Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Analysis of international tradeof services in the light of modern trade theory
No full textPoniższa rozprawa doktorska podejmuje próbę wypełnienia luki w badaniach empirycznych na
temat firm eksportujących usługi w Polsce. Celem głównym mojej rozprawy jest
identyfikacja determinant eksportu usług przy użyciu Nowych Nowych Teorii Handlu
Międzynarodowego (NNTH)
The phenomenon of counterfactual thinking. Individual differences
No full textThe aim of this dissertation has been to describe the phenomenon of people’s spontaneous creation of counterfactual thoughts, with its psychological determinants and correlates. Counterfactual thoughts are one type of mental simulations, which build imaginations of hypothetical situations or reconstructing events that have taken place. Counterfactual thoughts are products of the process of counterfactual thinking (CFT), and
they represent alternative versions of past events, actions or states. People can engage in creating counterfactual thoughts (i.e. in counterfactual thinking) intentionally, through force or spontaneously (that is without their active will). This work focuses primarily on spontaneous counterfactual thinking, concerning the imagination of better than actual versions of an individual's actions (upward self-focused CFT). Research hitherto carried out on CFT has focused on the generation of counterfactual thought on one, usually negative, event. Although the literature has emphasised that people generate counterfactual thoughts every day, the question of an individual’s inclination towards the spontaneous engagement in CFT, which would appear in different situations, has up to now remained undiagnosed. The mechanism of people creating counterfactual thoughts has been described through the use of three theoretical concepts: Kahneman and Miller's norm theory (1986), the Festinger's theory of cognitive dissonance (1957/2007) and the functional theory of counterfactual thinking of Roese and Epstude (2017). Based on the aforementioned theories,
the view was formulated that an individual's impression of an abnormal experience or incompatibility (dissonance), plays a particular role in activating spontaneous counterfactual thinking. Moreover, based upon these theories and Svenson's (1992) theory of differentiation
and consolidation, the arguments were also constructed for the stance that taking actions or making a decision, if it is not accompanied by a belief in its correctness, is a sufficient factor to trigger CFT. The argument has therefore been justified that confrontation with information about
the results of one's own decisions or actions is not a prerequisite for an individual to engage in counterfactual thinking about these decisions / actions. The work has also aimed at answering the following questions: (1) Can the spontaneous generation of upward self-focused counterfactual thoughts by people be treated as a tendency showing inter-situational consistency? This also involves answering the questions: (1a) Does the creation of counterfactual thoughts, showing better versions of someone’s own activities, relate to both experiencing events with known and
negative consequences, or can it also concern situations whose outcome is not known? (1b) If counterfactual thinking can relate to one's own actions or individual decisions about both known and unknown results, are these two phenomena separate? (2) What are the psychological characteristics of the tendency to spontaneously engage in counterfactual thinking? In order to answer the above questions, a unique research tool – The propensity for spontaneous counterfactual thinking questionnaire (SSMK) – has been constructed and psychometrically validated. The analyses confirmed that the spontaneous creation of counterfactual thoughts is a homogeneous phenomenon and demonstrates inter-situational
coherence. This concerns both the decisions and actions of an individual, whose consequences are both known and negative, and those whose results are not yet known although the person is unsure whether the decision was a good one or not. The analysed construct turned out to be moderately and positively correlated with features exhibiting a theoretical similarity to it: rumination about oneself and perseverance. Three tests were carried out in order to determine the relationship of the tendency to create counterfactual thoughts of better versions of their own actions with some psychological features. The SSMK questionnaire was used to determine whether and to what extent spontaneous involvement in upward CFT on one’s own activities may be determined by: 1) the formal and content characterisation of behaviour (characteristics of the Strelau’s regulative theory of temperament and self-efficacy), 2) the characteristics of the decisionmaking process (the tendency to apply the maximisation strategy - along with its subdimensions - and the tendency to feel regret) and 3) the cognitive preferences of the individual (the need for cognitive closure, along with the dimension of decisiveness and reflexivity - impulsiveness). The tendency to engage in spontaneous upward self-focused counterfactual thinking is positively correlated with perseverance; emotional reactivity; the tendency to ruminate about oneself; applying a maximising decision making strategy; experiencing post-decisional regret and a lack of self-confidence. It also negatively correlates with abruptness, prudence and decisiveness. It was also shown that temperament features explain the variability of the propensity to spontaneously engage in CFT to a greater extent than the dimensions of cognitive functioning. From the research, it occurred that the need for cognitive closure and the sense of self-efficacy turned out not to be significantly related to the tendency to spontaneously create counterfactual thoughts. This dissertation complements previous studies on counterfactual thinking with a research tool that allows for measuring the propensity of people to spontaneously engage in upward self-focused CFT. In this work, it was also shown for the first time that the tendency
to imagine better versions of one's own actions: 1) shows inter-situational consistency, 2) manifests itself in both known and unknown consequences, 3) has a temperamental basis (especially in terms of temporal aspects of temperament), and 4) co-occurs with the difficulty
of making decisions. The discussion focused mainly on the formulation of conclusions and hypotheses for future research on the mechanism of the spontaneous engagement of people in counterfactual thinking. Also presented was the assumption concerning the relationship between the
tendency to spontaneously engage in upward CFT on their own actions and self-concept clarity. It was also proposed to take up the problem of the relationship of propensity to spontaneously engage in counterfactual thinking about better versions of one's own actions with people's life-choices (for example choosing a career path). The hypothesis was also formulated about the lower tendency of entrepreneurs than non-entrepreneurs to
spontaneously engage in the type of CFT analysed in this dissertation.Celem niniejszej rozprawy było opisanie zjawiska spontanicznego myślenia kontrfaktycznego wraz z jego psychologicznymi determinantami i korelatami. Myślenie kontrfaktyczne (counterfactual thinking, CFT) jest jednym z typów mentalnych symulacji, czyli budowania wyobrażeń hipotetycznych sytuacji lub rekonstruowania zdarzeń, które miały miejsce. Wytworami procesu myślenia kontrfaktycznego są myśli kontrfaktyczne – umysłowe reprezentacje alternatywnych wersji przeszłych zdarzeń, działań, czy stanów. Ludzie mogą angażować się w tworzenie myśli kontrfaktycznych (czyli w myślenie kontrfaktyczne) intencjonalnie, wymuszając je, lub spontanicznie – bez udziału woli. Praca ta koncentruje się przede wszystkim na spontanicznym myśleniu kontrfaktycznym, którego efektem są wyobrażenia lepszych niż faktyczne wersji własnych działań jednostki.
Dotychczasowe badania nad CFT skupiały się na generowaniu myśli kontrfaktycznych na temat jednego, najczęściej negatywnego zdarzenia. Choć w literaturze zauważa się, że ludzie tworzą myśli kontrfaktyczne na co dzień, kwestia skłonności jednostki do spontanicznego angażowania się w CFT, która przejawiałaby się w różnych sytuacjach, jest jak dotąd nierozpoznana. Mechanizm tworzenia przez ludzi myśli kontrfaktycznych opisany został w oparciu o trzy koncepcje teoretyczne: teorię norm Kahnemana i Millera (1986), teorię dysonansu poznawczego Festingera (1957/2007) oraz funkcjonalną teorię myślenia kontrfaktycznego Roese i Epstude’a (2017). Na ich podstawie sformułowano pogląd, że szczególną rolę dla aktywowania się spontanicznego myślenia kontrfaktycznego ma doznawanie przez jednostkę wrażenia nienormalności doświadczenia, czy też niezgodności (dysonansu). Ponadto w oparciu o teorie te, a także o teorię dyferencjacji i konsolidacji Svensona (1992), zbudowano argumentację dla stanowiska, że podjęcie działania lub decyzji, jeśli nie towarzyszy im przekonanie o słuszności, jest czynnikiem wystarczającym do pojawienia się CFT. Uzasadniano tym samym, że konfrontacja z informacją o wynikach własnych decyzji lub działań nie jest warunkiem koniecznym do tego, by jednostka angażowała się w myślenie kontrfaktyczne na temat tych decyzji/działań. W pracy dążono do realizacji następujących celów badawczych: (1) Stwierdzenie, czy spontaniczne generowanie przez ludzi myśli kontrfaktycznych na temat lepszych wersji własnych działań może być traktowane jako skłonność wykazująca międzysytuacyjną spójność (w tym odpowiedzi na pytania: (1a) Czy tworzenie przez ludzi myśli kontrfaktycznych ukazujących lepsze wersje własnych działań związane jest jedynie z doświadczaniem zdarzeń o znanych i negatywnych konsekwencjach, czy może także dotyczyć sytuacji, których wynik nie jest znany? (1b) Jeśli myślenie kontrfaktyczne może dotyczyć własnych działań lub decyzji jednostki zarówno o znanych, jak i o nieznanych wynikach, to czy są to dwa odrębne zjawiska?), (2) Określenie, z jakimi cechami psychologicznymi powiązana jest skłonność do spontanicznego angażowania się w myślenie kontrfaktyczne. W celu udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania skonstruowano własne narzędzie badawcze – Kwestionariusz skłonności do spontanicznego myślenia kontrfaktycznego (SSMK) oraz dokonano jego psychometrycznej walidacji. Przeprowadzone analizy potwierdziły, że spontaniczne tworzenie przez ludzi myśli kontrfaktycznych jest zjawiskiem wykazującym międzysytuacyjną spójność oraz, że dotyczy zarówno tych decyzji i działań jednostki, których następstwa są znane i negatywne, jak i tych, których wynik nie jest jeszcze znany, lecz których słuszności jednostka nie jest pewna. Analizowany konstrukt okazał się umiarkowanie i dodatnio korelować z cechami wykazującymi do niego teoretyczne podobieństwo: ruminacją o sobie oraz perseweratywnością.
Dążąc do rozpoznania psychologicznych podstaw oraz specyfiki zjawiska skłonności do tworzenia myśli kontrfaktycznych o lepszych wersjach własnych działań przeprowadzono trzy badania. Kwestionariusz SSMK wykorzystano w nich do określenia czy i w jakim zakresie spontaniczneangażowanie się w polepszające CFT na temat własnych działań może wiązać się z / być determinowane przez: 1) formalną i treściową charakterystykę zachowania (cechy z Regulacyjnej Teorii Temperamentu Strelaua oraz poczucie własnej skuteczności), 2) charakterystyki procesu podejmowania decyzji (skłonność do stosowania strategii maksymalizowania – wraz z jej podwymiarami – i tendencję do odczuwania żalu podecyzyjnego) oraz 3) preferencje poznawcze jednostki (potrzebę poznawczego domknięcia, wraz z wymiarem zdecydowania i refleksyjność – impulsywność). Tendencja do spontanicznego myślenia kontrfaktycznego korelowała dodatnio z perseweratywnością, reaktywnością emocjonalną, skłonnością do ruminowania o sobie oraz tendencją do stosowania strategii maksymalizowania i odczuwana żalu podecyzyjnego, a także z brakiem pewności siebie zaś ujemnie ze żwawością, rozwagą i zdecydowaniem. Wykazano również, że cechy temperamentu wyjaśniają zmienność skłonności do spontanicznego angażowania się w CFT w większym stopniu, niż preferencje poznawcze jednostki. Z badań wynika, że potrzeba poznawczego domknięcia oraz poczucie własnej skuteczności, nie są związane ze skłonnością do spontanicznego tworzenia polepszających myśli kontrfaktycznych. Rozprawa ta uzupełnia dotychczasowe studia nad myśleniem kontrfaktycznym o narzędzie badawcze umożliwiające pomiar skłonności do spontanicznego angażowania się przez ludzi w polepszające CFT. W pracy tej po raz pierwszy wykazano także, że tendencja do wyobrażania sobie lepszych wersji własnych działań: 1) wykazuje międzysytuacyjną spójność, 2) przejawia się zarówno w sytuacjach o znanych, jak i o nieznanych konsekwencjach, 3) ma podłoże temperamentalne (zwłaszcza w zakresie aspektów czasowych temperamentu), oraz 4) współwystępuje z przejawianiem trudności z podejmowaniem decyzji. W dyskusji wyników skoncentrowano się, przede wszystkim na sformułowaniu wniosków i hipotez dla przyszłych badań, dotyczących mechanizmu spontanicznego angażowania się przez ludzi w myślenie kontrfaktyczne. Przedstawiono między innymi przypuszczenie o związku między skłonnością do spontanicznego angażowania się w polepszające CFT na temat własnych działań a (nie)spójnością obrazu siebie. Zaproponowano także podjęcie problemu związku skłonności do spontanicznego myślenia kontrfaktycznego na temat lepszych wersji własnych działań z dokonywanymi przez ludzi wyborami życiowymi – np. wyborem ścieżki zawodowej. Sformułowano także hipotezę o niższej skłonności przedsiębiorców niż nie-przedsiębiorców do spontanicznego angażowania się w analizowany w tej rozprawie typ CFT
Forensic and procedural aspects of digital evidence in criminal proceedings
No full textNieustannemu rozwojowi technologii komputerowych towarzyszy stały rozwój związanych z tym zagrożeń, co wymaga - nie mniej nieustannej - czujności ustawodawcy i przedstawicieli organów ścigania. Katalog przestępstw współcześnie popełnianych z udziałem komputerów obejmuje niemalże wszystkie typy czynów zabronionych. Logiczną tego konsekwencja jest występowanie dowodów cyfrowych, rozumianych w dotychczasowej literaturze jako wszelkie informacje o znaczeniu dowodowym dla postępowania karnego, a mające postać danych cyfrowych. W tradycyjnym ujęciu kryminalistycznym, postępowanie z dowodami cyfrowymi wymaga działania ostrożnego i uwzględniajacego wskazania informatyki kryminalistycznej. Proces konwergencji przestępczości z technologią komputerową oraz normalizacja występowania danych cyfrowych powoduje, że dowody tego rodzaju występują w postępowaniu karnym powszechnie - tracąc przymiot "nowości". Za nowymi rozwiązaniami technologicznymi nie w pełni nadążają przepisy i praktyka postępowań karnych, a metody opisane w ramach informatyki kryminalistycznej są często ignorowane. Konieczne jest zatem uwzględnienie w przepisach proceduralnych odrębności cyfrowego materiału dowodowego w zakresie szerszym niż dotychczas - m.in. poprzez dostarczenie prawnych możliwości zabezpieczania materiału cyfrowego w sytuacjach, których nie obejmują w pełni dotychczasowe rozwiązania. Uzasadniona jest także rewizja sposobu postrzegania i definicji dowodu cyfrowego z perspektywy ostatnich dwudziestu lat rozwoju technologii. Obecnie bowiem większość materiałów cyfrowych wykorzystywanych w toku postępowania karnego rozpatrywana jest wyłącznie z perspektywy treści wydruków, nie podlegających badaniom technicznym. W wielu przypadkach jest to podejście zasadne i nienaruszające zasad postępowania karnego. Na gruncie procesowym należy jednak wyraźnie rozgraniczyć sytuacje, gdy materiały pochodzenia cyfrowego wykorzystywane są wyłącznie treściowo, a kiedy powinny podlegać zabezpieczeniu i analizie zgodnie ze wskazaniami informatyki kryminalistycznej - ma to miejsce zwłaszcza wtedy, gdy wartosć dowodu jest kwestionowana. Przeprowadzone badanie praktyki postępowań karnych w tym zakresie wskazuje jednak, że techniczno-kryminalistyczne metody posługiwania się materiałem cyfrowym wykorzystywane są bardzo rzadko, nawet gdy wydawałoby się to uzasadnione.The constant development of computer technology is accompanied by constant development of related threats, which requires alertness of the legislator and representatives of law enforcement agencies. The catalog of crimes currently committed with the participation of computers covers almost all types of prohibited acts. The logical consequence of this is the existence of digital evidence, understood in the current literature as any information about the evidential significance in criminal proceedings existing in the form of digital data. In the traditional forensic approach, the handling of digital evidence requires caution and consideration of computer forensic science. The convergence of crime and computer technology, and the normalization of the occurrence of digital data causes such evidence to occur in criminal proceedings commonly. Rules and practice of criminal proceedings is not Fuldy up to date with the newest technological advances, and the methods described in forensic computer science are often ignored. It is therefore necessary to recognize the differences of digital evidence in the criminal proceedings in a broader scope than before - e.g. by providing legal possibilities of securing digital material in situations that are not fully covered by existing solutions. It is also justified to revise the perception and definition of digital proof from the perspective of the last twenty years of technology development. Currently, the majority of digital materials used in the course of criminal proceedings are considered only from the perspective of print content that are not subject to technical testing. In many cases this is a legitimate approach and does not violate the rules of criminal procedure. On the basis of a procedural law, however, it is necessary to clearly distinguish situations when materials of digital origin are used only in content, and when they should be subject to acquisition and analysis with use of methods known to forensic science - this is especially the case when the value of proof is questioned. The conducted investigation of the practice of criminal proceedings in this respect, however, indicates that the technical-forensic methods of using digital material are used very rarely, even when it seems reasonable
Acts of the statutory rank issued by executive authorities in both the contemporary Polish constitutional law and the constitutional concept
No full textCelem prezentowanej rozprawy będzie kompleksowe przedstawienie instytucji aktów organów egzekutywy z mocą ustawy we współczesnym polskim prawie i myśli konstytucyjnej. W szczególności rozprawa będzie miała na celu ukazanie, jakie jest obecnie – przy uwzględnieniu polskich doświadczeń ustrojowych w tym zakresie – podejście polskiego ustrojodawcy do instytucji aktów egzekutywy z mocą ustawy oraz przedstawienie propozycji, jak powinno się w przyszłości – przy uwzględnieniu polskich doświadczeń ustrojowych oraz doświadczeń wybranych państw obcych w tym zakresie – uregulować prezentowane zagadnienie na gruncie polskiego prawa konstytucyjnego. W tym kontekście w pracy zostanie uwzględniony całokształt zasad ustrojowych oraz wartości i standardów konstytucyjnych, które są znamienne dla współczesnego polskiego prawa konstytucyjnego. Co więcej, rozprawa będzie ukierunkowana na sformułowanie postulatów de lege ferenda w przedmiocie instytucji aktów organów egzekutywy z mocą ustawy w polskim prawie konstytucyjnym.
W ramach rozprawy – poświęconej instytucji aktów organów egzekutywy z mocą ustawy we współczesnym polskim prawie i myśli konstytucyjnej – zostaną poczynione odniesienia do innych wybranych zagadnień i problemów, które, z jednej strony, są niezwykle istotne z punktu widzenia współczesnego polskiego prawa i myśli konstytucyjnej i które, z drugiej strony, są w sposób ścisły powiązane (w ujęciu systemowym) z samą instytucją aktów organów egzekutywy z mocą ustawy. Wśród tych zagadnień należy m.in. wskazać na: parlamentarny system rządów, system źródeł prawa, zasadę wyłączności ustawy, zasadę podziału władz, postulat zapewnienia działaniu instytucji publicznych rzetelności i sprawności (wynikający z preambuły do polskiej ustawy zasadniczej) czy też postulat zreformowania parlamentarnego procesu legislacyjnego w Polsce w kierunku jego optymalizacji.
Rozważania będą przedstawione w oparciu o założenie, że akty organów egzekutywy z mocą ustawy stanowią instytucję mającą niezwykle doniosłe znaczenie z perspektywy polskiego prawa konstytucyjnego i zasługującą na wszechstronne i wieloaspektowe rozważenie w kontekście współczesnych polskich regulacji konstytucyjnych i poglądów polskiej doktryny prawa konstytucyjnego. Doniosłe znaczenie tej instytucji potęguje fakt, że akty organów egzekutywy z mocą ustawy stanowią instytucję silnie zakorzenioną w polskiej tradycji ustrojowej i zarazem są one powszechnie wykorzystywane w praktyce ustrojowej niektórych współczesnych państw, służąc m.in. w kilku państwach członkowskich Unii Europejskiej jako narzędzie implementacji prawa unijnego.The aim of the presented dissertation is complex presentation of the institution of acts of executive organs of a statutory rank in both the contemporary Polish law and the constitutional concept. The dissertation is in particular aimed at presenting of the Polish lawmaker’s approach to the institution of acts of executive organs of a statutory rank (taking into account the Polish systemic experiences in this scope), as well as presenting a proposition of how shall the presented issues – taking into account systemic experiences of Poland and some other European countries – be regulated in the future on the grounds of the Polish constitutional law. Considering the above, the entirety of systemic principles, as well as constitutional values and standards will be taken into account, as they are characteristic for the contemporary Polish constitutional law. What is more, the purpose of this dissertation is formulation of de lege ferenda postulates regarding the acts of executive organs of a statutory rank in the Polish constitutional law.
In the dissertation – concerning the institution of acts of executive organs of a statutory rank in both the contemporary Polish law and the constitutional concept – references to other chosen issues and concepts will be made, as on the one hand they are extremely significant to the contemporary Polish law and constitutional concept and, on the other hand, are strictly connected (in the systemic approach) to the very institution of acts of executive organs of a statutory rank. Among such concepts and issues the following examples may be pointed out: parliamentary government, the system of sources of law, the principle of the exclusivity of statutes, the principle of the separation of powers, postulate of ensuring reliability and efficiency to the activity of public institutions (stemming from the preamble to the Constitution of the Republic of Poland), as well as the postulate to implement a reform of the parliamentary legislative process in Poland for the purpose of its optimization.
The deliberations will be presented basing on the assumption, that acts of executive organs of a statutory rank constitute an institution of an outstanding significance from the perspective of the Polish constitutional law and deserve a comprehensive and multifaceted consideration carried out in the context of contemporary Polish constitutional regulations as well as the views expressed in the Polish constitutional law doctrine. Major importance of the described institution is stressed by the fact, that the acts of executive organs of a statutory rank are an institution well rooted in the Polish systemic tradition, as well as they are commonly used in the systemic practice of some contemporary countries. They serve for example as a tool of implementation of the European Union law in a few of the EU Member States
Ideological debates and choices of lay Catholic intelligentsia at the time of the establishment of the communist rule in Poland (1945-1948)
No full textRozprawa stawia sobie za cel identyfikację najważniejszych debat toczonych przez inteligencję katolicką w Polsce w okresie narodzin komunistycznego systemu władzy w latach 1945-1948. Badanie myśli świeckich przy pomocy metod historii pojęć i historii idei (intellectual history) pozwala na głębsze zrozumienie uwarunkowań politycznej działalności katolików w Polsce pod rządami komunistów.
Rozprawę podzielono na pięć rozdziałów, wstęp i zakończenie. Pierwszy rozdział rozprawy ma charakter wprowadzający. Podzielono go na cztery część, z których pierwsza wskazywała, że w okresie międzywojennym kierunki aktywności politycznej katolików w Polsce nie różniły się zasadniczo od tych podejmowanych przez katolików w innych krajach Europy. Druga część na przykładzie nauczania Piusa XII i pism Jacques’a Maritaina z okresu II wojny światowej opisuje wzrost znaczenia pojęć praw człowieka i demokracji w myśli politycznej inspirowanej katolicyzmem. Część trzecia i czwarta przedstawiają różnice w uwarunkowaniach działalności politycznej katolików po zachodniej i wschodniej stronie Żelaznej Kurtyny.
Rozdział drugi rozprawy opisuje konsolidację ideową katolików w okresie okupacji (1940-1945) wokół programu Unii – podziemnej organizacji polityczno-wychowawczej zajmującej – jak pokazał to Marek Hańderek – centralne miejsce w życiu politycznym i ideowym katolików w czasach II wojny światowej. Szczególną uwagę poświęca się dwóm momentom: sformułowaniu pierwszego programu Unii z ok. 1941-1942 r. a następnie jego modyfikacje po połączeniu Unii ze Stronnictwem Pracy na przełomie 1942 i 1943 r. Konfrontując program SP-Unii z programami partii chrześcijańsko demokratycznych z Francji i Włoch z okresu 1943-1945 można powiedzieć, że ruch polityczny skupiony wokół Unii-SP mógł odegrać w sprzyjających okolicznościach podobną rolę co MRP i DC na zachodzie Europy.
Trzeci rozdział przedstawia różne formy organizacji, które wykorzystywali katolicy w okresie 1945-1948. Zwraca się uwagę, że zawieszenie SP przez Karola Popiela w sierpniu 1946 r. doprowadziło do tego, że zaczęto poszukiwać odmiennych od partii politycznej form organizacji. Szczególne znaczenie miały wybory w styczniu 1947 r., w następstwie których dominującą formą aktywności katolików stały się redakcje katolickich tygodników. Stąd też programowe artykuły różnych grup katolickich pojawiają się właśnie w 1947 r.
W czwartym rozdziale przeprowadza się morfologiczną (termin M. Freedena) analizę trzech ideologii politycznych katolików, które wykształciły się w 1947 r. Badania wcześniejszych debat prasowych pokazują, że w latach 1945-1946 można mówić jedynie o jednej w pełni wykształconej ideologii katolickiej – chrześcijańsko-społecznej. Ten nurt był kontestowany w toku lat 1947-1948 przez przedstawicieli dwóch nowych nurtów: „katolicyzmu radykalnego” i „minimalizmu”.
Piąty rozdział rozprawy koncentruje się na analizie dwóch wątkach debat katolików, która pozwala na wyjaśnienie części wyborów ideowych lat 1945-1948. Pierwszy z wątków to postrzeganie komunizmu: podczas gdy część autorów postrzegali komunizm i marksizm jako ideologicznego przeciwnika, inni publicyści widzieli w materializmie historycznym zapowiedź nowego porządku społecznego, którego zwycięstwo było nieuniknione. Drugi powracający temat publicystyki katolickiej to dyskusja między „realistami” i „romantykami”. Wybór między romantyzmem a realizmem implikował odmienną taktykę polityczną, stąd uważam tę debatę za jeden z kluczy do zrozumienia powojennej myśli politycznej katolików w Polsce.
W zakończeniu przedstawiam argumenty za tym, że między 1945 i 1948 r. w myśli i działalności politycznej katolików dokonała się zasadnicza zmiana. Likwidacji uległy instytucje życia społecznego (np. SP, Caritas i sodalicje), które zastąpiono nieformalnymi grupami inteligencji skupionymi wokół redakcji katolickich tygodników. Te grupy, po to by utrzymać dostęp do przestrzeni publicznej poszukiwały akceptacji ze strony rządzących komunistów, co prowadziło do istotnego dla całego okresu 1945-1989 paradoksu: w ostateczności oficjalna katolicka reprezentacja polityczna była kształtowana przez komunistów, katolicy mieli na to mniejszy wpływ. Środowiska, które przerwały aresztowania 1948 r. były naznaczone czy to obecnością ideologii marksistowskiej w ich dyskursie, czy rezygnacją z tych wątków myśli politycznej, które powodowały największe starcia z komunistami. W obu przypadkach w ramach tych „koncesjonowanych” dyskursów nie możliwe było sformułowanie katolickiej krytyki rzeczywistości politycznej PRL, która pozwalałaby zaproponować dlań alternatywę
Corporate Social Responsibility of sport enterprises, example of Ekstraklasa football clubs
No full textAutor przedstawia społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstw (CSR) w klubach najwyższej ligi rozgrywkowej polskiej piłki nożnej tj. Ekstraklasy. Praca przedstawia wyczerpujący przegląd literatury przedmiotu dotyczącej CSR w sporcie na podstawie bazy SCOPUS. Została przygotowana w oparciu o badania jakościowe prowadzone we wszystkich 16 klubach Ekstraklasy w sezonie 2017/2018. Metodologia badań obejmowała trzy etapy: analizę danych zastanych oraz wywiady częściowo ustrukturyzowanych z przedstawicielami klubów i trzech najważniejszych grup interesariuszy. Analizuje przejawy społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw, interesariusze klubu piłkarskiego, a także motywy podejmowania działań związanych z CSR.The author shows Corporate Social Responsibility of football clubs in the highest league in Poland – Ekstraklasa. This paper shows an extensive literature review of CSR in sport publications, based on SCOPUS database. Author utilized qualitative research methods, with research sample of all 16 clubs participating in Ekstraklasa league in season 2017/2018. Research methodology consisted of three stages: desk research, semi-structured interviews with club representative and semi-structured interviews with three main stakeholders of the clubs. This paper shows analysis of CSR actions, stakeholders and motivation for CSR actions in Ekstraklasa football clubs
My district - our city. The socio-cultural practices of Warsaw’s NGOs and informal groups
No full textOd 2010 śledzę rozwój ruchów miejskich i światowych protestów, które ukształtowały tło moich badań. Tym, co najbardziej mnie zainteresowało, był ich miejski charakter oraz idea okupacji przestrzennej (także w znaczeniu metaforycznym) jako sposób uzyskiwania siły politycznej. Z jednej strony grupy dzielnicowe inicjują zmiany w środowisku lokalnym i poszukują rozwiązań współczesnych problemów miejskich. Z drugiej, odwołują się do tożsamości miejsca w celu obrony dziedzictwa historycznego i kulturowego. W mojej pracy istotna jest idea partycypacji społecznej, która jest ściśle związana z indywidualną sprawczością, która z kolei wpływa na proces podejmowania decyzji, jak również kształtuje relacje mieszkańców z władzami lokalnymi. Celem badań było skonstruowanie mapy grup aktywnych w dzielnicach oraz odpowiedź na dwa główne pytania badawcze: czy można mówić o istnieniu stołecznych grup dzielnicowych? Czy tworzą one ruch dzielnicowy? Moje badania usytuowałam w paradygmacie konstruktywistycznym, z metodologią teorii ugruntowanej. Jako metodę badawczą użyłam nieustrukturyzowanych wywiadów etnograficznych z lokalnymi liderkami i liderami, którzy są aktywni w swoich dzielnicach oraz definiują swoją misję jako działanie z, w i na rzecz dobrostanu ich miejsca zamieszkania oraz promocję lokalnej historii. Since 2010, I have been following the development of the city movements and protests around the world which have formed the background of my research. What was really of great interest to me was urban nature and the idea of space occupation (also in metaphorical way) as a way of regaining political power. On one hand, the district groups are initiating changes in the local environment and are looking for solutions to the contemporary urban issues; on the other hand, they are contributing to the place identity in addition to taking care of preservation of historical and cultural. In my thesis, the idea of social participation is strongly connected with the sense of individual agency which influences the decision making process as well as the way of thinking about authorities by Warsaw’s inhabitants. The main goal of the research was to construct a map of groups that are active in their districts and answer two key research questions: Is there enough evidence to suggest the existence of the metropolitan district groups?; Are they creating a district’s network movement? I have conducted my research in the constructivist paradigm, with the grounded theory as the research design. I used ethnographic, non-standardised interviews as a research method with the local leaders who are active in their districts and define their mission as action in, with, and for the well being of their living place and a promotion of local history
Eugeniusz Morawski – life and reception of the composers output
No full textPierwszym celem niniejszej pracy jest możliwie pełne odtworzenie biografii
kompozytora. Dzieje życia Eugeniusza Morawskiego niejako same wyznaczyły kształt części
biograficznej, która dzieli się na trzy dość symetryczne odcinki. Pierwszy z nich obejmuje
lata 1876–1908, spędzone przez artystę w Warszawie. Pierwszy okres życia artysty to nauka
kompozycji i fortepianu w Instytucie Muzycznym w Warszawie, studia plastyczne w Szkole
Sztuk Pięknych oraz przyjaźń z Mikalojusem Konstantinasem Čiurlionisem. Okres ten
zwieńczył aresztowanie zaangażowanego w działalność konspiracyjną kompozytora przez
carską ochranę w listopadzie 1907 roku i wydalenie z Rosji w marcu 1908 roku. Drugi
odcinek, relatywnie najkrótszy, obejmuje lata 1908–1930, spędzone przez Morawskiego we
Francji, gdzie powstała większość jego kompozycji i gdzie włączył się w działalność polskiej
kolonii artystycznej. Ostatni okres to lata 1930–1948, które twórca spędził w Polsce, szefując
najpierw szkole średniej Państwowego Konserwatorium Muzycznego w Warszawie, a
następnie ujednoliconemu PKM w latach 1932–1939. To również czas ostrych konfliktów z
Karolem Szymanowskim i ze wspierającą go frakcją kompozytorów. Waśnie te doprowadziły
do obłożenia Morawskiego środowiskową anatemą ze strony zwolenników autora Harnasiów, którzy gorliwie pilnowali, aby nazwisko jego adwersarza kojarzyło się jak najgorzej, a
nieliczne ocalałe z wojennej zawieruchy kompozycje pozostawały w zapomnieniu. Druga część pracy poświęcona jest recepcji twórczości Morawskiego. Jej celem jest
określenie, jak odbierana była twórczość tego kompozytora i jakie miejsce zajmowała i
zajmuje w panoramie muzyki polskiej XX wieku. Została podzielona na podrozdziały,
odpowiadające kolejnym omawianym utworom: symfonii Vae victis, poematom
symfonicznym Don Quichotte, Nevermore i Ulalume, baletom Miłość i Świtezianka oraz
ujętym wspólnie pieśniom i kwartetowi smyczkowemu. Pisząc ten rozdział korzystałem
głównie z materiałów prasowych publikowanych w okresie dwudziestolecia
międzywojennego. Z oczywistych względów część ta nie obejmuje nigdy nie wykonywanych
kompozycji Morawskiego, w tym zachowanej do naszych czasów muzyki scenicznej do Lilli
Wenedy, kantaty Kordecki i dwóch pieśni na głos i orkiestrę. Cytując materiały źródłowe
zachowałem oryginalną pisownię, poprawiłem jedynie interpunkcję. Nie poprawiałem
również i nie uzupełniałem również przykładów nutowych znajdujących się w korespondencji
Morawskiego i Čiurlionisa
Prawnokarne i bioetyczne aspekty zastosowania zarodkowych komórek macierzystych w medycynie
No full textPraca składa się z wstępu, IV rozdziałów oraz uwag końcowych.W Rozdziale I nakreślony został kontekst naukowy tj. podstawowej jednostki życia jaką jest komórka (w tym możliwości praktycznego zastosowania komórek hESCs w leczeniu osób dotkniętych chorobami neurodegeneracyjnymi). Rozważania zawarte w tym rozdziale pozwolą Czytelnikowi zrozumieć procesy biologiczne, jakie zachodzą na najwcześniejszych etapach ludzkiego życia. Potrzeba uwzględnienia tej problematyki w niniejszej rozprawie wynika z obserwacji, że większość prac prawniczych ignoruje lub nie uwzględnia w wystarczającym stopniu aktualnego stanu wiedzy biomedycznej na temat początków ludzkiego życia. W Rozdziale II niniejszej rozprawy zaprezentowano krytyczną analizę statusu aksjologicznego ludzkiego zarodka oraz statusu ontologicznego komórek hESCs. Wśród mnogości postawionych w tej części pracy pytań, autor uznał za potrzebne udzielenie odpowiedzi na pytanie, jakim rodzajem bytu jest ludzki zarodek na płaszczyźnie teologicznej i filozoficznej? Czy przysługuje mu status osobowy czy też jest on innego rodzaju istotą żywą bądź stanowi tylko konglomerat komórek? Wobec faktu, że rozróżnienie to coraz częściej pojawia się w kodyfikacjach prawnych, a nie tylko w wybranych koncepcjach bioetycznych, zostało ono poddane gruntownej analizie. Obalając przy okazji analizy klonowania wiele mitów, przeprowadzono rozważania etyczno-medyczne dotyczące najnowszych zdobyczy biotechnologii, m.in. dotyczących celowego modyfikowania genów. W Rozdziale III, omówiono ogólne kwestie bioetyczne, wiążące się z tytułowym zagadnieniem, w tym poddano analizie pojęcie godności w wybranych porządkach prawnych i wpływu rozumienia tego pojęcia na prawo do życia. Przeanalizowano obowiązujące w tym zakresie standardy, m.in. obowiązujące w ramach regionalnego systemu ochrony praw człowieka (a zwłaszcza wynikające z Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Godności Istoty Ludzkiej wobec zastosowań Biologii i Medycyny). Wprawdzie tzw. Konwencja Bioetyczna nie obowiązuje ani w Polsce ani w żadnym z będących przedmiotem analizy prawnoporównawczej porządków prawnych, to jej przepisy są na tyle istotne, że nie sposób ich pominąć w rozważaniach. Uwzględniono także dokumenty Unii Europejskiej, jak i wybrane orzeczenia TSUE. Dodatkowo dokonano także przeglądu regulacji prawnych związanych ze szczególnym rodzajem produktów leczniczych opartych na komórkach hESCs (ang. Advanced Teraphy Medicinal Products, ATMP). Kluczowe zagadnienia zostały omówione w Rozdziale IV, będącym najbardziej obszerną częścią pracy. Znalazła się w nim bowiem zarówno analiza obowiązującego w Polsce stanu prawnego, jak też prawnoporównawcza przyjętych w wybranych krajach rozwiązań w dziedzinie prokreacji pozaustrojowej: Podjęto tam też próbę udzielenia odpowiedzi na dwa następujące pytania: Po pierwsze, jak daleko powinny sięgać granice kryminalizacji w analizowanej dziedzinie oraz po drugie, jak przedstawiają się one w świetle obowiązującego prawa? Aby lepiej zrozumieć kształtowanie się społecznej świadomości co do medycznego wykorzystania komórek hESCs, dokonano krótkiego rysu historycznego prawa do aborcji na przykładzie wybranych porządków krajowych. Następnie zestawiono z sobą dwa systemy prawa uznawane pod wieloma względami za najbardziej liberalne i najbardziej rygorystyczne w Europie: odpowiednio – brytyjski i niemiecki. Wobec faktu, że praca obejmuje kilka systemów prawa, część porównawcza nie aspiruje do wyczerpania problematyki, jaką nasuwa interpretacja przedstawionych przepisów, a jedynie zmierza do wskazania kierunków kryminalizacji i objętych nią obszarów. Z podobnego powodu na gruncie prawa polskiego niektóre kwestie zostały tylko zasygnalizowane. Poddano natomiast szerszej analizie przepisy karne ustawy o leczeniu niepłodności, które dotyczą ludzkiego zarodka oraz procedury in vitro. W związku z tym, że terapia z użyciem komórek hESCs wciąż uznawana jest za eksperyment medyczny, w ramach postulatów de lege lata zaproponowano wyodrębnienie w polskim prawie terapii innowacyjnej oraz terapii eksperymentalnej, zakładając, że wbrew pozorom nie stanowią one synonimów, krytycznie odnosząc się do obowiązujących regulacji prawnych w tym zakresie.Research with human embryonic stem cells (hESCs) is highly debated, evoking strong opinions from all sectors of society. Both sides of the debate are interested in protecting human life, so why are their views so conflicted? It comes down to how the human blastocyst is viewed. Some people see destroying a blastocyst for its cells as destroying an unborn child. Others feel that a blastocyst does not constitute a human life, because unless a blastocyst embeds in the uterus wall, it will never have the chance to develop into a baby.
So which moral principle has the upper hand in this situation? The answer hinges on how we view the embryo. Does it have the status of a person? The main viewpoints are outlined below: 1. the embryo has full moral status from fertilisation on wards; 2. Human status is not attained until 14 days post fertilisation; 3. the embryo has increasing status as it develops; 4. the embryo has no moral status at all. Different religions view the status of the early human embryo in different ways. For example, the Roman Catholic church believes the embryo has the status of a human from conception and no embryo research should be permitted. Other religions take a different stance. Judaism and Islam emphasise the importance of helping others and argue that the embryo does not have full human status before 40 days, so both these religions permit some research on embryos.
It forces us to choose between two moral dilemmas: the duty to prevent or alleviate suffering (the early embryo has to be destroyed but could potentially aid the discovery of new medical treatments that would alleviate the suffering of many people) or the duty to respect the value of human life. A natural question is where does the middle ground lie? This is where discussion is vitally important. Debates and discussions about the moral and ethical status of hESCs help establish the rules and regulations that govern scientific research and the development of medical treatments utilising stem cells.
In reference to hESCs cells, the main intention was to analyze legal mechanisms that were created in Poland to regulate this issue and attempt to assess their effectiveness. While simultaneously reviewing international standards as a means to compare and contrast. The main issues surrounding the use of hESCs cells was supplemented with a discussion of national regulations (and their sources) regarding the protection of the human life and the right to abortion. Standards were analysed, including the regional system of human rights protection (in particular those arising from the Convention for the Protection of Human Rights and Human Dignity in relation to the applications of Biology and Medicine). Admittedly, The Bioethical Convention does not apply in Poland or in any of the legal systems that have formed the basis of the comparative legal analysis. However its provisions are so important that they cannot be omitted (see: art. 18 Convention). European Union documents as well as selected judgements of the CJEU were also taken into account. Additionally, legal regulations related to special types of medicinal products based on hESCs - Advanced Therapy Medicinal Products (ATMP) were reviewed.
Key issues are discussed in the last chapter, which is the most extensive part of the thesis. It contains existing analysis and legal status in Poland, as well as comparing laws adopted in selected countries (Britain and Germany respectively) pertaining to IVF. Due to the fact that therapy with hESCs cells is still considered a medical experiment, de lege lata postulates separating innovative therapy and experimental therapy in Polish law, assuming that, contrary to appearances, they are not synonymous.
The comparative analysis revealed that while the legal status of the human embryo is different in each country. There is a clear tendency to treat it, at least in its initial stage of development as a carrier of genetic information rather than a separate human entity. However, there is a general consensus that the human embryo has a special place in the field of law. Giving it greater value than tissue fragments or other biological materials of human origin, but smaller than that attributed to a fully developed human being. Therefore, it is reasonable to say that the law does not have to qualify the legal status of an embryo, but should clearly define what can and cannot be done with it at particular stages of its development.
In the dissertation, it was found that the national law of the countries studied, and especially international law, regulates the title issue in a minimal and often indirect way.
A similar situation occurs in Poland, as there are no regulations that would comprehensively regulate the manner of dealing with hESCs. Some information on this subject is provided to us by the Act on Infertility Treatment. The provisions of this law criminalize (in the context of IVF procedure) the destruction of an embryo capable of proper development (art. 83). They can be used for medical tests/research requiring hESCS. It can be assumed that unless the hESCs are taken from the germ node, it will not be destroyed, this act will not be criminalized. For example, you can point to the so-called Transplant Act, the provisions of which explicitly exclude hESCs from its scope (art. 1.2). The consequence of such an exclusion is among others, the fact that there is no special body in Poland that would directly supervise research using this type of biological material. The possible admissibility of research on embryonic stem cells in Poland can also be attributed to the Penal Code relating to the protection of the beginnings of human life and regulations regarding scientific experiments.
Comparative legal research has shown that a completely different legal picture prevails in Germany. Pursuant to the ESchG Act, any research on embryos obtained by the in vitro method and originating from national health centers was prohibited, as opposed to tests performed on embryos transported from foreign centers. The regulations of this law are characterized by a certain hypocrisy of German legislation (since the ban applies only to embryos established in Germany), but at the same time testify to its pragmatism. This prohibition does not apply to embryos in the pronucleus stage. Different regulations apply in the United Kingdom, where according to HFEAct 1990 and 2008 and the Regulation on Human Fertilization and Embryology of 2001, both the use of surplus embryos and their creation specifically for research purposes is allowed, but not later than 14 days on their development
Polscy muzycy w dziewiętnastowiecznym Petersburgu
No full textPolscy muzycy w dziewiętnastowiecznym Petersburgu.
W XIX wieku Petersburg był stolicą wielonarodowego Imperium Rosyjskiego, w skład którego wskutek rozbiorów weszły też ziemie I Rzeczypospolitej. Wielojęzyczność petersburskiej kultury, zaangażowanie najbogatszego w Europie dworu monarszego i możnych mecenasów w rozwój sztuk pięknych, dobrze rozwinięta infrastruktura artystyczna, działalność wielu europejskich sław zapewniły temu miastu pozycję ważnej stolicy kulturalnej. Petersburg w omawianym okresie był także najważniejszym ośrodkiem polskim w Rosji. W działalność rozmaitych stowarzyszeń polonijnych aktywnie włączyli się muzycy: poprzez swoją sztukę kompozytorską i wykonawczą przekazywali tradycję narodową, opiewali „ojców dzieje”, nadawali walor folklorowi, a więc integrowali społeczność wokół idei narodowej. Wnosili też swój wkład w rozwój wszystkich sfer życia muzycznego Petersburga.
Celem niniejszej dysertacji jest przedstawienie panoramy polskiej obecności muzycznej w Petersburgu w latach 1795–1917, ujawnianej poprzez różne formy aktywności zawodowej muzyków w stolicy Imperium Rosyjskiego. Obiektem rozprawy są polscy muzycy pracujący w dziewiętnastowiecznym Petersburgu. Przedmiotem staje się zatem ich działalność kompozytorska, wykonawcza, dydaktyczna, organizacyjna, związana z ważniejszymi instytucjami artystyczno-muzycznymi, nadto zaś formy integracji polskiego środowiska artystycznego.
Obecność polskich muzyków w Petersburgu przyciąga uwagę polskich naukowców od dłuższego czasu. Jednak jak dotąd nie powstała odrębna i całościowo rzecz ujmująca praca na temat działalności polskich muzyków w największych dziewiętnastowiecznych petersburskich instytucjach muzycznych. Próbę wypełnienia tej luki stanowi niniejsza rozprawa.
Jej podstawę tworzą nie tylko źródła drukowane (sprawozdania, czasopisma, codzienna prasa polska i rosyjskojęzyczna, pamiętniki i wspomnienia) oraz literatura przedmiotu, lecz przede wszystkim materiały archiwalne, praktycznie nie znane polskim muzykologom. W związku z obranym obiektem rozprawy i charakterem przeanalizowanych źródeł dysertacja została podzielona – oprócz wstępu i zakończenia – na cztery rozdziały. W rozdziale I zostały ujęte materiały z akt Dyrekcji Teatrów Imperatorskich. Omówiłam tam specyfikę funkcjonowania tej największej instytucji artystyczno-muzycznej kraju oraz przedstawiłam sylwetki zatrudnionych w niej polskich muzyków, reprezentujących różne grupy zawodowe. Treść II rozdziału stanowi omówienie historii Rosyjskiego Towarzystwa Muzycznego, które działało w latach 1859–1917, oraz współtworzących tę historię polskich artystów. Ze względu na główne cele Towarzystwa dwa podrozdziały traktują o udziale polskich muzyków w działalności koncertowej jego oddziału petersburskiego, a także w kształtowaniu i rozwoju pierwszej rosyjskiej wyższej uczelni muzycznej. Osiągnięcia polskich pedagogów w systemie podstawowej i średniej edukacji muzycznej ukazano w III rozdziale. W IV rozdziale, ostatnim, refleksją objęta została działalność muzyków w rozmaitych towarzystwach, stworzonych przez Polonię petersburską.
Zbadane przeze mnie akta najważniejszych instytucji muzycznych stolicy Imperium Rosyjskiego pomogły odkryć ważne szczegóły petersburskiego okresu twórczości znanych polskich artystów, jak również odtworzyć biografie zapomnianych obecnie muzyków. Ustaliłam, że istniała cała diaspora artystów zawodowych, przybyłych z ziem I Rzeczypospolitej, którzy utworzyli Towarzystwo Muzyczne „Lutnia” – pierwszą polską organizację artystyczną w Petersburgu. Wspaniałymi przykładami swoich osiągnięć w twórczości kompozytorskiej, wykonawczej i pedagogicznej, które mają nieprzemijające znaczenie dla kultury światowej, przyczynili się do wzbogacenia międzykulturowego dialogu w ogóle (czemu sprzyjała polietniczna przestrzeń Petersburga) i polskiej kultury artystycznej w szczególności.Polish Musicians in Nineteenth-Century St. Petersburg.
In the nineteenth century St. Petersburg was the capital of the multinational Russian Empire, which, as a result of the partitions, also encompassed the lands of the Polish–Lithuanian Commonwealth. The multilingualism of St. Petersburg's culture, the involvement of the most powerful European imperial court and the wealthiest patrons in promoting of fine arts, well-developed artistic infrastructure and the activity of many celebrities from Europe gave this city the status of an outstanding cultural capital. In the period under examination St. Petersburg was also the most important Polish centre in Russia. Numerous musicians took part in the activities of various Polish community associations: through their compositional and performing arts they handed down the national traditions, praised the “forefathers’ deeds”, poeticized folklore, in this way uniting the community around the national idea. They also contributed to the development of all spheres of musical life in St. Petersburg.
The principal aim of this dissertation is to outline a panorama of Polish musical presence in St. Petersburg from 1795 to 1917, making itself known through various forms of professional activities of musicians in the capital of the Russian Empire. The object of the dissertation are Polish musicians working in nineteenth-century St. Petersburg. The subject therefore becomes their compositional, performing, educational and organizational activity in the most important artistic and musical institutions of the city and, besides, the forms of integration of the Polish artistic milieu.
The presence of Polish musicians in St. Petersburg has attracted the attention of Polish researchers for quite a while now. So far, however, there is no comprehensive work, dealing solely with the topic of Polish musicians in the biggest 19th-century music institutions of St. Petersburg. This dissertation attempts to fill this gap.
The basis of this study is formed not only of printed sources (reports, magazines, Polish and Russian newspapers, diaries and memoirs) and literature on the subject, but above all of archival materials practically unknown to Polish musicologists. Given the object of the dissertation and the nature of the analysed sources, I divided it – apart from the introduction and the conclusion – into four chapters. In Chapter 1 I explore the materials from the files of the Directorate of Imperial Theatres. I investigate the unique ways of functioning of this largest artistic and musical institution in the country and present the profiles of employed by it Polish musicians, representing various professional groups. In Chapter 2 I examine the history of the Russian Musical Society, functioning from 1859 to 1917, and Polish artists who were part of its history. Bearing in mind the Society's main aims, I included two subchapters, dealing with the participation of Polish musicians in the concerts, given by its St. Petersburg branch, and in shaping and developing of the first Russian music academy (St. Petersburg Conservatory). The achievements of Polish teachers in the system of primary and secondary music education are shown in Chapter 3. In Chapter 4, the last one, I focused on the activities of musicians in various societies, founded by the Polish expats in St. Petersburg.
The archival documents of the most important musical institutions of the capital of the Russian Empire, examined by me, helped to reveal essential details of the St. Petersburg period of career of well-known Polish artists, as well as to reconstruct the biographies of now forgotten musicians. I established that there was a whole diaspora of professional artists who had come from the territory of the Polish–Lithuanian Commonwealth, and created the Musical Society “Lutnia” – the first Polish artistic organization in St. Petersburg. The great examples of their achievements in compositional, performing and educational works, which have a lasting value for the world culture, contributed to the enrichment of intercultural dialogue in general (due to the favourable conditions in multi-ethnic environment of St. Petersburg) and Polish artistic culture in particular