wnioski
Surveys of religiosity among Poles: cognitive analysis and experimental tests of new questions
No full textCelem rozprawy jest wypracowanie nowej metodologii badań nad religijnością, poprzez dogłębne rozpoznanie i szczegółowe opisanie języka mówienia o religijności i obszarów jej ujawniania się. Można przypuszczać, że religia nie przejawia się już tam gdzie dawniej, a statystyki – z natury konserwatywne – nie są w stanie uchwycić przemian. Badania prowadzone m.in. przez zespół CBOS w ramach projektu Metoda i znaczenie (2012), czy przeze mnie (2014) ukazują, że do rozumienia zawartości autodeklaracji religijnych niezbędne jest poznanie języka samych wierzących i niewierzących. Ich perspektywa powinna być punktem wyjścia do tworzenia typologii religijności. W pierwszym rozdziale zawarty jest szeroki przegląd literatury z zakresu socjologii religii, jak i metodologii badań nad religijnością. Ze świadomością dorobku, projekt zmierza do odkrycia potocznych kategorii służących do opisywania doświadczeń z pola wiary. Kwestionariusze, które od lat służą zbieraniu danych o religijności Polaków zostały poddane badaniom kognitywnym, a więc wywiadom z przedstawicielami różnych grup społecznych, aby przyjrzeć się ich sposobom rozumienia pytań i dochodzenia do odpowiedzi. Drugi rozdział stanowi dogłębna analiza języka mówienia o wierze i własnych doświadczeniach z pola religii różnych grup społecznych w Polsce, odmiennych także pod względem stosunku do wiary. Kolejny etap projektu zmierza do odpowiedzenia na pytanie, jak kategorie, którymi posługują się osoby o różnym stosunku do wiary, przełożyć na pytania kwestionariuszowe. Pytania ankietowe, których język jest zwykle skomplikowany i daleki od mowy potocznej, były budowane w oparciu o głęboko eksplorowany w poprzednim etapie język doświadczenia religijnego i poddawane kolejnym wywiadom kognitywnym. Dostosowywanie kwestionariusza odbywało się także w konsultacjach z badaczami społecznymi. „Nie przypadkiem układanie pytań nazywano sztuką albo rzemiosłem – nigdy teorią (Sułek 2011: 172)”. Tak przygotowane narzędzie zostało zademonstrowane w ogólnopolskim badaniu ilościowym, które umożliwiło również porównanie wyników dotychczas wykorzystywanego kwestionariusza badania religijności i nowej, eksperymentalnej metodologii.W ostatnim rozdziale zaprezentowana jest propozycja nowej typologii religijności Polaków. Rozpoczyna ją charakterystyka poszczególnych typów z uwzględnieniem zmiennych społeczno-demograficznych. Następnie porównana jest on z dotychczas stosowaną przez CBOS typologią. Wykorzystując typy jako zmienną niezależną dowiedziono, że miejsce w nowej typologii pozwala lepiej przewidzieć odpowiedzi na inne pytania. Ponadto dzięki swojej prostej budowie wypracowane narzędzie może być z łatwością wykorzystywane przez badaczy rozmaitych kwestii jako trafny i rzetelny wskaźnik religijności. Nowatorskość podejścia przyjętego w pracy polega na tym, że wykorzystując dotychczasową wiedzę (a szczególnie metodologię i wyniki badań) projekt „wychodzi od dołu”. To znaczy, poczynając od dogłębnego rozpoznania sposobów rozumienia własnej religijności i wiary, eksploruje pojęcia i interpretacje badanych. Centralnym jego punktem jest aktywność w testowaniu języka. Następnie definiuje kluczowe kategorie i dąży do zbadania tego, co badani rozumieją pod pojęciami, pytaniami i udzielanymi odpowiedziami. W efekcie tego podejścia zaproponowana została nowa metodologia badania religijności, której język pytań do respondenta jest maksymalnie zbliżony do naturalnego. Posłużenie się tym narzędziem pozwala na rzetelny opis religijności Polaków, wraz z typologią oraz wyjaśnieniem, co charakteryzuje poszczególne rodzaje religijności. Ponieważ do tej pory tak dokładnie nie przyglądano się kwestionariuszowemu językowi dotyczącemu religijności i nie podejmowano badań kognitywnych tego obszaru, rozprawa ta stanowi demonstrację nowych możliwości formułowania bardziej trafnych i rzetelnych pytań sondażowych.The dissertation aims to develop a new methodology for the study of religion, by an in-depth diagnosis and detailed description of a language, that is using to talk about religiosity, and areas where religion reveals itself. We can assume that religion is no longer where it used to be, and statistics -inherently conservative – are not able to capture the change. Research conducted among others by CBOS as part of the project Method and meaning (2012), or by me (2014) show that to understand the content of religious self-declaration it is necessary to know the language of the believers and non-believers. Their perspective should be the starting point to create a typology of religion. The first chapter describes broad review of the literature of sociology of religion, and the methodology of research on religion. With the knowledge of state of the art, the dissertation aim to elaborate conversational categories used to describe the experience of faith. Qquestionnaires, that are used since years for collecting data on religiosity of Poles, were undergo to cognitive interviews, in the other words, to a series of interviews with representatives of different social groups, to look at their ways of understanding questions and investigation to answer. In the second chapter there are in-depth exploration analysis of language used to talk about faith and its own religious experience of various social groups in Poland, different also in terms of relation to the faith. The next stage of the project seeks to answer the question of how to postpone categories and language, that is used by people with varying relations to the faith, to the questionnaire. Survey questions, which language is usually complicated and far from everyday speech, were built on basis of the previous stage, deep elaboration of the language of religious experience and were subject to further cognitive interviews. "Not by chance arranging questions is called as an art or craft - never theory (Sułek 2011: 172)”. Prepared in this way tool was demonstrated in a nationwide quantitative study, which also enabled comparison of the results between previously used questionnaire of religiosity and new, experimental methodology. The last chapter presents a proposal of a new typology of Polish religiosity. It begins with characteristics of particular types, including socio-demographic variables. It is then compared with the typology used by CBOS so far. Using the types as an independent variable, it has been proven that the place in the new typology better predicts the answers to other questions. Moreover, thanks to its simple construction, the tool developed in this dissertation can easily be used by researchers on a variety of issues as an accurate and reliable indicator of religiosity. The new approach is innovation because with using the existing knowledge (and, in particular, the methodology and results of the studies), the project ‘comes out from the bottom’. That means, that starting with a thorough diagnosis of the ways of understanding own religiosity and faith, it explores the concepts and interpretations of respondents. The central point of dissertation is the activity in testing language. And then, it defines the key categories and seeks to examine, how respondents understand the concepts, questions and provided answers. As a result of this approach, there is a new research methodology proposed, which language of questions to the respondent is up close to the natural. Using this instrument allows to precise description of the religiosity of the Poles, along with typology and explanation, what is characteristic for different types of religiosity. As the religious language questionnaire has not been looked at so closely so far and as there has been no cognitive research in this area, this paper demonstrates new possibilities for formulating more relevant and reliable survey questions
Przymusowe umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym w świetle współczesnych standardów ochrony praw człowieka
No full textPodstawowym celem dysertacji było ustalenie współczesnych konstytucyjnych i międzynarodowych standardów w zakresie przymusowego umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym, rozumianego jako każda forma skierowania osoby z zaburzeniami psychicznymi do zakładu psychiatrycznego bez jej zgody. Analizowane standardy odnoszą się zarówno do materialnych przesłanek dopuszczalności detencji, jak i gwarancji proceduralnych oraz warunków pobytu w zakładzie. Rozważono w szczególności takie kwestie jak: czy i kiedy przymusowe umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym jest w ogóle dopuszczalne? Jaki organ powinien podejmować decyzję o umieszczeniu w zakładzie? Jak powinna być skonstruowana procedura, aby spełniać wymóg rzetelności? Jakie warunki bytowe i terapeutyczne należy zapewnić pacjentom? Analizie zostały również poddane obowiązki państwa w zakresie zapewnienia osobom z zaburzeniami psychicznymi alternatywnych względem izolacji form leczenia i wsparcia.
Rozprawa składa się z sześciu rozdziałów. Pierwszy ma charakter wprowadzający i poświęcony jest przede wszystkim wyjaśnieniu medycznego i prawnego znaczenia pojęć „zaburzenia psychiczne” oraz „niepełnosprawność” oraz przedstawieniu analizowanej w pracy problematyki w ujęciu historycznym. W drugim przymusowe umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym zostało poddane analizie jako forma pozbawienia wolności. Przedstawiono więc konstytucyjne i prawno-międzynarodowe definicje wolności osobistej oraz pozbawienia wolności. Rozdział trzeci koncentruje się na przedstawieniu materialnych przesłanek dopuszczalności przymusowego umieszczania osób w zakładach psychiatrycznych. W rozdziale czwartym zaprezentowano standardy proceduralne. Rozdział piąty dotyczy warunków przymusowego pobytu w zakładach psychiatrycznych. Ostatni rozdział poświęcony został obowiązkom państwa w zakresie zapewnienia osobom z zaburzeniami psychicznymi dostępu do nieizolacyjnych form wsparcia i opieki.
Przedstawione w pracy rozważania doprowadziły do konkluzji, że standardy prawne w zakresie przymusowego umieszczenia w zakładzie psychiatrycznym, w szczególności odniesieniu do jego dopuszczalności oraz ewentualnych materialnych podstaw, wciąż nie są jednolite. Wynika to przede wszystkim z odmiennych wizji statusu osób z zaburzeniami psychicznymi w Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych z jednej strony oraz w orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka i Trybunału Konstytucyjnego z drugiej. Ta pierwsza, zgodnie z tzw. społecznym modelem niepełnosprawności, kładzie nacisk na poszanowanie autonomii wszystkich osób z niepełnosprawnością, co znajduje swój wyraz w działalności Komitetu Praw Osób Niepełnosprawnych, który potępia wszelkie formy przymusowego leczenia psychiatrycznego. W świetle orzecznictwa EKPC i TK natomiast, choć przymusowe umieszczenie w zakładzie psychiatrycznym stanowi pozbawienie wolności i wymaga do uzasadnienia szczególnie ważkich argumentów, to jednak niekiedy jest ono dopuszczalne, a nawet konieczne dla realizacji przez państwo jego pozytywnych obowiązków w zakresie ochrony życia i zdrowia. Drugim wnioskiem sformułowanym w pracy jest to, że poszanowanie wolności osobistej osób z zaburzeniami psychicznymi wymaga nie tylko wprowadzenia odpowiednich gwarancji proceduralnych chroniących przed arbitralnym pozbawieniem wolności, ale i zapewnienia odpowiednich, nieizolacyjnych form wsparcia i opieki. Znajduje to swój wyraz przede wszystkim w wyrażonym w KPON „prawie do bycia włączonym w społeczeństwo” oraz, podkreślanej przez wiele organów międzynarodowych, konieczności przeprowadzenia procesu tzw. „deinstytucjonalizacji”.The primary object of the dissertation was to identify contemporary constitutional and international standards in the field of involuntary commitment in a psychiatric establishments, understood as any form of placement of a person with a mental disorder in a psychiatric institution without his/her consent. The analyzed standards refer to both the substantive criteria for legality of detention as well as procedural guarantees and conditions of stay in psychiatric establishment. In particular, the thesis attempts to answer questions such as: whether and under what conditions is involuntary placement in a psychiatric institution admissible? Which body should take decisions with regard to placement? How should the procedure be constructed to meet the requirement of fairness? What living and therapeutic conditions should be provided to patients compulsorily placed in psychiatric establishments? The dissertation analyzes also positive obligations of the state to provide people with mental disorders with alternative, non-isolative forms of treatment and support.
The thesis consists of six chapters. The first one is of an introductory character and its primary goal was to explain the medical and legal meaning of the terms "mental disorders" and "disability" and to present the issues analyzed in the dissertation from a historical perspective. In the second chapter, compulsory placement in a psychiatric establishment was analyzed as a form of deprivation of liberty. Thus, constitutional and international definitions of personal liberty and deprivation of liberty were presented. The third chapter focuses on the presentation of substantive criteria for involuntary placement in psychiatric establishment. The fourth chapter presents procedural standards. The fifth chapter deals with the conditions of involuntary stay in psychiatric establishment. The last chapter focuses on the question of positive obligations of the state to provide persons with mental disorders with access to non-isolative forms of support and care.
The analysis presented in the dissertation led to the conclusion that the legal standards regarding the compulsory placement in a psychiatric establishments, in particular regarding its admissibility and possible substantive grounds, are still not fully harmonized. This is caused mainly by the different visions of the status of people with mental disorders in the Convention on the Rights of Persons with Disabilities on the one hand and in the case law of the European Court of Human Rights and the Constitutional Tribunal on the other. The former, in accordance with the so-called “social model of disability”, concentrates on the respect for autonomy of all persons with disabilities, what is reflected in the activities of the Committee on the Rights of Persons with Disabilities, which condemns all forms of compulsory psychiatric treatment. However, in the light of the case law of the ECHR and the Constitutional Tribunal, while compulsory placement in a psychiatric institution constitutes deprivation of liberty and requires particularly important arguments for justification, it is sometimes admissible and even necessary for the state to fulfil its positive obligations in the area of protection of life and health. The second conclusion formulated in the dissertation is that respect for personal liberty of persons with mental disorders requires not only the introduction of appropriate procedural safeguards against arbitrary deprivation of liberty, but also provision of appropriate, non-isolative forms of support and care. This obligation is reflected primarily in “the right to be included in society” expressed in the CRPD, as well as the necessity to undertake so-called “deinstitutionalisation” process, underlined by many international bodies
Actor-Networks in Hacking Communities
No full textW ciągu ostatnich ośmiu lat w Polsce powstało kilkanaście grup nieformalnych, które zajmują się techniką komputerową. Niektóre z nich odwołują się do kultury hakerskiej i przyjmują nazwy „hackerspace”. Hakerzy zgromadzeni w spejsie wynajmują przestrzenie fizyczne, współdzielą urządzenia i konstruują projekty związane z elektroniką, bezpieczeństwem komputerowym lub drukiem 3D. Społeczności działają półjawnie i w granicach prawa.W pracy doktorskiej przedstawiam wyniki badania etnograficznego realizowanego w spejsach w latach 2013-2018. Główne obserwacje wykonałem w dwóch grupach w Polsce, uzupełniając materiał o obserwacje w 5 społecznościach polskich i za granicą. Analizując kolektywy hakerskie, staram się odłożyć na bok popularne skojarzenia z cyberprzestępczością lub subkulturą. Zamiast tego patrzę na procesy tworzenia wiedzy, korzystając z perspektywy studiów nad nauką i techniką (STS), w szczególności badań etnografii laboratoriów, realizowanych m.in. przez Karin Knorr-Cetinę. Główną ramą teoretyczną jest teoria aktora-sieci Bruno Latoura, choć moje rozumienie kolektywu hakerskiego równie wiele zawdzięcza pracom Ludwika Flecka. Opisuję w jaki sposób grupa hakerów tworzy spejs, w jakich warunkach spejs może mieć cechy laboratorium i w jaki sposób laboratoria hakerskie uczestniczą w kolektywie myślowym. Identyfikuję nowy typ aktanta, tworzony w laboratoriach hakerskich: „ustabilizowaną niestabilność”, czyli sytuację gdy luka w sieci staje się powtarzalnym, stabilnym efektem (czarną skrzynką). Oprócz opisu mechanizmów na poziomie grupy, omawiam też mechanizmy w szerszej skali, w szczególności kongres i zawody w hakowaniu. Paradoksalnie: grupy hakerskie bywają jednocześnie hermetyczne i otwarte. Próbuję rozwikłać ten paradoks, korzystając z koncepcji stref wymiany wg. Petera Galisona.Rozwijając wątki laboratorium i strefy wymiany, proponuję aktualizację koncepcji latourowskiej hybrydyzacji i puryfikacji, rozwijając ją o wymiar abstrakcji i materialności. Umiejętność przechodzenia między tymi biegunami, czyni kolektywy hakerskie niezbędnymi elementami w procesie utrzymania i modyfikacji infrastruktury internetowej. Pod tym właśnie kątem zarysowuję znaczenie polityczne hakowania. Proponuję też mechanizmy łączące hakerów z edukacją formalną oraz szkic teorii wykluczania kobiet ze spejsów. Praca liczy ok. 400 stron, oparta jest na 150 dniach obserwacji, 30 wywiadach strukturyzowanych i 50 rozmowach swobodnych. Zawiera sześć rozdziałów, w tym dwa dotyczące teorii, jeden związany z metodyką i trzy związane z badaniami terenowymi.During last eight years several non-formal groups emerged in Poland around computer technology. Some of them refer to hacking culture, taking names such as hackerspace. Hackers gathered in “space” share-rent physical spaces, co-using machines to construct projects connected with electronics, computer security and 3D printing. Communities operate within the law, but on the brink of public sphere.In this thesis, I show results of ethnographical study, which has been carried in spaces from 2013 until 2018. Main observations were done in two groups in Poland, while supplementary observations include data from five communities in Poland as well as abroad. While analysing hacking collectives, I try to put popular assumptions on hold, including connotations with cybercrime or subculture. Instead, I focus of knowledge construction, employing insights from science and technology studies (STS). I focus on ethnographies of laboratories, as understood by e.g. Karin Knorr-Cetina. Major theoretical framework is actor-network theory by Bruno Latour, although concept of hacking collective was heavily influenced by Ludwik Fleck. I describe how group of hackers create space, in what conditions space gains some traits of a laboratory and how hacking laboratories participate in hacking collectives. I recognize a new type of actant, created in such laboratories: stabilized instability, to describe situation when gap in a security becomes repeatable, stable effect – black box. In addition to group mechanisms, I also discuss wider mechanisms, especially hacking convention and competitions. One paradox emerges: hacking groups are at the same time open and isolated. I try to solve this paradox, using concepts of trading zones by Peter Galison. Following concepts connected with laboratories and trading zones, I propose a new approach to Latour’s hybridization / purification, expanding it with abstraction / materiality axis. Ability to cross such divides makes hacking collectives inherent elements in process of keeping and modifying infrastructure of the Internet. I discuss political results of such approach. I also outline basic processes connecting hacking with formal education, as well as basic mechanism of exclusion of women from spaces. Thesis has about 400 pages and it is based on 150 days of observation, 30 semi-structured interviews and 50 unstructured talks. It includes six chapters, two theoretical, one on methods and three on results
Child support non-compliance in Poland, a sociological approach
No full textPraca doktorska „Praktyka niepłacenia alimentów na dzieci w systemie instytucjonalnym i dyskursie publicznym” jest próbą kompleksowego i interdyscyplinarnego podejścia do niepłacenia alimentów jako problemu społecznego. Niepłacenie alimentów na dzieci jest zjawiskiem powszechnym w Polsce (skalę zjawiska szacuje się na około 1 milion dzieci nieotrzymujących alimentów), a jednocześnie odznaczającym się wyraźnym wymiarem płciowym (wśród rodziców niepłacących dominują ojcowie, stanowiąc 95% osób zgłoszonych do rejestru dłużników z powodu nie płacenia alimentów). W najszerszym planie, pytania o organizację i działania (lub nie-działanie) systemu alimentów jest pytaniem o to, kto utrzymuje i wychowuje dzieci w sytuacji rozpadu związku rodziców – innymi słowy, jest to pytanie o sposób organizacji reprodukcji społecznej.
Autorka proponuje nową ramę teoretyczną dla analizy problemu alimentów – zastosowane podejście teoretyczne łączy perspektywy antropologii kulturowej, socjologii i feministycznej ekonomii. Dlatego alimenty analizowane są nie jako odrębne zjawisko ale jako jedna z form realizacji zobowiązania alimentacyjnego – drugą formą jest opieka nad dzieckiem i wychowanie go.
Zastosowane metody badawcze przypisane do poszczególnych rozdziałów i rodzajów analizowanego materiału odpowiadają trzem głównym pytaniom badawczym rozprawy. Pierwsze z nich to: Jakimi zasadami rządzi się system alimentacyjny w Polsce? Drugie: W jaki sposób i z jakim efektem są stosowane te zasady? Trzecie: Jakie konsekwencje mają te zasady i sposób ich realizowania dla osób opiekujących się dziećmi nieotrzymującymi alimentów?
Pierwsza część pracy zawiera analizę systemu alimentacyjnego, działającego w Polsce – znajdują się w nim dane na temat przepisów prawa oraz zasad i wyników działania instytucji publicznych. Analiza ram instytucjonalnych oparta jest na perspektywie rodzica, który opiekuję się dziećmi nieotrzymującymi alimentów. Autorka zbudowała model trzech ścieżek postępowania w polskim systemie alimentacyjnym. Rozdział uzupełniają informacje na temat społecznego kontekstu systemu alimentacyjnego: wyniki badań opinii publicznej i informacje o działaniu ruchów rodzicielskich.
Druga część pracy poświęcona jest analizie najnowszych wyroków sądowych w sprawach dotyczących alimentów na dzieci. Obszerny korpus zanalizowanych spraw porządkują trzy pytania badawcze: Jak ustalane są alimenty na dzieci? W jaki sposób renegocjowana jest wysokość alimentów? Jakie są prawne konsekwencje niepłacenia alimentów? Materiał stanowią sprawy sądowe: rozwodowe, o podniesienie i obniżenie wysokości alimentów, o niepłacenie alimentów i inne. Analizie poddano ponad 130 spraw sądowych z 2015 roku, w tym sprawy udostępnione przez sądy w miastach A i B (wielkie miasto i małe miasto, gdzie część wyroków dotyczyła osób z obszarów wiejskich) oraz wyroki dostępne na publicznym portalu orzeczeń sądowych.
Celem trzeciej części pracy jest badanie różnorodnych doświadczeń kobiet wychowujących dzieci, które nie otrzymują alimentów od swoich ojców. Rozdział oparty jest na analizie indywidualnych wywiadów pogłębionych. Zawiera informacje na temat interakcji rodziców z instytucjami i na temat realiów życia rodziców, których dzieci nie otrzymują alimentów, umieszczając alimenty w szerszym kontekście łączenia codziennego wysiłku opiekuńczego i trudu pracy zawodowej. Celem rozdziału było przedstawienie obydwu aspektów rodzicielstwa: finansowego i opiekuńczego, które są w praktyce nierozerwalnie związane. Rozdział zawiera też refleksje na temat stygmatyzującej logiki progu dochodowego w dostępie do Funduszu Alimentacyjnego, obserwacje na temat działania przemocy w związkach jako zwielokrotnienia pracy emocjonalnej, oraz teoretyczne rozważania nad istnieniem matrylinearnych linii wsparcia między matką i babką macierzystą dziecka oraz kobiecymi liniami pokrewieństwa (w kontekście literatury etnologicznej na temat rodzin matryfokalnych).What is the material shape of love? “It’s my job to keep them fed, healthy, educated and well brought-up” - that’s how one solo mother characterized her obligations toward her three children. The tasks she listed could be described as “care-work” or reproductive work. She is also providing materially for the whole family, as the father of her children, an ex-husband, does not pay child support. Her situation is not uncommon in Poland, where an estimated one million children does not receive child support from Non Resident Parents. Popularity of an arrangement, in which a man’s obligations to his children are highly dependent on the state of his relationship with their mother, led me to ask questions about the organization of social and material reproduction in our culture, and to research practices of child rearing after parental split in my PhD project on child support non-compliance.
I propose a new framework for understanding these issues, based on the work of feminist economists, particularly Antonella Picchio. I examine care-work and reproductive work as an essential part of parenting, and the situation of parental split as an event that leaves (predominantly) mothers with the burden of fulfilling both kinds of responsibilities, care-work and bread-winning, on their own.
I pair findings from an ethnographic study on experiences of Parents With Care with an analysis of the Polish child support system, economic data, public debate and recent changes in public policy to map out shifts and re-negotiations of maternal and paternal roles in Poland.
My PhD thesis is based on three different sets of data: first, I analyzed the system of laws and institutions that regulate child support and non-compliance in Poland; I built a model of three paths available to Parents With Care, three types of actions they can take up in the existing system (execution of unpaid child support, applying for the Maintenance Fund, criminal charges); I also reviewed some good practices from other countries and made suggestions for improvement of the Polish system.
Secondly, I studied how the existing rules work in practice by analyzing over a hundred court cases and court rulings. The questions that guided my analysis were: a) How are child support amounts set? b) How can child support amounts be negotiated and changed? c) What are the legal consequences of not paying child support? The cases analyzed were divorce cases, criminal cases and other types of court cases relating to child support.
In the third part, I tried to get closer to understanding the experiences and strategies of families where child support is not being paid, and pay special attention to how Parents With Care, mainly mothers, deal with the fact that the other parent (mainly the father) doesn’t pay child support. This required conducting in-depth interviews with 15 people: 12 mothers, one father, one grandmother who was also a foster parent to her granddaughter, and a woman whose father did not pay child support. This material allowed me to formulate new conclusions on the consequences of child support non-compliance. It also led me theorize on a specific form of mobilization of family resources, which I call matrilinear support. The mothers of children who do not receive child support often rely on the help of their mothers and maternal families (children’s grandmothers), which resembles a family structure described in anthropological literature as a matrifocal family.
The aim of the thesis is to describe the phenomenon of child support non-compliance in as much depth and dimension as possible, to deepen the existing academic knowledge on care, work and gender roles in Poland, and to possibly inform and influence public policy towards families which have to deal with this important social problem
An Approach to Teaching English for Medical Purposes to Beginners with the use of Content and Language Integrated Learning
Get PDFCLIL w szkolnictwie wyższym nie był poddany tak wnikliwej analizie jak w szkolnictwie na
poziomie podstawowym, gimnazjalnym i średnim. Niniejsza praca prezentuje ewaluację pracy
nad rozwojem kompetencji komunikacyjnej, definiowanej jako zdolności stosowania wiedzy
językowej i pozajęzykowej w nowych sytuacjach komunikacyjnych, w odniesieniu do nowych
tekstów i nowych partnerów komunikacyjnych, dzięki analizie wyników zadań w kontekście
poszczególnych kategorii procesów myślenia u studentów.
Jednym z najważniejszych celów niniejszej rozprawy jest opracowanie wytycznych do
programu nauczania studentów o niskiej wyjściowej biegłości językowej (L2)
z wykorzystaniem technik CLIL (zob. rozdz. 6.6). Osiągnięcie tego celu wymagało znalezienia
odpowiedzi na następujące pytania badawcze:
1. Jak wysokie efekty dydaktyczne można osiągnąć stosując techniki CLIL w ramach
nauczania specjalistycznego języka angielskiego w pielęgniarstwie zakładając dość
niski wyjściowy poziom znajomości języka studentów?
2. Jakie problemy mogą pojawić się w toku nauczania i jak sobie z nimi radzić?
3. Jakie jest nastawienie studentów do tej metody nauczania języka obcego? Czy różnica
w efektach dydaktycznych będzie dla nich zauważalna?
4. Jakie podstawowe założenia metodologiczne należy przyjąć podczas nauczania
studentów o słabej znajomości języka z wykorzystaniem technik CLIL?The implementation of CLIL in tertiary education has never undergone such a detailed analysis
as in primary and secondary education. The present dissertation includes an evaluation of the
development of communicative competence, defined as the ability to use language and nonlanguage
knowledge in new communication situations, in relation to new texts and
communication partners, thanks to the analysis of test results in the context of individual
categories of thinking processes in students.
The main aim of this research was to develop guidelines for teaching specialist
languages to students with low foreign language competence with the implementation of CLIL
techniques (see chapter 6). In order to achieve this aim the present author found it necessary to
answer the following research questions:
1. What didactic effect may be achieved while implementing CLIL techniques in teaching
English for the purposes of specialist medical communication (English in Nursing) in
groups of students at a low level of language competence?
2. What problems may occur throughout the teaching process and how should they be
overcome?
3. What is the attitude of students towards this method of language learning?
4. What methodological concepts should be assumed while teaching groups with a low
level of language competence with the use of CLIL techniques
