Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
KRYMINALISTYCZNO - PRAWNA PROBLEMATYKA WPROWADZENIA DO UŻYTKU NASOBNYCH KAMER VIDEO W POLICJI - W UJĘCIU PORÓWNAWCZYM
Get PDFSTRESZCZENIE
Rozprawa doktorska rozpoczyna się od zestawienia i opisu dotychczas przeprowadzonych, ważniejszych programów pilotażowych oraz empirycznych badań naukowych na temat efektów wykorzystania nasobnych kamer video przez policjantów służby patrolowej w Stanach Zjednoczonych Ameryki, Wielkiej Brytanii i innych państwach, w tym w Polsce. Uzupełnieniem tej części jest prezentacja hipotetycznych mechanizmów psychologicznych, które prowadzą do modyfikacji zachowania funkcjonariuszy i obywateli podczas interwencji policyjnych z zastosowaniem nowego sprzętu (klasyczna szkoła prawa karnego, teoria przymusu psychologicznego Ludwiga Feuerbacha, kryminologia neoklasyczna w wydaniu prof. Gary Beckera, teoria odstraszania i teoria obiektywnej samoświadomości).
Kolejna część pracy to przegląd wszystkich znaczących badań opinii publicznej, policjantów oraz prokuratorów na temat postrzegania nasobnych kamer video w USA, Wielkiej Brytanii i Kanadzie.
Zasady użytkowania urządzeń do rejestracji obrazu i dźwięku przez policjantów
z pierwszej linii to istotny, rozbudowany rozdział rozprawy doktorskiej z uwagi na wiele problemów natury formalno-prawnej, które należy przy tym rozstrzygnąć takich, jak utrzymanie równowagi między prawem do zachowania prywatności a prawem publicznego dostępu do policyjnych nagrań video, władza dyskrecjonalna funkcjonariuszy a aktywacja
i dezaktywacja kamer video, powiadamianie obywateli o fakcie uruchomienia urządzenia, wykorzystanie kamer w mieszkaniach i domach prywatnych, czas przechowywania materiału filmowego na policyjnych serwerach, etc.
Ponadto szczegółowo opisano rosnącą rolę policyjnych nagrań video jako materiału dowodowego w sądach USA oraz obowiązujące doktryny prawne w tym zakresie.
Zaprezentowano także chronologię wydarzeń oraz wybrane aspekty prawne, związane z wprowadzaniem do użytku nasobnych kamer video w polskiej policji, opierając się m.in. na ustawie o policji, unijnym rozporządzeniu na temat ochrony danych osobowych RODO, unijnej dyrektywie policyjnej DODO oraz rządowym projekcie ustawy o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości.
Przedstawiono również perspektywy rozwoju technologii nasobnych kamer video
w policji i innych służbach takich, jak więziennictwo, szpitalnictwo, miejskie władze samorządowe, przedsiębiorstwa kolejowe, itp.
Ostatnią częścią rozprawy doktorskiej jest praca badawcza, która polegała na przeprowadzeniu pierwszych w Polsce badań ankietowych na temat postrzegania nowego sprzętu przez policjantów z Komendy Miejskiej Policji w Gorzowie Wielkopolskim, Oddziałów Prewencji Policji z Krakowa i Katowic, gdzie odbyły się pierwsze programy pilotażowe oraz przez studentów Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.
SUMMARY
The doctoral dissertation begins with the setting up and description of important pilot programs and scientific researches, concerning the effects of use of body-worn cameras by patrolmen in the U.S.A., Great Britain and other countries untill now. Complementary part of this chapter is a presentation of hypothetical psychological mechanisms which are leading to the modification of behavior of police officers and citizens during police interventions with the use of new equipment (classic school of criminal law, theory of psychological coercion by Ludwig Feuerbach, neoclassic criminology by prof. Gary Becker, theory of deterrence and theory of objective self-awareness).
The next part of work is a review of all significant public opinion polls and surveys of police officers and prosecutors, regarding the perception of body-worn cameras in the U.S.A., Great Britain and Canada.
The rules of use of audio-video devices by front-line police officers is another important and elaborate chapter of doctoral dissertation, taking into consideration many legal and formal problems, which should be determined such like the balance between the right of privacy and the right of public access to police video recordings, discretionary powers of police officers and the activation and deactivation of body-worn cameras, informing citizens that the camera is on, the use of equipment in private homes and apartments, data retention time, etc.
Moreover, the growing significance of police video recordings as an evidence in United States courts and current juridical doctrines are described in detail.
The chronology of events and some legal aspects, connected with the introduction of body-worn cameras within the Polish National Police are also presented, based on the Act of Parliament about the Police, the General Data Protection EU Regulation, the Data Protection Law Enforcement EU Directive and the governmental project of the parliamentary act, regarding the personal data protection, processed in connection with the prevention and fight against crime.
The perspectives of development of body-worn camera technology within the police and other services such like prisons, hospitals, municipal authorities, railway companies, etc. were presented, too.
The last part of dissertation is a research work – a poll concerning the perception of new equipment among police officers from City Police Department, Gorzow Wielkopolski and specialized anti-riot police units from Cracow and Katowice, where first pilot programs have been held, and survey among students from the School of Law, University of Warsaw
The morphogenesis of the Waldemar River fan under the high arctic condition (Spitsbergen)
No full textStożki sandrowe to formy tworzące się w wyniku działalności wód roztopowych (akumulacji i redepozycji osadów) w obrębie stref marginalnych lodowców oraz w strefach proglacjalnych. Stożki skrępowane reprezentują wąskie i skoncentrowane systemy fluwialne o niewielkiej liczbie koryt dystrybutywnych. Ich rozwój związany jest z wcinaniem się koryt dystrybutywnych w powierzchnię starszych form fluwialnych lub w powierzchnie teras morskich. Rozpoznanie ewolucji stożków sandrowych w obszarach Wysokiej Arktyki jest ważne ze względu na możliwość identyfikacji procesów i oszacowanie tempa degradacji współczesnych środowisk arktycznych (np. tundry) w warunkach postępujących zmian środowiskowych.Głównym celem przeprowadzonych badań w obrębie stożka sandrowego rzeki Waldemara (NW Spitsbergen) było rozpoznanie jego ewolucji na podstawie analizy cech morfologicznych oraz morfometrycznych koryt dystrybutywnych. Kolejnym celem pracy była ocena ilościowa transportu rumowiska wleczonego oparta na pomiarach bezpośrednich w dwóch korytach dystrybutywnych. W celu określenia uwarunkowań rozwoju stożka sandrowego rzeki Waldemara rozpoznane zostały wielokrotne i zmienne relacje pomiędzy zmiennością morfologii jego powierzchni a zróżnicowaniem teksturalnym osadów powierzchniowych. W związku z tym przeanalizowane zostały parametry morfometryczne stożka i jego koryt, takie jak szerokość stożka (Bf) i nachylenie jego powierzchni, morfometria koryt dystrybutywnych (pełnokorytowa szerokość – Wb oraz głębokość – Db), a także parametry opisujące cechy teksturalne osadów powierzchniowych (mediana–d50, wysortowanie – σ, a także udział frakcji żwirowych).Badania terenowe objęły rozpoznanie powierzchniowej budowy geologicznej oraz morfologii i morfometrii koryt dystrybutywnych stożka rzeki Waldemara w 167 stanowiskach pomiarowych. Prace kameralne obejmowały analizę wykonanych w terenie zdjęć osadów powierzchniowych przeprowadzoną za pomocą programu Sedimentrics Digital Gravelometer. Analiza korelacji pomiędzy cechami teksturalnymi osadów powierzchniowych stożka sandrowego a morfometrią jego koryt dystrybutywnych została przeprowadzona na podstawie modeli statystycznych: MARSSlines, MVR i MLP.Przeprowadzone badania wykazały, że wielkość materiału transportowanego przez rzekę zależy w istotny sposób od możliwości erozji bocznej koryta dystrybutywnego stożka sandrowego (mechanicznej i termicznej). Procesy transportu i depozycji osadów w obrębie stożka sandrowego rzeki Waldemara są ściśle związane z ukształtowaniem jego powierzchni i morfologią koryt dystrybutywnych. Parametry, które opisują morfometrię oraz cechy litologiczne ich osadów charakteryzują się istotnymi statystycznie i wysokimi wartościami wskaźnika korelacji.Stożek sandrowy rzeki Waldemara ma ograniczoną możliwość migracji koryt dystrybutywnych. Wpływa to na zróżnicowanie morfologii jego koryt oraz wykształcenie osadów powierzchniowych. Uzyskane wyniki badań geomorfologicznych i sedymentologicznych wskazują na wielokrotne i wielowymiarowe związki zachodzące pomiędzy cechami morfologicznymi i sedy-mentologicznymi stożka sandrowego rzeki Waldemara. Modelowanie statystyczne wykazało, że wpływ zwężenia lub poszerzenia stożka sandrowego na zmiany morfometrii jego koryt dystrybutywnych związany jest przede wszystkim ze zwiększeniem lub ograniczaniem możliwości ich bifurkacji.Wyniki analiz pozwoliły na wydzielenie trzech stref morfogenetycznych skrępowanego stożka sandrowego. Do głównych czynników determinujących ich rozwój należą nachylenie powierzchni oraz szerokość stożka. Rozwój skrępowanych stożków w rejonach arktycznych ma wpływ na degradację wieloletniej zmarzliny. Ograniczenie bocznego rozwoju tego typu stożków powoduje zwiększenie głębokości koryt oraz wpływa na intensyfikację procesów erozji tundry i redystrybucję osadów w systemie fluwialnym małych zlewni lodowcowych.Outwash fans are formed by meltwater activity (sediments accumulation and redeposition) in glacier marginal zones and in proglacial areas. Confined outwash fans represent narrow and concentrated fluvial systems with a small number of distributary channels. Their development is related to incision of distributary channels into the surface of older fluvial lanforms or the surfaces of coastal terraces. The recognition of the outwash fans evolution in the areas of the High Arctic is important due to the possibility of processes identification and estimation of the rate of degradation of modern arctic environments (eg. tundra) in the condition of progressing environmental changes.The main objective of the research carried out in the area of the Waldemar river outwash fan (NW Spitsbergen), was to recognize its evolution based on the analysis of morphological and morphometric characteristics of distributary channels as well as outwash surface lithology. Another aim of the study was to quantify the bedload transport based on direct measurements in two distributary channels. In order to determine the conditions for the development of the Waldemar river outwash fan, the multiple and changeable relations between the variability of the morphology of its surface and the textural diversity of surface deposits were identified. Therefore, were analyzed the morphometric parameters of the fan and its channels, such as the width of the fan (Bf) and the slope of its surface, morphometry of the distributary channels (bankfull width-Wb and depth-Db), and parameters describing the textural characteristics of surface sediments (median–d50, sorting–σ and the contents of gravelly fractions).Field studies included recognition of the surface sediments, morphology and morphometry of the distributary channels of the Waldemar river outwash fan in 167 measurement points. The works included analysis of surface deposits were carried by Sedimentrics Digital Gravelometer software. Analysis of the correlation between textural features of surface sediments of the outwash fan and the morphometry of its distributary channels was carried out on the basis of statistical models such as multivariate regression (MVR), artificial neural networks (ANN) and multivariate adaptive regression splines (MARS).The study showed that the size of the deposits transported by the river depends in a significant way on the possibility of lateral erosion of the distributary channel of the outwash fan (mechanical and thermal). The processes of sediments transport and deposition are closely related to the shape of Waldemar river braidplain and the morphology of the distributary channels. The parameters that describe morphometry and lithological characteristics of their sediments are characterized by statistically significant and high values of the correlation index.The Waldemar river outwash fan has a restricted ability of distributary channels migrating. This affects the diversity of channel morphology and the deposition of surface sediments. Obtained results of geomorphological and sedimentological research indicate multiple and multidimensional relationships occurring between morphological and sedimentological features of the Waldemar river outwash fan. Statistical models indicate that the narrowing or widening outwash fan affect the morphometry of its distributary channels and is related primarily to the increase or limitation of their bifurcation.The results of the analysis allowed to distinguish three morphogenetic zones of the confined outwash fan. The main factors determining their development include slope of the surface and width of the fan. The development of confined fans in the Arctic regions affects the degradation of permafrost. Reducing the lateral development of this type of fans increases the depth of the channels and influences the intensification of tundra erosion and redistribution of sediments in the fluvial system of small glacial catchments
Julian Fontana – niedoceniony artysta z najbliższego otoczenia Chopina
No full textThe present doctoral dissertation is a monograph of life and artistic work
of Julian Fontana – the closest friend, pupil, copist and advisor of Fryderyk Chopin, who accompanied him almost constantly from their early age to the last days, who went down in the history of music thanks to his acting as the editor of his Œuvres Posthumes, and at the same time a truly Renaissance mind a pianist and composer, an émigré activist, translator, language purist, author of scientific studies of astronomy. It is representing a type of contextual biography in which the central character is presented against the background of the era parallel to Chopin’s life, constituting a contribution to completing the composer’s biography. The thesis comprises six main Chapters: I – Present State of Research and Source Criticism, II – Life, III – Musical Output, IV – Pianism, V – Fontana – Copist and Editor, VI – Bibliography.
The first Chapter takes a heuristic approach. The existing research situation has been outlined here and available sources subjected to criticism. The second Chapter, the largest in size, takes into account Julian Fontana’s biography embedded in a wide context, with particular empahasis not only on general social, cultural and political processes, but also circumstances related specifically to Polish matters. Being inspired by the concept of perceiving the work in a social process, everything that contributed to the cause of Fontana’s creative existence, has been outlined. The genealogy of the Fontana family has been described in detail as well as his early years spent in Warsaw at Chopin’s side, which contributed to shaping the personalities of both young men. While outlining Fontana’s emigration years, special attention has been focused on the Polish diaspora in places visted by him: Paris, London and New York. In the biographical part, all social-political processes having a direct impact on the fate of Fontana and Chopin in exile have been taken into account. Much attention has also been given to outline the cultural and educational activities of Poles in Paris in the 19th century. The milieu of the Polish intellectual elite in exile has been depicted on the basis of unknown so far and forgotten primary sources: diary materials, documentation of the Polish emigration institutions, the nineteenth-century press and prints from that era. Also the exotic culture of Cuba in the 19th century has been described at great length, where Fontana was a pioneer in presenting Chopin’s music previously unknown there. Attention has also been paid to the musical culture of New York, where Fontana stayed in the second half of the 1840s.
In the third Chapter, the catalogue of Fontana’s artistic production is shown, and
describing Fontana’s artistic output, his works have been presented in a wild social context, trying to show the ‘social cause’ and the ‘social trace’ – the concepts introduced by Jim Samson. Following H.R. Jauss’s theory of reception and the ‘horizon of expectations’ described by him, Fontana’s work has been presented in a genre perspective. Invoking the concepts of dialogicality and intertextuality, special attention has been paid to the relations to Chopin’s work and the current trends, in which Fontana was situated.
In Chapter Four, devoted to Fontana’s pianism, the focus has been on the sociological phenomena of the era: on the one hand – the nascent cult of the individual, and on the other hand – increasing role of the middle class, availability of public and semi-public concerts, allowing artists to compete in a capitalistic market. The struggles of artists entrepreneurs in the first half of the 19th century have been shown. Also, special attention has been paid to Fontana’s role in promoting Chopin’s music on both hemispheres.
Chapter Five shows one of the most important aspects of Fontana’s activities
– being a copyist and editor of Chopin’s works, including the posthumous ones, with all the copies he prepared having been organized together with the revisions of duplicates made by others, and the editions both published in Chopin’s lifetime and after he died. A separate Chapter has been devoted to presentation of the chronology of the actions connected with publishing Œuvres Posthumes by Chopin, which influenced the final form of the publication. Furthermore, Fontana’s edition of Chopin’s posthumous works has been evaluated, and its critical reception presented from the moment it was published until today.Praca jest monografią życia i twórczości Juliana Fontany – najbliższego przyjaciela, ucznia, kopisty i doradcy Chopina, zapisanego na kartach historii muzyki przede wszystkim jako wydawca jego Œuvres Posthumes, a przy tym prawdziwie renesansowego umysłu: pianisty i kompozytora, działacza emigracyjnego, tłumacza, purysty językowego, autora prac naukowych z zakresu astronomii. Jest typem biografii kontekstualnej, w której postać główna została przedstawiona na tle epoki, emigracji polskiej oraz ukazanego paralelnie życia Chopina, stanowiąc przyczynek do uzupełnienia biografii kompozytora. Praca zawiera sześć głównych rozdziałów: I – Stan badań i krytyka źródeł, II – Życie, III – Twórczość muzyczna, IV – Pianistyka, V – Fontana – kopista i edytor, VI – Bibliografia.
W rozdziale pierwszym zarysowano zastaną sytuację badawczą i poddano krytyce dostępne źródła. Drugi, największych rozmiarów rozdział uwzględnia biografię życia Juliana Fontany osadzoną w szerokim kontekście, ze szczególnym uwypukleniem nie tylko ogólnych procesów społecznych, kulturowych oraz politycznych, ale także okoliczności dotyczących materii specyficznie polskiej. Inspirując się koncepcją oglądu dzieła w procesie społecznym zarysowano wszystko to, co składało się na przyczynę twórczej aktywności Fontany. Szczegółowo opisano genealogię rodu Fontanów oraz pierwsze lata Juliana Fontany spędzone w Warszawie u boku Chopina, uwypuklając elementy, które złożyły się na ukształtowanie osobowości obu młodzieńców. Przedstawiając okres emigracyjny Fontany, wiele uwagi poświęcono polskiej diasporze w miejscach jego pobytu: w Paryżu, Londynie oraz Nowym Jorku. W części biograficznej uwzględniono procesy społeczno-polityczne mające bezpośredni wpływ na losy Fontany i Chopina na emigracji. Wiele uwagi poświęcono także zarysowaniu działalności kulturalnej i oświatowej Polaków w Paryżu w XIX w. Milieu polskiej elity intelektualnej na wychodźstwie przedstawiono na podstawie nieznanych dotąd oraz zapomnianych źródeł prymarnych: materiałów pamiętnikarskich, dokumentacji polskich instytucji emigracyjnych, XIX-wiecznej prasy oraz druków z epoki. Opisano także egzotyczną kulturę Kuby w XIX w., gdzie Fontana jako pionier zaprezentował nieznaną tam dotąd twórczość Chopina. Uwagę poświęcono także muzycznej kulturze Nowego Yorku, gdzie Fontana przebywał w drugiej połowie lat 1840-tych.
W rozdziale trzecim przedstawiono katalog utworów Fontany oraz omówiono jego twórczość w szerokim kontekście społecznym, podejmując próbę ukazania w nich „przyczyny społecznej” oraz „śladów społecznych” – pojęć wprowadzonych przez Jima Samsona. Podążając za teorią recepcji H.R. Jaussa oraz opisanego przezeń „horyzontu oczekiwań”, dzieło Fontany przedstawiono w perspektywie gatunkowej. Odwołując się do koncepcji dialogiczności i intertekstualności, zwrócono szczególną uwagę na związki z dziełem Chopina oraz obowiązującymi trendami, w które wpisywał się Fontana.
W rozdziale czwartym, dotyczącym pianistyki Fontany, położono nacisk na socjologiczne fenomeny epoki: z jednej strony – rodzący się kult jednostki, z drugiej zaś – rosnącą rolę klasy średniej, dostępność koncertów publicznych i półpublicznych, dającą artystom możliwość konkurowania na kapitalistycznym rynku. Zarysowano zmagania artystów jako przedsiębiorców w I poł. XIX w. Uwypuklono także szczególną rolę Fontany w promowaniu twórczości Chopina na obu półkulach.
Rozdział piąty przedstawia jeden z najistotniejszych aspektów działalności Fontany
– kopisty i edytora dzieł Chopina, w tym pośmiertnych, porządkując wszystkie dokonane przezeń kopie, rewizje odpisów wykonanych inną ręką oraz wydań, zarówno drukowanych za życia Chopina jak i jego śmierci. Osobny rozdział poświęcono przedstawieniu chronologii prac związanych z publikacją Œuvres Posthumes Chopina, które wpłynęły na ostateczny kształt wydawnictwa. Ponadto poddano ocenie edycje Fontany dzieł pośmiertnych Chopina, przedstawiając także ich krytyczną recepcję od momentu wydania po dzień dzisiejszy
Nauka o duszy w pismach filozoficznych i egzegetycznychʿAllāmy Ṭabāṭabāʾiego
No full textThe present study is devoted to the theory of the soul and the human self in the
philosophical and exegetical works of Sayyid Muḥammad Ḥusayn Ṭabāṭabāʾī (d. 1981),
one of the most celebrated contemporary masters of transcendent philosophy—a tradition
originated by Mullā Ṣadrā (d. 1635) in Safavid Iran. It contextualises Ṭabāṭabāʾī’s
contributions in terms of Mullā Ṣadrā’s philosophy and pays close attention to the
comparison between the ʿAllāma and his great predecessor. The main objective of this
study is, however, to show those aspects of Ṭabāṭabāʾi’s thought in which he can be seen
as an original philosopher, worth studying in his own right. In demonstrating this, I focus on
the theory of the soul as precisely that area of interest where his originality can best be
seen as it gathers a wide array of ontological and epistemological ideas into a coherent
anthropological vision. Therefore, Ṭabāṭabāʾī’s philosophy, and the science of the soul in
particular, instruct us what the Ṣadrian tradition entails today.
The scholastic, Avicennising approach is the most prominent feature of Ṭabāṭabāʾī’s
interpretative activity. Within this approach, he demonstrates the limits of the philosophical
enquiry, especially in the area of eschatology. His own philosophical project, however,
often proves to be more important than a mere commentary on Mullā Ṣadrā’s writings.
Ṭabāṭabāʾī’s grand idea is the introduction of the distinction between iʿtibārāt and haqāʾiq
that runs across metaphysics, the theory of soul, and epistemology, and is integrated into
Ṭabāṭabāʾī’s version of Ṣadrianism. He finds a wide application of the concept of iʿtibārāt in
the fields of social philosophy, fiqh and revelation, whereas haqāʾiq are the proper subject
of metaphysics, the knowledge of which perfects the soul in its becoming in the process of
substantial change, al-ḥaraka al-jawhariyya, captured in the Ṣadrian formula ‘from the
bodily, created soul to the spiritual, eternal soul’, al-nafs jismāniyyat al-ḥudūth warūḥāniyyat al-baqāʾ.
Ṭabāṭabāʾī’s project was intended to meet the perceived challenges of modernity.
His strong anti-skepticism was designed to safeguard the foundations of knowledge from
relativism and reinforce the legitimacy of religious truth claims. His equally decisive antimaterialist stance was also aimed apologetically to demonstrate the immaterially of the
soul, the world, and ultimately—God. This is also the primary context in which he
discusses the soul in it perfecting journey towards God, be it in the philosophical or
mystical garb. Throughout his writings he insists that this Neoplatonic, teleological path
toward perfection is still a desirable solution today.Niniejsza praca poświęcona jest teorii duszy i ludzkiego ja w pismach
filozoficznych i egzegetycznych Sayyida Muḥammada Ḥusayna Ṭabāṭabāʾiego (zm. 1981),
jednego z najwybitniejszych współczesnych mistrzów filozofii sadryjskiej—tradycji
wywodzącej się z myśli działającego w safawidzkim Iranie Mułły Ṣadry (zm. 1635).
Kontekstualizuje ona wkład Ṭabāṭabā’iego w odniesieniu do filozofii Mułły Ṣadry,
porównując ʿAllāmę z jego wielkim poprzednikiem. Głównym celem niniejszego studium
jest jednak pokazanie tych aspektów myśli Ṭabāṭabā’iego, w których jawi się jako
oryginalny filozof, warty zainteresowania ze względu na swoje własne koncepcje.
Udowadniając to, skupiam się na teorii duszy, która jest właśnie tą dziedziną
zainteresowania, w której najlepiej można zobaczyć oryginalność ʿAllāmy, ponieważ jego
nauka o duszy obejmuje szeroki wachlarz ontologicznych i epistemologicznych idei i
spaja je w spójną wizję antropologiczną. Stąd, to właśnie nauka o duszy poucza nas,
czym filozofia sadryjska jest dzisiaj.
Scholastyczne, Awicennizujące podejście stanowi najbardziej wyróżniającą się
cechę działalności interpretacyjnej Ṭabāṭabā’iego. W ramach tego podejścia demonstruje
granice filozoficznych dociekań, szczególnie w w dziedzinie eschatologii. Jednak jego
własny projekt filozoficzny często okazuje się ważniejszy niż samo komentowanie pism
Mułły Ṣadry. Tym, co stanowi „wielką ideę” Ṭabāṭabā’iego organizującą jego myśl w
system, jest wprowadzenie rozróżnienia między prawdami, haqāʾiq, a umysłowo
konstruowanymi bytami, iʿtibārāt. Rozróżnienie to przebiega przez metafizykę, teorię
duszy i epistemologię i jest zintegrowane z Ṭabāṭabā’iego wersją sadryzmu. Koncepcja
iʿtibārāt znajduje zastosowanie w dziedzinie filozofii społecznej, fiqh i objawienia, podczas
gdy haqāʾiq stanowią właściwy przedmiot metafizyki, a ich znajomość doskonali duszę
podczas jej stawania się w procesie zmiany substancjalnej, al-ḥaraka al-jawhariyya,
pojętej w myśl sadryjskiej formuły „od duszy cielesnej, stworzonej duszy do duchowej i
wiecznej”, al-nafs jismāniyyat al-ḥudūth wa-rūḥāniyyat al-baqāʾ.
Projekt Ṭabāṭabā’iego miał na celu sprostać wyzwaniom współczesności. Silny
anty-sceptycyzm miał ochronić fundamenty wiedzy przed groźbą relatywizmu oraz
wzmocnić legitymację prawd religijnych. Jego równie zdecydowana postawa
antymaterialistyczna także posiadała podłoże apologetyczne i miała wskazywać na
niematerialność duszy, świata i ostatecznie—Boga. Jest to też podstawowy kontekst, w
którym ʿAllāma omawia duszę w jej podróży do Boga, zarówno gdy stosuje filozoficzną,
jak i mistyczną metodę i język. W swoich pismach podkreśla, że ta neoplatońska,
teleologiczna droga do doskonałości wciąż stanowi pożądane rozwiązanie
From Mystery Play to Documentary Theatre. Themes-Ideas-Genre Conventions of Emil Zegadłowicz’s Dramaturgy
No full textPrzedmiotem niniejszej pracy jest syntetyczne ujęcie dramaturgii Emila Zegadłowicza, a precyzyjnie rzecz ujmując, próba jej nowego odczytania, reinterpretacji. Główne założenie badawcze dysertacji koncentruje się na zagadnieniu synkretyzmu gatunkowego sztuk samotnika z Gorzenia Górnego oraz na wyznaczeniu konstelacji ich najważniejszych tematów, przy podkreśleniu stałej obecności pewnych wątków (problemy socjalne, stanowisko antymilitarystyczne) oraz uwzględnieniu elementów projektu teatralnego wewnątrz tekstu dramatu. Analizy i interpretacje są prowadzone z przede wszystkim z perspektywy literackiej teorii dramatu.
Dysertacja została podzielona na trzy części, w których zaprezentowano różnorodne metodologicznie ujęcie twórczości dramatycznej autora Lampki oliwnej oraz wskazano jej konteksty i przywołano najważniejsze inscenizacje sztuk Emila Zegadłowicza z lat 1924-1939. Wielość podjętych przez pisarza tematów i konwencji gatunkowych wymusza pluralizm metodologiczny. W dysertacji znalazły się propozycje badawcze, których fundament stanowią: fenomenologia religii, semiotyka, autobiografizm i psychoanaliza.
W pierwszej części pracy przedmiotem analiz są zarówno przyjęte przez Emila Zegadłowicza konwencje gatunkowe, jak i najważniejsze elementy budowy dramatów. Podrozdziały interpretacyjne koncentrują się wokół głównych tematów dramaturgii autora Powsinogów Beskidzkich: oczekiwania na ponowne przyjście Chrystusa (Nawiedzeni), winy i kary (Lampka oliwna), ofiary, wolności (Głaz graniczny) oraz odpowiedzialności etycznej artysty (Wigilia) .
Poszczególne części analityczne i interpretacyjne uzupełnione zostały o odwołania do przedstawień teatralnych sztuk samotnika z Gorzenia Górnego. Pozwalają one zrekonstruować i zanalizować projekt przyszłego spektaklu wpisany w tekst dramatów. Zegadłowiczowska dramaturgia z lat 1923-1927 stanowi splot form wywodzących się z teatru średniowiecznego i nowatorskich projektów scenicznych.
W drugiej części dysertacji podejmuje analizę dwóch dramatów wywodzących się z inspiracji antykiem i Biblią. Zaproponowane przez Emila Zegadłowicza ujęcie mitu o Alkestis akcentuje temat ofiary, słabości w obliczu śmierci oraz wyróżnia się oryginalną kreacją postaci Heraklesa. Klucz do analiz Alcesty stanowią modernistyczne odczytania mitów, współczesne autorowi reinterpretacje antycznych tragedii oraz recenzje przedstawień Alcesty reżyserowanych przez Stanisławę Wysocką.
Dramat Betsaba to utwór artystycznie bardzo nierówny, w którym biblijna opowieść o winie i karze została zamieniona na melodramat osnuty przede wszystkim wokół wątku miłości Dawida i Batszeby. Przedmiotem analiz są: wielość form muzycznych współtworzących poetykę dramatu (psalmy, pieśni, monologi przypominające arie, duety), wpisany w didaskalia projekt przestrzeni scenicznej; przywołuję także najważniejsze wystawienia Betsaby na scenach Lublina i Poznania.
Trzecia część pracy obejmuje dramaty, których punktem wspólnym jest krytyka autorytarnych rządów sanacji, zdecydowane stanowisko antymilitarystyczne, wrażliwość na krzywdę najuboższych i rosnące nierówności społeczne, sprzeciw wobec niemieckiego faszyzmu oraz obecność humoru i ironii jako ważnego czynnika kształtowania świata przedstawionego dramatu.
Pierwszym z omawianym w tej części dramatów jest groteska Łyżki i księżyc, która podjętą problematyką społeczną zapowiada Pokój dziecinny oraz Domek z kart. Szybko zmieniająca się rzeczywistość lat trzydziestych XX wieku wymagała nowych środków artystycznego wyrazu, dlatego Zegadłowicz wzbogaca swoje utwory elementami satyry i poetyki snu (Gra w zielone), tworzy bardzo niejednorodny gatunkowo i nowatorski w budowie metadramat (Pokój dziecinny), wykorzystuje technikę faktomontażu i reportaż (Domek z kart).
Celem pracy jest otwarcie nowych możliwości lektury twórczości dramatycznej Emila Zegadłowicza oraz uzupełnienie istniejącego w tym zakresie stanu badań.Summary of doctoral dissertation From Mystery Play to Documentary Theatre. Themes-Ideas-Genre Conventions of Emil Zegadłowicz’s Dramaturgy.
The subject of the thesis is an attempt of reinterpretation of Emil Zegadłowicz’s dramaturgy. The dissertation has been divided into three chapters in which diverse methodological conceptualization of the drama works of the author of Lampka oliwna have been presented (the multitude of undertaken themes and genre conventions imposes methodological eclecticism), simultaneously identifying their contexts and recalling the most important stagings of Zegadłowicz’s plays in the 1924-1939 period.
In the first chapter of the thesis, the subjects of the analysis are literary conventions used by Zegadłowicz, as well as the most important elements of dramatic structures. Interpretative subchapters focus mostly on the main themes of the Powsinodzy Beskidzcy author’s dramaturgy: awaiting for the second coming of Christ (Nawiedzeni), quilt and the punishment (Lampka oliwna), sacrifice, freedom (Głaz graniczny) and the ethical responsibility of an artist (Wigilia).
The respective analytical and interpretative parts have been supplemented with references to stagings of plays of the Loner from Gorzeń Górny. They allow for a reconstruction and analysis of the project of the future performance written into the text of the dramas. It is a very interesting issue for a scholar, since Zegadłowicz’s dramaturgy from the 1923-1927 period is a fusion of Medieval Theatre and innovative stage projects – this period in his body of work is concluded with the expressionistic drama with elements of the morality and mystery play (Wigilia).
The second part of the dissertation undertakes the analysis of two dramas deriving from the inspiration of the Antiquity and the Bible. The view on the myth of Alkestis proposed by Emil Zegadłowicz stresses the theme of sacrifice, weakness in the face of death and stands out with the original creation of the Heracles’ character. The key to the analysis of Alcest are the modernist reading of myths, contemporary to the author readings of antique tragedies and reviews of Alcesta performances directed by Stanislawa Wysocka.
Betsaba is a play that is artistically imbalanced: the biblical tale about the guilt and the punishment becomes transformed into a melodrama based around the theme of love between David and Bathsheba. The subjects of the analyses are: the multitude of musical forms co-creating the dramas’ poetics (psalms, songs, soliloquies resembling arias and duets), project of stage spaces written into stage directions; I also recall the most important stagings of Betsaba in Lublin and Poznan theatres.
The third chapter of the thesis encompasses dramas whose common denominator is the critique of the authoritarian Sanation government and the determined anti militaristic position, empathy toward the harm of the poorest and growing social inequalities, the objection against the German fascism, and the presence of humor and irony as an important factor in shaping the presented world of a drama.
The first drama elaborated in this chapter is a grotesque Łyżki i księżyc, which foreshadows Pokój dziecinny and Domek z kart in its undertaken problematic. The quickly changing reality of the thirties of the XX century demanded new means of artistic expression, which is why Zegadłowicz enriches his plays with farcical elements, satire, and the poetics of a dream (Gra w zielone), creates a very heterogeneous quality and ingenious in its structure metadrama (Pokój dziecinny), and uses techniques from documentary and reportage theatre (Domek z kart).
The aim of the thesis is to reinterpret and to open new possibilities in readings of Zegadłowicz’s dramas
Chemical heterogeneity of solids in archaeometric research by means of LA-ICP-MS and other spectrometric and spectroscopic methods
No full textWspółczesna chemia analityczna pozwala nie tylko na wyznaczenie średnich zawartości
pierwiastków, ale również na jednoczesne poznanie sposobu ich rozmieszczenia w próbkach
stałych. Opracowanie koncepcji badań umożliwiających szczegółową analizę chemiczną
niejednorodnych próbek nieorganicznych ciał stałych bez przeprowadzania ich do roztworu,
w taki sposób aby zachować wyjściowe informacje o ich zmienności fizyko-chemicznej
stanowiło cel niniejszej pracy doktorskiej. Podczas realizacji pracy doktorskiej przebadano
obiekty zabytkowe reprezentujące średniowieczne nubijskie malowidła ścienne w formie trzech
typów próbek: transferów, mniejszych fragmentów malowideł i przekrojów stratygraficznych.
Struktura warstwowa, niejednorodność na poziomie mikroskopowym, a także
konieczność pamiętania o zabytkowym charakterze analizowanych obiektów miały wpływ na
dobór metod instrumentalnych (nieinwazyjne i nieniszczące lub mikroniszczące)
wykorzystanych w badaniach oraz kolejność ich stosowania: (1) fluorescencja rentgenowska
(XRF) w układzie przenośnym, (2) spektrometria mas z jonizacją w plazmie sprzężonej
indukcyjnie po ablacji laserowej (LA-ICP-MS) w układzie pojedynczym (λ=213nm),
(3) spektroskopia Ramana, (4) LA-ICP-MS (λ=266nm) w układzie tandemowym ze spektroskopią
emisyjną ze wzbudzeniem laserowym (LIBS).
Zastosowanie metody XRF w połączeniu z obliczeniem widm różnicowych na podstawie
pomiarów zarejestrowanych dla obszarów transferów i fragmentów malowideł pokrytych
warstwą malarską i pozbawionych warstwy pigmentu umożliwiło wydobycie informacji
o składzie pierwiastkowym jedynie cienkich warstw powierzchniowych badanych obiektów
w sposób nieinwazyjny i nieniszczący.
Wykorzystanie metody LA-ICP-MS w badaniach przekrojów stratygraficznych pozwoliło
na analizę rozmieszczenia pierwiastków w poszczególnych warstwach obiektów oraz uzyskanie
miarodajnych informacji o składzie wierzchnich warstw, nawet wówczas, kiedy stanowiły
mieszaninę różnych związków chemicznych.
W badaniach metodą LA-ICP-MS heterogeniczną próbkę potraktowano jak zbiór
obszarów jednorodnych. Każdemu z nich przypisano homogeniczne materiały odniesienia
o wysokim podobieństwie fizyko-chemicznym do określonych fragmentów przekrojów
stratygraficznych. Mapowanie rozmieszczenia pierwiastków na powierzchni tak
niejednorodnych ciał stałych było możliwe dzięki odpowiedniemu zoptymalizowaniu
parametrów pracy układu pomiarowego. Dla każdego materiału wzorcowego przeprowadzono
optymalizację warunków ablacji liniowej, a parametry końcowe wykorzystywane podczas
obrazowania niejednorodności chemicznej próbek stanowiły kompromis między wartościami
uzyskanymi w powyższej procedurze analitycznej.
Przekroczenie progu ablacji dla wszystkich materiałów budujących badane malowidła,
w tym także dla przezroczystych, twardych inkluzji mineralnych w warstwie tynku, było możliwe
wówczas, gdy zmieniona została długość fali lasera emitującego wiązkę promieniowania
z λ=213nm na λ=266nm i zastosowano większą gęstość energii promieniowania. W ten sposób
otrzymano dostęp do informacji na temat zróżnicowania składu pierwiastkowego przekrojów
stratygraficznych na całej ich powierzchni i możliwość przeprowadzenia jednoczesnych
pomiarów LA-ICP-MS (266) i LIBS. W niniejszej pracy doktorskiej tandemowy układ LA/LIBS
pojawia się po raz pierwszy w kontekście problematyki archeometrycznej, gdyż do tej pory nie
był wykorzystany w analizie próbek zabytkowych.
W ramach pracy doktorskiej zbadano również możliwości analityczne metody LA-ICP-MS
w ilościowym obrazowaniu rozmieszczenia pierwiastków w niejednorodnych próbkach stałych.
Jedną strategię kalibracji oparto o właściwości fizyczne oznaczanych pierwiastków: naturalną
zawartość izotopu w przyrodzie oraz pierwszy potencjał jonizacji; drugą jedynie o jeden wzorzec
zewnętrzny (NIST 610) i normalizację zawartości wszystkich oznaczanych tlenków pierwiastków
do 100%wag. na przekór podkreślaniu konieczności stosowania wzorców o matrycy jak
najbardziej zbliżonej do matrycy próbki.
Dokładność ilościowego obrazowania rozmieszczenia pierwiastków na powierzchni
przekrojów z zastosowaniem kalibracji wzorcowej oszacowano na podstawie wyników analiz
materiałów szklanych (Corning B), ceramicznych (NIST 98b, NIST 679) i wapniowych (NIST 1400,
NIST 1486), charakteryzujących się podobnymi właściwościami fizycznymi oraz składem
chemicznym do poszczególnych obszarów badanych ciał stałych. Przed przystąpieniem do
walidacji tej procedury analitycznej, zoptymalizowano liczbę punktów poddawanych ablacji na
powierzchni powyższych materiałów, stosując analizę kombinatoryczną.
Uzyskana wysoka dokładność oznaczeń składu pierwiastkowego materiałów odniesienia
niezależnie od stopnia dopasowania matrycy wzorca do matrycy próbki wyraźnie wskazuje, że
w przypadku badań niejednorodnych ciał stałych, konieczność poszukiwania wzorców
dopasowanych ściśle matrycowo do matrycy badanych próbek nie jest konieczna do uzyskania
dokładnych wyników oznaczeń składu pierwiastkowego metodą LA-ICP-MS. Stwierdzenie to
można uznać za kontrowersyjne w świetle prowadzonych badań nad koniecznością ścisłego
dopasowania matrycowego wzorców i próbek analizowanych tą metodą.Modern analytical chemistry allows not only to determine the average content of
elements, but also to learn how they are distributed in solid samples. The development of
a research concept allowing detailed chemical analysis of heterogeneous inorganic solid
samples without their digestion, in order to preserve the information on their physic-chemical
variability, was the purpose of this doctoral dissertation. Archaeological objects representing
mediaeval Nubian wall paintings in the form of three types of samples: transfers, smaller
fragments of paintings and cross-sections were analyzed within this Ph.D. thesis.
Stratigraphic structure, heterogeneity at the microscopic level, as well as historic
character of the analyzed objects determined the choice and order of instrumental methods
(non-invasive and non-destructive or micro-destructive) used within the research: (1) X-ray
fluorescence (XRF) in a portable system, (2) laser ablation inductively coupled plasma mass
spectrometry (LA-ICP-MS) in a standalone system (λ = 213nm), (3) Raman spectroscopy,
(4) LA-ICP-MS (λ = 266nm) in tandem system with laser induced breakdown spectroscopy (LIBS).
The use of XRF method together with the calculation of differential spectra on the basis
of measurements registered for transfers' and fragments of murals' areas with and without
painting layer enabled to obtain elemental information of only thin surface layers of the
examined objects in a non-invasive and non-destructive way.
The analysis of cross-sections by means of LA-ICP-MS allowed for elemental imaging of
every layer and obtaining reliable information on the composition of the surface layers, even
when they were a mixture of different chemical compounds.
In LA-ICP-MS studies, the heterogeneous sample was treated as a set of homogeneous
areas. Each of them was assigned to homogeneous reference material of high physic-chemical
similarity to specific fragment of cross-section. Mapping of the distribution of elements in such
heterogeneous solid samples was possible due to appropriate optimization of the system
operation parameters. For each reference material, optimization of the line ablation conditions
was performed. The final parameters used for imaging of the chemical heterogeneity of the
samples were selected on the basis of compromise between the values obtained in the abovementioned analytic procedure.
Exceeding the ablation threshold for all materials building the investigated paintings,
including transparent, hard mineral inclusions in the plaster, was possible when the wavelength
of laser beam was changed from λ = 213nm to λ = 266nm and higher laser energy density was
applied. In this way, access to information on the variability of elemental composition of crosssections across their entire surface and the possibility of carrying out simultaneous
measurements of LA-ICP-MS (266) and LIBS was obtained. In this dissertation, the tandem
LA/LIBS system appears for the first time in the context of archaeometric research, as it has not
been used in the analysis of historic samples so far.
Analytical capabilities of LA-ICP-MS method in quantitative imaging of the elemental
distribution in inhomogeneous solid samples were also examined. First calibration strategy was
based on the physical properties of the monitored elements: natural abundance and first
ionization potential; second only on the one external standard (NIST 610) and normalization of
the content of all the determined elements oxides to 100%wt. in spite of highlighting the
necessity of using matrix-matched standards.
Accuracy of the measurements was estimated based on the results of the quantitative
analysis of glass (Corning B), ceramic (NIST 98b, NIST 679) and calcium (NIST 1400, NIST 1486)
reference materials with similar physical properties and chemical composition to particular
areas of solids studied. Before proceeding with the validation of this analytical procedure, the
number of points to be ablated on the surface of the above materials was optimized using
combinatorial analysis.
High accuracy of quantitative results obtained for reference materials irrespective of the
degree of matrix-matching of standard clearly indicates that in the case of LA-ICP-MS
investigations of heterogeneous solid samples it is not necessary to search for standard with
highly matched matrix. This statement can be considered controversial in the light of the
conducted studies on the need to closely match standard matrix with the sample matrix if high
accuracy of the measurements is demanded
Zakażenie kleszczy lxodes ricinus krętkami i riketsjami na terenach zurbanizowanych i mało zmienionych przez człowieka
No full textIxodes ricinus ticks spread multiple disease agents including Lyme disease spirochaetes and several
pathogenic rickettsia species. Tick-borne diseases are of great epidemiological importance in Europe, including Poland, particularly due to high annual incidence of Lyme disease suggesting common
human-tick contact. Both the ticks and pathogens they carry are present either in natural, lowtransformed forested areas as well as and in the city parks in urban areas. It was postulated that human
impact affects tick abundance and circulation of tick-borne pathogens through fragmentation of
habitats, decrease in biodiversity and access to tick hosts. During my research I attempted to answer the question whether anthropogenic environment
transformation, particularly urbanization is associated with increased risk of tick-borne diseases such
as Lyme disease caused by Borreliella spp. spirochaetes or diseases caused by Borrelia miyamotoi
(B. miyamtoi disease), Anaplasma phagocytophilum (human granulocytic anaplasmosis), ‘Candidatus
Neoehrlichia mikurensis’ (‘neoehrlichiosis’) and Rickettsia spp. (spotted fever). For this purpose I
have designed and conducted a long-term (4 years) environmental study. I have collected I. ricinus
ticks in study sites in urbanized and low-transformed areas for PCR screening for pathogens and
further statistical and sequence-based analyses. I have found that in spring-summer ticks were more abundant in natural areas of Białowieża
comparing to urban areas in Warsaw (26.9 ± 1.9/100 m2 do 12.2 ± 1.2/100 m2), yet in summer-autumn
the differences were insignificant (6.1 ± 2.2/100 m2 vs 7.9 ± 1.4/100 m2
, respectively). Nevertheless, in total 4-year analysis I found no significant differences in tick abundance between urbanized and
low-transformed areas. Likewise, I found no differences in Lyme spirochaetes prevalence in ticks in both types of areas (11%
vs 12 %, respectively). Interestingly, the prevalence of Rickettsiales infections was higher in urbanized
areas (13% vs 7%, respectively). Also co-infection rate was higher (5% vs 1.5%, respectively). I have
found six species of spirochaetes present in both types of areas: B. afzelii, B. burgdorferi, B. garinii, B. lusitaniae, B. valaisiana and B. miyamotoi. Additionally, I detected in the study a single
B. spielmani and species related to B. burgdorferi, however with unique flagellin marker sequence, which I classified as ‘B. finlandensis’. Although three first species were identified among 98% of
sequences in both types of areas, their frequency differed between types of areas. In low-transformed
areas the dominant was B. garinii (48%), B. afzelii was present in less than 1/3 (32,5%) of samples, while B. burgdorferi was quite rare (4%). In urban areas, these species constituted 8%, 69% and 17%
of sequences, respectively. In both low-transformed and urban areas I detected A. phagocytophilum
(5% vs 1%, respectively) and ‘Ca. N. mikurensis’ (4% vs 2%) and Rickettsia spp. (6.5% vs 4%):
R. helvetica (dominant, 95% of obtained sequences) and R. monacensis (4%). I also identified novel
species ‘Ca. R. mendelii’ in the study (single detection). The results of my research suggest that the transformation level of the areas (urbanization) may
significantly affect the prevalence and diversity of some pathogens in ticks. Obtained data indicate a
similar risk of tick-borne diseases such as borreliosis, Borrelia miyamotoi disease or ‘neoehrlichiosis’
in both low-transformed and urban areas or even higher risk of human granulocytic anaplasmosis or
spotted fever in urban areas in comparison to low-transformed or natural endemic areas. This
demonstrates the need for rising awareness of such threats being present also in the cities.Kleszcze Ixodes ricinus przenoszą wiele chorobotwórczych mikroorganizmów, w tym krętki boreliozy
oraz kilka gatunków patogennych riketsji. Wywoływane przez nie choroby mają duże znaczenie
epidemiologiczne w Europie, w tym również w Polsce, gdzie odnotowuje się wysoką zapadalność na
boreliozę, sugerującą dość częsty kontakt ludzi z kleszczami. Kleszcze jak i patogeny, które przenoszą, są obecne zarówno w naturalnych, mało zmienionych przez człowieka środowiskach leśnych jak i w
parkach miejskich na terenach zurbanizowanych. Postuluje się, że wpływ człowieka na środowisko
oddziałuje także na zagęszczenie kleszczy oraz ekstensywność występowania patogenów
przenoszonych przez kleszcze poprzez fragmentację środowisk, zmniejszanie bioróżnorodności i
dostępu kleszczy do ich żywicieli. Postanowiłem odpowiedzieć na pytanie, czy zmiany antropogeniczne w środowisku, a w
szczególności urbanizacja, mogą być związane ze zwiększeniem ryzyka występowania chorób
odkleszczowych, takich jak borelioza powodowana przez krętki Borreliella spp. oraz wywoływanych
przez inne patogeny: Borrelia miyamotoi (gorączka B. miyamotoi), Anaplasma phagocytophilum
(ludzka anaplazmoza granulocytarna), ‘Candidatus Neoehrlichia mikurensis’ (‘neoehrlichioza’) oraz
Rickettsia spp. (gorączki plamiste). W tym celu zaprojektowałem i przeprowadziłem 4-letnie badania
środowiskowe. Do badań przesiewowych PCR na obecność patogenów odkleszczowych oraz dalszych
analiz statystycznych i analiz sekwencji markerów genetycznych zebrałem kleszcze z miejsc
położonych na obszarach zurbanizowanych i mało zmienionych przez człowieka. Stwierdziłem, że wiosną na terenie zalesionym w Białowieży zagęszczenie kleszczy jest istotnie
większe w porównaniu do siedlisk w Warszawie (odpowiednio 26.9 ± 1.9/100 m2 do 12.2 ± 1.2/100
m2), ale jesienią różnice nie były istotne (odpowiednio 6.1 ± 2.2/100 m2 vs 7.9 ± 1.4/100 m2). Jednakże w 4-letniej analizie danych ze wszystkich miejsc badań nie wykazałem istotnych różnic w
zagęszczeniu kleszczy pomiędzy terenami zurbanizowanymi a mało zmienionymi. Podobnie, nie stwierdziłem różnic w ekstensywności krętków u kleszczy na obu typach obszarów:
zurbanizowanych i mało-zmienionych (odpowiednio 11% i 12%). Co ciekawe, odsetek kleszczy
zakażonych bakteriami z rzędu Rickettsiales był większy u kleszczy z terenów zurbanizowanych
(odpowiednio 13.2% do 6.9%). Odsetek ich koinfekcji również był większy w mieście (5%) w
porównaniu do terenów mało zmienionych (1.5% ). U kleszczy z obu typów środowisk stwierdziłem obecność sześciu gatunków krętków: B. afzelii, B. burgdorferi, B. garinii, B. lusitaniae, B. valaisiana oraz B. miyamotoi. Ponadto, na terenie
zurbanizowanym wykryłem pojedynczo B. spielmani oraz gatunek spokrewniony z B. burgdorferi, jednakże odznaczający unikatową sekwencją markera flageliny, który zaklasyfikowałem jako
‘B. finlandensis’. Trzy pierwsze gatunki stanowiły 98% przebadanych sekwencji krętków z obu
typów środowisk, jednakże ich częstość różniła się. Na terenach mało zmienionych przez człowieka
dominował B. garinii (48%), B. afzelii stanowił mniej niż 1/3 (32,5%) próbek, a B. burgdorferi był
dość rzadki (4%). Na terenach zurbanizowanych, gatunki te stwierdziłem w odpowiednio 8%, 69% i
17% badanych próbek. Zarówno na terenach mało zmienionych jak i zurbanizowanych stwierdziłem
obecność riketsji A. phagocytophilum (odpowiednio 5% vs 1%), ‘Ca. N. mikurensis’ (4% vs 2%)
oraz Rickettsia spp. (6.5% vs 4%): R. helvetica (dominujący, 95% badanych sekwencji) oraz
R. monacensis (4%). Ponadto, w badaniu stwierdziłem nowy gatunek ‘Ca. R. mendelii’ (pojedyncze
wykrycie). Z przeprowadzonych przeze mnie badań wynika, że stopień przekształcenia terenów (urbanizacja), na
których znajdują się siedliska kleszczy, może mieć istotny wpływ na ekstensywność i zróżnicowanie
niektórych patogenów obecnych u kleszczy. Uzyskane przeze mnie dane wskazują, że ryzyko
wystąpienia chorób odkleszczowych na terenach zurbanizowanych jest porównywalne (borelioza, gorączki wywołane przez B. miyamotoi, ‘neoehrlichioza’) lub wyższe (anaplazmoza granulocytarna i
riketsjozy) niż na mało zmienionych i naturalnych terenach endemicznych. Uwidacznia to potrzebę
zwiększania świadomości występowania tych zagrożeń także w miastac
Kwantowa metrologia z atomami i światłem
Get PDFThe primary objective of this dissertation is to propose methods of generating nonclassical states of matter or light and examine the possibility of using such states
in precise measurements of physical quantities. The first part of this objective is
realised by using quantum-mechanical formalism with an emphasis on the theory
of ultra-cold atomic gases and cavity quantum electrodynamics, and the second part
is realised with methods of the theory of estimation with the Fisher information
playing the pivotal role. The fusion of these methods is generally known as quantum
metrology. In recent years, a lot of theoretical and experimental effort was put in
the field of quantum metrology since it not only promises to develop measurement
techniques that give better precision than the same measurements performed in a
classical framework but also can be used to study the most fundamental aspects of
quantum theory, like quantum entanglement.
The first method which we consider is based on the mechanism of creating spinsqueezed states known as the one-axis twisting, which can be realised, for instance,
in a Bose-Einstein condensate trapped in a double-well potential forming effectively
a two-mode system. We show that the spin-squeezed states are just a small family
of entangled states that can be generated by one-axis twisting Hamiltonian. This
vast family of twisted states includes even the highest entangled state known as the
Schrödinger’s cat. We also show how to exploit this quantum resource in a measurement of an unknown parameter with imperfect atomic detectors and when the
strength of the interaction between the atoms is not precisely known.
The second scheme for creating non-classical states is based on the quantum
non-demolition measurement. This method involves an atom passing through an
optical cavity which entangles with the photons inside the cavity and a subsequent
measurement on the atom that collapses the combined matter-light state to a nonclassical state of light. To take into account photon losses in the cavity, we harness
the master equation in Lindblad form. We show how such non-classical states can
be extracted from the cavity and used later in a Mach-Zehnder interferometer. Based
on the Wigner function, we also explain what features of this kind of states give rise
to a high sensitivity of an interferometer.
Finally, we show how a system that exhibits chaotic properties can be studied
from the metrological perspective with the help of quantum Fisher information.
Classical chaotic systems are systems that are highly sensitive to initial conditions.
However, quantum systems can never exhibit this type of dynamics since the Schrödinger’s equation is linear. Therefore, one often says about quantum signatures of
chaos. First, we show a textbook example of classical chaos, which is a double-rod
pendulum, and, subsequently, we show how quantum Fisher information can serve
to investigate characteristic time-scales of chaotic systems and the transition from
integrable to chaotic dynamics. This could open a new possibility to study the relationship between the classical and quantum chaos.Głównym celem tej dysertacji jest zaproponowanie metod tworzenia kwantowych
stanów materii oraz ´swiatła i sprawdzenie mozliwo´sci wykorzystania tych stanów ˙
do precyzyjnych pomiarów wielko´sci fizycznych. Pierwsza cz ˛e´s´c tego celu realizowana jest przy pomocy formalizmu kwantowo-mechanicznego w kontek´scie teorii
ultra-zimnych gazów atomowych oraz kwantowej elektrodynamiki we wn ˛ece, natomiast druga cz ˛e´s´c realizowana jest za pomoc ˛a metod teorii estymacji z informacj ˛a Fishera w roli głównej. Poł ˛aczenie powyzszych metod jest znane ogólnie pod poj ˛eciem ˙
kwantowej metrologii. W ostatnich latach wiele teoretycznego i eksperymentalnego
wysiłku zostało włozonego w dziedzin ˛e kwantowej metrologii, poniewa ˙ z dzi ˛eki niej ˙
mozliwy b ˛edzie nie tylko rozwój technik pomiarowych daj ˛acych lepsz ˛a precyzj ˛e ni ˙ z˙
te same pomiary wykonane w ramach klasycznej teorii, ale takze mo ˙ ze by´c u ˙ zyta do ˙
badania fundamentalnych aspektów mechaniki kwantowej takich jak spl ˛atanie.
Pierwsz ˛a metod ˛a, któr ˛a rozwazamy to mechanizm tworzenia tworzenia stanów ˙
spinowo-´sci´sni ˛etych znany jako one-axis twisting, który moze by´c zastosowany na ˙
przykład w kondensacie Bosego-Einsteina uwi ˛ezionego w podwójnej studni potencjału tworz ˛ac efektywnie kondensat dwu składnikowy. Pokazujemy, ze stany spinowo- ˙
´sci´sni ˛ete stanowi ˛a tylko mał ˛a rodzin ˛e stanów spl ˛atanych, które mog ˛a by´c wytworzone przez Hamiltonian one-axis twisting. Ta duza rodzina stanów typu ˙ twisted zawiera nawet najbardziej spl ˛atany stan znany jako kot Schroödingera. Pokazujemy
równiez jak wykorzysta´c te kwantowe zasoby w pomiarze nieznanego parametru, ˙
wykorzystuj ˛ac nieidealne detektory atomowe oraz w przypadku kiedy oddziaływanie pomi ˛edzy atomami nie jest dokładnie znane.
Drugi schemat tworzenia kwantowo-skorelowanych stanów jest oparty na quantum non-demolition measurement. W metodzie tej atom przelatuj ˛acy przez wn ˛ek ˛e
optyczn ˛a zostaje spl ˛atany z obecnymi w niej fotonami, a w wyniku pomiaru wykonanego na atomie nast ˛epuje kolaps funkcji falowej ł ˛acznego stanu materii i ´swiatła
do nieklasycznego stanu ´swiatła. W celu uwzgl ˛ednienia strat fotonów we wn ˛ece
uzywamy równania ˙ master w formie Lindblada. Pokazujemy jak takie nieklasyczne
stany mog ˛a zosta´c wydobyte z wn ˛eki oraz uzyte pó ´zniej w interferometrze Macha- ˙
Zehndera. Bazuj ˛ac na funkcji Wignera wyja´sniamy równiez jakie cechy tego rodzaju ˙
stanów przyczyniaj ˛a si ˛e do niezwykle wysokiej czuło´sci interferometru.
Na koniec pokazujemy, jak układ wykazuj ˛acy wła´sciwo´sci chaotyczne moze zo- ˙
sta´c badany z perspektywy metrologicznej za pomoc ˛a kwantowej informacji Fishera.
Klasyczne układy chaotyczne to układy, które s ˛a bardzo czułe na warunki pocz ˛atkowe. Jednakze, kwantowe uk ˙ łady nie mog ˛a wykazywa´c takiego rodzaju dynamiki, poniewaz równanie Schrödingera jest liniowe w funkcji falowej. Mo ˙ zna jed- ˙
nak mówi´c o tak zwanych kwantowych sygnaturach chaosu. Na pocz ˛atku pokazujemy podr˛ecznikowy przykład klasycznego chaosu, jakim jest podwójne wahadło, a
nast ˛epnie pokazujemy jak kwantowa informacja Fishera moze pos ˙ łuzy´c do badania ˙
charakterystycznych skal czasowych układów chaotycznych i przej´scia pomi ˛edzy
porz ˛adkiem a chaosem. Takie podej´scie otwiera nowe mozliwo´sci badania zwi ˛azku ˙
pomi ˛edzy kwantowym chaosem a porz ˛adkiem
Examination of corpses and places of finding them as a comprehensive act of preparatory proceedings
No full textŚmierć jest zjawiskiem powszechnym i nieuniknionym, stanowi zwieńczenie życia. Towarzyszyła nam od zawsze jednocześnie przerażając i fascynując, czego wyrazem jest nawiązywanie do motywu śmierci w licznych dziełach literackich, malarskich, czy filmowych. Dane zgromadzone przez Światową Organizację Zdrowia wskazują, że każdego roku w Polsce umiera ponad 350.000 ludzi. Szczególnie bolesne i budzące powszechny sprzeciw są zgony spowodowane działaniami przestępczymi, bowiem w tych szczególnych przypadkach czyjeś życie zostaje brutalnie zakończone przez działanie innego człowieka. Wyjaśnienie każdego zgonu budzącego wątpliwości, a w razie przestępczego spowodowania śmierci - wykrycie i doprowadzenie do skazania sprawcy lub sprawców, należy do obowiązków organów ścigania. Pozytywne rozwiązanie sprawy uzależnione jest od rzetelności ich działania i postępowania zgodnie z określonymi wytycznymi. Szczególnych dowodów w sprawie, zdaniem autorki niniejszej dysertacji, dostarczają oględziny zwłok oraz miejsca, w jakim zostały znalezione. Tylko w 2017 r. umorzono łącznie 360.399 postępowań przygotowawczych, z czego aż 106.106 z powodu niewykrycia sprawcy przestępstwa. Nie wszystkie dotyczyły przestępczego spowodowania zgonu, niemniej statystyki ukazują ogólną skalę problemu braku rozwiązania sprawy. Uznając, że sprawca zawsze pozostawia ślady na miejscu zdarzenia, należy stwierdzić, że w dobie rozwoju współczesnej techniki nie ma śladów, których nie można wykryć. Można więc poczynić założenie, że postępowania, które zostają umorzone, świadczą o nierzetelnym i niewystarczająco dokładnym przeprowadzeniu czynności w trakcie postępowania przygotowawczego. Postępowanie prowadzone w sprawie zgonu budzącego wątpliwości cechuje się wielością i różnorodnością czynności podejmowanych zarówno podczas oględzin zwłok w miejscu ich znalezienia, jak i samego miejsca, ale także dalszych działań podejmowanych w związku ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Dotyczy to przede wszystkim pracy biegłych, którzy wykonują ekspertyzy bazując na zgromadzonym materiale dowodowym. Od profesjonalizmu i rzetelności osób podejmujących poszczególne działania zależy końcowy wynik postępowania w postaci poznania przyczyny zgonu i w razie stwierdzenia, iż była ona wynikiem przestępnego działania osoby trzeciej, wykrycie sprawcy oraz udowodnienie mu winy. Nie tylko błędy, ale również uchybienia i niedopatrzenia mogą rzutować na nierozwiązanie sprawy. Wśród nich można wyróżnić zarówno niewłaściwie przeprowadzone oględziny, jak i powołanie biegłych czy to niedysponujących należytą wiedzą czy aparaturą badawczą.
Głównym celem rozprawy było ukazanie oględzin zwłok i miejsca ich znalezienia oraz dalszych działań podejmowanych na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jako jednej kompleksowej czynności postępowania przygotowawczego.
Praca składa się z siedmiu rozdziałów. W pierwszym przedstawiono rys historyczny rozwoju medycyny sądowej zarówno na świecie, jak i w Polsce. W kolejnym zaprezentowano zasady prowadzenia oględzin zwłok w miejscu ich znalezienia wraz z nakreśleniem rysu historycznego kształtowania się normalizacji dotyczącej tego zagadnienia. W rozdziale trzecim przedstawiono taktykę prowadzenia oględzin z uwzględnieniem wybranych przyczyn zgonu, bądź właściwości nietypowych miejsc znalezienia zwłok wraz z analizą danych statystycznych prezentujących częstotliwość występowania określonych zdarzeń. W rozdziale czwartym scharakteryzowano rolę opinii biegłego jako wyniku oględzin zwłok i miejsca ich znalezienia. Natomiast w piątym opisano możliwości, jakie niosą ze sobą oględziny zwłok, w tym m.in. scharakteryzowano rodzaje sekcji zwłok wraz z ich prawnymi regulacjami oraz sam przebieg sekcji, poruszono problematykę udziału prokuratora w oględzinach na sali sekcyjnej, a także pochylono się nad zagadnieniem wykorzystywania zwłok do celów naukowych. Dwa ostatnie rozdziały zostały poświęcone opisowi własnych badań ankietowych. W rozdziale szóstym zaprezentowano wyniki badań przeprowadzonych wśród pracowników zakładów medycyny sądowej. Miały one na celu przede wszystkim weryfikację spornych informacji, z którymi autorka spotkała się w literaturze podczas przygotowywania niniejszej dysertacji. Dotyczyły one m.in. obecności biegłych na miejscu znalezienia zwłok; żądania przez prokuratorów wykonania czynności, które nie należą do kompetencji lekarzy z zakresu medycyny sądowej; zlecania przez organ procesowy badań, które są nie tyle skuteczne i wiarygodne, co tanie; możliwości odstąpienia od przeprowadzania otwarcia zwłok w sytuacji, gdy ślady na miejscu zdarzenia wskazują, że czyn nie miał charakteru przestępstwa, a śmierć nastąpiła na skutek nieszczęśliwego wypadku bez udziału osób trzecich lub samobójstwa oraz potrzeby uregulowania prawnego czynności sądowo-lekarskiej sekcji zwłok z punktu widzenia lekarzy specjalizujących się w medycynie sądowej. Z kolei rozdział siódmy zawiera opis badań przeprowadzonych wśród prokuratorów i sędziów orzekających w sprawach karnych. Koncentrowały się one przede wszystkim na opiniach sędziów i prokuratorów w zakresie znaczenia oględzin zewnętrznych i wewnętrznych zwłok oraz ich wpływu na wykrycie sprawcy i udowodnienia oskarżonemu winy. Badania miały również wykazać, czy w trakcie oględzin zwłok na miejscu ich znalezienia popełniane są błędy, uchybienia lub niedopatrzenia i jak są one postrzegane z perspektywy prokuratorów w trakcie postępowania przygotowawczego oraz sędziów w trakcie postępowania sądowego. Ankiety zawierały także pytania o współpracę z biegłymi pod kątem merytorycznym i organizacyjnym.The death is a universal and inevitable phenomenon, it is the culmination of life. The death has always accompanied us, scaring and fascinating at the same time. An expression of that fact is the reference to the theme of death in numerous literary, painting or film works. The data collected by the World Health Organization show that over 350,000 people die in Poland every year. The deaths that have been caused by criminal activities are particularly painful and arouse general opposition, because someone's life is brutally ended by the action of another human being. It is the responsibility of law enforcement authorities to explain each questionable death, and in the case of a criminal cause of death – to detect and convict the perpetrator or perpetrators. A positive solution of the case depends on the reliability of their actions and conduct in accordance with specific guidelines. According to the author of this dissertation, the examination of the corpses and the place where they were found provides a specific evidence. In 2017 alone, 360,399 preparatory proceedings were discontinued in total, of which 106,106 due to the failure to detect the perpetrator. Not all of them concerned the criminal death, but the statistics show the general scale of the problem of failure to resolve the case. Recognizing that the perpetrator always leaves traces at the crime scene, it should be stated that in the era of the development of modern technology there are no traces that cannot be detected. Therefore, it may be assumed that proceedings which are discontinued testify to unreliable and insufficiently accurate conduct of activities during the preparatory proceedings. The proceeding of a questionable death is characterized by the multiplicity and diversity of activities undertaken both during the examination of the corpses at the place where they were found and the place itself, as well as further actions taken in relation to the evidence collected. This mainly applies to the work of expert witnesses who carries out expert opinion based on the collected evidence. The professionalism and reliability of persons undertaking particular activities determines the final outcome of the proceedings in the form of knowledge of the cause of death and, if it is found that it was the result of a third party’s criminal activity, detection of the perpetrator and proving his guilt. Not only serious mistakes, but also irregularities and omissions can lead to an unresolved case. Among them, it is possible to distinguish both improperly carried out examination as well as the appointment of experts who do not have adequate knowledge or research apparatus.
The main goal of the PhD thesis is to show that the examination of the corpses and the place where they were found, as well as further actions taken on the basis of collected evidence as one comprehensive action of preparatory proceedings.
The PhD thesis consists of seven chapters. The first one presents the historical background to the development of forensic medicine both in the world and in Poland. The next one presents the principles of examination of corpses at the place where they were found, along with the outline of the historical features of normalization concerning this issue. The third chapter presents the tactics of visual examination taking into account selected causes of death or the characteristics of atypical places of finding corpses, together with the analysis of statistical data presenting the frequency of occurrence of specific events. In the fourth chapter, the role of expert witness’s opinion as a result of examination of the corpses and the place where they were found is characterized. In the fifth one, the possibilities of body examinations are described, including, among others: the types of post-mortems with their legal regulations and the course of the post-mortem itself, the prosecutor's participation in the examination in the post-mortem room is discussed as well as the issue of the use of corpses for scientific purposes. The last two chapters are devoted to the description of the author’s own surveys. The sixth chapter presents the results of research carried out among employees of forensic medicine institutions. They were primarily aimed at verifying the contentious information that the author met in the literature during the preparation of this dissertation. These included, among other things, the presence of experts on the site of finding corpses; the demand by prosecutors to perform activities which do not fall within the competence of doctors specializing in forensic medicine; the ordering by the procedural body of examinations that are not as effective and reliable as cheap; the possibility of resigning from the opening of the corpse in a situation where the traces at the scene indicate that the act was not a crime and death occurred as a result of an unfortunate accident without the participation of third parties or suicide; and the need to regulate judicial and medical activities of the post-mortem from the perspective of doctors specializing in forensic medicine. In turn, the seventh chapter contains a description of research carried out among prosecutors and judges adjudicating in criminal cases. They focused mainly on the opinions of judges and prosecutors regarding the importance of external and internal examination of corpses and their impact on detecting the perpetrator and proving guilt to the accused. The research is also supposed to show whether serious mistakes, irregularities and omissions are made during the examinations of corpses at the places where they were founded and how they are perceived from the perspective of prosecutors during the preparatory proceedings and judges during legal proceedings. The surveys also included questions about cooperation with experts in terms of authority and organization
Grazia. Porady, które ukształtowały Włoszki
No full textTytuł pracy „Grazia. Porady, które ukształtowały Włoszki” jest swoistą grą słów, gdyż z jednej strony odnosi się do kształtowania porady sercowej przez Włoszki, czytelniczki czasopisma Grazia, które wysyłając listy do redakcji niejako tworzyły ten gatunek tekstu. Z drugiej zaś, dotyczy kształtowania i edukowania tychże Włoszek za pomocą dyskursu pojawiającego się w obrębie gatunku tekstu jakim jest porada.
Celem rozprawy jest pokazanie za pomocą analizy dyskursu zmian zachodzących w świadomości społecznej oraz we wzorcach kobiety i kobiecości we Włoszech na przestrzeni XX w. Przytoczony tytuł rozprawy odpowiada dwóm pytaniom badawczym. Po pierwsze, jak za pomocą szczegółowej analizy struktury porad sercowych można nie tylko wykazać zmiany diachroniczne w jej obrębie, ale również uzyskać informacje na temat tego, co wchodziło w obszar kobiecych zainteresowań, co stanowiło dla kobiet problem w danym okresie, jakie treści promowano i jakie proponowano rozwiązania. Po drugie, w jaki sposób dzięki analizie pragmatyczno-stylistycznej można uchwycić zmiany na poziomie relacji nadawczo-odbiorczej, która niejednokrotnie jest symptomatyczna dla relacji społecznych dotyczących kobiet w ogóle.
Korpus rozprawy składał się z 656 porad pochodzących z 282 numerów włoskiego czasopisma Grazia z lat trzydziestych/czterdziestych (początki istnienia tygodnika), sześćdziesiątych i dziewięćdziesiątych. Wybór Grazii podyktowany był wieloma względami, wśród których warto wymienić choćby wieloletnią historię tygodnika, umożliwiającą przeprowadzenie badania diachronicznego, jego niezmienną od lat popularność na włoskim rynku prasy, a także kulturotwórczy charakter czasopisma.
Analiza dyskursywna porad sercowych Grazii została przeprowadzona w trzech rozdziałach odpowiadających trzem okresom: lata trzydzieste/czterdzieste, lata sześćdziesiąte i lata dziewięćdziesiąte. W przypadku każdego z rozdziałów przebiegała ona dwuetapowo, co pozwoliło na dokładniejsze przyjrzenie się cechom gatunkowym porady. Etap pierwszy objął dyskursywną analizę poziomu strukturalnego i polegał na wyodrębnieniu w tekście porady elementów funkcjonalnych tzw. moves (mosse). Etap drugi objął analizę poziomu pragmatyczno-stylistycznego.
Dzięki pierwszemu etapowi analizy możliwe było m.in. zaobserwowanie zmian diachronicznych w kształtowaniu się struktury gatunku porady sercowej we Włoszech (jedne moves stopniowo pojawiały się, inne znikały), metod formułowania pytań i udzielania odpowiedzi, sposobów przedstawiania problemów i proponowania rozwiązań. Etap drugi analizy pozwolił m.in. na zaobserwowanie subtelnych zmian w dyskursywnym kształtowaniu się roli i autopercepcji kobiety, zmian roli społecznej i autorytetu doradczyni, zmian w obrębie stylu, którego używano by zwracać się do kobiet-czytelniczek.
Przeprowadzona w rozprawie analiza dyskursywna wykazała stosunkowo niewielkie zmiany na poziomie strukturalnym. Polegały one głównie na stopniowym oddalaniu się modelu porady sercowej od modelu prototypu, czyli listu prywatnego (zanikanie moves otwierających i zamykających list do redakcji i list redakcji). Ponadto udowodniono, że czytelniczki często miały kłopot z odpowiednim sformułowaniem problemu, a same odpowiedzi redakcji z początkowych lat funkcjonowania czasopisma były niezbyt konkretne. Przeprowadzona analiza diachroniczna umożliwiła zaobserwowanie sukcesywnego wzbogacania się porady sercowej o nowe elementy, mające związek nie tylko z praktyką samego gatunku tekstu, ale również z coraz większą świadomością Włoszek dotyczącą funkcjonowania relacji partnerskich.
Analiza dyskursu na poziomie pragmatyczno-stylistycznym pokazała przede wszystkim znaczną zmianę stosunków nadawczo-odbiorczych na przestrzeni analizowanych lat. W początkowej fazie funkcjonowania czasopisma czytelniczki traktowane są przez doradczynię jak małe dziewczynki, którym należy „tłumaczyć świat” i które żyją w systemie nakazów i zakazów realizowanych również w obrębie porad sercowych. W latach sześćdziesiątych czytelniczki zmieniają się w podlotki, które – choć wciąż strofowane przez doradczynię – zaczynają coraz częściej zadawać „dorosłe” pytania i poruszać trudne tematy, jak na przykład te związane z seksualnością. Lata dziewięćdziesiąte pozwalają kobietom dojrzeć. Doradczyni przestaje pouczać czytelniczki i zmienia się w swoistą panią psycholog. Używane przez autorki listów pseudonimy oraz charakterystyczne konstrukcje agentywności (strona czynna lub bierna) wskazują na istotne zmiany w autopercepcji. W latach trzydziestych/czterdziestych Włoszki postrzegają się jako bezbronne dziewczynki, pasywne wobec otaczającej je rzeczywistości i oczekujące kierownictwa. W latach sześćdziesiątych czują się bardziej dorosło, jednak nadal przyjmują pouczenia i porady. Natomiast w latach dziewięćdziesiątych widzą siebie już jako jednostki autonomiczne, śmiało przedstawiające swoje poglądy i oczekujące raczej akceptacji dla własnych wyborów niż czekające na rady