Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
THE ORGANISATIONAL SAFETY OF INVESTMENT FUNDS –- ADMINISTRATIVE-LEGAL ISSUES
No full textRozprawa doktorska składa się z pięciu rozdziałów, w których autorka podejmuje próbę identyfikacji wewnętrznych organów i zewnętrznych podmiotów organizacyjnych składających się na bezpieczeństwo otwartych funduszy inwestycyjnych, oraz oceny ich względnego wpływu na niniejsze bezpieczeństwo organizacyjne w tychże funduszach inwestycyjnych w Polsce.
W niniejszej rozprawie doktorskiej przyjęto następujące trzy hipotezy robocze:
▪ działalność organizacyjna funduszy inwestycyjnych jest ściśle uregulowana literą prawa w zakresie jego funkcjonowania, jak również kontrolowana poprzez organy wewnętrzne i podmioty zewnętrzne funduszu inwestycyjnego, co należy uznać za jak najbardziej właściwą praktykę ustawodawcy, która, z uwagi na liczne kompetencje tych podmiotów i organów, gwarantuje zwiększone bezpieczeństwo organizacyjne i stabilność funduszy inwestycyjnych;
▪ przepisy prawa unijnego w coraz to większym stopniu wpływają na funkcjonowanie oraz działalność funduszy inwestycyjnych działających na rynku polskim, nakładając coraz więcej restrykcji i obowiązków, które prowadzą do zwiększenia bezpieczeństwa organizacyjnego funduszy inwestycyjnych, oraz
▪ działalność nadzorcza Komisji Nadzoru Finansowego nad funduszami inwestycyjnymi ma charakter bardzo szeroki, jednak słusznym założeniem ustawodawcy jest, aby, w celu bezpieczeństwa organizacyjnego uczestników funduszy inwestycyjnych, jak i samych funduszy, fundusze inwestycyjne podlegały nadzorowi zewnętrznemu w postaci niezależnego organu państwowego - Komisji Nadzoru Finansowego.
W pierwszym rozdziale główny nacisk położono na wyjaśnienie podstawowych pojęć i elementów rynku finansowego jako obszaru, w którym fundusze inwestycyjne prowadzą działalność i przedstawiają fundusz inwestycyjny jako uczestnika tego rynku.
Rozdział drugi przedstawia problematykę źródeł prawa, które są podstawą funkcjonowania funduszy inwestycyjnych, począwszy od chronologicznego opisu regulacji Unii Europejskiej (dyrektyw UCTIS), kończąc na krajowym systemie prawnym, wskazując postulaty de lege lata.
Rozdział trzeci dotyczy zagadnień dotyczących struktury organizacyjnej funduszy inwestycyjnych, w tym podmiotów zewnętrznych i organów wewnętrznych funduszy inwestycyjnych. Rozdział ten zawiera wyczerpujące studium zasad działania i kompetencji towarzystwa funduszy inwestycyjnych, sądu rejestrującego fundusze, depozytariusza i biegłego rewidenta - które są podmiotami zewnętrznymi funduszu inwestycyjnego. Ponadto, dokonano podobnej analizy organów funduszy wewnętrznych, w tym: rady inwestorów, zgromadzenia inwestorów oraz zgromadzenia uczestników.
Kolejny, czwarty rozdział poświęcony jest w całości Komisji Nadzoru Finansowego, która jest centralną instytucją nadzorczą w Polsce nad rynkiem finansowym. W niniejszym rozdziale przedstawiono zarys historyczny tej organizacji publicznej, przedstawiono podstawowe funkcje, jakie pełni ona w obszarze rynków finansowych, opisuje jej prawne formy działalności, kompetencje nadzorcze wobec towarzystw funduszy inwestycyjnych, kompetencje nadzorcze w ramach tworzenia i działania fundusze inwestycyjne, a także uprawnienia nadzorcze w kontekście transakcyjnym na rynku finansowym.
Ostatni, piąty rozdział ma charakter prawno-porównawczy i został poświęcony regulacji rynku funduszy inwestycyjnych w kraju sąsiednim. Na potrzeby niniejszej rozprawy autorka wybrał państwo - Niemcy i postanowił przeprowadzić analizę prawno-porównawczą niemieckiego systemu funduszy inwestycyjnych i niemieckiego systemu nadzoru nad rynkiem finansowym - Die Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (BaFin). Pod koniec tego rozdziału autorka porównuje działania polskich i niemieckich organów nadzorczych oraz dokonuje porównania niemieckich funduszy inwestycyjnych z polskimi funduszami inwestycyjnymi w kontekście szeroko rozumianego „bezpieczeństwa organizacyjnego”, które jest głównym przedmiotem niniejszej rozprawy.The doctoral dissertation consists of five chapters, in which the author makes an attempt to identify internal as well as external organizational elements of the safety of open investment funds and to assess their relative impact on the organizational safety of these investment funds in Poland.
In this PhD thesis, the following three working hypotheses were adopted:
- organizational activity of investment funds is strictly regulated by the legal regulations in the scope of its functioning, as well as controlled by internal bodies and external entities of the investment fund, which should be considered as the most appropriate practice of the legislator, which, due to the numerous competences of these entities and bodies, guarantees increased organizational security and stability of investment funds;
- European Union law regulations affect the functioning and operation of investment funds providing their business on the Polish market, imposing ever more restrictions and obligations that lead to increased organizational security of investment funds, and
- the supervisory activity of the Polish Financial Supervision Authority over investment funds is very wide, however, it is right that investment funds should be subject to external supervision in the form of an independent state authority - the Polish Financial Supervision Authority, for the purpose of organizational security of investment fund participants and the funds themselves.
In the first chapter, the main emphasis was placed on explaining the basic concepts and elements of the financial market as an area in which investment funds run their business and presenting the investment fund as a participant in that market .
The second chapter presents the issue of sources of law, which are the basis for the functioning of investment funds, starting from the chronological description of European Union regulations (UCTIS Directive), ending with the national legal regime, indicating de lege lata postulate.
The third chapter deals with issues concerning the organizational structure of investment funds, including external entities and internal bodies of the investment funds. This chapter provides a comprehensive study of the operating principles and competences of the investment fund society, the court registering the funds, the depositary and the certified auditor - which are the external entities of the investment fund. Moreover, a similar analysis of the internal fund bodies are here made, including the investors' council, the meeting of investors or the assembly of participants.
The subsequent, fourth chapter is devoted entirely to the Polish Financial Supervision Authority, which is central supervisory institution in Poland. This chapter presents a historical outline of this public organisation, shows the basic functions that it performs in the area of financial markets, describes its legal forms of its activity, supervisory competences towards investment fund companies, supervisory competences as part of the creation and operation of investment funds, as well as, supervisory powers in the scope of merger, management takeover, transformation, termination and liquidation of the investment funds.
The last, fifth chapter is about legal and comparative nature and has been devoted to the regulation of the investment funds market in country - Germany and the organizational security of German investment funds. For the purposes of this dissertation, the author chose the state - Germany and decided to perform a legal-comparative analysis of the German investment fund system and the German system of supervision over the financial market - Die Bundesanstalt für Finanzdienstleistungsaufsicht (BaFin). At the end of this chapter, the author compares the operations of the Polish and German supervisory authorities and the comparison of German investment funds with Polish investment funds in the context of broadly understood “organizational security”
Filon Kmita Czarnobylski: gente Ruthenus natione Lithuanus?
No full textRozprawa doktorska skupia się na osobowości Filona Kmity Czarnobylskiego (przed 1527 – 1587), starosty orszańskiego (1566) i wojewody smoleńskiego (1579). Główny cel pracy polegał na rozpatrzeniu kariery starosty orszańskiego i jego świadomości jako przedstawiciela ruskiej szlachty w Rzeczypospolitej w dobie Unii Lubelskiej. Ta osoba została wybrana na głównego bohatera niniejszej pracy dzięki licznej zachowanej korespondencji, która w trakcie badań pomogła uzyskać odpowiedzi na szereg pytań dotyczących historii Wielkiego Księstwa Litewskiego i jego stosunków z Moskwą. Właśnie ta korespondencja stała się podstawą źródłową niniejszej pracy.
Wcześniejsze badania biografii i korespondencji Filona Kmity przeważnie skupiały się na niektórych aspektach jego służby wojskowej i stylu literackiego jego listów. Nadzorowana przez Kmitę działalność dyplomatyczna i wywiadowcza została omówiona w niektórych pracach dotyczących historii wojny inflanckiej i stosunków państwa polsko-litewskiego z Moskwą. Jednak aktywność Kmity na tym polu nigdy nie stała się przedmiotem oddzielnego opracowania. Istnieje również potrzeba przygotowania nowej biografii Filona Kmity.
Pierwszy rozdział niniejszej pracy skupia się na rekonstruowaniu drzewa genealogicznego Filona Kmity, związkach pokrewieństwa i powinowactwa, które demonstrują najważniejsze powiązania Kmitów z rodzinami Chodkiewiczów, Hornostajów, Sapiehów, Kapustów i licznym gronem krewnym w ziemi kijowskiej i bracławskiej.
Drugi i trzeci rozdziały opisują militarną, dyplomatyczną i pograniczną rolę urzędu starosty orszańskiego, zmianę jego statusu przed wojną inflancką i podczas piastowania tego urzędu przez Kmitę. W tej części zostały omówione obowiązki Kmity w stosunku do przekraczających granicę misji dyplomatycznych. Analiza korespondencji Kmity pozwoliła również zrozumieć zmiany zachodzące w hierarchii wywiadu litewskiego w czasie wojny inflanckiej.
W ostatnim rozdziale została przeanalizowana korespondencja Filona Kmity z jednej strony jako część kultury publicznej Wielkiego Księstwa Litewskiego i jednocześnie jako część ruskiej tradycji literackiej i ustnej. Listy Filona Kmity zostały zbadane z perspektywy „wspólnot wyobrażonych”.
Rozprawa również przyczyniła się do badań nad epoką przez ustalenie losu oryginalnego rękopisu zawierającego korespondencję Filona Kmity z lat 1573-1574 i odnalezieniem nieznanej badaczom kopii tego rękopisu.The PhD dissertation researches the personality of Filon Kmita Czarnobylski (before 1527 – 1587), Smolensk Palatine (1579) and Orsha’s Captain (1566). The main objective of the dissertation was to explore his career path and look into an identity of a representative of Ruthenian Nobility at the time of the Union of Lublin. The choice of that particular historical figure for this research was determined by his vast, well-preserved correspondence, which helped to answer to the scope of questions connected to the history of Grand Duchy of Lithuania and its relations with Muscovy. This correspondence also served as a primary source for the research. Earlier research on Kmita’s letters includes mainly his military service and some aspects of his writing style. Intelligence and diplomatic activities supervised by Kmita were discussed to some extent in several works on the history of Livonian war and relations of Polish-Lithuanian Commonwealth with Muscovy. However, Kmita’s activity on those fields was never addressed in separate research. Also, there is still a need for a new biography of Filon Kmita. The first chapter focuses on the reconstruction of Filon Kmita’s ancestry, his marriages and principal affinities, which demonstrate his main connections with families of Chodkiewicz, Hornostaj, Sapieha, Kapusta, and large scope of his relatives in Kyiv and Bratslav lands. The second and third chapters describe Kmita’s military, diplomatic and border service, as well as the change of role of Orsha’s captain before Livonian war and during Kmita’s holding of this office. In this part, I also discuss Kmita’s responsibilities towards diplomatic missions, crossing the border in Orsha. The study of the correspondence made it possible to understand the changes in the hierarchy of Lithuanian intelligence during the Livonian war. In the last chapter, I analysed Kmita’s correspondence as a part of the public culture of Grand Duchy of Lithuania, and at the same time, as a part of Ruthenian written and oral literary tradition. His letters were studied from the perspective of the idea of “imagined communities”. The dissertation contributed to studies of that period by restoring the history of the original manuscript of Kmita’s letters from 1573-1574 and locating another, previously unknown copy of those letters
The preliminary consideration of the constitutional complaint
No full textCelem rozprawy jest analiza przyjętych w Polsce rozwiązań z zakresu wstępnego rozpoznania skargi konstytucyjnej. Analiza dotyczy w szczególności wpływu, jaki sposób ukształtowania tego etapu postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym ma na efektywność skargi konstytucyjnej – zarówno jako środka ochrony konstytucyjnych wolności i praw jednostki, jak i mechanizmu inicjowania kontroli konstytucyjności prawa. Rozprawa podejmuje też próbę zilustrowania, jak owa podwójna natura skargi konstytucyjnej kształtuje sposób interpretacji przesłanek dopuszczalności jej wniesienia, badanych przez Trybunał w ramach wstępnej kontroli. Kryteria dopuszczalności skargi i sposób ich rozumienia przez Trybunał Konstytucyjny mają bezpośredni wpływ na dostępność tego środka ochrony prawnej, a w konsekwencji na skuteczność samej instytucji skargi i realność stwarzanych przez nią gwarancji ochrony konstytucyjnych wolności i praw.
W rozprawie wyjaśniono na czym polega i jak przebiega wstępne rozpoznanie skargi konstytucyjnej, a także w jaki sposób ewoluowała jego regulacja. Prześledzono też związki, jakie badane na tym etapie przesłanki wykazują z przyjętym w Polsce modelem skargi. Analiza została osadzona w kontekście funkcji skargi konstytucyjnej i ustrojowej roli Trybunału Konstytucyjnego jako jednego z organów ochrony prawnej, stojącego na straży hierarchicznej zgodności prawa.
Przebieg wstępnego rozpoznania i sposób rozstrzygania pojawiających się na tym etapie problemów interpretacyjnych najpełniej obrazuje relacje pomiędzy przedmiotową (obiektywną) i podmiotową (subiektywną) funkcją skargi konstytucyjnej. Od tego, której z nich TK przyznaje pierwszeństwo zależy często rozstrzygnięcie o dopuszczalności lub niedopuszczalności skargi. Ponadto, jak wynika z dokonanych w pracy ustaleń, dynamika wstępnego rozpoznania – a zatem również wynik dokonywanej na tym etapie oceny skargi – jest efektem nieustannego ważenia dwóch wzajemnie powiązanych wartości: dostępności skargi konstytucyjnej jako instrumentu ochrony prawnej, oraz efektywności działania Trybunału Konstytucyjnego. Wartości te wzajemnie się przenikają – nadmierne otwarcie dostępu do skargi grozi zmniejszeniem efektywności działania TK, co może obniżyć poziom gwarantowanej przez skargę ochrony. I odwrotnie – na nic efektywne działanie TK, jeżeli kryteria dostępu do skargi sformułowane są tak restrykcyjnie, że utrudnia to faktyczne korzystanie z tego środka prawnego.
Rozwijana od 1997 r. praktyka orzecznicza TK nie ustrzegła się od niekonsekwencji, a nierzadko także od nadmiernego rygoryzmu. W związku z tym na etapie wnoszenia skargi niejednokrotnie trudno przewidzieć wynik jej wstępnego rozpoznania, a odsetek skarg przekazywanych do rozpoznania merytorycznego utrzymuje się na stałym, niewysokim poziomie. Spośród funkcji wstępnego rozpoznania w praktyce dominuje funkcja eliminacyjna, co rzutuje na faktyczną dostępność skargi jako instrumentu ochrony wolności i praw jednostki, i skutkuje jego stosunkowo niską efektywnością. Wydaje się zatem, że wysoki rygoryzm wstępnej kontroli skargi powinien być równoważony przez gwarancje rzetelnej procedury i przewidywalność zapadających w jej wyniku rozstrzygnięć. Wymaga tego zasada sprawiedliwości proceduralnej, a szerzej – zaufanie jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz skuteczność stwarzanych przez państwo gwarancji jej konstytucyjnych praw i wolności.The thesis aims to investigate the role and the procedural setting of the preliminary consideration of the constitutional complaint. It examines the relationship between the regulation of this stage of the proceedings before the Constitutional Tribunal and the effectiveness of the constitutional complaint – both as a measure of protection of constitutional rights and freedoms of the individual and as a mechanism of initiating review of the constitutionality of legal provisions. The thesis argues that this dual nature of the constitutional complaint strongly determines the interpretation of the conditions of its admissibility adopted by the Constitutional Tribunal. The Tribunal’s interpretation of these requirements directly impacts the scope and effectiveness of the right to lodge a constitutional complaint.
The dissertation explains what constitutes the preliminary consideration of the constitutional complaint, describes its course and the development of its regulatory framework. The thesis also investigates the relationship between the requirements for the admissibility of the constitutional complaint and the constitutional complaint model adopted in Poland. The analysis is grounded in the context of the functions of the constitutional complaint and the Constitutional Tribunal’s political position.
The dynamics of the preliminary consideration is a result of constant weighing of two apparently conflicting values: the accessibility of the constitutional complaint on the one hand, and the efficiency of the Tribunal’s work on the other. This conflict is only apparent, because without an efficiently working Tribunal the accessibility of the constitutional complaint would only be illusory. And vice versa – it would be fallacious to claim to have an efficiently working Tribunal, if the conditions of the admissibility of the constitutional complaint are too difficult to meet, making it effectively inaccessible to potential complainants.
The case law of the Constitutional Tribunal regarding admissibility of the constitutional complaint is not free from inconsistencies and excessive strictness. As a result, when lodging a complaint, it is often difficult to predict the outcome of the preliminary consideration. The number of complaints accepted for further consideration persists at a low level. This indicates that in practice the preliminary consideration serves primarily to reduce the number of cases that the Constitutional Tribunal has to handle, which negatively affects the actual availability of the constitutional complaint and its effectiveness. Therefore, the stringency of the preliminary consideration ought to be counterbalanced by a fair procedure and improved stability of Tribunal’s decisions regarding the admissibility of the constitutional complaint. It is necessary in order to truly guarantee individual rights and freedoms, as set down in the Constitution, and to ensure compliance with the rule of law and procedural fairness
Determinants of the insurance mediation model in Poland
Get PDFW pracy podjęto próbę określenia determinant modelu pośrednictwa ubezpieczeniowego
w Polsce. W tym celu najpierw określone zostało miejsce pośrednictwa
ubezpieczeniowego jako elementu pośrednictwa finansowego, z uwzględnieniem
występujących zjawisk asymetrii informacji i missellingu. Następnie przeprowadzona
została analiza skarg dotyczących nieuczciwej sprzedaży, kierowanych do Rzecznika
Finansowego, omówiono skuteczność agentów ubezpieczeniowych w Polsce na podstawie
badania kwestionariuszowego. Ponadto zbadano determinanty rynków ubezpieczeniowych
w krajach Unii Europejskiej, wykorzystując modele panelowe, oraz oceniono ich
efektywność za pomocą metody DEA. W końcu, metodą regresji liniowej, zbadano
determinanty modelu pośrednictwa ubezpieczeniowego w Polsce. Wykazano, że możliwe
jest określenie determinant modelu pośrednictwa ubezpieczeniowego w świetle kryteriów
ekonomicznychThe study has been conducted to identify the determinants of the insurance mediation
model in Poland. For this purpose, the place of insurance intermediation as an element of
financial intermediation was defined first, including the phenomenon of information
asymmetry and mis-selling. Next, an analysis of complaints regarding unfair sales
addressed to the Financial Ombudsman was carried out, and the efficiency of insurance
agents in Poland was analyzed based on a questionnaire survey. In addition, the
determinants of insurance markets in the European Union were examined using panel data
models, and their effectiveness was assessed using the DEA method. Finally, the
determinants of the insurance mediation model in Poland were examined using the linear
regression method. It has been proved that it is possible to define the determinants of the
insurance mediation model in light of economic criteri
Legitimization of Power by Female Pharaohs
No full textPraca jest omówieniem odnotowanych w historii Egiptu faraońskiego nielicznych
przypadków kobiet sprawujących władzę królewską oraz metod, które służyły legitymizacji
tejże władzy. Jej celem było uwzględnienie, w możliwie szerokim zakresie, prowadzonej przez
lata dyskusji naukowej nad zagadnieniem egipskich władczyń, omawianych zazwyczaj osobno,
a jeśli zbiorowo, to na ogół jako aspekt roli kobiet w starożytnym Egipcie. Zamierzeniem pracy
było przedstawienie spójnego opracowania poświęconego kobietom-faraonom na tle kobiet
zajmującym wysoką pozycję na dworze króla, przy szczególnym zogniskowaniu badań na
zagadnieniach związanych z obejmowaniem władzy i jej legitymizacją. Istotnym zadaniem
badawczym było wskazanie różnic między wyeksponowanymi kobietami z rodziny
królewskiej, które oficjalnie nie rządziły Egiptem, a realnie panującymi władczyniami, których
legitymizacja jako faraonów była oparta na tych samych elementach, co władza mężczyzn
zasiadających na egipskim tronie. Matki, żony i córki królewskie niewątpliwie miały wysoki
status, ale stopień ich wpływu na politykę państwa nie jest możliwy do zbadania.
Studia służące realizacji tematu dysertacji zreferowane w kolejnych rozdziałach pracy
pozwoliły przedstawić listę niekwestionowanych władczyń Egiptu sprawujących władzę przed
okresem ptolemejskim, sytuując na niej obok najbardziej znanej królowej Hatszepsut również
trzy inne kobiety sprawujące władzę faraona: Nefrusobek, Neferneferuaten oraz Tauseret.
Wskazane przykłady sprawowania władzy przez kobietę-faraona potwierdzają zebrane i
omówione w dysertacji dokumenty. Świadczą one o potrzebie legitymizacji tejże władzy oraz
jej zgodności z egipską ideologią królewską, która legalność władzy faraona łączyła z jego
usytuowaniem w nieprzerwanym łańcuchu królewskich przodków.
Rozprawa składa się z rozdziału wstępnego, dwóch rozdziałów wprowadzających oraz
czterech rozdziałów odnoszących się do kluczowych postaci dyskusji, po których następują
konkluzje i podsumowanie
Good Neighbor policy of People’s Republic of China 1990-2015: analysis in terms of tributary system
No full textWzrost globalnej potęgi ChRL na początku XXI wieku przynosi jedną z najpoważniejszych zmian wyłonionego po II wojnie światowej porządku międzynarodowego. Zmiana ta czyni badania nad Chinami i ich polityką zagraniczną jednym z obszarów mających największe znaczenie praktyczne dla dyscypliny stosunków międzynarodowych jako części nauk o polityce. Specyficzne uwarunkowania historyczno-kulturowe Chin, a zwłaszcza fakt rozwinięcia przez nie oryginalnej kultury strategicznej oraz filozofii politycznej skłaniają przy tym do poszukiwania odpowiednich narzędzi analizy polityki zagranicznej ChRL. Cennym narzędziem, które dotychczas w niedostateczny sposób było wykorzystywane zwłaszcza w analizie polityki regionalnej, autor uznał kategorię chińskiego systemu trybutarnego. W związku z tym postawił on hipotezę badawczą brzmiącą, że prowadzona przez ChRL polityka stosunków dobrosąsiedzkich jest realizowana w duchu i nawiązaniu do systemu trybutarnego, czyli historycznego modelu układania swoich stosunków przez Chiny z państwami sąsiednimi. Celem weryfikacji tak postawionej hipotezy badawczej autor w pierwszej kolejności zaprezentował podbudowę historyczną i filozoficzną chińskiej polityki regionalnej. Podbudowę, która w przeszłości umożliwiła stworzenie istniejącego przez setki lat porządku międzynarodowego w Azji Wschodniej znanego pod pojęciem chińskiego systemu trybutarnego. Zreferowany został także postęp i stan obecny badań nad tym systemem. Następnie autor dokonał rekonstrukcji pojęcia systemu trybutarnego w celu wyodrębnienia najważniejszych tworzących go elementów. Za takowe uznane zostały: trybut, obopólność korzyści, asymetria relacji, zasada nieingerencji, niska skłonność do użycia siły oraz brak alternatywnych ośrodków dominacji.W oparciu o wyodrębnione elementy historycznego systemu trybutarnego Chin autor przeprowadził następnie szeroką analizę dobrosąsiedzkich stosunków ChRL w latach 1990-2015 z jedenastoma uznanymi za najważniejsze państwami sąsiednimi. W Azji Północno-Wschodniej były to Japonia, dwa państwa koreańskie oraz Rosja. W Azji Południowo-Wschodniej Wietnam, Indonezja i Malezja. W Azji Południowej Indie, Pakistan oraz Nepal. W Azji Środkowej wybrany został natomiast Kazachstan, uznany przez autora, jako największe i najważniejsze państwo, za studium przypadku charakterystyczne dla całego regionu. Przeprowadzona analiza relacji dobrosąsiedzkich pozwoliła na pozytywną weryfikację postawionej hipotezy badawczej. Za wyjątkiem braku alternatywnych ośrodków dominacji w polityce dobrosąsiedzkiej ChRL potwierdzona została, choć w różnym stopniu, obecność wszystkich pozostałych wyodrębnionych elementów historycznego systemu trybutarnego Chin. Na tej podstawie autor potwierdził też użyteczność kategorii systemu trybutarnego w analizie współczesnej polityki dobrosąsiedzkiej ChRL. Na zakończenie dokonane zostało zastrzeżenie, że system trybutarny jako taki pozostaje koncepcją historyczną i niemożliwą do przywrócenia współcześnie w Azji Wschodniej. Wykazana została natomiast ciągłość funkcjonowania najważniejszych, tworzących ten system elementów, które w mniej oczywistej i koherentnej formie zawarte były w polityce dobrosąsiedzkiej ChRL w latach 1990-2015. Ciągłość ta ma, zdaniem autora, istotne znaczenie w badaniu chińskiej polityki regionalnej.People’s Republic of China rise to global power in the 21st century is one of the most significant changes in the international order after the Second World War. This change makes studies on China and its foreign policy one of the most important subjects in the discipline of international relations that are a part of policy studies. Specific historical and cultural context of China, especially the fact that China has developed a unique strategic culture and political philosophy, encourage to search for proper analytical tools in foreign policy of the PRC. The author considered a concept of the Chinese tributary system as a valuable tool that, until now, had been used insufficiently, especially in regional policy analysis. With regards to that, the author has proposed a research hypothesis that the Good Neighbor policy of China is being conducted in the spirit of and in reference to the tributary system which was a historical model of arranging China’s relations with neighboring states.For the purpose of verification of the proposed research hypothesis, the author first presented historical and philosophical foundations of the Chinese regional policy. The foundations which in the past led to the creation of international order in East Asia, that lasted for several hundred years, known as the Chinese tributary system. The author also presented the development as well as the current state of research regarding the system Furthermore, the thesis deconstructs the concept of tributary system, in order to highlight its most important elements such as: tribute, mutual benefit, asymmetry of relations, non-interference principle, low tendency to use of force, and lack of alternative centers of domination. On the basis of the elements of the historical, Chinese tributary system, the author conducted a robust analysis of China’s Good Neighbor relations with eleven, considered most important, bordering countries in the period between 1990 and 2015. In the Northeast Asia, these were Japan, both Koreas and Russia. In the Southeast Asia - Vietnam, Indonesia and Malaysia. In the South Asia - India, Pakistan and Nepal. Finally, in the Central Asia - Kazakhstan which, due to its vast territory and significance, was chosen by the author as a case study for the whole region.The analysis of the Good Neighbor relations allowed for a positive verification of the proposed research hypothesis. With the exception of the alternative centers of domination, the presence of all the other elements of historical tributary system of China has been successfully confirmed. Moreover, on that basis, the author confirmed that the concept of tributary system can also be applied in the analysis of PRC’s contemporary Good Neighbor policy.Finally, the author has made a reservation that the tributary system as such remains only a historical concept that is impossible to reintroduce in contemporary East Asia. The thesis has confirmed, however, the continuity in functioning of the most important elements of this system, that were, in a less obvious and coherent form, a part of the Good Neighbor policy of the PRC in the 1990-2015 period. According to the author, the above-mentioned continuity has a profound significance in the Chinese regional policy analysis
Civil mediation and mediator’s role from the social psychology perspective
No full textPrzedmiotem dysertacji jest opis roli współczesnego mediatora w sprawach cywilnych oraz analiza roli pod kątem jej jednorodności, jednoznaczności i spójności oraz charakteru (rola o charakterze osobistym v. rola zawodowa). Pierwsza część dysertacji koncentruje się na analizie strukturalnych nakazów roli, druga poświęcona jest osobowościowym definicjom roli. Badania strukturalnych nakazów roli obejmują analizę porównawczą obowiązującego prawa, regulacji etycznych oraz literatury źródłowej. Osobowościowy wymiar roli zrekonstruowany został w oparciu o badania własne o charakterze eksploracyjnym.
W dysertacji wykazano, że podstawowe nakazy roli mediatora wyznacza rama instytucjonalna mediacji, definiująca strukturę i zasady mediacji oraz cele i zadania stawiane przed mediatorem. Rola społeczna mediatora zakłada spełnianie szczegółowo określonych wymogów w obszarze: kwalifikacji osobistych i zawodowych, cech charakteru, postaw moralnych i etycznych, etc. Oczekiwania te są częściowo sankcjonowane przepisami prawa, częściowo zaś mają charakter postulatywny osadzony w zwyczaju i normach środowiskowych. Zawarte w przepisach jasno sprecyzowane wymogi odnośnie kwalifikacji mediatora i zasad jego działania budują zakres ułatwień roli mediatora. Znacznie mniej konkretnie zdefiniowane są oczekiwania wobec mediatora w obszarze bezpośredniego oddziaływania na przebieg mediacji i jako takie sytuują się one w kategorii dylematów roli mediatora.
Składową roli mediatora są przypisywane mu właściwości osobiste, które można podzielić na dwie kategorie: kwalifikacji zawodowych oraz cech osobistych wpływających na przebieg mediacji. Z przeprowadzonych badań wynika, że oczekiwania stawiane mediatorom są spójne, niezależnie od ich narodowości, czy profesji. Cechy osobowości wskazywane jako kluczowe w większości przedstawianych w literaturze koncepcji można uporządkować w postaci trzech grup, określonych na potrzeby tej pracy, jako: zdolność do autoanalizy, kompetencje emocjonalne (w szczególności inteligencja emocjonalna i empatia) oraz myślenie wielowymiarowe. Na liście istotnych cech znalazły się również cechy budzące w środowisku pewne kontrowersje, tj. makiawelizm oraz dyrektywność.
Część druga prowadzonych badań obejmuje rekonstrukcję osobowościowego ujęcia roli mediatora, z uwzględnieniem podstruktur: koncepcji roli oraz jej odgrywania. Stworzony na potrzebę prowadzonych badań Kwestionariusz Mapy i Modelu Mediacji składa się z dwóch części, które pozwalają zidentyfikować mapę filozoficzną mediacji (koncepcję roli), czyli podstawowe założenia mediacyjne mediatora. nt. postrzeganego celu i zasad mediacji oraz sposób odgrywania roli, czyli stosowany model mediacji. W toku badania kontroli poddano zmienne płci, wieku, wykształcenia a także doświadczenia oraz przygotowania zawodowego osoby badanej.
Z przeprowadzonych badań wynika, że osobowościowa definicja roli mediatora jest co do zasady kompatybilna ze strukturalną definicją roli, jedyna zaobserwowana różnica dot. określenia celu mediacji – znacząca część mediatorów widzi go szerzej, niż tylko jako porozumienie. Badani odgrywają swoje role odwołując się do wykrystalizowanych modeli mediacji opisanych w literaturze, przy czym praktyczne znaczenie okazują się mieć jedynie mediacja facylitatywna i terapeutyczna. Ważnym odkryciem prowadzonych badań jest fakt, że mediatorzy nie potrafią trafnie identyfikować wykorzystywanych przez siebie modeli mediacyjnych: mniej niż połowa z nich jest w stanie trafnie zidentyfikować i nazwać stosowany przez siebie model w kategoriach teoretycznych obecnych w literaturze przedmiotu.
Przeprowadzone badania wykazały, że pomimo istniejących niejednoznaczności definicyjnych rola mediatora wydaje się być spójna i jednorodna. Badania wykazały także, że mediatorzy tworzą odrębną grupę zawodową, której członkowie działają zgodnie ze specyficznymi normami i standardami, uznają wspólne wartości i podejmują określone aktywności.The aim of this dissertation is to re-construct the role of modern civil mediator and examine its content in terms of homogeneity, clarity and consistency. The first part of the dissertation focuses on socially constructed structural requirements of the role, the second is dedicated to the personal definitions of the role. Description of structurally imposed requirements of the role is based on the analysis of national law, ethical regulations created by the community of mediators and reference literature. Re-construction of the personal role definitions is based on dedicated exploratory research.
The research shows that the structural requirements of the role might fall into two categories: role facilitations and role dilemmas. The requirements concerning the principles of mediation, rules of conduct and personal qualities of mediator are quite clear and unambiguous, and so they are categorized as a set of role facilitations. The requirements concerning mediator’s direct impact on mediation are significantly less clearly defined. As they are not clear, they are being categorized as role dilemmas. Dissertation describes many parallel narratives and theoretical conceptions featuring proper ways of helping the parties attain the goals of mediation. Nine most popular models of mediation are being presented in details that is: facilitative, evaluative, transformative, therapeutic, humanistic, structural, systemic and strategic. Additionally in further research there was also included an integrative model, that is an eclectic style encompassing presumptions, as well as tactics and tools from different models. The final choice of the particular model (one or more) creates an essential role dilemma.
Socially required personal qualities of mediator might be divided into two categories: professional qualifications and personal traits affecting the course of mediation. The research shows that expectations are the same regardless of the mediator's nationality and profession. The most important personal characteristics seem to be: self-analysis skills, emotional competencies (specifically emotional intelligence and empathy), and multidimensional thinking. There are also two other important, though more controversial traits on this list: machiavellianism and directive (autocratic) communication style.
Second part of the research aims at re-constructing the personal definition of the mediator’s role, including the role concept and role-playing. The Questionnaire of Mediation Map and Model was created for the purpose of the research. It enables identification of the philosophical map of mediation (role concept) and the applied model of mediation (role playing) as declared by the respondents).
The results of the research prove that personal definition of mediator role is generally compatible with the structural definition. There is just one important difference connected with perceived goal of mediation: most of the mediators believe that mediation aim is not only a conflict resolution, but also some deeper change and transition in relation between the parties. Respondents taking part in the research played their role as mediators using only two mediation models described in the literature: facilitative mediation and therapeutic mediation. The most important discovery coming from the research is that mediators cannot correctly identify their own mediation style, less than half of them can identify and name their own model of mediation in terms of mediation theory.
The results of the research show that even though some of the mediator role requirements are unclear and ambiguous, generally the mediator role seems to be homogenous and most certainly it is of the professional character. Research analysis confirms that mediators create a distinct and specific socio-professional group. Members of this group act according to particular norms and standards, observe common values and cultivate particular attitudes and behaviors
The Nomadic Subject in the Works of Mina Loy and Adrienne Rich
No full textIn my dissertation I look at the works of Mina Loy and Adrienne Rich through the lens of Rosi Braidotti’s nomadic theory in order to demonstrate that both poets developed what I consider a poetics of change, which is akin to “poetics searching for transformative meaning on the shoreline of what can now be thought or said” (Rich Poetry and Commitment 35-36), and which constitutes an expression of what Braidotti calls “becoming nomadic” (“Nomadic Ethics” 346). Inspired by the new materialist philosophy, I rethink the concept of newness away from the rigid definitions of the avant-garde poetics as opposed to the poetics of personal experience, grounded in identity politics, and explore the possibilities of a shared, cross-generational conversation between these two, differently located, poets. I argue that the poetics of change developed by Loy and Rich emerges as new not only in its formal innovativeness, but also in its capacity to flow away from the habituated – whether it is the conflict between the roles of woman and artist, fossilized misrepresentations of femininity and masculinity, or the silence around lesbian experience. It also overcomes content/form bifurcation, emphasizing instead the organic relationship between “what can now be thought or said” and how it becomes rendered in verse. Last but not least, it problematizes the mind/body dichotomy, offering a nuanced perspective on how to probe flows and interconnections between concepts “A” and “B” rather than become fixated on the disconnect.
I propose to read Loy’s and Rich’s poetics of change – irreducible to aesthetics – as an expression of profound shifts in consciousness. These “nomadic shifts” – to use Braidotti’s nomenclature – consist in moving away from “the socially coded modes of thought and behavior” (Nomadic Subjects 35-36) and “of letting go of that to which one has always held on…” (Mackenzie 2). Significantly, for both Loy and Rich a move towards new consciousness was by no means an attempt to develop a new kind of disembodied consciousness. On the contrary, both brought the question of bodily materiality to the forefront and anticipated a new materialist call to re-think “bodily roots of the subjectivity” (Nomadic Subjects 24-25). Like new materialists, Loy and Rich endeavored, although not always successfully, to overcome the split between thinking mind and sensing body. In their writings corporeality often emerges as “a point of overlap between the physical, the symbolic, and the sociological” (New Materialism 33).
The four main chapters of my dissertation discuss different aspects of Loy’s and Rich’s poetics of change in relation to Braidotti’s nomadic theory. Chapter One traces how Loy’s nomadic consciousness, aimed at self-exploration and instigating changes, was gradually evolving and manifesting itself in her work. It demonstrates that Loy’s poetics of change at the time entailed deconstructing the existing gender paradigms, which enabled her to “[resist] assimilation or homologation into dominant ways of representing the self” and facilitated her “progressive metamorphoses away from the program set up in the phallogocentric format” (Briadotti Nomadic Subjects 12-60). Chapter Two examines Rich’s early works of self-exploration and transition. Focusing primarily on the poems spanning the years 1951-1973, it attempts to show that during that period Rich was going through a complex, and often painful, process of disidentification, theorized by Braidotti as “disengagement from the dominant institutions and representations of femininity and masculinity” (79). Chapter Three shows that the nomadic subject in Loy’s works is always embodied and sexually differentiated. Looking at Loy’s early and later works, it argues that she shifts from rendering the specificity of the female body to a more general question of how to think materiality in relation to consciousness. Chapter Four probes the interrelations between Rich’s poetics of change and the concept of politics of location, which Braidotti revisits in her nomadic theory, and demonstrates how the body emerges in Rich’s writing as a “geography closest in” – a primary form of the subject’s locatedness (Blood Bread 212). In the Coda I propose to look at Braidotti’s nomadic framework as conducive to developing dynamic modes of criticism that would probe poetic flows rather than reproduce canonized bifurcations and bring into a shared conversation those poets who are differently located not only in terms of aesthetics, but also gender, race or ethnicity.Celem niniejszej rozprawy doktorskiej jest ukazanie, że teoria nomadyczna Rosi Braidotti pozwala na nowe odczytanie dzieł północnoamerykańskich poetek Miny Loy
i Adrienne Rich, oraz że poetyka zmiany, którą, jak staram się dowieść, stworzyły obie poetki, ucieleśnia idee nowego materializmu. Jak argumentuję w tejże pracy, filozofia neo-materialistyczna, postulująca wyjście poza sztywne ramy kategoryzacji -- określane również jako „klasyfiksacje” (van der Tuin 2014) -- inspiruje do przemyślenia na nowo rozróżnienia między poezją awangardową, z definicji opierającą się na eksperymencie językowym, a poezją „nie-awangardową,” tradycyjnie ugruntowaną w polityce tożsamości i osobistym doświadczeniu.
Zestawiając ze sobą poetki uchodzące za przedstawicielki powyższych nurtów, w swojej pracy staram się nie redukować innowacyjności do tego, co w danym kontekście historycznoliterackim uchodzi za awangardowe na poziomie formy, lecz dążę do redefinicji tego, co „nowe” posługując się kategoriami nomadyczności i zmiany. Poetyka Rich i Loy jest bliska „poetyce poszukującej znaczenia, które niosłoby ze sobą potencjał zmiany i umiejscowionej u progu tego, co może teraz zostać pomyślane lub wypowiedziane” (Rich Poetry and Commitment 34-35). Źródeł innowacyjności w pracach Loy i Rich upatruję, po pierwsze, w ich „stawaniu się nomadą,” czyli, podążając za Braidotti, w procesie przełamywania utrwalonych kulturowo schematów myślenia
i zachowania („Nomadic Ethics” 346), odnoszących się chociażby do roli kobiety
i artystki; tego co, „kobiece” w opozycji do tego, co „męskie,” czy też miłości lesbijskiej. Nieredukowalną do formy poetykę zmiany można w związku z tym traktować jako wyraz głębokich przemian świadomościowych. Po drugie, obie poetki dążą do stworzenia nowego języka procesów i relacji, kładąc nacisk na organiczny związek między tym, „co może teraz zostać pomyślane lub wypowiedziane” a tym, w jaki sposób zostaje to wyrażone. Po trzecie, na różnych etapach swojej twórczości Loy i Rich podejmują kwestię złożonych związków umysłu z korporalną materialnością, antycypując neo-materialistyczny postulat, aby przemyśleć na nowo cielesne korzenie podmiotowości nie wpadając jednocześnie w pułapkę esencjalizmu (Braidotti Nomadic Subjects 24-25). Podobnie jak nowi materialiści, podejmują próbę -- choć należy zaznaczyć, że nie zawsze jednakowo udaną -- wyjścia poza opozycję między sferą świadomości a materialnym ciałem. W ich dziełach cielesność często wyłania się jako „punkt, w którym krzyżuje się to, co fizyczne, to, co symboliczne i to, co socjologiczne” (New Materialism 33).
Niniejsza dysertacja składa się z czterech rozdziałów, z których każdy omawia określone aspekty poetyki zmiany Loy i Rich w relacji do teorii nomadycznej Braidotti. Rozdział I ma na celu zobrazowanie, w jaki sposób nieustannie ewoluująca nomadyczna świadomość znajduje swoje odzwierciedlenie we wczesnej twórczości Loy. Staram się dowieść, iż u Loy poetyka zmiany obejmowała w tamtym okresie dekonstrukcję paradygmatów płci, stanowiącą „sprzeciw wobec przymusu dostosowywania własnego ja do dominujących form reprezentacji [podmiotu kobiecego],” oraz umożliwiającą „progresywną metamorfozę z dala od fallogocentrycznych wyobrażeń [o „kobiecości”]” (Briadotti Nomadic Subjects 12-60 ). Rozdział II stanowi analizę wierszy Rich z lat 1951-1973, w których dążyła ona do zrozumienie źródeł konfliktu między rolą kobiety i poetki oraz poddawała krytyce „zasadniczą niezgodność patriarchalnych założeń o kobiecości z egzystencjalną rzeczywistością kobiecego życia i myśli” (Podmioty Nomadyczne 154). Argumentuję, iż ten okres w twórczości Rich można lepiej zrozumieć patrząc na niego przez pryzmat złożonego, oraz często bolesnego procesu, jaki Braidotti określa mianem disidentification, czyli najogólniej rzecz ujmując, dystansowania się od głęboko zakorzenionego dualizmu ról płciowych. Rozdział III obrazuje, iż chociaż podmiot nomadyczny w twórczości Loy jest zawsze ucieleśniony, jej konceptualizacje relacji ciało-umysł dynamicznie się zmieniają na przestrzeni dekad. Podczas gdy we wczesnych pracach poetka skupia się głównie na specyfice korporalnego doświadczenia kobiety, w dziełach z lat czterdziestych i pięćdziesiątych przechodzi ona już do bardziej ogólnych rozważań nad powiązaniami materii, świadomości i językową reprezentacji. Rozdział IV z kolei bada relację między poetyką zmiany a polityką umiejscowienia wypracowaną przez Rich i zredefiniowaną przez Braidotti. Śledzę w jaki sposób w „nowej poezji” Rich kobiece ciało -- co ważne w pełni zintegrowane z umysłem -- wyłania się jako to, „co geograficznie najbliższe” (Zapiski 33). W zakończeniu proponuję potraktować czytanie „poprzez nomadyzm” jako nową, dynamiczną formę krytyki literackiej, która nie reprodukuje utartego rozumienia eksperymentu w poezji, pozwalając tym samym na dialog pomiędzy odmiennie usytuowanymi autorami; dialog ponad „klasyfiksacjami.
Higher Education Efficiency and Quality
Get PDFW pracy przedstawiono propozycję metodyki badania efektywności i jakości procesów
głównych realizowanych przez uczelnie wyższe: dydaktyki i badań. Dodatkowo
przeprowadzono również analizę skuteczności organizacyjnej w oparciu o wskaźniki
finansowe.
Problematyka funkcjonowania uczelni wyższej nabiera szczególnego znaczenia w kontekście
jednego z priorytetów realizowanej1
strategii Europa 2020: („rozwój inteligentny: rozwój
gospodarki opartej na wiedzy i innowacji”). Uczelnie powinny sprostać nowym wymaganiom
społecznym, zwłaszcza w obszarze jakości. Dla pełnienia roli zarządczej przez kierownictwo
uczelni i sprostania presji pracodawców kluczowe jest zwracanie uwagi na takie czynniki jak:
dostosowanie treści nauczania i przewidywanych efektów edukacyjnych do potrzeb
gospodarki, pojawiające się niejednolite perspektywy demograficzne, szczególnie w
kontekście przyrostu naturalnego oraz struktury wiekowej ludności oraz konieczność
uwzględniania rachunku ekonomicznego w podejmowaniu decyzji dotyczących
funkcjonowania jednostki. Powyższe dylematy stwarzają konieczność wprowadzenia stałego
monitorowania efektywności oraz rzadko wspominanej jakości uczelni wyższej.The paper presents the methodology proposal for measurement the efficiency and quality of
main processes (didactics and research) carried out by higher schools. In addition, an analysis
of organizational effectiveness was carried out based on financial indicators.
The issue of the functioning of a university is particularly important in the context of one of
the priorities of the Europe 2020 strategy1
: ("smart development: development of a
knowledge-based economy and innovation"). Universities should meet new social
requirements, especially in the area of quality. For the management by the university
management and coping with the pressure of employers, it is crucial to pay attention to such
factors as: adjusting the teaching content and anticipated educational effects to the needs of
the economy, inconsistent demographic prospects, especially in the context of population
growth and the age structure of the population economic in making decisions regarding the
functioning of the unit. The above dilemmas create the necessity of introducing constant
monitoring of efficiency and the rarely mentioned quality of the university