Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Administrative liability of the capital market participants
No full textRozwój prawodawstwa w sferze administracyjnoprawnej regulacji rynku kapitałowego nakierowany jest obecnie na rozszerzanie uprawnień Komisji Nadzoru Finansowego do nakładania na uczestników rynku kapitałowego sankcji administracyjnych, w tym w szczególności rażąco wysokich kar finansowych. Jednocześnie, tej tendencji nie towarzyszy tworzenie odpowiednich regulacji prawnych normujących zasady i przesłanki nakładania na uczestników rynku kapitałowego takich sankcji, gwarantujących zachowanie zasady proporcjonalności pomiędzy wymiarem stosowanej sankcji a naruszeniem prawa oraz odpowiednio ukształtowanego proceduralnie prawa do sądu.
Praca ta stanowi próbę teoretycznoprawnego uchwycenia problematyki odpowiedzialności administracyjnoprawnej uczestników rynku kapitałowego, w odniesieniu zarówno do istniejących w doktrynie prawa administracyjnego koncepcji odpowiedzialności i sankcji, jak również nadzoru i właściwych mu środków prawnych. Praca obejmuje pogłębioną analizę przesłanek odpowiedzialności administracyjnoprawnej, jakie mogą być uwzględniane na gruncie obowiązujących przepisów prawa rynku kapitałowego, przy zachowaniu czystości koncepcji odpowiedzialności obiektywnej, ku której wydaje się skłaniać orzecznictwo sądowe odnoszące się do tej problematyki.
Punktem wyjścia dla rozważań tej pracy jest problem niedostatecznego uregulowania odpowiedzialności administracyjnoprawnej w prawie rynku kapitałowego i przenikania się kompetencji nadzorczych Komisji Nadzoru Finansowego z instrumentami o charakterze represyjnym, dla których ustawodawca nie stworzył odpowiednich unormowań dotyczących zasad i przesłanek ich nakładania.
W pracy poruszony został problem znacznej nieprecyzyjności przepisów regulujących obowiązki uczestników rynku kapitałowego oraz posługiwanie się przez ustawodawcę pojęciami nieostrymi i klauzulami generalnymi, wobec których uzależnienie przypisywalności odpowiedzialności administracyjnoprawnej uczestników rynku kapitałowego jedynie od ściśle rozumianej bezprawności naruszenia wydaje się w sposób szczególny godzić w bezpieczeństwo prawne potencjalnych adresatów tej odpowiedzialności.
Tym niedostatkom w sferze materialnoprawnej regulacji odpowiedzialności administracyjnoprawnej w prawie rynku kapitałowego towarzyszy także niedobór gwarancji proceduralnych na poziomie uregulowań procedury administracyjnej i sądowoadministracyjnej, w ramach której rozstrzyga się o tej odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Ze względu na potrzebę zagwarantowania stronom postępowań administracyjnych, których przedmiotem jest nałożenie sankcji, odpowiednich standardów sprawiedliwości proceduralnej, procedura administracyjna i sądowoadministracyjna wymaga pewnej rewizji pod kątem przysługujących im gwarancji procesowych oraz możliwości weryfikacji decyzji przypisującej im odpowiedzialność.
Wnioski pracy obejmują propozycję rozwiązań powyższych problemów zarówno w warstwie materialnoprawnej, jak i proceduralnej. W ramach propozycji odnoszących się materialnej regulacji odpowiedzialności, najważniejszym wnioskiem pracy jest postulat uwzględniania należytej staranności uczestników rynku kapitałowego w ramach oceny bezprawności naruszenia prawa. W sferze proceduralnej, najistotniejszym wnioskiem pracy jest zaakcentowanie potrzeby sprofesjonalizowania orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie spraw dotyczących rynku finansowego, co może zostać osiągnięte poprzez wyodrębnienie sądu właściwego do spraw z tego zakresu i wyposażenie go w odpowiednio szerokie kompetencje orzekania reformatoryjnego.
Dopiero uregulowanie zasad przypisywania odpowiedzialności administracyjnoprawnej wobec uczestników rynku kapitałowego na tych dwóch poziomach – materialnoprawnym i proceduralnym – zapewni im odpowiedni poziom bezpieczeństwa podejmowania przez nich aktywności na tym rynku.The development of the administrative regulation of the capital market is currently focused on expanding the Financial Supervision Authority’s competences to sanction breaches of regulatory obligations committed by capital market’s participants, including in particular severe financial sanctions. However, this tendency is not accompanied by introducing a proper legal regime for the imposition of these sanctions so as to guarantee that the principle of proportionality between the severity of a sanction and the nature of a breach, is respected.
This dissertation analyzes the legal concept of the administrative liability of the capital market’s participants. It discusses the views expressed in the administrative law theory regarding the administrative liability and sanctions, as well as supervision and its measures. It examines the grounds of the administrative liability under the capital market regulations as they currently are, in compliance with the concept of strict liability arising from the case law.
The dissertation identifies problems connected with the underregulation of administrative liability and interrelations between the supervisory powers of the Financial Supervisory Authority and repressive means, with respect to which the law-maker failed to establish norms governing grounds and principles of imposition.
It also addresses the problem of ambiguity of the capital market’s participants’ regulatory obligations. The law-maker uses open-ended terms and general clauses. Therefore, making the liability dependent on the mere infringement of obligations imposed by such norms seems to jeopardize the legal safety of capital market’s participants.
Those deficiencies in substantive law are accompanied by inadequate safeguards in administrative and court-administrative procedure. The parties to administrative proceedings, that may lead to the imposition of sanctions for an infringement of the capital market law, should be granted sufficient level of procedural fairness. Thus, the regulation of the administrative and court-administrative proceedings should be amended to increase the scope of procedural guarantees. Moreover, the process of the judicial review imposing sanctions should be reformed.
In its conclusion, the dissertation proposes a set of solutions to the identified problems in both substantive and procedural aspects of the administrative liability of the capital market’s participants. With respect to the substantive law, the key postulate is the consideration of a due care of the capital market’s participants when assessing the legality of their actions. With respect to the procedural law, the dissertation advocates an increase of specialization of administrative courts with respect to the financial market law. To this end, the law-maker should consider establishment of a separate administrative court with jurisdiction over financial market cases. Such a court should entitled not only to repeal, but also to alter the Financial Supervisory Authority’s decision.
Only once both substantive and procedural principles of imposition of administrative liability are established, the capital market’s participants will achieve an adequate level of protection in conducting their market activitie
The scope and conditions of liability of bodies governed by public law to Value Added Tax
No full textPrzedmiotem niniejszej rozprawy jest ocena prawna zagadnienia opodatkowania podmiotów prawa publicznego podatkiem od wartości dodanej w świetle dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 z 11.12.2006, s. 1, z późn. zm.) oraz orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
W rozprawie autor udowadnia tezę, że podmioty prawa publicznego jeżeli prowadzą samodzielnie (niezależnie) – specyficznie definiowaną w przepisach o podatku od wartości dodanej – działalność gospodarczą, są podatnikami podatku od wartości dodanej, tak samo jak każdy podmiot prywatny, a także że pojęciem kluczowym dla opodatkowania podatkiem od wartości dodanej sfery publicznej jest pojęcie „podmiotów prawa publicznego”, a nie „organów władzy publicznej”. Autor dowodzi, że przesłanka „władztwa publicznego” – powszechnie przyjmowana w doktrynie prawa oraz orzecznictwie sądów polskich jako rozstrzygająca o zakresie opodatkowania - jest w istocie irrelewantna dla ustalenia zakresu opodatkowania podmiotów prawa publicznego podatkiem od wartości dodanej.
Stosownie do utrwalonej linii orzeczniczej Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej podmioty prawa publicznego nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, jeżeli zostały spełnione dwie przesłanki: po pierwsze działalność musi być wykonywana przez podmiot prawa publicznego, po drugie musi on działać w charakterze organu władzy publicznej. Należy przy tym pamiętać, że nawet jeżeli przedmiotowe przesłanki zostały spełnione podmiot prawa publicznego może być opodatkowany gdy zostanie ustalone, że potraktowanie go jako nie-podatnika prowadziłoby do znaczących zakłóceń konkurencji. Podobnie w każdym przypadku gdy podmioty prawa publicznego podejmują czynności określone w załączniku I do dyrektywy 2006/112 będą one uważane za podatników, chyba że czynności te są wykonywane na niewielką skalę.
Szczegółowa analiza orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej prowadzi do wniosku, że ustawodawca polski dokonał wadliwej implementacji przepisów szóstej dyrektywy do polskiego systemu prawa, skutkiem czego zakres opodatkowania podmiotów prawa publicznego różni się znacząco do probierza jakim są aktualnie przepisy dyrektywy 2006/112.
W następstwie wadliwej transpozycji dyrektywy 2006/112 do polskiego systemu prawa zarówno sądy, jak i organy skarbowe podjęły szereg działań w celu dostosowania polskich przepisów do stanu zgodnego z dyrektywą. Organy skarbowe posłużyły się przy tym pojęciem zadań własnych i zleconych, zaś sądy przesłanką władztwa publicznego. Niestety oba podejścia abstrahują od utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej i nie mogą być uznane za wypełnienie obowiązku należytej implementacji art. 13 dyrektywy 2006/112 do polskiego porządku prawnego.
Trybunał wielokrotnie podkreślał, że państwa członkowskie Unii Europejskiej nie są uprawnione do interpretowania terminów prawa unijnego za pomocą pojęć i rozumienia prawa krajowego. Przesłanki wyłączenia z opodatkowania podmiotów prawa publicznego mają charakter unijny i jako takie winny być rozumiane w sposób autonomiczny i jednolity w każdym państwie członkowskim Unii.The subject matter of this dissertation is legal assessment of VAT taxation of bodies governed by public law in the light of Council Directive 2006/112/EC of 28 November 2006 on the common system of value added tax (OJ 2006 L 347, p. 1) and settled case-law of Court of Justice of the European Union.
The main thesis of the work is that bodies governed by public law who independently carry out any economic activity specifically defined in law on value added tax, are taxable persons like any private entity. Author also upholds the stand, that the key term for VAT taxation of public sphere is the term ‘bodies governed by public law’, not ‘public authorities’; likewise the term ‘powers of an authority’ that is generally accepted both in Polish doctrine of law and case-law of Court of Justice of the European Union, is in fact irrelevant to establish the scope of taxation of bodies governed by public law .
According to settled case-law of Court of Justice of the European Union, in order bodies governed by public law are not subject to tax two conditions must be fulfilled: firstly the activities must be carried out by a body governed by public law, secondly they must be carried out by that body acting as a public authority. Even though those two conditions are met a body governed by public law is still liable to tax if that was found that its treatment as a non-taxable person would lead to significant distortions of competition. Likewise in any event, bodies governed by public law shall be regarded as taxable persons in respect of the activities listed in Annex I to the directive 2006/112, provided that those activities are not carried out on such a small scale as to be negligible.
The detailed analysis of settled case-law of the Court of Justice of the European Union brings the conclusion that Polish Parliament made incorrect transposition of European Union law, and as a result of it the scope of taxation of bodies governed by public law is in vast difference, not only from the wording, but mainly from the meaning of directive 2006/112.
Incorrect transposition of directive 2006/112 to Polish legal system has brought about results which could not be accepted both in jurisdiction and interpretations of fiscal authorities. They put much effort to give Polish transposition the meaning more in line with directive 2006/112. The fiscal authorities made it through the concept of own and commissioned tasks; courts through the concept of criterion of powers of authority. Unfortunately, both stands do not conform to settled case-law of the Court of Justice of the European Union, and cannot be considered as correct implementation of art. 13 of directive 2006/112 to Polish legal system.
The Court has repeatedly contended that none of the EU Member States is free to interpret European Union terms through the agency of the concepts and understanding of law of this country. Criteria of derogation from taxation of bodies governed by public law should be interpreted in each EU Member States in an autonomous and uniform manner
High-dimensional NMR spectroscopy methods for the studies of disordered proteins
No full textJednym z problemów napotykanym w badaniach białek nieustrukturyzowanych z wykorzystaniem spektroskopii jądrowego rezonansu magnetycznego (NMR) jest istotne nakładanie się sygnałów obecnych na rejestrowanych widmach, co utrudnia ich interpretację. Problem ten naturalnie rośnie wraz ze zwiększeniem rozmiarów badanego białka, często ograniczając użyteczność wielu standardowych technik w badaniach białek o dużych rozmiarach. Proces przypisania poszczególnym jądrom atomowym ich częstości rezonansowych jest zwykle pierwszym etapem badań, koniecznym do uzyskania informacji z rozdzielczością atomową.
W pracy przedstawiono dwie nowe ścieżki realizacji procesu przypisania sygnałów. Pierwsza polega na rejestracji widm projekcyjnych o sześciu i siedmiu wymiarach. Druga ścieżka dotyczyła rozwoju widm o czterech i pięciu wymiarach wykorzystujących bezpośredni transfer magnetyzacji z korzystając ze sprzężeń skalarnych przez trzy wiązania pomiędzy węglami karbonylowymi łańcucha głównego białka.
Nowy schemat uzyskiwania widm projekcyjnych o sześciu i więcej wymiarach polega na jednoczesnym wykorzystaniu dwóch różnych rodzajów próbkowania niejednorodnego: radialnego oraz próbkowania losowego. W proponowanych eksperymentach cztery, próbkowane pośrednio, wymiary są realizowane poprzez próbkowanie losowe, pozostałe wymiary pośrednie są natomiast współewoluowane poprzez zastosowanie próbkowania radialnego z jednym z wymiarów próbkowanym losowo. W wyniku otrzymywane są widma pięciowymiarowe, będące projekcjami widm o sześciu lub siedmiu wymiarach.
Ostatecznie otrzymuje się bezpośrednie połączenia sekwencyjne pomiędzy sygnałami obecnymi w trójwymiarowym widmie HNCO, z dodatkową możliwością uzyskania przesunięć chemicznych węgli CA. Co ważne, przetwarzanie i analiza uzyskiwanych w ten sposób widm projekcyjnych jest prowadzona analogicznie jak standardowych widm pięciowymiarowych, z wykorzystaniem tego samego oprogramowania.
Zaproponowane eksperymenty o czterech i pięciu wymiarach wykorzystujące przeniesienie magnetyzacji pomiędzy węglami karbonylowymi poprzez sprzężenie skalarne przez trzy wiązania, pozwalają na uzyskanie połączeń sekwencyjnych pomiędzy trójką przesunięć chemicznych C’(i−1), N(i), H(i), a parą przesunięć C’(i±2), N(i±1). Zastosowanie dłuższych czasów mieszania prowadzi do uzyskania sygnałów korelacyjnych także do dalszych par przesunięć: C’(i±3), N(i±2), jednakże negatywnie wpływa na czułość eksperymentu. Zaproponowana koncepcja została zaimplementowana jako eksperymenty pięciowymiarowe HNCOCONH i (HACA)CON(CO)CONH. Druga z proponowanych technik, cechuje się zdecydowanie lepszymi właściwościami. Co szczególnie istotne w łatwy sposób pozwala na kontynuowanie przypisania sekwencyjnego, w przypadku gdy w sekwencji pierwszorzędowej badanego białka występują proliny (niesąsiadujące z innymi prolinami).
Porównanie efektywności wszystkich proponowanych technik przedstawiłem, badając kompletność uzyskiwanych przypisań sygnałów ludzkiego białka a-synukleiny, modelowego białka nieustrukturyzowanego. W porównaniu tym została uwzględniona także możliwość rekonstrukcji uzyskanych widm algorytmem separacji sygnałów.
W pracy przedstawiono także wyniki realizacji przypisań sygnałów izoformy 3x ludzkiego białka Tau. Zastosowanie proponowanych technik pozwoliło na pełne przypisanie sygnałów łańcucha głównego, także w długiej części sekwencji białka bogatej w proliny, czego nie udało się uzyskać stosując standardowe techniki pięciowymiarowe. Potwierdziło to użyteczność zaproponowanych w pracy technik w zastosowaniach do trudnych przypadków.Nuclear magnetic resonance (NMR) spectroscopy is the most powerful method available for studying intrinsically disordered proteins (IDPs) at atomic resolution. The high mobility of the polypeptide chain results in the exceptionally narrow ranges of chemical shifts making the resonance assignment task, a necessary prerequisite for any advanced study, difficult. The arising problems related to signal overlap are amplified in the case of NMR studies of disordered proteins of a bigger sizes. As a consequence, the signal overlap in the spectra strongly limits the possibility of standard NMR experiments to provide sufficient resolution for IDPs characterization.
Thanks to the fast local dynamics of IDPs’ backbone chains transverse relaxation is rather slow, what opens the possibility of the application of multidimensional experiments as well as obtaining high resolutions in the NMR spectra due to long evolution times used which facilitate the resonance assignment. Obtaining high quality spectra is made possible due to the use of nonuniform sampling and modern spectra processing and reconstruction methods.
In this thesis new high dimensional methods for the resonance assignment in the NMR spectra of disordered proteins are discussed. Presented experiments divide into two groups: exploiting radial sampling and taking use of C’–C’ tocsy transfer. First, new ideas for obtaining six and seven dimensional spectra are presented. Discussed experiments exploit two different kinds of nonuniform sampling: radial sampling and random sampling. Combination of those provide both: low signal overlap and easy access to up to seven different Larmor frequencies from a single experiment. Processing of proposed experiments is based on the processing scheme developed in the past for the five dimensional spectra. As an example seven dimensional pulse sequence HNCO(N)CACONH is presented. Six dimensional version of the experiment ensures direct sequential link between residues giving rise
to signals present in the 3D HNCO spectra. Additionally, one CA chemical shift, for extended information about reside type, can be added as a seventh dimension. Measurements of human a–Synuclein protein sample experimental verification of the proposed methodology. In the second part, a family of new experiments exploiting C’–C’ tocsy magnetisation transfer is discussed. Those experiments are providing bidirectional connectivities owing to tocsy mixing through three bond scalar coupling between carbonyl carbons in the backbone of the protein resulting in the correlation of three chemical shifts: C’(i−1)N(i), H(i) with C’(i±2)N(i±1) pairs. Use of a long mixing time allows reaching even further correlations to C’(i±3)N(i±2) pairs. Pulse
sequences of two new five dimensional experiments: HNCOCONH and (HACA)CON(CO)CONH are presented. The resulting spectra have wide dynamic range, with the diagonal signals being the most intensive. In the case of nonuniformly sampled spectra such a situation is highly unfavourable as sampling artefacts arising from the diagonal peaks can hamper detection of the less intense peaks. Therefore, benefits of the application of spectra reconstruction routine were investigated. Measurements of human a–Synuclein protein sample provide experimental verification of the
proposed methodology, confirming importance of spectra reconstruction. Additionally, developed methods in four dimensional version (HACA)CO(NCO)CONH and
(HACACO)N(CO)CONH were applied to perform the resonance assignment of the 3x isoform of human Tau protein. The protein sequence contains 354 amino acids, including one hundred residues long proline rich fragment which full resonance assignment even using five dimensional NMR techniques was not possible. Obtained four dimensional spectra allowed full assignment of the C’, N and HN nuclei demonstrating usefulness of designed methods in this difficult case
Scheme of Arrangement as a tool for cross-border restructurings
No full textThe subject of the dissertation is the analysis of the matter of recognition of Scheme of Arrangement, the English law institution (adopted Polish term – the Restructuring Plan) in Polish law. Scheme of Arrangement is a restructuring tool which can also be used by Polish companies.
The considerations made in the dissertation focus on the analysis of the legal nature of the Scheme of Arrangement and the comparison of this institution with the legal instruments of similar functions existing in Polish law, including, first of all, the arrangement regulated by the Restructuring Law and the Bankruptcy Law. The deliberations were aimed at determining whether the Restructuring Plan shall be recognized in Poland and, consequently, whether it can be considered as an extraterritorial tool for restructuring of the debtor, taking into account the legal consequences for creditors in Poland and for Polish companies that could potentially benefit from the restructuring offered through this legal instrument.
The Restructuring Plan (Scheme of Arrangement) is an English law institution regulated in Part 26 of the Companies Act of 2006 regarding the arrangements and reconstructions.
It is an instrument that allows a company to enter into an agreement with members or creditors (or any class of them) which, supported by the required majority of members or creditors and sanctioned by a court, will be binding on all members or creditors, regardless of whether they voted "for or against" the Plan. The proceedings regarding the adoption of the Restructuring Plan are carried out under partial court supervision.
This institution may be applied to both solvent and insolvent companies organized in accordance with English law as well as to foreign companies, if certain criteria are demonstrated, including, inter alia, the so-called sufficient connection, which resulted in great popularity of this institution, in particular in the area of taking remedial actions towards companies affected by difficult financial situation.
The purpose of the dissertation is to determine the legal nature of the Plan and the legal basis for its recognition in Poland. The dissertation is to provide a comprehensive discussion of this issue, possible applications and a description of the procedure for adopting the Restructuring Plan, together with presenting the advantages and disadvantages of using this tool.
The dissertation presents the conditions that must be met in order for a given foreign entity (including companies established in accordance with Polish law) to undergo a procedure aimed at adopting a Restructuring Plan, first of all a legal analysis of the term "sufficient connection".
The dissertation aims to indicate in which situations the Restructuring Plan may apply to Polish entities and to analyze the legal basis for the recognition of the Restructuring Plan and its legal consequences in Poland.
The dissertation presents arguments justifying the possibility of recognition of the Restructuring Plan as a judgment within the meaning of Regulation 1215/2012. The dissertation also analyzes the possibility of recognizing the Restructuring Plan under the European Insolvency Regulation, Polish Bankruptcy Law, the Polish Code of Civil Procedure, as well as the Rome I Regulation, Polish private international law and the UNCITRAL Model law on Cross Border Insolvency.
The dissertation also performs a comparative analysis of the Restructuring Plan with the instruments of bankruptcy and restructuring law available in Poland, in particular the proceedings for the approval of the arrangement and the institution of the partial arrangement.
The dissertation discusses the possible applications of the Plan, also by referring to Polish historical and existing restructuring legal tools.Przedmiotem rozprawy jest analiza problematyki możliwości uznania w polskim porządku prawnym instytucji prawa angielskiego, jaką jest „Scheme of Arrangement” (przyjęte polskie określenie – Plan Restrukturyzacyjny), będąca narzędziem restukturyzacyjnym, z którego pod pewnymi warunkami mogą skorzystać także polskie spółki.
Rozważania poczynione w pracy skupiają się na analizie charakteru prawnego Scheme of Arrangement oraz porównaniu tej instytucji do istniejących w polskim porządku prawnym instrumentów prawnych o podobnych funkcjach, w tym, przede wszystkim, układu regulowanego przez ustawę - Prawo restrukturyzacyjne oraz ustawę - Prawo upadłościowe. Rozważania naukowe miały na celu ustalenie, czy Plan Restrukturyzacyjny podlega uznaniu w Polsce, a co za tym idzie, czy może być rozpatrywany jako eksterytorialne narzędzie restrukturyzacji dłużnika przez wzgląd na skutek dla wierzycieli w Polsce oraz dla polskich spółek, które potencjalnie mogą skorzystać z restrukturyzacji oferowanej przez ten instrument prawny.
Plan Restrukturyzacyjny (Scheme of Arrangement) jest instytucją prawa angielskiego uregulowaną w części 26. Angielskiego Prawa Spółek (Companies Act) z 2006 r., dotyczącej restrukturyzacji wierzytelności i zobowiązań spółek.
Jest to instrument pozwalający spółce na zawarcie porozumienia ze wspólnikami lub wierzycielami (lub jakąkolwiek ich klasą), który, poparty przez wymaganą większość wspólników lub wierzycieli oraz zatwierdzony przez sąd, będzie wiążący wobec wszystkich wspólników lub wierzycieli, bez względu na to, czy głosowali oni „za czy przeciw” Planowi. Postępowanie w sprawie przyjęcia Planu Restrukturyzacyjnego odbywa się pod częściowym nadzorem sądu.
Instytucja ta może znaleźć zastosowanie zarówno wobec wypłacalnych jak i niewypłacalnych spółek zorganizowanych zgodnie z prawem angielskim jak też w stosunku do spółek zagranicznych, jeżeli zostaną wykazane określone kryteria, w tym, m.in. zostanie wykazany tzw. konieczny łącznik (sufficient connection), co przyniosło ogromną popularność tej instytucji w szczególności w zakresie podejmowania działań naprawczych wobec spółek dotkniętych trudną sytuacją finansową.
Celem rozprawy jest określenie charakteru prawnego Planu oraz podstawy prawnej uznania Planu w Polsce. Rozprawa ma stanowić kompleksowe omówienie tej problematyki, możliwych zastosowań oraz opisu procedury przyjęcia Planu Restrukturyzacyjnego wraz z przedstawieniem wad i zalet skorzystania z tego narzędzia.
W pracy przedstawione zostały warunki, które muszą zostać spełnione, aby dany podmiot zagraniczny (w tym spółki utworzone zgodnie z prawem polskim) mógł poddać się procedurze mającej na celu przyjęcie Planu Restrukturyzacyjnego, przede wszystkim analiza prawna pojęcia „koniecznego łącznika” (sufficient connection).
Praca ma na celu wskazanie, w jakich sytuacjach Plan Restrukturyzacyjny może mieć zastosowanie dla polskich podmiotów oraz opracowanie w zakresie podstawy prawnej uznania Planu Restrukturyzacyjnego oraz jego skutków prawnych w Polsce.
Rozprawa przedstawia argumenty uzasadniające uznanie Planu Restrukturyzacyjnego za orzeczenie w rozumieniu Rozporządzenia 1215/2012. Praca analizuje także możliwość uznania Planu Restrukturyzacyjnego na mocy Europejskiego Rozporządzenia Upadłościowego, polskiego prawa upadłościowego, polskiego Kodeksu Postępowania Cywilnego, jak również Rozporządzenia Rzym I, polskiego prawa prywatnego międzynarodowego oraz ustawy modelowej o transgranicznej upadłości (The UNCITRAL Model law on Cross Border Insolvency).
Rozprawa dokonuje także analizy porównawczej Planu Restrukturyzacyjnego z dostępnymi w polskim porządku prawnym instrumentami prawa upadłościowego i restrukturyzacyjnego, a w szczególności z postępowaniem o zatwierdzenie układu oraz instytucją układu częściowego
Characterization of replication systems from pIGRK and pIGMS31plasmids of Klebsiella pneumniae 287w
Get PDFMeaning of the therm “theoretical antity” in the dispute over scientific realism
No full textPraca poświęcona jest analizie różnych sposobów rozumienia i definiowania przedmiotów
teoretycznych w sporze o realizm. Jej głównym celem jest sformułowanie definicji przedmiotu
teoretycznego oddającej istotę tego rodzaju przedmiotów a zarazem neutralnej dla różnych
stanowisk w sporze między realistami a antyrealistami. Drugim celem pracy jest pokazanie, że
stworzenie odpowiedniej definicji jest niezbędne w celu efektywniejszego prowadzenia dysput
na temat realizmu naukowego. Należy bowiem wiedzieć, czym są przedmioty teoretyczne, by
móc w uzasadniony sposób postulować bądź negować ich istnienie.
W pracy omawiane są różne sposoby rozumienia przedmiotów teoretycznych
przyjmowane przez filozofów biorących udział w sporze o realizm, reprezentujących
konstruktywny empiryzm, nowy eksperymentalizm i semirealizm. Analizowane są także cztery
najpopularniejsze definicje przedmiotu teoretycznego: definicja podstawowa, definicja
ontologiczna, definicja z nieobserwowalności i definicja z hipotetyczności. Wskazywane są
wady i niepożądane konsekwencje tych definicji. Następnie autorka proponuje nową definicję
przedmiotu teoretycznego, nazwaną definicją z eksplanacji. Definicja ta pozwala uniknąć
problemów, które wiążą się z wcześniejszymi definicjami.
W kolejnych rozdziałach pracy pokazane jest, w jaki sposób różne definicje funkcjonują
w argumentach na rzecz realizmu w stosunku do przedmiotów teoretycznych i przeciw temu
stanowisku. Omówiony zostaje także problem tzw. przedmiotów transteoretycznych. Autorka
przedstawia dzieje eteru i flogistonu, a następnie rozważa, czy terminy takie jak „eter” i
„flogiston” rzeczywiście utraciły odniesienie przedmiotowe i pokazuje, jak można
wytłumaczyć to, że mimo zmiany teorii naukowej termin teoretyczny nie traci swojego
odniesienia przedmiotowego.The work presents an analysis of understanding and defining theoretical entities in a dispute
over scientific realism. Its main aim is to present the definition of a theoretical entity reflecting
the essence of this kind of objects and at the same time neutral for all kinds of positions in the
debate. The secondary aim of the paper is to prove that proper definition of theoretical entity is
necessary in debates over scientific realism. To make a legitimate claim about the existence of
theoretical entities one should know what a theoretical entity really is.
This dissertation discusses various understandings of the theoretical entities presented
by the positions involved in the dispute: constructive empiricism, new experimentalism and
semirealism. It also presents four main definitions of theoretical entity: basic definition,
definition from unobservability, ontological definition and definition referring to the
hypothetical entities. Those are definitions of theoretical entity which are most popular and
accepted by some philosophers of science (both realists and antirealists). All these definitions
contain significant defects, which lead to unacceptable conclusions. The author also offers an
alternative definition: definition from explanation, which avoids defects of previous definitions.
The following chapters show how various definitions work with arguments pro and con
realism towards theoretical entities. Next chapters introduce history of such theoretical entities
as: atom, ether and phlogiston. The author also considers how to explain that despite theory
change some of theoretical terms still refer to something in independent reality
Vidalitas i guajiras, Pieśni wyjścia i powrotu. Dwa style pieśni flamenco wywodzące się z folkloru latynoamerykańskiego
No full textLa presente tesis analiza las letras de dos estilos de cante flamenco: vidalitas y guajiras, pertenecientes al grupo de los cantes de ida y vuelta. Esta denominación tradicional abarca los estilos formados a fines del siglo XIX y principios del XX, gracias a una fusión del flamenco con la música popular de diferentes regiones de América Latina. Ambos estilos elegidos para el estudio están arraigados en la música rural de los criollos hispanos, las vidalitas – en las canciones del mismo nombre de la Región del Río de La Plata y las guajiras – en el punto cubano.
Las vidalitas y guajiras flamencas en su aspecto letrístico constituyen un tema poco estudiado por la literatura flamenca hasta la fecha. Aunque sus raíces hispanoamericanas han sido comprobadas por los musicólogos a base de sus características musicales, las letras fueron comentadas de manera muy general y con escasos ejemplos de los cantes de mayor popularidad.
El objetivo principal del análisis ha sido examinar la relación entre las letras de vidalitas y guajiras flamencas y sus prototipos ríoplatenses y cubanos, así como comprobar si, a lo largo de casi cien años de su presencia dentro del flamenco, fueron creadas también sin estas referencias e identificar otras fuentes de inspiración.
El corpus de letras de ambos estilos ha sido anexado como parte integral del presente trabajo. Dado que, en el caso de las vidalitas, no existía previamente ninguna antología, la selección de textos fue creada con las letras copiadas directamente de las grabaciones, reunidas en el Centro Andaluz de Documentación del Flamenco. Las guajiras, por su parte, fueron seleccionadas de dos fuentes, recogidas directamente de los cantes y elegidas entre los ejemplos citados en los libros.
En la tesis se comenta la historia y las características del cante flamenco; el fondo socio-histórico de la formación de los estilos de ida y vuelta, vinculado con las intensas migraciones, en los tiempos de la colonia y posteriormente, entre España y las regiones de América Hispana, de las que provienen; las relaciones culturales mutuas entre ambas orrillas del Atlántico, que en el ámbito musical y teatral constituyeron un marco para la hibridación de las canciones folclóricas criollas con el flamenco.
En resultado del análisis realizado se comprueba que las letras de las vidalitas, además de seguir y reelaborar el ejemplo de las canciones folclóricas, que les sirvieron de modelo, fueron también creadas con otras inspiraciones del amplio acervo cultural hispano. Las guajiras, en cambio, muestran un mayor apego a los modelos tradicionales. En las conclusiones se constata también que las canciones criollas, tanto ríoplatenses como cubanas, que fueron adaptadas al flamenco, estaban vinculadas con el folclore elaborado por los poetas cultos y convertido en dos tradiciones literarias hispanoamericanas: el gauchismo, en el caso de las vidalitas y el criollismo de la poesía en décimas, en el de las guajiras. Se comenta la presencia de los intertextos y la relación de ambos estilos con la tradición de la poesía flamenca.W pracy doktorskiej zostały poddane analizie dwa style flamenco, vidalita i guajira, należące do grupy pieśni wyjścia i powrotu. To tradycyjne określenie odnosi się do stylów ukształtowanych pod koniec XIX i na początku XX wieku, w wyniku fuzji flamenco i muzyki ludowej różnych regionów Ameryki Łacińskiej. Oba wybrane style wywodzą się z muzyki wiejskiej, tworzonej przez Kreoli pochodzenia hiszpańskiego, vidalita z piosenki o tej samej nazwie należącej do folkloru Regionu La Platy, guajira z pochodzącego z Kuby punto cubano.
Vidalita i guajira, w warstwie tekstowej, nie były do tej pory wnikliwie opisane w literaturze przedmiotu. Ich rodowód hispanoamerykański został stwierdzony przez muzykologów, jednakże teksty obu pieśni są przedstawiane bardzo ogólnie, z nielicznymi przykładami, ograniczającymi się do utworów najbardziej popularnych.
Głównym celem pracy było zbadanie relacji między tekstami vidality i guajiry, a ich pierwowzorów, należących do muzyki Regionu La Platy oraz Kuby, a także stwierdzenie czy oba style, wykonywane przez blisko sto lat jako pieśni flamenco, były tworzone również bez odniesienia do swoich korzeni oraz zidentyfikowanie innych źródeł inspiracji.
Teksty będące przedmiotem badań zostały ujęte w dwóch aneksach, stanowiących integralną część dysertacji. Ponieważ nie istniała wcześniej żadna antologia pieśni vidalitas, zebrane teksty zostały spisane bezpośrednio z nagrań, znajdujących się w zbiorach Andaluzyjskiego Centrum Dokumentacji Flamenco. W przypadku guajiras, pochodzą z dwóch źródeł: część z literatury, część również bezpośrednio z nagrań.
W dysertacji omówiono historię i charakterystykę śpiewu flamenco. Przedstawiono społeczno-historyczne tło powstania pieśni wyjścia i powrotu, związane z masowymi migracjami w okresie kolonialnym i późniejszym, między Hiszpanią, a dwoma regionami Ameryki Łacińskiej, skąd badane style pochodzą. Poddano analizie transatlantyckie relacje kulturowe między wspomnianymi regionami, wykazując że wzajemne przenikanie wpływów w dziedzinie muzyki i teatru umożliwiło powstanie stylów-hybryd, łączących ludowe kreolskie piosenki i flamenco.
W rezultacie przeprowadzone analizy, stwierdzono że tylko niektóre teksty vidality, naśladowały przykłady piosenek folklorystycznych z Regionu La Platy, z których się wywiodły. Wiele z nich powstało w oderwaniu od pierwowzoru, czerpiąc inspiracje z różnych utworów kultury języka hiszpańskiego. Z kolei teksty guajiry w znacznym stopniu pozostały tożsame z tradycyjnymi wzorcami. We wnioskach stwierdza się również, że teksty argentyńskiej vidality i punto cubano, należały do folkloru przetworzonego przez poetów i literatów, wpisującego się w dwie tradycje literackie Ameryki Hiszpańskiej: gauchismo, w przypadku vidalitas i criollismo kubańskich decym, w przypadku guajiras. Omówiono również, w odniesieniu do badanych stylów, zjawisko intertekstualności i ich związków z tradycjami poezji flamenco
Wpływ jednostajnego przyspieszenia na stany kwantowe i splątanie próżni w relatywistycznej informacji kwantowej
No full text
Peace Agreements after 1945 from International Law Perspective
No full textPrzedmiotem niniejszej pracyj est analiza porozumień pokojowych zawartych po 1945 roku, jako instytucji prawa międzynarodowego, w tym ustalenie zakresu znaczenia pojęcia porozumienia pokojowegoi ukazanie roli porozumień pokojowychwe współczesnym prawie międzynarodowym.
Porozumienie pokojowe, jest rodzaje mumowy międzynarodowej, mającej na celu przejście przez strony ze stanu wojny do stanu pokoju oraz ustanowienie normalnych relacji między stronami. Praca przedstawia kwestię porozumień pokojowych w kontekście wybranych zagadnień prawa traktatów, co obejmuje zagadnienia takie jak forma porozumień pokojowych, szczególny tryb ich negocjowania i zawierania (w tym udział podmiotów trzecich), wejście w życie porozumień pokojowychoraz ich ewentualne wygaśnięcie, a także kwestie związane z nieważnością porozumień (ze szczególnym uwzględnieniem zagadnienia traktatów narzuconych), możliwością zgłaszania przez strony zastrzeżeń do porozumień pokojowych (bądź jej brakiem) oraz interpretacją porozumień pokojowych.
Charakterystyczny przedmiot regulacji porozumień pokojowychobejmuje zazwyczaj postanowienia dotyczące aspektów militarnych, postanowienia terytorialne i dotyczące granic, postanowienia dotyczące ludności, postanowienia dotyczące spraw finansowych i gospodarczych, w tym reparacji wojennych, postanowienia dotyczące osądzenia zbrodniarzy wojennych, postanowienia ustrojowe, postanowienia dotyczące implementacji porozumienia pokojowego i tworzenia komisji wspólnych. Specyficzna treść normatywna porozumienia pokojowegojest – obok swoistego celu – jedną z cech charakterystycznych umów międzynarodowych tego rodzaju.
Autor omawia również kwestię strony podmiotowej porozumień pokojowych. Oprócz kwestii związanych z podmiotowością prawnomiędzynarodową i zdolnością traktatową podmiotów będących stronami porozumień pokojowych (obok państw występuje tu często strona wojująca –jest to charakterystyczne dla porozumień kończących konflikty o charakterze niemiędzynarodowym) omówione zostało charakterystyczne dla porozumień pokojowych zagadnienie udziału podmiotów trzecich – świadków i gwarantów porozumienia.
Wpracy podjęto zagadnienia rozstrzygania sporów wynikłych na tle interpretacji i stosowania porozumień pokojowych. Zważywszy na fakt, że stronami porozumień pokojowych są zazwyczaj podmioty, których interesy są jawnie sprzeczne, wyniknięcie sporu związanego z zawartym porozumieniem, jego interpretacją i stosowaniem nie jest niczym niezwykłym. Sposoby rozstrzygania sporów na tle porozumień pokojowych obejmują m.in. arbitraż międzynarodowy, komisje ds. roszczeń oraz oddanie sporu pod rozstrzygnięcie Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości. Wrozprawie przedstawiono najciekawsze przypadki realnie zaistniałych sporów międzynarodowych na tle interpretacji i stosowania porozumień pokojowych, wraz z omówieniem zapadłych rozstrzygnięć organów międzynarodowych, a także kwestie związane z udziałem społeczności międzynarodowej w procesach implementacyjnych porozumień pokojowych. Udział ten może przyjąć różne formy, w zależności od intensywności zakładanych działań. Przegląd praktyki ostatnich kilkudziesięciu lat unaocznia, że swoista eksternalizacja (zaangażowanie podmiotów niebędących stronami porozumień pokojowychw proces ich wykonywania) stanowi charakterystyczną cechę porozumień pokojowych.
Tematyka porozumień pokojowychjest nie tylko niezmiernie ciekawa, lecz także aktualna. Każdego roku na świecie toczy się przynajmniej kilkanaście poważniejszych i kilkadziesiąt pomniejszych konfliktów zbrojnych. W przypadku dużej części z nich, równolegle do działań zbrojnych toczą sięrozmowy pokojowe, które zaowocować mogą zawarciem porozumienia pokojowego. Porozumienia pokojowe będą funkcjonować w obrocie międzynarodowym tak długo, jak długo toczone będą wojny. Oznacza to,że niezależnie od tego, jak ukształtowane będzie w przyszłości prawo międzynarodowe, porozumienia pokojowe będą jedną z jego instytucji.The subject of this thesis is the analysis of peace agreements concluded after 1945 as an institution of international law, including determination of the scope of the meaning of the notion of a peace agreement and showing the role of peace agreements in contemporary international law.
A peace agreement is a kind of international agreement aimed at crossing the parties from the state of war to the state of peace and establishing normal relations between the parties. The system of peace is a complex of legal regulations and institutions aimed at establishing and maintaining peace in an area. The thesis also discusses international law institutions other than a peace agreement but related, such as armistice and ceasefire. Peace agreements are unable to function in a vacuum, and the peace process is an extremely complex construction, which may culminate (if not always) with the conclusion of a peace agreement.
The work presents the issue of peace agreements in the context of selected issues of the law of treaties, which includes issues such as the form of peace agreements, a special mode of negotiating and concluding (including the participation of third parties), the entry into force of peace agreements and their possible expiration, as well as issues related to nullity of agreements (with particular emphasis on the issue of imposed treaties), possibility of parties to raise objections to peace agreements (or lack thereof) and interpretation of peace agreements.
The characteristic subject of the regulation of peace agreements usually includes provisions on military aspects, territorial and border provisions, provisions regarding the population, financial and economic provisions, including war reparations, provisions for the trial of war criminals, constitutional provisions, provisions for the implementation of the peace agreement and the creation of joint committees. The specific normative content of the peace agreement is -apart from its specific purpose -one of the characteristics of international agreements of this kind.
Author also discusses the subject matter of peace agreements. In addition to issues related to legal subjectivity and treaty capacity of entities that are parties to peace agreements, thesis presents the issue of the participation of third parties -witnesses and guarantors of the agreement.
The work deals with resolving disputes arising from the interpretation and application of peace agreements. Considering the fact that parties to peace agreements are usually entities whose interests are clearly contradictory, the result of a dispute related to the concluded agreement, its interpretation and use is not unusual. The methods of resolving disputes on the basis of peace agreements include international arbitration, claim commissions and dispute resolution for the International Court of Justice. The dissertation presents the most interesting cases of real international disputes in the context of the interpretation and application of peace agreements, along with discussions on the decisions of international bodies, as well as issues related to the participation of the international community in the implementation processes of peace agreements. This participation can take various forms, depending on the intensity of the assumed activities. The review of the practice of the last few decades shows that a kind of externalization (the involvement of entities that are not parties to peace agreements in the process of their implementation) is a characteristic feature of peace agreements.
The subject of peace agreements is not only extremely interesting but also vivid. Every year in the world there are at least a dozen more serious and several dozen minor armed conflicts. In the case of a large number of them, peace talks are taking place parallel to the fights, which may result in the conclusion of a peace agreement. Peace agreements will be present in the international community for as long as wars last. This means that regardless of how international law would be shaped in the future, peace agreements will be one of its institutions