Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
The synthesis of lignans and their derivatives using the photocyclization process
No full textThis dissertation concerns the stereoselective synthesis of compounds from the group of aryltetralins and aryldihydronaphthalenes belonging to the cyclolignans family. Its aim is to broaden the knowledge about the methods of cyclolignans synthesis by examining the complex and fascinating photochemistry of derivatives of bisbenzylidenesuccinic acid (fulgenic acid). Undertaking this subject was dictated by the lack of general, cheap and highly stereoselective methods of synthesis of this type of chemical systems. In addition, photochemical cyclization of fulgenic acid derivatives, leading to cyclolignans, has been a little studied and rarely used as a synthetic tool.
Dissertation begins with a short chapter defining the purpose and assumptions of the work. Then, in Chapter 2, I reviewed the literature on lignans. This review consists of six subchapters. In subchapters 2.1.-2.3. I discussed the general characteristics of lignans as chemical compounds, the history of research on them and their biosynthesis. Subchapter 2.4. is devoted to the description of the best-known cyclolignan - podophyllotoxin, focusing primarily on its biological properties. The next subchapter 2.5. is a description of previously developed methods of podophyllotoxin synthesis, with particular emphasis on photocyclization of fulgenic acid derivatives. In the last subchapter of this part, I described the most important ideas of organic photochemistry and photochemical reactions carried out under flow conditions.
Chapter 3 is devoted to the description of the results of my own research. In subchapter 3.1. I presented the formal synthesis of (–)-podophyllotoxin that I developed. Its pivotal element is the use of L-prolinol as a source of chirality and photocyclization, carried out under flow conditions. The next subchapter contains a description of the first total synthesis of (+)- epigalcatin that I developed. The 11-step synthetic path confirms the usefulness of the proposed methodology in the synthesis of cyclolignans which are not available from natural sources. Subchapter 3.3. refers to attempts to use L-proline as a chiral auxiliary in the synthesis of cyclolignans, during which I discovered a rare reaction during which a photolytic cleavage of the amide bond occurs under the influence of visible light. I have also presented the possible use of the bisbenzylidenesuccinyl platform as a photolabile protecting group for secondary amines. In the penultimate subchapter 3.4. I included a description of the unexpected regioselectivity in the photocyclization during the synthesis of (1R)-methylpodophyllotoxin. Thanks to the obtained results, I have defined some general rules regarding the photocyclization of chiral 2,3-bisbenzylidenesuccinates. The last part of this chapter is a description of the preliminary cytotoxicity results of compounds obtained during my research. These results showed that the first known heterodimer of podophyllotoxin and benzothiazole, synthesized by me, was much more active against the majority of the tested tumor cell lines than podophyllotoxin.
Chapter 4 contains a summary of the research and conclusions.
Chapter 5 is devoted to the experimental part. It starts with general information on the used reagents, the preparation of solvents and the equipment used to characterize obtained products. The pivotal subchapter 5.2. is an accurate description of the experiments which were carried out, including analytical data of the newly obtained compounds.
The dissertation ends with a list of the cited scientific literature.Niniejsza rozprawa dotyczy stereoselektywnej syntezy związków z grupy arylotetralin i arylodihydronaftalenów, należących do rodziny cyklolignanów. Jej celem jest poszerzenie wiedzy na temat metod syntezy cyklolignanów poprzez zbadanie złożonej i fascynującej fotochemii pochodnych kwasu bisbenzylidenobursztynowego (kwasu fulgenowego). Podjęcie tej tematyki było podyktowane brakiem ogólnych, tanich i wysoce stereoselektywnych metod syntezy tego typu układów. Dodatkowo, fotochemiczna cyklizacja pochodnych kwasu fulgenowego, prowadząca do cyklolignanów, była dotąd mało zbadanym i rzadko stosowanym narzędziem syntetycznym.
Pracę rozpoczyna krótki rozdział definiujący cel i założenia pracy. Następnie, w rozdziale 2., przedstawiłem przegląd literatury dotyczącej lignanów. Przegląd ten składa się z sześciu podrozdziałów. W podrozdziałach 2.1.-2.3. omówiłem ogólną charakterystykę lignanów jako związków chemicznych, historię badań nad nimi oraz ich biosyntezę. Podrozdział 2.4. poświęciłem opisowi najlepiej poznanego cyklolignanu – podofilotoksynie, skupiając się przede wszystkim na jej właściwościach biologicznych. Kolejny podrozdział 2.5. to opis opracowanych dotąd metod syntezy podofilotoksyny, ze szczególnych naciskiem na fotocyklizację pochodnych kwasu fulgenowego. W ostatnim z podrozdziałów tej części opisałem najważniejsze idee fotochemii organicznej i reakcji fotochemicznych realizowanych w warunkach przepływowych.
Rozdział 3. poświęcony jest opisowi wyników badań własnych. W podrozdziale 3.1. przedstawiłem opracowaną przeze mnie formalną syntezę (–)-podofilotoksyny. Jej kluczowym elementem jest wykorzystanie L-prolinolu jako źródła chiralności oraz fotocyklizacja, przeprowadzona w warunkach przepływowych. Następny podrozdział zawiera opis pierwszej totalnej syntezy (+)-epigalcatyny. Przeprowadzona przeze mnie 11-sto etapowa ścieżka syntetyczna, potwierdza użyteczność opracowanej metodologii w syntezie cyklolignanów niedostępnych w źródłach naturalnych. Podrozdział 3.3. dotyczy próby wykorzystania L-proliny jako pomocnika chiralnego w syntezie cyklolignanów, w trakcie której odkryłem rzadką reakcję, podczas której dochodzi do fotolitycznego rozerwania wiązania amidowego pod wpływem światła widzialnego. Przedstawiłem również możliwe wykorzystanie platformy bisbenzylidenobursztynylowej jako fotolabilnej grupy zabezpieczającej aminy drugorzędowe. W przedostatnim podrozdziale 3.4. zawarłem opis nieoczekiwanej regioselektywności fotocyklizacji podczas próby syntezy (1R)-metylopodofilotoksyny. Dzięki otrzymanym wynikom określiłem pewne ogólne reguły dotyczące fotocyklizacji chiralnych 2,3-bisbenzylidenobursztynianów. Ostatnia część tego rozdziału to opis wstępnych wyników cytotoksyczności związków otrzymanych w trakcie realizacji moich badań. Wykazały one, że zsyntetyzowany przeze mnie pierwszy znany heterodimer podofilotoksyny i benzotiazolu, był o wiele aktywniejszy, względem większości przebadanych linii komórek nowotworowych, niż podofilotoksyna.
Rozdział 4. zawiera podsumowanie przeprowadzonych badań oraz wnioski z nich płynące.
Rozdział 5. poświęcony jest części doświadczalnej. Rozpoczyna się on od ogólnych informacji dotyczącej stosowanych odczynników, przygotowania rozpuszczalników oraz sprzętu użytego do scharakteryzowania otrzymanych produktów. Kluczowy podrozdział 5.2. to dokładny opis przeprowadzonych eksperymentów, łącznie z danymi analitycznymi nowo otrzymanych związków chemicznych.
Dysertację kończy spis cytowanej literatury naukowej
Rozpraszanie W i Z jako test fizyki wychodzącej poza Model Standardowy: podejście przez Efektywną Teorię Pola
No full textThere are strong arguments in favour of the point of view that the Standard Model (SM) of
elementary interactions is only an e ective theory, a low-energy approximation of a more fundamental one. One of the very important processes that may shed light on a deeper theory is
the scattering of the electroweak vector bosons, W and Z. It is indirectly accessible in the LHC
experiments, particularly with its high luminosity (HL-LHC) or high energy (HE-LHC) phase,
through the process pp → 2jets + 2lepton pairs. The process of vector bosons scattering is the
most direct test of the mechanism of the electroweak symmetry breaking and also is sensitive to
the existence of new particles interacting electroweakly.
There are two general approaches to the search for a beyond the SM theory. One is to propose
and investigate explicit models, the other one is based on the so-called E ective Field Theory
(EFT) approach. The strength and the e ectiveness of the EFT approach follows from the
fact that one can study the discovery potential of the physics beyond the SM without knowing
complete theories. EFT is particularly useful as long as no new particles are directly discovered
experimentally but their existence could manifest itself at energies much lower than their masses
Λ (E << Λ) as corrections to the SM predictions suppressed as (E/Λ). These corrections can be
parametrized by non-renormalizable operators added to the SM Lagrangian. The EFT approach
relies on the justi ed assumption that a limited number of certain operators provides a good
approximation to certain classes of complete models when E << Λ. Each choice of a limited
set of operators, with their (Wilson) coe cients taken at some (arbitrary) xed values, de nes
an EFT model to be tested for its discovery potential. At this point expected magnitude
of deviations with respect to the SM predictions can be estimated as well as the e ects of
di erent non-renormalizable operators on kinematic distributions studied. Once the future data
are available and feature signi cant deviations from the SM, the analysis in the framework of EFT
models shall serve as a guide towards concrete deeper models. The general novel element of this
work, important for both discussed above aspects of using EFT, is determination of the region
of validity of the EFT approach to gauge boson scattering. The latter is strongly constrained by
the partial wave unitarity bound applied in presence of non-renormalizable operators.
Two main classes of e ective Lagrangians can be considered, depending on how the electroweak symmetry breaking is assumed to be realized: linearly for elementary Higgs particle
embedded as a component of the SM scalar doublet (Standard Model E ective Field Theory,
SMEFT) or non-linearly, on the three Goldstone bosons constituting the longitudinal components of the W± and Z gauge elds (Higgs E ective Field Theory, HEFT). In the latter case the
physical Higgs eld is a singlet of the symmetry group. The non-linear EFT is particularly suitable for low-energy e ective description of models in which the Higgs particle is a fundamental
or composite (pseudo) Nambu-Goldstone bosons arising from the spontaneous breaking of some
global symmetry in the deeper theory.
In this work the vector boson scattering process is investigated through the reaction pp →
2jets + W∗W∗ → 2jets + lνl
l
0ν
0
l
, where W∗ denote in general o -shell W+, in the EFT approach
with the HL-LHC and HE-LHC experiments in mind. We have investigated the discovery potential of certain classes of the EFT models of both the SMEFT and HEFT bases with the
particular emphasis on using the EFT models in their region of validity. A novel method has
been proposed for determining the discovery regions of physics beyond the SM, described by the
EFT models . Independent of the basis chosen, the discovery regions are found to be non-empty.
We then compare di erences in experimental signatures between SMEFT and HEFT, which is
an important step for distinguishing between the two hypotheses in the future data. Finally, we
investigated what the e ect on the discovery regions is when increasing the pp collision energy.Istniej¡ silne argumenty za punktem widzenia, »e Model Standardowy (MS) oddziaªywa« elementarnych jest tylko teori¡ efektywn¡, niskoenergetycznym przybli»eniem jakiej± bardziej fundamentalnej teorii. Jednym z bardzo wa»nych procesów, który mo»e rzuci¢ ±wiatªo na teori¦
gª¦bsz¡, jest rozpraszanie elektrosªabych bozonów wektorowych, W oraz Z. Proces ten jest
po±rednio dost¦pny w eksperymencie LHC, szczególnie w fazie wysokiej ±wietlno±ci (HL-LHC),
przez reakcj¦ pp → 2 d»ety + 2 pary leptonów. Proces rozpraszania bozonów wektorowych jest
najbardziej bezpo±rednim testem mechanizmu naruszenia symetrii elektrosªabej, a tak»e czuªy
jest na istnienie nowych cz¡stek oddziaªuj¡cych elektrosªabo.
Istniej¡ dwa generalne podej±cia do poszukiwa« teorii wychodz¡cej poza MS. Jedno to proponowanie i badanie konkretnych modeli, drugie bazuje na tak zwanej Efektywnej Teorii Pola
(E ective Field Theory, EFT). Siªa i skuteczno±¢ podej±cia przez EFT wynika z faktu, »e mo»liwe
jest badanie potencjaªu odkrywczego zyki wychodz¡cej poza MS, bez znajomo±ci peªnych teorii.
EFT jest szczególnie u»yteczne tak dªugo, jak »adne nowe cz¡stki nie s¡ bezpo±rednio odkryte
do±wiadczalnie, ale ich istnienie mogªoby si¦ przejawia¢ przy energiach du»o ni»szych ni» ich
masy Λ (E << Λ), jako poprawki do przewidywa« MS tªumione jak (E/Λ). Te poprawki mog¡
by¢ parametryzowane przez nierenormalizowalne operatory dodane do Lagran»janu MS. Podej±cie przez EFT bazuje na uzasadnionym zaªo»eniu, »e ograniczona liczba zadanych operatorów
stanowi dobre przybli»enie pewnych klas kompletnych modeli, gdy E << Λ. Ka»dy wybór
ograniczonego zbioru operatorów, z ich wspóªczynnikami (Wilsona) wzi¦tymi z jakimi± (dowolnymi) ustalonymi warto±ciami, de niuje model EFT, który ma by¢ testowany wzgl¦dem jego
potencjaªu odkrywczego. Na tym etapie mo»e by¢ oszacowana przewidywana skala odchyle«
wzgl¦dem MS, tak samo jak efekty od ró»nych nierenormalizowalnych operatorów, w badanych
rozkªadach kinematycznych. Kiedy przyszªe dane b¦d¡ dost¦pne i poka»¡ istotne odchylenia od
MS, analiza w ramach modeli EFT posªu»y jako wskazówka w kierunku konkretnych gª¦bszych
modeli. Ogólny nowy element tej pracy, wa»ny w obu powy»szych aspektach stosowania EFT,
to wyznaczanie rejonów stosowalno±ci podej±cia przez EFT do rozpraszania bozonów cechowania. Te ostatnie s¡ silnie ograniczone przez perturbacyjn¡ unitarno±¢ fal parcjalnych w obecno±ci
operatorów nierenormalizowalnych.
Mo»na rozwa»a¢ dwie gªówne klasy efektywnych Lagran»janów w zale»no±ci od zaªo»enia,
jak realizowane jest ªamanie symetrii elektrosªabej: liniowo, z elementarn¡ cz¡stk¡ Higgsa jako
skªadnik skalarnego dubletu MS (Standard Model E ective Field Theory, SMEFT) lub nieliniowo, przez trzy bozony Goldstona stanowi¡ce podªu»ne skªadowe pól cechowania W± oraz Z
(Higgs E ective Field Theory, HEFT). W drugim przypadku zyczne pole Higgsa jest singletem
grupy symetrii. Nieliniowa EFT jest szczególnie odpowiednia w niskoenergetycznym efetywnym
opisie modeli, w których cz¡stka Higgsa jest elementarnym, b¡d¹ zªo»onym (pseudo) bozonem
Nambu-Goldstona, wyªaniaj¡cym si¦ ze spontanicznego naruszenia pewnej symetrii globalej w
gª¦bszej teorii.
W tej pracy zbadano rozpraszanie bozonów wektorowych przez reakcj¦ pp → 2jets+W∗W∗ →
2jets + lνl
l
0ν
0
l
, gdzie W∗ oznacza w ogólno±ci W+ poza powªok¡ masy, w podej±ciu przez EFT,
pod k¡tem eksperymentów HL-LHC i HE-LHC. Zbadano potencjaª odkrywczy pewnych klas
modeli EFT obu baz SMEFT i HFET, ze szczególnym podkre±leniem u»ywania modeli EFT
w ich rejonach stosowalno±ci. Zaproponowano now¡ metod¦ w celu okre±lania rejonów odkrywczych zyki wychodz¡cej poza MS, opisanej przez modele EFT. Niezale»nie od wyboru bazy,
znalezione rejony odkrywcze s¡ niepuste. Nast¦pnie porównano ró»nice sygnatur eksperymentalnych pomi¦dzy SMEFT i HEFT, co jest wa»nym krokiem dla odró»nienia tych dwóch hipotez
w przyszªych danych. Na koniec zbadano, jaki jest efekt na rejony odkrywcze gdy zwi¦kszy¢
energi¦ zderze« pp
Bezbłędna niezgoda we współczesnych teoriach semantycznych
No full textIn the present work I analyse the phenomenon of faultless disagreement and the ways it is
explained by selected contemporary semantic theories. Faultless disagreement is understood as a
conversational situation in which two intuitions are present: that the speakers are disagreeing and
that neither of them has made a mistake (is wrong) (Kölbel 2004, Lasersohn 2005). Such disputes
occur when the topic of the conversation is subjective matters such as taste, beauty or morals.
Accounting for both of these intuitions is a challenge for all current theories of meaning. In my
dissertation, I argue for a contextualist account of subjective propositions. I concede that
contextualism is unable to plausibly account for disagreement in certain cases. Therefore, I
supplement it with an explanation of the appearance of disagreement in the cases when each
speaker occupies an autocentric perspective. The dissertation is divided into five chapters.
Chapter One is devoted to a characterizing the notion of faultless disagreement and to outlining
the debate concerning it. First, I commit myself to anti-realism about subjective properties such as
taste, beauty and goodness. I propose an operative definition of subjectivity which I invoke further
on. I present various ways of understanding of “faultlessness” and “disagreement”, as well as, the
areas of discourse considered to be particularly prone to faultless disagreement.
Chapter Two includes a brief discussion of selected topics in philosophy language which are going
to be relevant in the analysis of the problem. It includes the basic assumptions of David Kaplan’s
semantics; Grice’s notions of speaker meaning and what is said. Next I outline the two kinds of
not-at-issue content: implicatures and presuppositions.
In Chapter Three, I critically discuss (families of) the most prominent semantic theories:
invariantism (an umbrella term for such account as semantic realism, minimalism and absolutism),
contextualism, relativism and expressivism. In each case I reconstruct the main commitments and
tools of each framework and investigate the ways it handles faultless disagreement data. I also
discuss accounts of subjective disagreement, some of which run across semantic theories but
cannot be ignored in a comprehensive approach to the problem. These are: metalinguistic,
presuppositional and hybrid accounts. I end the chapter with the conclusion that even though
contextualism supplemented with some of these, largely orthogonal solutions, is quite successful
in accounting for the intuitions of faultless disagreement, it still faces a difficulty when both
speakers occupy an autocentric perspective and they are aware of this fact.
Chapter Four is devoted to presenting my proposed solution to the problem identified at the end
of Chapter Three. The inability to account for the intuitions of disagreement in autocentric cases
is often handled by postulating a conative component of utterance meaning (hybrid-expressivism).
I argue, however, that an account which does not open a way to expressivism should be preferred
over the one that does. As an alternative, I propose to explain the disagreement intuitions only in
terms of the speech acts which are often performed when speakers utter subjective claims: praising
and dispraising. The remainder of the chapter is devoted to arguing for the advantages of this
solution.
In the final chapter I propose a characterization of one of the most often discussed adjectives which
give rise to faultless disagreement intuitions: “tasty”. I inspect such of its features as: gradability,
evaluativity, dimensionality, and vagueness.Przedmiotem mojej rozprawy jest zjawisko niezawinionej niezgody (ang. faultless disagreement)
i sposoby jego wyjaśniania w ramach wybranych współczesnych teorii semantycznych.
Niezawiniona niezgoda rozumiana jest jako taka sytuacja konwersacyjna, w której, na pierwszy
rzut oka, mówiący są ze sobą w sporze, ale żaden z nich nie jest w błędzie. Konflikty tego rodzaju
mają miejsce, gdy przedmiotem rozmowy są kwestie subiektywne, dotyczące na przykład tego,
czy coś jest smaczne, piękne lub dobre moralnie. Wyjaśnienie zarazem intuicji niezgody, jak i
bezbłędności stanowi wyzwanie dla wszystkich współczesnych teorii znaczenia. W mojej pracy
opowiadam się za kontekstualistyczną analizą sądów dotyczących subiektywnej materii
uzupełnioną o wyjaśnienie intuicji niezgody, która pojawia się, gdy każdy z mówiących zajmuje
autocentryczną perspektywę, a więc odnosi się do swoich własnych standardów.
Rozdział pierwszy poświęcony jest wstępnej charakterystyce pojęcia niezawinionej niezgody oraz
zarysowi debaty na jego temat. W pierwszej kolejności argumentuję za przyjęciem
antyrealistycznego stanowiska co do własności subiektywnych, takich jak bycie smacznym,
pięknym, czy dobrym i proponuję operacyjną definicję subiektywności, którą będę się posługiwać
w dalszych częściach pracy. Następnie prezentuję różne sposoby rozumienia terminów
„niezawiniona” oraz „niezgoda” oraz omawiam krótko obszary dyskursu, o których sądzi się, że
są szczególnie narażone na występowanie bezbłędnej niezgody.
Rozdział drugi stanowi krótkie omówienie wybranych zagadnień z zakresu filozofii języka, które
będą istotne w analizie problemu niezawinionej niezgody. Do zagadnień tych należą: podstawy
semantyki Kaplanowskiej, Grice’a pojęcia znaczenia mówiącego i tego, co powiedziane oraz dwa
rodzaje treści sekundarnych (ang. not-at-issue content): implikatury i presupozycje.
W rozdziale trzecim krytycznie omawiam najistotniejsze teorie semantyczne (czy raczej ich
rodziny): inwartiantyzm, (za którego wersje uważam realizm semantyczny, minimalizm i
absolutyzm), kontekstualizm, relatywizm i ekspresywizm. Rekonstruuję założenia każdego z tych
stanowisk, teoretyczne narzędzia wypracowane na ich gruncie i analizuję, w jaki sposób tłumaczą
zagadnienie niezawinionej niezgody. W celu uzupełnienia tych teorii, który nie dysponują
narzędziami to umożliwiającymi, omawiam również niektóre rozwiązania mające na celu
wyjaśnienie wrażenia niezgody Są to stanowiska: metajęzykowe, presupozycyjne oraz
hybrydowe. Wnioskiem płynącym z rozważań zawartych w rozdziale jest to, że kontekstualizm
uzupełniony o niektóre z wymienionych rozwiązań dość dobrze radzi sobie z wyjaśnianiem intuicji
bezbłędnej niezgody. Pokazuję, że klasą przypadków, której nie
jest w stanie w satysfakcjonujący sposób wyjaśnić teoria kontekstualistyczna, są sytuacje zajęcia
przez każdego uczestnika dyskusji w sposób świadomy autocentrycznej perspektywy.
Rozdział czwarty rozprawy poświęcony jest przedstawieniu autorskiego rozwiązania problemu
postawionego na końcu rozdziału trzeciego. Problem sporów „autocentrycznych” kontekstualiści
czasem próbują rozwiązać, postulując konatywny element znaczenia wypowiedzi (takie
rozwiązanie to ekspresywizm hybrydowy). Argumentuję, że stanowisko, które nie korzysta z
elementów ekspresywizmu, powinno być preferowane w stosunku do stanowiska, które się do nich
odwołuje. Rozwiązanie, które przedstawiam w czwartym rozdziale rozprawy, wyjaśnia intuicję
niezgody przez wyodrębnienie specyficznych rodzajów aktów mowy, które słuchacze wykonują,
gdy przypisują przedmiotom subiektywne własności. Rozdział kończy przedstawienie zalet
zaproponowanego przeze mnie rozwiązania.
W rozdziale piątym przeprowadzam charakterystykę jednego z najczęściej omawianych
przymiotników, spośród tych, które generują wrażenie bezbłędnej niezgody, mianowicie
wyrażenia „smaczny”
Triazolopeptidic inhibitors of VEGF165/NRP-1 complex
No full textNeuropilina-1 (NRP-1) jest białkiem eksprymowanym przez szereg typów komórek somatycznych. Co więcej, wykazano jego nadekspresję w kilku rodzajach nowotworów złośliwych, np.: rak piersi. Uważa się również, że w patologicznej angiogenezie oddziaływanie NRP-1 z czynnikiem wzrostu śródbłonka naczyń (VEGF165) prowadzi do unaczynienia nowotworu i jego wzrost. Dodatkowo, ten kompleks sygnałowy jest także zaangażowany w wyciszanie odpowiedzi immunologicznej przeciwko nowotworowi. Dlatego też inhibitory kompleksu VEGF165/NRP-1 są bardzo interesującymi związkami posiadającymi właściwości blokowania kilku szlaków regulacji wzrostu nowotworu i tworzenia przerzutów. W ramach poprzednich projektów (Pracownia Peptydów) skupiono się na zaprojektowaniu silnych inhibitorów tworzenia się tego kompleksu o ogólnej sekwencji H-Lys(Har)-Xaa-Xaa-Arg-OH. Związki wiodące zostały zbadane we wstępnych testach mierzących odporność na proteolizę w ludzkim osoczu, w ramach których stwierdzono, że hydroliza zachodzi w obszarze łącznika (-Xaa-Xaa-). Głównym celem niniejszej pracy było zaprojektowanie i synteza takiego elementu strukturalnego, który będzie stabilny proteolitycznie. Do osiągnięcia tego wybrano 1,4-dipodstawione 1,2,3-triazole, a badania podzielono na kilka etapów. W pierwszym etapie zostały zaprojektowane dwie podgrupy triazolopeptydów podstawiane odpowiednio: 1) w obszarze łącznika cząsteczki: -Xaa-Xaa- 2) w obszarze ramienia cząsteczki: H-Lys(Har)-. W drugim etapie opracowano protokół syntetyczny otrzymywania triazolopeptydów na fazie stałej, który może być prowadzony na klasycznych żywicach polistyrenowych z linkerem Wanga. Pozwala to na uniknięcie konieczności prowadzenia syntezy w roztworze, która jest bardziej czasochłonna niż synteza na fazie stałej. Wszystkie reakcje na stałym podłożu zachodzą ilościowo i pozwalają otrzymać triazolopeptydy w 10-14 etapach z wydajnością sumaryczną ok. 20% po oczyszczaniu techniką HPLC. W trzecim etapie przeprowadzono badania aktywności inhibicyjnej na tworzenie się kompleksu VEGF165/NRP-1. Testy przeprowadzono przy użyciu techniki immunoenzymatycznej ELISA. Uzyskane wyniki wskazały, że aktywność inhibicyjna w stężeniu 10 μM waha się w przedziale 9,2-58,1%. W czwartym etapie wykorzystano technikę dynamiki molekularnej na superkomputerze ICM do wymodelowania oddziaływań między NRP-1 a triazolopeptydami. Wybrano reprezentacyjne ułożenie liganda, które może być wykorzystane do wyjaśnienia trendów zmierzonych w teście ELISA.W piątym etapie dokonano połączenia wyników z dwóch poprzednich. Wywnioskowano, ze triazolopeptydy wykazują słabszą aktywność ale najlepsze z nich cechują się podobną aktywnością co heptapeptyd A7R, którego działanie zostało sprawdzone w modelach zwierzęcych.
W szóstym etapie przeprowadzono badania odporności na degradację proteolityczną najsilniejszych triazolopeptydów w ludzkim osoczu z zastosowaniem techniki HPLC-MS. Wyniki wskazują, że pierścienie triazolowe są kompletnie stabilne a czas półtrwania związków przekracza 48 godzin. Należy wziąć również pod uwagę fakt, że wydłużona ekspozycja komórek na działanie związków chemicznych może nieść pewien efekt toksyczny. Z tego powodu zdrowe komórki pochodzące ze szpiku kostnego (linia mysia 32D) zostały poddane inkubacji w 100 μM roztworze triazolopeptydu 4 przez 48 godzin i po tym eksperymencie nie zaobserwowano śmierci tych komórek. Podsumowując, triazolopeptydy można otrzymać w łatwy sposób dzięki opracowanemu protokołowi syntetycznemu na fazie stałej. Udokumentowano aktywność inhibicyjną zaprojektowanych triazolopeptydów na tworzenie się kompleksu VEGF165/NRR-1, a najlepsze analogi charakteryzują się podobną siłą działania co A7R. Co więcej, odporność na proteolizę otrzymanych triazolopeptydów jest znacznie większa niż związku wyjściowego. Wszystkie uzyskane wyniki sugerują, że ta klasa związków może łączyć w sobie aktywność tego typu peptydomimetyków oraz odporność proteolityczną charakterystyczną dla związków małocząsteczkowych.Neuropilin-1 (NRP-1) is a protein expressed by a number of types of somatic cells. Moreover, it has been found to be overexpressed in several kinds of malignant tumors e.g. breast cancer and it is postulated that in pathological angiogenesis its interaction with the Vascular Endothelial Growth Factor 165 (VEGF165) leads to progression of tumor vascularization and growth. Additionally, this signaling complex is also involved in suppression of immune response against tumor cells.
Inhibitors of the VEGF165/NRP-1 complex are very attractive compounds to block several processes regulating tumor growth and metastasis. In the frame of previous projects (Laboratory of Peptides) efforts have been made to design strong inhibitors of this interaction with general sequence H-Lys(Har)-Xaa-Xaa-Arg-OH. Lead compounds were tested in a preliminary assay toward proteolytic stability in human serum. It has been observed that proteolysis occurs in the linker site of the molecule (-Xaa-Xaa-). The main aim of this dissertation is to desing and synthesize mimetics of such structural element with the proteolytically resistant one. For this purpose a 1,4-disubstituted 1,2,3-triazole was chosen. To achieve this goal all presented research was devided in several stages.
In the first stage two subseries of triazolopeptides were designed with major modifications in: 1) the linker site of the molecule: -Xaa-Xaa- 2) the arm site of the molecule: H-Lys(Har)-
The second stage was to elaborate the synthetic protocol for triazolopeptide synthesis on solid support, which could be proceeded on traditional polystyrene resins with Wang linker. It allows to avoid synthesis in liquid phase, which is more time consuming related to solid phase approach. All reactions on solid support proceed quantitatively affording designed peptidotriazoles in 10-14 synthetic steps and final yield c.a 20% after HPLC purification.
The third stage of this work was to study the inhibitory activity toward VEGF165 binding to NRP-1. This was achieved by immonoenzymatic assay ELISA. In the frame of
x
this step, it was observed, that inhibitory activity spans from 9.2% to 58.1% at concentration of 10 μM.
The fourth stage was to model the interaction with supercomputer OKEANOS ICM using molecular dynamics approach. The representative binding pose was proposed, which could be used for explanation of observed trends in ELISA test.
The fifth stage was to combine the results from two previous ones. It was concluded, that peptidotriazoles are in general weaker than the lead compound, however the best of them exhibit inhibitory activity on similar level in comparison with A7R heptapeptide, which activity was validated in in vivo model.
The sixth stage of this dissertation was planned to study proteolytic resistance of the best triazolopeptides in human plasma with the use of HPLC-MS technique. The analysis showed that this triazole rings are completely stable under proteolytic environment and the half-life exceed 48h. It should be considered, that prolonged exposition for chemicals could be related with some toxic effects on normal cells. For this reason, normal, healthy bone marrow cells 32D (murine) were subjected to incubation in 100 μM solution of triazolopeptide 4 for 48h and no cells death was observed.
In summary, triazolopeptides could be easily prepared with the use of elaborated synthetic protocol on solid support. It was proved, that those compounds exhibit inhibitory activity toward VEGF165 binding to NRP-1 and the best compounds exhibit similar level of activity in in vitro comparison to A7R. Moreover, proteolytic stability of triazolopeptides is considerably higher than the lead compound. All these findings suggest, that this class of compounds is able to link activity of such peptidomimetics and proteolytic resistance of small molecules, and might be a perspective in this field for the future
Próżnia elektrosłaba w Modelu Standardowym i jego rozszerzeniu motywowanym symetrią skalowania
No full textAt the beginning of the thesis the following aspects of quantum field theory are
presented: momentum and loop expansion of scalar effective action, spontaneous
breaking of a symmetry and vacuum instability. They are discussed in detail both in
general and in the context of particular gauge-symmetric models including the Stan-
dard Model. Then scale symmetry is introduced with emphasis on its interplay with
renormalization of the model. The notion of quantum scale symmetry is defined and
used to propose a novel extension of the Standard Model. Stability of the electroweak
vacuum is compared between the extension and the Standard Model.Teza na początku omawia następujące zagadnienia kwantowej teorii pola: pędowe
i pętlowe rozwinięcie perturbacyjne skalarnego działania efektywnego, spontaniczne
łamanie symetrii i niestabilność próżni. Są one szczegółowo dyskutowane zarówno
w ogólnym kontekście, jak i na konkretnych przykładach teorii z cechowaniem, w
tym Modelu Standardowego. Następnie do rozważań wprowadzona zostaje symetria
skalowania, ze szczególnym uwzględnieniem problemu renormalizacji modelu. Po-
jęcie kwantowej symetrii skalowania zostaje zdefiniowane i użyte do zaproponowa-
nia nowego rozszerzenia Modelu Standardowego. Stabilność próżni elektrosłabej jest
porównana między przedstawionym rozszerzeniem a Modelem Standardowym
Body Part Terms in Fulfulde: A Cognitive Linguistics Approach
No full textThis thesis discusses the semantic extensions of Fulfulde body part terms from a cognitive linguistics perspective. Fulfulde is a West Atlantic language spoken in many African countries, but more densely in the Western sub-region of the content, by about 30 million people. The theoretical basis of the work stems from the embodiment hypothesis which assumes that the human body provides a universal template for the conceptualization, and therefore, expression of abstract concepts, through various cognitive processes, such as metaphors and metonymies (cf. Lakoff and Johnson, 1980). The data of the research was extracted from various written and oral sources, as well as the social media, providing a suitably sufficient linguistic expressions involving human body part terms extended into myriad of conceptual domains. The results of this study provide significant insight into the cognitive aspects of Fulfulde, a hitherto neglected topic in the description of language, and provides further case study of the embodiment hypothesis, as well as the conceptual metaphor theory, in general
Application of multitemporal satellite images in monitoring vegetation of broad-leaved forests in Poland
No full textCelem niniejszej rozprawy doktorskiej jest sprawdzenie możliwości śledzenia zmian fenologicznych lasów liściastych na podstawie teledetekcyjnego wskaźnika wegetacji. Podstawą pracy były szeregi czasowe Znormalizowanego Różnicowego Wskaźnika Wegetacji NDVI, wyliczonego ze zdjęć satelitarnych SPOT-VEGETATION i Proba-V z lat 1999-2016. Na potrzeby realizacji badań opracowano maskę obszarów leśnych, na podstawie bazy pokrycia terenu CORINE Land Cover 2012 (CLC 2012) i dostosowaną do rozdzielczości przestrzennej zobrazowań satelitarnych. W programie TIMESAT wyznaczono parametry definiujące przebieg okresu wegetacyjnego. Są to początek i jego koniec, długość jego trwania oraz maksymalną wartość NDVI zaobserwowaną w wyznaczonym okresie. Czasowo-przestrzenną zmienność tych parametrów badano dla lasów liściastych rozpoznanych w ośmiu krainach przyrodniczo-leśnych. W celu określania wpływu warunków atmosferycznych na terminy początku i końca okresu wegetacyjnego wykorzystano obserwacje meteorologiczne, pozyskane z serwisu Tutiempo. Analizy wykazały istotne statystycznie i silne korelacje z maksymalną temperaturą powietrza zaobserwowaną w ciągu trzydziestu dni przed rozpoczęciem okresu wegetacyjnego dla lasów Krainy Bałtyckiej (r = -0,54), Mazursko-Podlaskiej (r = -0,71) oraz Karpackiej (r = -0,76). Ponadto wykazano, że zróżnicowanie dominujących drzew liściastych rozpoznanych w Krainie Mazursko-Podlaskiej wpływa istotnie statystycznie na zmiany początku okresu wegetacyjnego, określanego metodą teledetekcyjną. Podsumowując, uzyskano wysoką zgodność na poziomie 75% terminów poczatku i końca okresu wegetacyjnego wyznaczonego metodą teledetekcyjną z termicznym okresem wegetacyjnym określonym metodą Gumińskiego. Badania stanu wegetacji lasów za pomocą narzędzi satelitarnych oraz powiązania go z warunkami meteorologicznymi występującymi w Polsce pozwolą na lepsze zrozumienie przystosowania drzew do zmian klimatu.The dissertation presented here aims at investigating phenological changes using remote sensing based vegetation indices in broad-leaved forests over Poland. This study used time-series of the Normalized Difference Vegetation Index (NDVI) comprising SPOT-VEGETATION and Proba-V images from 1999 to 2016. In this study new forest mask developed from the CORINE Land Cover 2012 (CLC 2012) database was matched to low-resolution satellite images. The phenological parameters such as onset of the growing season, end of the season, length of the season and maximum NDVI observed during the growing season were determined using TIMESAT program. Spatial and temporal variability analysis of the phenological metrics describing growing season was performed within eight Natural-Forest Regions (NFRs). Next, meteorological observations derived from Tutiempo were used in order to assess the impact of climatic conditions on the changes of the growing season observed during eighteen years. It was found that the onset of the growing season, which is the key to understand vegetative growth, and determined with the remote sensing method was statistically significant and strongly correlated with maximum air temperature observed during one month before the onset over forests in Baltic (r = -0,54), Masurian-Podlasie (r = -0,71) and Carpathian NFRs (r = -0,76), Moreover, the differentiation of dominant broad-leaved tress recognized at Masurian-Podlasie NFR confirmed statistically significant impact on the changes of the onset of the growing season. Summarizing, the terms of the onset and the end of the growing season confirmed high agreement at 75% with the dates of the thermal growing season, determined by Gumiński method. The researches indicate that forest phenology metrics derived from satellite images and its relations to meteorological conditions in Poland help to understand the responses of temperate forest phenology to climate changes
Cognitive-attentional syndrome Neural correlates and relationships with psychopathology symptoms
Get PDFSyndrom poznawczo-uwagowy (CAS) to kluczowy konstrukt w metapoznawczym modelu psychopatologii i psychoterapii. Składają się na niego nieadaptacyjne wzorce powtarzającego się negatywnego myślenia i dysfunkcjonalne przekonania metapoznawcze. W tym podejściu teoretycznym jest on konstruktem transdiagnostycznym, leżącym u podłożaróżnego rodzaju zaburzeń psychicznych.W poniższej pracy przedstawione zostały dwa artykuły naukowe. Głównym celem było potwierdzenie transdiagnostycznego statusu syndromu poznawczo-uwagowego. Pierwsza praca dotyczyła eksploracji związków nasilenia objawów CASu z objawami psychopatologicznymi i zaburzeniami psychicznymi. Druga objęła eksplorację różnic w funkcjonowaniu neuronalnym między osobami z wysokim i niskim nasileniem objawów CASu za pomocą indukcji ruminacji i pomiaru aktywności spoczynkowej mózgu podczas funkcjonalnego rezonansu magnetycznego.Nasilenie objawów CASu jest powiązane z wyższym nasileniem różnych rodzajów objawów psychopatologicznych oraz jest związane z kilkukrotnie większym ryzykiem względnym rozpoznania zaburzeń psychicznych w obecnym momencie i w ciągu całego życia. Osoby z wysokim nasileniem objawów CASu różnią się także istotnie w zakresie połączeń funkcjonalnych w mózgu w kilku istotnych sieciach neuronalnych – sieci spoczynkowej, sieci wykonawczej i sieci istotności. Uzyskane wyniki mogą wskazywać na istotną rolę wysokiego nasilenia objawów CASu w etiopatogenezie różnego rodzaju zaburzeń psychicznych, co potwierdza jedno z głównych założeń metapoznawczej teorii zaburzeń psychicznych i rozszerza je o dodatkową perspektywę różnic w funkcjonowaniu mózgu u osób z różnym nasileniem objawów CASu.Cognitive-attentional syndrome is a key construct in the metacognitive approach to psychopathology and psychotherapy. It consists of maladaptive patterns of repetitive negative thinking and dysfunctional metacognitive beliefs. In this approach CAS is a transdiagnostic construct, involved in etiopathology of various psychological disorders.Two scientific papers are presented in this dissertation. The main goal was to confirm the transdiagnostic status of cognitive-attentional syndrome. The first one concentrated on exploring the relationship between CAS and psychopathology symptoms and psychological disorders. The other one was concerned with the differences in neural functioning between people with high and low levels of CAS symptoms. This was done by means of rumination induction procedure and a resting state fMRI session. CAS symptoms are related to higher levels of various psychopathology symptoms and several times higher relative risk of diagnosing both current and lifetime psychological disorders. People reporting high levels of CAS also differ significantly in the brain functionalconnectivity in some prominent brain neural networks – default mode, central executive and salience networks. Results of this study indicate a prominent role that high levels of CAS symptoms mayhave in etiopathogenesis of various psychological disorders. This confirms one of the main assumptions of metacognitive theory of psychopathology. Plus to that, it provides an additional perspective of the differences in brain functioning between people reporting high and low levels of CAS symptoms
Literary Classics for Young People in the Cultural Imaginarium. Mythobiographies of Lewis Carroll, L. Frank Baum, and J. M. Barrie and the Microhistories of Their Works
No full textThis doctoral dissertation concerns the ways in which the literary classics for young people
function in the cultural imaginarium. The subject of the research are the past and the present
histories of Lewis Carroll’s Alice duology, L. Frank Baum’s Oz cycle, and J. M. Barrie’s
Peter Pan works – iconic stories of universal, and not only British or American, children’s
literature created in the so-called long 19th century in the Anglo-Saxon cultural circle.
The dissertation aims to:
• indicate what place in the historical-cultural and historical-literary processes occupy not only
the original texts but also the popular beliefs about the biographies of their authors, facts and
myths about the creation and further fate of a particular work, the reception of these narratives,
their analyses and interpretations, and different kinds of their reworkings;
• identify the means of creating cultural beliefs about the lives of writers and present the meanings
of these factual-imaginary biographies in the context of the reception and transformation of specific works;
• explore the paths followed by the narratives about Alice, Oz, and Peter Pan – from their beginnings to the present day as well as underline the impact of numerous analyses and interpretations
of Carroll’s duology, Baum’s cycle, and Barrie’s works on literary and non-literary metamorphoses of these stories;
• answer the question on what the originals and reworkings of these stories tell about the culture
in which they were written, and especially about its constructs of children and adults, childhood
and adulthood, literature for young and adult audiences, i.e. how do the cultural histories of Carroll’s, Baum’s, and Barrie’s works “tell” the broader history of children’s literature – as well
as the one of popular and general literature and culture?
The presented analyses concern, therefore, not only literary works understood
as “finished” stories closed between the book pages. The actual and imagined lives of the three
authors mentioned above, referred to as mythobiographies herein, are also discussed as well
as the professional and amateur reception of Alice, Oz, and Peter Pan, the illustrations
accompanying these works, their numerous adaptations and reworkings, and, in the Polish
context, their translations; the dissertation takes into account not only such events, historical
figures, and texts that are widely known but also those which have rarely been researched
502
in Poland or have not been discussed at all; the elements of the writers’ private histories and the
social histories of their works, which have a significant impact on the popular images of Carroll,
Baum, and Barrie and their stories. The research method and perspective chosen in this
dissertation is a microhistorical approach to the “lives” of popular narratives of Alice, Dorothy,
and Peter Pan.
Chapter One has introduces the key terms and, also, the theoretical and methodological
issues related to these notions. Firstly, the concepts of children’s literature, literary classics
for young readers, rereading, and reworking (both in the intertextual and transfictional
variants) are discussed, which are shown against the background of reflection on the child and
childhood as socio-cultural constructs. Next, the concepts of the cultural imaginarium,
mythobiography, and microhistory are considered, the last one along with the motivation
behind the transfer of the method, traditionally not focusing on the “biographies” of works, to
the field of literature studies.
These reflections serve to develop a conceptual framework for the considerations made
in the following three chapters of the dissertation, which are case studies focused, respectively,
on Lewis Carroll and his Alice duology (Chapter Two), L. Frank Baum and his Oz cycle,
with a particular emphasis on The Wonderful Wizard of Oz (Chapter Three), and J. M. Barrie
and his stories about Peter Pan (Chapter Four). In each of them, the mythobiographies of the
authors are discussed, with an indication of their dominant factor and with an emphasis on the
connection between the common views on the writers’ lives and the interpretations and analyses
of their works. While constructing the microhistories of Alice, Oz, and Peter Pan, the author
also strives to describe the various aspects of their professional reception – including contextual
references to the history and theory of children’s literature, especially Anglo-Saxon fantasy
for young people. Finally, in each of these three chapters, the social and cultural histories
of the works of Carroll, Baum, and Barrie are considered.
The author takes into account, inter alia, the events accompanying their original
publication, the literary critics’ opinions about them, the efforts (including the marketing ones)
made to popularise them as well as the growth – initially supervised by the authors themselves
– of Alice, Oz, and Peter Pan understood not only as books but also as extensive “industries.”
The reflections made in these chapters are interspersed with references to contemporary works
intertextually and transfictionally alluding to the classics (taking into account that the authors
of adaptations, rewritings, prequels, and sequels often refer not only to the original texts but
also to various aspects of Carroll’s, Baum’s and Barrie’s mythobiographies as well as
to fragments of discourse on their works).
503
The most important conclusions of the dissertation are as follows:
• The stories of Alice, the Land of Oz, and Peter Pan functioned shortly after they had been created
and, to an increasing extent, they function today outside the domain of a text limited to a book
form (as, for instance, film, TV series, dramatic intertexts and transfictions in such forms as adaptations, pastiches, rewritings, prequels, sequels, etc.). They have accumulated so many meanings that it is often difficult to indicate whether a new text alludes to the (however understood)
original or, for example, to an adaptation or rewriting. The stories created by Carroll, Baum,
and Barrie should be seen today as peculiar imaginary structures (i.e. products of numerous
narratives on cultural texts functioning in the cultural imaginarium, bundles of views on the stories and the lives of their creators);
• all three narratives were and still are non-coherent constructions: depending on the point
of view, they are imagined as ones of children or adults. This is clearly visible in the incoherent,
“schizophrenic” mythobiographies of Carroll, Baum, and Barrie, in the analyses and interpretations of their works, and in the ways in which those works have been transformed;
• the cultural histories of these stories and the imagined lives of their authors reveal how childhood and adulthood; literature and culture for young audiences and the universal one (or only
“for adults”); “high” and popular art – were constructed in the 19th and 20th centuries and how
they are constructed today. The presented “stories about stories” can be seen as a lens in which
the issues concerning the “great” history of literature and culture, “great” processes and civilization challenges, are concentrated.
Although microhistory, as a way of studying the past, including the cultural one, most
often involves looking back from a perspective that allows for seeing a past phenomenon, the final dates of the three “stories” are deliberately not indicated in the dissertation. In conclusion,
the author points out that the discussed classic narratives for young readers and the authors
of these works are still “alive” in the cultural imaginarium and there is no indication that the interest in them will diminish – their histories are therefore unfinished, open to new potential acts
of reading and new forms of transformation. In the final part of the work, the author signalises
that the categories of mythobiography and microhistory may serve as important tools in studying
the afterlives of various children’s works and their images functioning in the cultural imaginarium
The impact of moral exemplars on intergroup reconciliation
No full textNiniejsza praca, osadzona na pograniczu badań nad kontaktem międzygrupowym, pojednaniem oraz poznaniem społecznym, stanowi rozszerzenie modelu pojednania opartego na przykładach moralnych (moral exemplars, Čehajić-Clancy, Bilewicz, 2017). W modelu tym centralne miejsce zajmują narracje o pomocy, jakiej członkowie grupy sprawców lub świadków przemocy międzygrupowej udzielali ofiarom. Oddziaływanie takich narracji na różne aspekty pojednania międzygrupowego jest wiodącym tematem prezentowanych badań. Dotychczasowe badania wykorzystywały narracje o moralnych przykładach jako uzupełnienie paradygmatu kontaktu międzygrupowego i katalizator jego efektów (Bilewicz, Jaworska, 2013; Čehajić-Clancy, Bilewicz, 2017). Badania omawiane w tej pracy rozszerzają tę perspektywę, testując wpływ narracji o moralnych przykładach na pojednanie niezależnie od kontaktu międzygrupowego oraz eksplorując procesy pośredniczące temu efektowi. W serii sześciu eksperymentów przeprowadzonych w Turcji, Polsce i Armenii wykazano, że narracje o moralnych przykładach wywierają pozytywny wpływ na różne
aspekty pojednania międzygrupowego także w oderwaniu od efektu kontaktu. W pierwszej linii badań (Witkowska, Bilewicz, Beneda, Čehajić-Clancy, 2018) narracje o moralnych przykładach zwiększyły gotowość do zaangażowania się w kontakt z historycznymi wrogami zarówno wśród sprawców jak i ofiar historycznej przemocy zbiorowej, a procesowi temu pośredniczyła pozytywna zmiana afektywna. W drugiej linii badań (Beneda, Witkowska, Khachatryan, Grigoryan, Bilewicz, 2018) prezentowanie ofiarom przemocy narracji o
moralnych przykładach spowodowało poprawę wizerunku sprawców na wymiarze moralności, a w konsekwencji - większą gotowość wybaczenia. Uzyskane wyniki potwierdzają skuteczność interwencji opartej na moralnych przykładach jako sposobu na odbudowę pozytywnych relacji międzygrupowych w rejonach pokonfliktowych.Situated at the intersection of intergroup contact theory, social cognition, and research on post-conflict reconciliation, this thesis extends the model of intergroup reconciliation based on moral exemplars (Čehajić-Clancy & Bilewicz, 2017). The model proposes that reconciliation can be promoted through exposure to narratives about help offered to victims by some members of the perpetrator or bystander groups during the time of intergroup violence. The research presented herein examines the influence of such narratives on various facets of intergroup reconciliation.
Up until now, the extant research has only tested the effects of being exposed to narratives about moral exemplars in the context of intergroup contact, and these narratives were treated as a catalyst of its impact on attitudes (Bilewicz & Jaworska, 2013; ČehajićClancy & Bilewicz, 2017). The research comprising this dissertation expands on this perspective by testing the effects of moral exemplars in the absence of intergroup contact and by examining their underlying mechanisms. A series of six experiments conducted in Turkey, Poland and Armenia has revealed that stories about moral exemplars have a positive impact on various facets of intergroup reconciliation, even in the absence of intergroup contact. In the first line of studies (Witkowska, Bilewicz, Beneda, & Čehajić-Clancy, 2018), an exposure to narratives about moral exemplars led to an increase in intergroup contact intentions among descendants of perpetrators and victims of historical collective violence. This process was mediated by an increase in positive affect. The second line of studies (Beneda, Witkowska, Khachatryan, Grigoryan, & Bilewicz, 2018) has revealed that, in the historical victim group, being presented with narratives about outgroup moral exemplars increased the perceived morality of
the historical perpetrator group , which, in turn, resulted in greater forgiveness intentions. Overall, research results have showed that interventions utilizing narratives about moral exemplars might constitute an effective tool for restoring peaceful intergroup relations in post-conflict areas