Repozytorium UW
Not a member yet
2396 research outputs found
Sort by
Nowe Bayesowskie metody kombinowania modeli z uwzględnieniem niepewności modelu: Zastosowanie do cen wybranych surowców energetycznych
No full textThe aim of this dissertation is to apply the selected Bayesian model combination schemes in case of forecasting the prices of the selected energy commodities. These methods have the following advantages. First, the estimation is done in a recursive way, i.e., the forecast in time t is formulated only on the basis of the data available during time t -1, which corresponds with the real-life situation, of, for example, an investor on the market. Secondly, the coefficients of a multilinear individual, i.e., being put into the model combination scheme, regression model, as well as, the weights ascribed to each of these individual models, are time-varying. These features allow to “grasp” the changing relationships between the explained variable and the explanatory variables, as well as, the time-varying usefulness in forecasting of various explanatory variables in different time periods. Finally, these methods allow to analyse regressions with „large p, small n”, i.e., they allow for the number of explanatory variables in a multilinear regression model to be relatively large comparing with the length of time-series representing these explanatory variables (the number of observations).
In most of the cases the analysis was done over monthly data from the period between 1986 and 2016. The time period was chosen due to the data availability. On the other hand, the frequency of the data was a compromise between eliminating short-term speculative market fluctuations, necessity to obtain long enough time-series and ability to include both macroeconomic and financial market indices.
The dissertation consists of four published scientific papers. In the first article Dynamic Model Averaging (DMA) and Dynamic Model Selection (DMS) were used to analyse crude oil prices. In the second article, the analysis of crude oil prices with DMA was extended, basing on the results obtained in the first paper. In the third article DMA, DMS and Median Probability Model (MED) were used to analyse crude oil, natural gas and coal prices. The results were compared with a non-Bayesian method of model averaging, based on the Akaike criterion. Moreover, the data about Internet queries from the Google search website were used as the additional one. These was done by a small modification in the considered model combination schemes framework. The fourth article is focused on the analysis of 69 various commodities. It was concluded that in most of the cases the Bayesian model combination schemes allow to obtain statistically significantly more accurate forecasts (the Diebold-Mariano test) than, for example, the naive method or ARIMA models. This last article concludes also that solely time-varying coefficients in a multilinear regression model does not lead to such an improvement in forecast accuracy as combining a large number of individual models. In all articles the spot prices were analysed.Celem niniejszej rozprawy jest zastosowanie wybranych Bayesowskich metod kombinowania prognoz do prognozowania cen wybranych surowców energetycznych. Metody te posiadają następujące zalety. Po pierwsze estymacja następuje w sposób rekurencyjny, tzn. w chwili t prognoza formułowana jest jedynie w oparciu o dane dostępne w okresie t -1, co oddaje rzeczywistą sytuację, na przykład inwestora na rynku. Po drugie, zarówno współczynniki regresji wielorakiej w pojedynczych, poddawanych kombinowaniu, modelach regresji wielorakiej, jak i przypisywane im wagi są zmienne w czasie. Pozwala to „wychwycić” zmieniające się na rynku relacje między zmienną objaśnianą a zmiennymi objaśniającymi, jak również samą zmieniającą się czasie przydatność do prognozowania różnych zmiennych objaśniających w różnych okresach czasu. Wreszcie, metody te pozwalają na analizę regresji z tzw. problemem „duże p, małe n”, tzn. dopuszczają sytuację, gdy liczba zmiennych objaśniających w modelu regresji wielorakiej jest relatywnie duża w porównaniu z długością szeregów czasowych reprezentujących te zmienne (liczbą obserwacji).
W większości przypadków analizie poddano dane o częstotliwości miesięcznej pomiędzy 1986 a 2016 rokiem. Zakres czasowy badania podyktowany był dostępnością danych. Natomiast częstotliwość była kompromisem między wyeliminowaniem krótkotrwałych spekulacyjnych wahań rynkowych, koniecznością uzyskania odpowiednio długich szeregów czasowych oraz możliwością uwzględnienia zarówno indeksów makroekonomicznych jak i tych z rynków finansowych.
Rozprawa składa się z czterech opublikowanych artykułów naukowych. W pierwszym artykule tzw. Dynamic Model Averaging (DMA) i Dynamic Model Selection (DMS) zostały zastosowane do analizy cen ropy naftowej. W drugim artykule pogłębiono analizę cen ropy naftowej przy pomocy metody DMA, w oparciu o uzyskane w pierwszym artykule wyniki. W artykule trzecim zastosowano DMA, DMS oraz tzw. Median Probability Model (MED) do analizy cen ropy naftowej, gazu ziemnego i węgla kamiennego. Wyniki porównano z nie-Bayesowską metodą uśredniania opartą o kryterium Akaike’a. Jak również wykorzystano, jako pomocnicze, dane dotyczące zapytań z wyszukiwarki Google, poprzez nieznaczną modyfikację wybranych metod kombinowania prognoz. W artykule czwartym analizie poddano 69 różnych surowców i skonkludowano, że w większości przypadków Bayesowskie metody kombinowania prognoz pozwalają osiągnąć statystycznie istotnie bardziej dokładne prognozy (test Diebolda-Mariano) aniżeli, na przykład, tzw. metoda naiwna, czy modele ARIMA. Z ostatniego artykułu wynika także, że samo dopuszczenie zmiennych w czasie współczynników w regresji wielorakiej nie prowadzi do takiej poprawy otrzymanych prognoz, jak kombinowanie dużej liczby pojedynczych modeli. We wszystkich pracach analizowane były tzw. ceny spot
Integration, assimilation, new homeland – the image of gastarbeiters in Osman Engin’s satirical work
No full textW związku z cudem gospodarczym Niemcy rozpoczęły w latach 60-tych ubiegłego wieku rekrutację pracowników zagranicznych, zwanych również gastarbeiterami. Z biegiem lat liczba gastarbeiterów mieszkających w Niemczech znacznie wzrosła, między innymi poprzez łączenie rodzin. Obecnie w Niemczech mieszka ponad 8 milionów osób o pochodzeniu migracyjnym. Wielu z nich urodziło się w Niemczech lub mieszka tam od dziesięcioleci.
Recesja, która wybuchła wraz ze światowym kryzysem naftowym w latach 70-tych, skutkowała nagłym przyrostem bezrobocia. Wielu Niemców obwiniało za swoje bezrobocie zagranicznych gastarbeiterów, co z biegiem czasu przerodziło się ksenofobię i odrzucenie przez niemieckie społeczeństwo. Owa ksenofobia i konflikty społeczne stały się przedmiotem wielu dzieł literackich pisarzy pochodzenia zagranicznego.
Satyry Osmana Engina wydają się bardziej odpowiednie niż jakiekolwiek inne teksty literackie do dyskusji nad problemem stereotypowego przestrzegania migrantów tureckiego pochodzenia w Niemczech. Pochodzący z Izmiru autor porusza tematy z życia wielu migrantów, którzy codziennie doświadczają trudności przebywania na obczyźnie, często mających swoje korzenie w uprzedzeniach. Należą do nich między innymi początkowe problemy językowe, trudności z integracją, status w hierarchii społecznej, wyzwania w kontaktach z Niemcami, a często także doświadczenia związane z ksenofobią. Engin potrafi za pomocą ironii i krytycznego dystansu wielowarstwowo narysować zarówno Niemców, jak i ich nowych współobywateli z zagranicy.
Celem pracy jest przedstawienie stereotypowych obrazów tureckich migrantów w Niemczech oraz stereotypowego Niemca w oczach gastarbeiterów na przykładzie wybranych tekstów Osmana Engina oraz refleksja nad możliwością pokojowego współistnienia. Wywód ma posłużyć udowodnieniu tezy, że twórczość Engina przyczynia się do lepszego zrozumienia egzystencji tureckiej ludności napływowej we współczesnych Niemczech. Stanowi także próbę refleksji nad głównym środkiem wyrazu artysty, jakim jest satyra.
Pierwsza część pracy służy zaprezentowaniu życia i twórczości pisarza, przypomnieniu wiadomości o satyrze, o historii tureckiej imigracji do Niemiec, a także wyjaśnieniu najważniejszych pojęć i przybliżeniu stanu badań.
W drugiej analizie poddano satyryczne utwory Osmana Engina, w podziale na takie zagadnienia, jak: obraz rdzennych Niemców, obraz gastarbeiterów, różnice i podobieństwa kulturowe oraz interakcje między autochtonami a tureckimi gastarbeiterami. Jako najważniejsze tematy Enginowskich narracji potraktowano w tych analizach kwestie, integracji, asymilacji i bytowania w nowej ojczyźnie oraz często funkcjonujące w społeczeństwie stereotypy.
Dysertację zamyka część trzecia podsumowująca wcześniejsze wywody i zawierająca główne spostrzeżenia oraz wnioski. Do najważniejszych konkluzji należy stwierdzenie, że charakterystyczną cechą stylu Engina jest wielokrotnie w analizie zaobserwowane wyolbrzymianie cech i wydarzeń, co ma na celu obalanie popularnych uprzedzeń. Jego satyry starają się pokazać sytuację gastarbeiterów i przywrócić im choćby część utraconej osobowości, dzięki czemu spełniają bardzo ważną społeczną funkcję. Mogą skłaniać do refleksji nad zasadnością przedstawianych stereotypów.
Ponieważ nieuniknione jest, że w trwającej wiele lat historii migracji do Niemiec kultura kraju przyjmującego i kultura imigrantów wpływały na siebie nawzajem, autor tej pracy starał się przedstawić wzajemne oddziaływanie kultury tureckiej i niemieckiej.
W pracy autor dochodzi do wniosku, że akceptacja bądź nieakceptacja innego oraz obcego odgrywa decydującą rolę w rozwoju stereotypów. Engin najchętniej sięga po formy przesadnego wyolbrzymiania i przerysowywania cech charakteru i to zarówno w odniesieniu do postaci ludności napływowej, jak i autochtonicznej. Autor posługuje się humorem jako narzędziem rozluźniania napięć. Zważywszy na obecne w społeczeństwie nastroje oraz wrogość wobec imigrantów, można jego twórczość uznać za artystyczną formę walki z ksenofobią, przemocą i bezmyślnością, ale także o uznanie praw swoich rodaków w Niemczech.Due to it‘s economic miracle, Germany started to recruit foreign workers, also known as gastarbeiters, in the 1960s. Over the years, the number of gastarbeiters living in Germany has increased significantly, primarily through family reunifications. Today, more than 8 million people with a migrantional background live in Germany. Many of them were born in Germany or have lived there for decades.
The recession that broke out with the global oil crisis in the 1970s resulted in a sudden increase in unemployment. Many Germans blamed foreign gastarbeiters for their predicament, which over time turned into rejection and xenophobia by German society. This xenophobia and social conflicts became the subject of many literary works by foreign writers.
Osman Engin's satires seem more appropriate than any other literary texts to discuss the problem of stereotypes of Turkish migrants in Germany. The author, who was born in Izmir, touches on topics from the lives of many migrants who experience daily difficulties in being abroad, often rooted in prejudices. These include initial language problems, difficulties with integration, status in the social hierarchy, challenges in dealing with Germans, and often also experiences with xenophobia. With irony and critical distance, Engin is able to draw a complex image of both Germans and their new fellow citizens from abroad.
The aim of this work is to present stereotypical images of Turkish migrants in Germany and of a stereotypical German in the eyes of gastarbeiters on the example of selected texts by Osman Engin and to reflect on the possibility of a peaceful coexistence. The aim of this research is to prove that Engin's work contributes to a better understanding of the presence of Turkish immigrants in present-day Germany. It is also an attempt to reflect on the main means of expression of the artist, which is satire.
The first part of this work serves to present the life and work of the writer, to recall the history of satire, the history of Turkish immigration to Germany, as well as to explain the most important terminology and analyze the state of research.
In the second part, Osman Engin's satirical works were analyzed, divided into such issues as the image of native Germans, the image of gastarbeiters, cultural differences and similarities, and interactions between autochthons and Turkish gastarbeiters. The most important topics of Engin's narratives in these analyses are issues of integration, assimilation and living in a new homeland, as well as stereotypes often present in the society.
The dissertation closes with the third part summarizing the previous arguments and containing the main observations and conclusions. One of the most important conclusions is the statement that a characteristic feature of Engin's style is the often observed exaggeration of features and events in the analysis, which is aimed at overturning popular prejudices. His satires try to show the situation of gastarbeiters and restore at least a part of their lost identity, thanks to which they fulfill a very important social function. They may lead to a reflection on the relevance of the presented stereotypes.
Since it is inevitable that the culture of the host country and the culture of immigrants influence each other to some extent during the many years of migration history to Germany, the author of this work tried to present the mutual influence between Turkish and German culture.
In this paper the author comes to the conclusion that the acceptance or nonacceptance of the foreign and the other plays a decisive role in the development of stereotypes. Engin most willingly uses forms of excessive exaggeration and likes to overdraw character traits, both in relation to the immigrant and indigenous population. The author uses humour as a tool to ease tensions. Given the moods present in society and the hostility towards immigrants, his work can be considered as an artistic form of fighting xenophobia, violence and thoughtlessness, but also for the recognition of the rights of his compatriots in Germany
Negation markers in Polish Sign Language
No full textThe objective of my PhD thesis “Negation markers in Polish Sign Language” is to
provide a large-scale and thorough description of mechanisms of negation in Polish
Sign Language (polski język migowy, PJM).
Polish Sign Language is a young, visual-spatial natural language that is used
in every day communication by the Deaf in Poland. It first emerged around 1817 and
has been an object of scientific research only since the 1990s. Most of the grammatical
features of this language remain understudied and my PhD aims to help fill this gap.
I begin my thesis with some theoretical considerations. I explain that two
levels of articulation exist in sign languages: the first comprised by manual signs
articulated by the hands, the second composed of non-manual signals understood as
movements of the body, head and face used as meaningful parts of articulated
utterances. It is widely believed that both of these levels play equally important
grammatical roles in sign language discourse. In the literature, one of the most
commonly mentioned non-manual signals is a headshake (horizontal movement of
the head) articulated in negative contexts. This suprasegmental signal is reported to
serve as a grammatical marker of negation in a variety of sign languages of the
world. One of the main goals of my thesis is to check the extent to which this holds
for PJM.
In order to answer this main research question (and several others) I carried
out and present a large-scale corpus based study of negation in PJM. I base my
analyses on the PJM Corpus that is currently being compiled at the University of
Warsaw by the Section for Sign Linguistics. I chose samples of annotated linguistic
material and tagged them for all occurrences of negative lexical signs, headshakes
and negative clauses. Analysis of the material so prepared leads me to interesting
findings about nature of negation in PJM and non-manuals in sign languages.
First of all, headshakes in PJM turn out to occur in a variety of different
contexts. Most commonly, of course, they appear in negative utterances but they may
also accompany questions, alternatives, classifier constructions or serve as emphasis
markers.
As for the negative lexical items, there are three main groups: signs negated by
a negation morpheme (which is articulated as a circular movement of the wrist
preceding the sign that is negated), negative particles, and signs negated by those
particles. Interestingly, negative lexical signs turn out to be co-articulated with non-
247
manual activity as often as they are articulated without any head movements. What
is more, there are many cases of negative head movements that are co-articulated
with lexical signs but cannot be seen as negating the latter. These two findings lead
me to believe that non-manual activity might serve more of a gestural than a
grammatical role in Polish Sign Language discourse.
However, it is possible (albeit rather rare) for a verb to be negated only by
means of a headshake. In the analyzed material I found 203 such constructions. In
these cases the headshake seems to be grammatically constrained: it cannot spread
beyond the negated element in the clause (be it either a verb or an object). In clauses
in which negative polarity is added by a lexical element, on the other hand, the
length of the headshake does not seem to be constrained. It can spread freely over
clause constituents.
None of these findings have been previously noted in the literature concerning
PJM negation. I end my thesis by positing some conclusions that follow from these
observations:
1. Negative PJM constructions exhibit much more variation than initially
predicted – it seems impossible to classify PJM according to the existing
typology of sign languages into manual dominant and non-manual dominant
with respect to negation.
2. Headshaking in PJM seems to have more of a gestural than a grammatical
nature – it appears not to have been incorporated into the linguistic systems in
any unexpected way.
3. Grammaticalization of the headshake might be an on-going process (taking
into consideration the approx. 200 constructions in which it negates positive
signs).
4. Corpus methodology seems to be the most suitable for conducting sign
language research, as it helps to avoid the difficulties that typological studies
face (such as an insufficient research sample that fails to contain all variants of
the analyzed phenomena)
Modification of accumulation and tolerance to zinc, iron and cadmium of tobacco and tomato expressing AhNAS2
No full textNikotianamina (NA) to niebiałkowy aminokwas powszechnie występujący u roślin syntetyzowany enzymatycznie przy udziale syntazy nikotianaminy (NAS). Związek ten jest chelatorem Fe2+ i Fe3+, a także innych jonów, m. in. Zn2+, Cu2+ i Ni2+. Uważa się, że NA odgrywa ważną rolę w regulacji utrzymywania homeostazy komórkowej metali, a w konsekwencji poziomu tolerancji rośliny w odpowiedzi na deficyt lub nadmiar określonych metali. W oparciu o tę wiedzę, celem pracy było określenie przydatności ekspresji AhNAS2p::AhNAS2 z Arabidopsis halleri (hiperakumulatora Zn i Cd) dla modyfikacji poziomu tolerancji tytoniu i pomidora na niedobór i/lub nadmiar żelaza i cynku, a także akumulacji i dystrybucji tych metali pomiędzy organami. Ważnym elementem badań było także określenie czy ekspresja AhNAS2 wpłynie na odpowiedź roślin na kadm. Praktyczny aspekt badań stanowiła ocena możliwości wykorzystania transformacji genem AhNAS2 dla celów biofortyfikacji żywności (Fe, Zn) i/lub fitoremediacji gleb zanieczyszczonych Zn i Cd.
W pracy weryfikowano założenie, że zwiększenie w wyniku ekspresji AhNAS2p::AhNAS2 poziomu NA (odgrywającej kluczową rolę w transporcie krótko- i długodystansowym metali) w roślinie przyczyni się do zwiększenia poziomu tolerancji na niedobór a także nadmiar Zn i Fe.
W przypadku roślin pomidora transformacja genem AhNAS2 w uprawach hydroponicznych prowadziła do wzrostu tolerancji na deficyt Fe i obecność Cd, co obserwowano jako stopniowe zazielenianie się blaszek liściowych, na których wcześniej widoczne były chlorozy. Jednocześnie stwierdzono wzrost pobierania i translokacji Fe oraz zahamowanie pobierania i translokacji Cd. Ważnym z punktu widzenia roli NA w roślinach okazało się jej uczestnictwo w tworzeniu kompleksów z Cd. Istotnym wynikiem było także stwierdzenie u roślin pomidora z ekspresją AhNAS2p::AhNAS2 wzrostu poziomu tolerancji na nadmiar Fe.
Badania pełnego przebiegu cyklu życiowego roślin pomidora z ekspresją genu AhNAS2 podczas uprawy glebowej wykazały, iż u transformantów występuje tendencja do obniżania stężenia Cd w liściach oraz wzrostu stężenia Fe w nasionach. Ponadto, ekspresja genu AhNAS2 nie wpłynęła w istotny sposób na modyfikację kwitnienia i owocowania roślin.
Z kolei w badaniach przeprowadzonych na roślinach tytoniu z ekspresją AhNAS2p::AhNAS2 wykazano brak znaczących modyfikacji w odpowiedzi na zastosowane stężenia Fe, Zn i Cd.
Podsumowując, wyniki pracy doktorskiej pokazały, iż zastosowanie natywnego promotora AhNAS2p do ekspresji heterologicznej genów NAS jest obarczone dużym ryzykiem niepowodzenia zamierzonej transformacji. Transformacja genem AhNAS2 prowadzi do znacznych, ale niespecyficznych modyfikacji procesów regulujących homeostazę metali. Zmiany poziomu akumulacji Fe, Zn i Cd oraz tolerancji roślin tytoniu i pomidora w porównaniu z typem dzikim były niewielkie i odmienne od tych, które zostały już opisane w literaturze. Nie jest wykluczone, iż promotor AhNAS2p nie odpowiada na sygnały generowane w badanych gatunkach przy zastosowanych kombinacjach stężeń metali Fe, Zn i Cd.Nicotianamine (NA) is nonprotein amino acid ubiquitous in plants, which is enzymatically synthesized by nicotianamine synthase (NAS). This compound chelates Fe2+ and Fe3+, as well as other metal ions, such as Zn2+, Cu2+ and Ni2+. It is believed that NA plays a major role in maintaining cellular homeostasis of metal ions, and, as a result, in regulating plants response to deficiency and excess of metals. Based on this knowledge, goal of this thesis was to assess if expression of AhNAS2p::AhNAS2 from Arabidopsis halleri (hyperaccumulator of Zn and Cd) can be useful for modification of tobacco and tomato tolerance to iron and zinc deficiency or excess, as well as for modification of accumulation and distribution of those metals between plant organs. Other major point of research was to determine whether AhNAS2 expression will influence plant response to cadmium. Practical aspect of this thesis was to evaluate viability of transformation AhNAS2 gene for purpose of food biofortification (Fe, Zn) or phytoremediation of soil contaminated with Zn and Cd.
This thesis has been verifying an assumption that by using AhNAS2p::AhNAS2 expression to increase levels of NA (which plays major role in short- and long-distance metal transport) in plant will contribute to increase tolerance to insufficient and excess concentrations of Zn and Fe.
In case of tomato plants, transformation with AhNAS2 gene in hydroponic crops has led to an increase of tolerance to Fe deficiency with presence of Cd, which manifested as a gradual greening of leaves that had visible chlorosis. At the same time an increase in Fe uptake and translocation, as well as decrease in Cd uptake and translocation, have been observed. NAs participation in creation of NA-Cd complexes proved important in regard to its role in plants. Another relevant result was an increased tolerance to excess amount of Fe observed in tomato plants expressing AhNAS2p::AhNAS2.
Study of full lifetime of tomato plants expressing AhNAS2 gene during their cultivation in soil have shown that transformants have tendency to lower Cd concentration in leaves and higher Fe concentration in seeds. Apart from that, AhNAS2 gene expression has not influenced plant growth and creation of fruits in a meaningful way.
On the other hand, studies conducted on tobacco plants expressing AhNAS2p::AhNAS2 have not shown any major modification in plants response to used combinations of Fe, Zn and Cd concentrations.
Results of this thesis show, that using AhNAS2p native promoter for heterologous NAS gene expression has a high risk of failure to achieve intended transformation. AhNAS2 gene transformation leads to major, yet not specific modifications of processes regulating metal homeostasis. Changes in Fe, Zn and Cd accumulation and tobacco and tomato tolerance were minor in comparison with wild type and different than those already described in literature. It is likely that AhNAS2p promoter does not respond to signals generated by studied species when grown on used combinations of Fe, Zn and Cd concentrations
Nowe systemy ekspresji rekombinowanych genów w komórkach Escherichia coli z wykorzystaniem pochodnych plazmidów typu ColE1
No full textThe extrachromosomal genetic elements, known as plasmids, were first recognized in bacteria more than 60 years ago. Plasmids occur naturally in the cytoplasm of many bacterial cells, enabling horizontal gene transfer and hereby provide adaptation of microorganisms to changing environmental conditions. Plasmids contain genes that, although not affecting the basic metabolism of the bacteria, allow gaining additional phenotypic features such as: antibiotic resistance, toxin and colicin production or decomposition and assimilation of various organic compounds. Natural bacterial plasmids are very stably maintained in their host cells. Their most characteristic feature is the physical separation from the host chromosome and the ability to persist permanently in the cell and replicate in it in a controlled manner. Plasmids show the ability to replicate independently in the host cell regardless of the bacterial chromosome due to the presence of the origin replication region - ori. Such stand-alone replication units, called replicons, determine the number of plasmid copies in a bacterial cell. Several plasmid replication models are known but the most common is ColE1 replicon.
During my experimental work, a restriction map was created and a new plasmid derived from the wild Enterobacter agglomerans strain was sequenced. Based on the results of my research, it was confirmed that the plasmid, named pIGDM1, is a ColE1 replicon and is compatible with the majority of plasmid vectors currently used
The aim of the next stage of my work was to test if the pIGDM1 plasmid can be used for construction of new expression vectors.
The result of my work was the construction of a series of new expression vectors based on the pIGDM1 plasmid. Each of these vectors possesses a different antibiotic resistance gene: the cat gene determining chloramphenicol resistance, the kan gene determining kanamycin resistance, and the bla gene determining ampicillin resistance. Two of the newly created vectors contain the T7 phage inducible promoter, while the third contains the constitutive pms promoter derived from the clinical Klebsiella pneumoniae strain. Expression vectors derived from the pIGDM1 plasmid are compatible with other vectors commonly used in molecular biology. These vectors can also be used to create co-expression systems for overexpressing simultaneously several genes in E. coli cells. Due to stable persistence in the host cell in antibiotic-free culture, these vectors can be used to create new prokaryotic expression systems used in scientific laboratories or the pharmaceutical industry
Another research project I carried out was the construction of a new efficient host/vector expression system. An expression vector named pIBA was constructed, derived from plasmid pBR322. This vector has the tetracycline resistance gene. Gene expression in the pIBA vector is under the control of the deoP1P2 promoter, which is negatively controlled by the chromosomal repressor protein, the cytR gene product. To successfully produce proteins under the control of the deoP1P2 promoter, it was necessary to obtain the appropriate host strain. To achieve this, the cytR gene in the E. coli CSH50R strain was modified by removal of the 145 base pair fragment, which resulted in the formation of a non-functional repressor protein. The genes of four insulin analogues linked to the modified human superoxide dismutase – SOD gene were also constructed. Insulin analogs differ from unmodified human insulin, among others, by the presence of an additional amino acid, constituting an extension of the A chain sequence. The addition of a positively charged amino acid to the sequence resulted in a shift of the isoelectric point of the obtained analogs from about 5.4 towards more neutral, as well as their greater chemical stability. Biological tests in vivo on rats confirmed that the obtained insulin analogs are biologically fully-active with prolonged action.Pozachromosomalne elementy genetyczne, znane jako plazmidy, po raz pierwszy zostały rozpoznane w bakteriach ponad 60 lat temu. Plazmidy występują naturalnie w cytoplazmie wielu komórek bakteryjnych umożliwiając horyzontalny transfer genów, a tym samym adaptację drobnoustrojów do zmieniających się warunków środowiska. Ich najbardziej charakterystyczną cechą jest fizyczna odrębność od chromosomu gospodarza oraz zdolność do trwałego utrzymywania się w komórce i replikowania się w niej w kontrolowany sposób. Plazmidy wykazują zdolność do samodzielnej replikacji w komórce gospodarza niezależnie od chromosomu bakteryjnego dzięki obecności origin replikacji – ori. Takie samodzielne jednostki replikacji, nazwane replikonami, determinują liczbę kopii plazmidu w komórce bakteryjnej. Znanych jest kilka modeli replikacji plazmidów jednak najczęściej występującym jest replikon typu ColE1. Do ekspresji rekombinowanych genów stosuje się najczęściej replikony dające kilka do kilkunastu kopii plazmidu, tak aby nie spowodować zbyt dużego obciążenia metabolizmu komórki.
W trakcie mojej pracy doświadczalnej wyizolowano, stworzono mapę restrykcyjną i zsekwencjonowano nowy plazmid pochodzący z dzikiego szczepu Enterobacter agglomerans. Na podstawie przeprowadzonych badań potwierdzono, że plazmid nazwany pIGDM1 jest replikonem typu ColE1 i jest kompatybilny z większością używanych obecnie wektorów plazmidowych.
Kolejnym etapem mojej pracy było potwierdzenie, że plazmid pIGDM1 można wykorzystać do konstrukcji nowych wektorów ekspresyjnych. Rezultatem mojej pracy było skonstruowanie szeregu nowych wektorów ekspresyjnych w oparciu o plazmid pIGDM1. Każdy z tych wektorów posiada inny gen oporności na antybiotyk: gen cat niosący oporność na chloramfenikol, gen kan niosący oporność na kanamycynę oraz gen bla niosący oporność na ampicylinę. Dwa z nowo utworzonych wektorów zawierają indukowalny promotor faga T7, trzeci natomiast zawiera konstytutywny promotor pms pochodzący z klinicznego szczepu Klebsiella pneumoniae. Wektory ekspresyjne pochodne plazmidu pIGDM1 są kompatybilne z innymi wektorami powszechnie stosowanymi w biologii molekularnej. Wektory te mogą być również wykorzystane do tworzenia koekspresyjnych systemów służących do nadekspresji jednocześnie kilku genów w komórkach E. coli. Ze względu na stabilne utrzymanie się w komórce gospodarza w hodowli pozbawionej presji antybiotyku wektory te mogą zostać wykorzystane do stworzenia nowych prokariotycznych systemów ekspresyjnych używanych w laboratoriach naukowych lub przemyśle farmaceutycznym.
Kolejnym zrealizowanym przeze mnie projektem badawczym była konstrukcja nowego wydajnego systemu ekspresyjnego gospodarz/wektor. Skonstruowano wektor ekspresyjny, nazwany pIBA, będący pochodną plazmidu pBR322. Wektor ten posiada gen oporności na tetracyklinę. Ekspresja genów w wektorze pIBA znajduje się pod kontrolą promotora deoP1P2, który jest negatywnie kontrolowany przez chromosomalne białko represorowe, produkt genu cytR. Aby skutecznie wytwarzać białka pod kontrolą promotora deoP1P2 konieczne było otrzymanie odpowiedniego szczepu gospodarza. W tym celu zmodyfikowano gen cytR w szczepie E. coli CSH50R, usuwając fragment 145 par zasad, co w rezultacie prowadzi do tworzenia niefunkcjonalnego białka represorowego. Skonstruowano również geny czterech analogów insuliny połączonych z genem zmodyfikowanej ludzkiej dysmutazy ponadtlenkowej – SOD. Analogi insuliny różnią się od niezmodyfikowanej insuliny ludzkiej między innymi obecnością dodatkowego aminokwasu, co powoduje wydłużenie sekwencji łańcucha A. Dołączenie pozytywnie naładowanych aminokwasów do sekwencji wpłynęło na zmianę punktu izoelektrycznego otrzymanych analogów z około 5.4 w kierunku bardziej neutralnego, a także ich większą stabilność chemiczną. Przeprowadzone na szczurach testy biologiczne in vivo potwierdziły, że uzyskane analogii insuliny są w pełni aktywne biologiczne i charakteryzują się przedłużonym działaniem
Collection and Identity. Collecting by the Warsaw Bourgeoisie and Intelligentsia of Jewish Descent as an Expression of Cultural and National Identification (1880-1939). Case Study
No full textPraca oparta została na omówieniu postaci czterech warszawskich kolekcjonerów, których (poza Bronisławem Krystallem) określić można jako nieznanych. Edward Reicher, Leon Franciszek Goldberg-Górski, Gustaw Wertheim i Bronisław Krystall to przedstawiciele szczególnej, w dużym stopniu zapomnianej dziś warstwy – burżuazji i inteligencji pochodzenia żydowskiego. Bardzo wielu kolekcjonerów warszawskich (i nie tylko, również łódzkich, wrocławskich, krakowskich) wywodziło się właśnie z tzw. kręgów zasymilowanych, akulturowanych do polskości (w zależności od zaboru również do niemieckości). Tadeusz Jaroszewski w jednym z pierwszych tekstów o kolekcjonerstwie finansjery warszawskiej powoływał się na badania Joanny Hensel, które: „[…] wykazały niezbicie, że w Warszawie w ostatnim czterdziestoleciu ubiegłego stulecia i na początku bieżącego obrazy kupowali przede wszystkim Bersohnowie, Blochowie, Epsteinowie, Fajansowie, Flatauowie, Goldfederowie, Goldstandowie, Grossmanowie, Hermanowie, Kronenbergowie, Lesterowie, Natansonowie, Poznańscy, Rosenbaumowie, Rotwandowie, Welliszowie, Wertheimowie i Wieniawscy, a więc przedstawiciele rodzin całkowicie zasymilowanych i nieraz bardzo dla kultury polskiej zasłużonych” . Ustalenia Joanny Hensel, na które powoływał się Tadeusz Jaroszewski znajdują potwierdzenie m.in. w źródłach archiwalnych w Muzeum Narodowym w Warszawie oraz w Sprawozdaniach TZSP z lat 1880-1939. To oczywiście nie oznacza, że jedynymi nabywcami byli kolekcjonerzy pochodzenia żydowskiego. Stanowili jednak na tyle znaczącą grupę, że należy zjawisko to wyszczególnić i zastanowić się nad jego źródłem. Mamy do czynienia z osobnym, dotąd nieopisanym problemem z pogranicza historii sztuki oraz historii społecznej. Choć wśród badaczy proweniencji istnieje świadomość faktu, że tzw. asymilanci masowo kupowali sztukę, temat - traktowany jest powierzchownie. Problem tzw. kolekcji żydowskich zazwyczaj kwituje się stwierdzeniem, że było to płytkie i wtórne naśladowanie obyczaju warstw ziemiańsko-arystokratycznych, wynikające z gwałtownego wzbogacenia się tejże grupy w drugiej połowie XIX wieku. Wyłączając wartościującą ocenę, jest to oczywiście w wymiarze historii społeczno-ekonomicznej prawda, a raczej jej mikroskopijny fragment. Poprzestanie na takim wytłumaczeniu zjawiska bez uwzględnienia ważnych procesów społeczno-kulturowych obejmujących Żydów jest nie tylko niewystarczające, ale wręcz wypacza jego sens, pozostawia bowiem ogromny margines dla uproszczeń i schematów sprowadzających całe zagadnienie do stereotypu bogatego „Żyda kolekcjonera”. Ta swoista klisza myślowa utrwalona w powszechnej świadomości przez Reymontowski obraz lodzermensza, bezwzględnego kapitalisty, nuworysza pozbawionego obycia, zbierającego nie dla wyższych ideałów, nie dla ogółu, lecz dla zaspokojenia własnej pychy i dla zbytku nie odpowiada kontekstowi warszawskiemu. Warszawę cechowała inna niż Łódź specyfika relacji społecznych, stanowiła centrum polonizującej się inteligencji pochodzenia żydowskiego. Schemat „Żyda kolekcjonera” funkcjonuje na ogół jako przeciwieństwo, swoisty semantyczny negatyw kolekcjonerstwa arystokratyczno-ziemiańskiego, ugruntowanego rodowymi tradycjami, uznawanego a priori za działalność o podłożu obywatelsko-patriotycznym. Gromadzenie dziedzictwa kulturowego przez „innych” jest zatem mniej przychylnie odbierane. Kolekcje Rejchera, Goldberga-Górskiego, Wertheima i Krystalla powstały w wyniku pewnych napięć społecznych, stanowiły element identyfikacji kulturowo-narodowej szczególnej grupy, którą Anna Landau-Czajka określiła „trzecim narodem” zawieszonym pomiędzy dwoma kulturami, nie należącym do Żydów, ale też nie dopuszczonym do polskości. Kolekcje były nie tylko rezultatem procesów, ‘brały’ w nich udział pomagając w konstruowaniu tożsamości. Część teoretyczna pracy (równie istotna co część historyczno-faktograficzna), zawierająca analizę zależności między kolekcją a tożsamością pozwala na zrozumienie owego procesu.The problem of Warsaw collecting seen as a phenomenon of social significance remains an insufficiently studied aspect of Polish cultural life. In this work the figures of four Warsaw collectors shall be presented: Edward Reicher, Leon Franciszek Goldberg-Górski, Gustaw Wertheim and Bronisław Krystall. The listed collectors were representatives of a specific, now largely forgotten, class – the bourgeoisie and intelligentsia of Jewish descent. Many Warsaw collectors came from so-called assimilated circles, acultured to Polishness. This fact finds confirmation in research done by Joanna Hensel, Tadeusz Jaroszewski, as well as in the archival sources in the National Museum in Warsaw and in the Reports of the Society for the Encouragement of Fine Arts from the years 1880-1939. Of course, this does not mean that the only buyers were collectors of Jewish descent. However, they were a group significant enough to merit being classified as distinct, with thought given to its source. We are dealing with a separate, as of yet undescribed problem situated on the borderline between art history and social history. Although researches of provenance are aware of the fact that the so-called assimilants bought art on a large scale, the subject is given only a perfunctory treatment. The problem of the so-called Jewish collecting is usually dismissed with a statement describing it as a shallow and derivative imitation of the customs of the aristocracy and landed gentry, resulting from the sudden enrichment of this group in the second half of the nineteenth century. Excluding the valuing judgment, this is true as viewed through the lens of social-economic history, or rather it is a microscopic fragment of the whole truth. Limiting the explanation of the phenomenon to this single aspect without taking into account important social and cultural processes which affected Jews is not only insufficient, but even completely distorts its meaning, leaving a wide margin for simplifications which reduce the whole issue to the stereotype of the rich “Jewish collector”. The schematic image of the “Jewish collector” has in general existed as the opposite, a peculiar semantic negative of the collector from the landed gentry or aristocracy, based in national traditions, recognized a priori as performing an action which is civic and patriotic in its character. Thus, the collecting of a cultural legacy by "the Other” is received less favorably.
Such a polarizing view of collecting as performed by two different classes results, on the one hand, from a selective perception of history, and on the other, from a limited methodology of collecting studies, which makes it possible to overlook the social context. The collections of Rejcher, Goldberg-Górski, Wertheim and Krystall were assembled as a result of certain social tensions, constituted an element of the social and cultural identity of a particular group, which Anna Landau-Czajka termed the “third nation”, suspended between two cultures, not part of the Jewish community, but simultaneously not admitted to Polishness. The collections were not only the end result of certain processes, but they 'participated' in them, in this way contributing to the creation of identity. As was noted by Renata Tańczuk, in her studies on the universal nature of collecting as a cultural and social practice: “The collection, being an element of the collector's extended self, is simultaneously his realized identity and a biographical object. It manifests his personal, social and cultural identity. It is not only the material representation of the collector's identity, but it also facilitates its creation process; it allows the individual to know themselves, to become rooted within the surrounding society and culture, gain a perception of the continuity and cohesion of their own existence.
Raw materials security instruments of a state in administrative law
No full textBezpieczeństwo surowcowe stanowi obecnie jedno z największych wyzwań dla właściwie każdej współczesnej państwowości. Jego istota nie była jednak przez wiele lat dostrzegana i doceniana, a kategoria ta została zepchnięta na drugi plan przez potrzebę zagwarantowania bezpieczeństwa energetycznego, stanowiącego wyłącznie wycinek bezpieczeństwa surowcowego. Pomimo licznych działań organów Unii Europejskiej, nie wszystkie państwa posiadają obecnie spójną i kompleksową politykę surowcową, pozwalającą na skuteczne i skoordynowane działania oraz przedsięwzięcia w tym obszarze. Również Rzeczpospolita Polska, pomimo ciągnących się od kilku lat prac projektowych, nie posiada takiego dokumentu i planu postępowania. Zapewnianie bezpieczeństwa surowcowego państwa jest swoistym łańcuchem – ciągiem czynności i działań, gdzie najsłabsze ogniwo przekłada się na całość procesu. W pracy wykazano, że pomimo braku tego strategicznego dokumentu, można wskazać cały szereg prawnoadministracyjnych instrumentów w obecnym systemie prawnym, które prawidłowo wykorzystane i przede wszystkim skoordynowane, przy niewielkich zmianach ustawowych, mogą zapewnić bezpieczeństwo surowcowe krajowej gospodarce i wszystkim obywatelom. W pracy omówiono podstawowe funkcje państwa i rolę prawa administracyjnego w procesie zapewniania bezpieczeństwa, a także poddano analizie instrumenty z obszaru planowania strategicznego (polityki administracyjne i polityki publiczne), planowania i zagospodarowania przestrzennego (studia i plany zagospodarowania przestrzennego), prawa geologicznego i górniczego (własność górnicza, koncesjonowanie, użytkowanie górnicze), oraz obowiązki tworzenia i utrzymywania odpowiednich zapasów wraz z powiązanymi procedurami. Ponadto, zaproponowano definicję bezpieczeństwa surowcowego jako wspomnianego wieloaspektowego i długofalowego procesu. Po uchwaleniu i wprowadzeniu spójnej polityki surowcowej, przy odpowiednim nadzorze, kontroli oraz sprawnej koordynacji działań, z wykorzystaniem krajowych zasobów naturalnych, dotychczasowe instrumenty prawnoadministracyjne powinny funkcjonować na bardzo wysokim poziomie i wspierać proces zapewniania krajowego oraz unijnego bezpieczeństwa surowcowego.Raw materials security is currently one of the biggest challenges for every modern statehood. Its essence, however, has not been noticed and appreciated for many years. This category has been pushed aside by the need to guarantee energy security of the state, which is only a slice of raw materials security. Despite the numerous activities of the European Union authorities, not all member states have adopted a comprehensive natural resources policy that allows for effective and coordinated actions and projects in this area. The Republic of Poland, despite the design works that have been going on several years, does not have such a document and plan of conduct. Ensuring the state's security in the area of raw materials is a kind of chain - a series of activities where the weakest link affects the whole process. The study showed that despite the lack of this strategic document, it is possible to indicate a whole range of administrative law instruments in the current Polish legal system, which, when properly used and coordinated (whit some statutory changes), can ensure the raw materials security of the national economy and all citizens. The thesis discusses the basic functions of the state and the role of administrative law in the process of ensuring security. It analyses instruments in the field of strategic planning (administrative and public policies), spatial planning and development (studies and spatial development plans), geological and mining law (ownership, licencing, mining usufruct) and legal obligations to create and maintain appropriate stocks of raw materials along with related procedures. In addition, a definition of "raw materials security" term was proposed as the aforementioned multi-faceted and long-term process. After the adoption and implementation of a coherent raw materials policy, whit appropriate administrative supervision, control and efficient coordination, using national natural resources, the existing legal and administrative instruments should operate at a high level and support the process of ensuring national and EU raw materials security
Postmodernism in the fashion of the 1970s. Stylistic pluralism and developments on the global fashion market, with special focus on the situation in Poland
Full text linkThis paper—Postmodernism in the fashion of the 1970s. Stylistic pluralism and developments on the global fashion market, with special focus on the situation in Poland— aims to show the far-reaching developments in post-war fashion, which in the 1970s introduced the so-called postmodernism in fashion design, stylistic plurality in aesthetics, as well as major changes in the fashion industry and system itself, and whose effects are still visible today. Democratization, globalization, the emergence of a new “younger” customer, the use of artificial fabrics, the abandonment of the monopoly of Parisian tailors in creating trends, the emergence of new “fashion capitals”, stylists and trend forecasting agencies, or the absence of one fashion or trend—these are some of the many developments that at that time substantially contributed to shaping its character, and often were the result of many years of political and economic action, cultural and aesthetic transformations and technological shift—i.e. crucial contexts to the history of fashion, which this paper intends to analyze and explain.
The part Introduction. Research landscape raises the issue of research on the history of fashion, as well as problems and challenges related to this topic. It also presents a justification for presenting the global perspective of the phenomena described, including the situation in Poland, not otherwise—because only such an approach guarantees understanding of the phenomenon, which, even in the Iron Curtain period, continued to mold with reference to the evolution of fashion in the West.
Chapter One: Craft luxury. Haute couture as a reference point for the fashion industry examines the French fashion market, its evolution since the seventeenth century, traditions and the impact of the efforts of generations that have shaped the unsurpassed standard and made Paris the only fashion capital for decades. Despite the fact that the post-war years brought about a change in its leadership position, shifted the landscape on the Parisian fashion market, the prestige of French tailoring, known as haute couture, still sets the standards for creating new, exclusive collections, though it ceased to be the only contributing factor.
Chapter Two: Youthquake, young people and youth culture. New categories in society and fashion introduces a broad context of social transformations, which, in the aftermath of WWII, radically changed the fashion market, the customer and the type of aesthetics proposed, not only by fashion designers but also by stylists and boutique owners.
Chapters Three to Seven analyze subsequent post-war trends in a broader cultural, customary, economic and political context, taking into account both Western and native examples of fashion manifestations as described through their prism. Chapter Three: Tailored to the Silver Globe... The impact of extraterrestrial travel on fashion is devoted to high-tech fashion inspired by the conquest of space, while Chapter Four: Clothing of freedom, love and peace. The hippie movement and its impact on fashion deals with the evolution of the hippie counterculture, the role that apparel played for its members and the influence these outfits had on the work of designers and the activity of clothing manufacturers.
Chapter Five: British culture correction—punk fashion analogously presents the punk subculture. Chapter Six: Season of historical and geographical pastiche. Retro, orientalism and blending inspirations explains the retro phenomenon which, next to the subcultural image of the rebellious youth, became a significant source of aesthetics, trends and apparel. In Chapter Seven: When “masculine” becomes “unmanly”. How the fashion of the 1970s blurred the gender boundaries, an attempt was made to analyze the influence of men’s wardrobe on women’s fashion.
Chapter Eight: Commercial operation or art for art’s sake further examines the creative process in itself—the position and role of the designer in the fashion industry and system, the realities and context of the work of designers and producers—as, despite the aesthetic duplication of trends, the ones observed in Poland bore no resemblance to the Western model.
Chapter Nine: Instead of an ending: Postmodernism as a new trend in post-war fashion summarizes all chapters and aims attention at theoretical attempts to describe the postmodernist trend of the epoch that governed aesthetics at that time. It also compiles cognitive features, current research and summarizes the main conclusions
Single motherhood as a biographical experience
No full textW swojej rozprawie doktorskiej opisałam macierzyństwo kobiet samotnie / samodzielnie wychowujących jedno dziecko w ujęciu doświadczenia biograficznego. Zależało mi na zobrazowaniu przeżyć związanych z macierzyństwem, opisie nowych doświadczeń macierzyńskich badanych kobiet. Najmniejsza rodzina, którą charakteryzuje szczególny typ relacji społecznych to diada - matka i dziecko. Ten typ rodziny określam jako rodzinę ultranuklearną. Do opisania zjawiska samotnego / samodzielnego macierzyństwa posłużyłam się metodologią teorii ugruntowanej, która wpisuje się w nurt badań jakościowych.
Praca składa się z 10 rozdziałów. Trzy pierwsze mają charakter teoretyczny i opisują tematykę macierzyństwa w różnych perspektywach badawczych: socjologicznej, pedagogicznej, psychologicznej z uwzględnieniem nowych perspektyw badawczych. Nakreśliłam teoretyczne ramy samotnego / samodzielnego macierzyństwa, przedstawiając dane demograficzne na temat rodzin niepełnych oraz wiele definicji, m.in. takich jak: rodzina niepełna, samotna matka, samodzielna matka, rodzina ultranuklearna. W rozdziale czwartym zawarłam założenia metodologiczne badań własnych. Kolejne rozdziały pracy obejmują prezentację wyników badań własnych. Rozdział piąty ukazuje macierzyństwo jako doświadczanie codzienności, w świetle przeprowadzonych badań empirycznych. W rozdziale szóstym dokonałam charakterystyki macierzyństwa planowanego i nieplanowanego, a także opisałam wyobrażenia i refleksje na temat macierzyństwa badanych kobiet. Kolejny siódmy rozdział dotyczy symbolicznej figury ojca w rodzinie niepełnej, zaś ósmy - obejmuje analizę potrzeb kobiet. Następny rozdział ukazuje wychowanie w rodzinie ultranuklearnej. Pracę kończy rozdział dziesiąty czyli refleksje teoretyczne, podsumowanie i wnioski płynące z przeprowadzonych badań.In my doctoral dissertation I described the motherhood of women raising children alone in terms of biographical experience. I wanted to show maternity experiences of the surveyed women.
The smallest family, which is characterized by a special type of social relationship, is the dyad - mother and child. I refer to this type of family as an ultranuclear family. To describe the phenomenon of lonely/ single motherhood I used the methodology of grounded theory, which is part of the qualitative research.
The doctoral dissertation consists of 10 chapters. The first three are theoretical and describe the subject of motherhood in various research perspectives: sociological, pedagogical, psychological, taking into account new research perspectives. I outlined the theoretical framework of lonely/ single motherhood, presenting demographic data about single parent families and many definitions such as: incomplete family, single mother, lonely mother, ultranuclear family. In fourth chapter I have included the methodological assumptions of my own research. Next chapters include the presentation of the results my research. Chapter five shows motherhood as experiencing everyday life in the light of empirical research. In sixth chapter I characterized the planned and unplanned motherhood, and also described the ideas and reflections about motherhood of surveyed women. Chapter seven concerns the symbolic figure of the father in an incomplete family, while the eighth describes women's needs. The next chapter shows upbringing in an ultranuclear family. The work ends with chapter ten: theoretical reflections, the summary and conclusions from the conducted research
Art of Failure - Political Emancipation through Artistic Praxis on Example of Queer Art
No full textThe purpose of the dissertation is to critically discuss and expand the meaning of failure proposed
by Jacek Halberstam in The Queer Art of Failure using the tools of contemporary philosophy and
other humanities, including sociology and cultural studies. In the dissertation the following
hypothesis is formulated: the art of failure is one of the strategies of emancipation within the
ideology of success. This dissertation consists of four chapters. The first two include a definition of
the systematic determination in the ideological and institutional dimensions, the next two aim at
outlining the possibilities of emancipatory strategy in the context of the mentioned subjectivity
concepts. In the first chapter, 'Ideology. Recognition of the ideology of success in the perspective of
global capitalism of late modernity' which refers to the concepts of Zygmunt Bauman, Louis
Althusser and Slavoj Žižek, the ideology of success is presented as a symbolic-imaginary formation
based on success in the function of Master-Signifier. Within this ideology, individuals are
committed to continuous self-improvement, in order to maintain reproduction of systemic
conditions. In the second chapter, 'Institution. Recognition of the art institution from the perspective
of the ideology of success and other phenomena of late modernity' according to the concepts of
Arthur C. Danto and Jean Bourdieu, it is formulated an understanding of the post-historic field,
which is an institutionalized strategy of organizing artistic practices. Within the ideology of success
they are organized with tools such as prize, subsidy and project. In the third chapter, 'Subject.
Selected concepts of the subject in the context of the emancipatory potential of arts' an alternative
understanding of the subject as a counterproposal to the Althusserian model of subjugation through
interpellation is presented. Relating to the concepts of Jacques Lacan, Slavoj Žižek, Gianni Vattimo
and Jacques Rancière, the paths of possible emancipation are indicated with particular application
of artistic practices as a tool for aesthetic criticism of ideology. In the fourth chapter, 'Art. Failure as
a starting point for artistic emancipation practices in the field of ideology of success' the definition
of the art of failure is formulated based on the understanding of failure presented in the previous
chapters, where failure was presented as a) the ideological complement of success, b) defeat of the
historical Avant-garde, c) subjective inefficiency of representation within symbolic
register/distribution of the sensible. The concept is explained with examples of contemporary queer
art from Polish artists such as Vala Tomasz Foltyn Valentyna Tanz, Bella Ćwir, Queer Explosion,
Tomasz Szczepanek, Katarzyna Kozyra, Artur Żmijewski.Celem rozprawy jest krytyczne omówienie i poszerzenie znaczenia porażki zaproponowanego przez
Jacka Halberstama w pracy The Queer Art of Failure przy wykorzystaniu narzędzi współczesnej
filozofii oraz innych nauk humanistycznych w tym socjologii i kulturoznawstwa. W rozprawie
sformułowana zostaje następująca hipoteza: sztuka porażki jest jedną ze strategii emancypacji
w ramach ideologii sukcesu. Na niniejszą rozprawę składają się cztery rozdziały. Pierwsze dwa
służą zarysowaniu warunków systemowej determinacji w wymiarze ideologiczno-instytucjonalnym,
kolejne dwa zmierzają ku zarysowaniu możliwości emancypacyjnej strategii w kontekście
przywołanych koncepcji podmiotowości. W pierwszym rozdziale „Ideologia. Rozpoznanie
ideologii sukcesu w perspektywie globalnego kapitalizmu późnej nowoczesności” w odniesieniu do
koncepcji Zygmunta Baumana, Louisa Althussera i Slavoja Žižka przedstawiona zostaje definicja
ideologii sukcesu w rozumieniu symboliczno-wyobrażeniowej formacji społecznej opartej na
sukcesie w funkcji Znaczącego Mistrza. W ramach niniejszej ideologii jednostki zostają
zobligowane do nieustannego samodoskonalenia, przez co podtrzymują reprodukcję warunków
systemowych. W drugim rozdziale „Instytucja. Rozpoznanie instytucji sztuki w perspektywie
ideologii sukcesu i innych zjawisk późnej nowoczesności” w odniesieniu do koncepcji Arthura
C. Danto oraz Jeana Bourdieu sformułowane zostaje rozumienie pola posthistorycznego, które
stanowi zinstytucjonalizowaną formę organizacji praktyk artystycznych charakterystyczną dla
obecnej współczesności. Praktyki artystyczne w ramach ideologii sukcesu organizowane są przez
narzędzia takie jak: nagroda, subwencja i projekt. W Rozdziale III „Podmiot. Wybrane koncepcje
podmiotowości w kontekście emancypacyjnego potencjału sztuk” zarysowane zostaje alternatywne
rozumienie podmiotu względem Althusserowskiego modelu ujarzmienia przez interpelację.
W odniesieniu do koncepcji Jacquesa Lacana, Slavoja Žižka, Gianniego Vattima i Jacquesa
Rancière'a wskazane zostają tropy możliwej emancypacji ze szczególnym uwzględnieniem praktyk
artystycznych jako narzędzia krytyki estetycznych form ideologii. W Rozdziale IV „Sztuka.
Porażka jako punkt wyjścia dla artystycznych praktyk emancypacyjnych w obrębie ideologii
sukcesu” formułuję definicję sztuki porażki w oparci o rozumienia porażki przedstawione
w poprzednich rozdziałach, czyli porażki jako a) ideologicznego dopełnienie sukcesu, b) fiaska
historycznej Awangardy, c) nieskuteczności podmiotowej reprezentacji w ramach porządku
symbolicznego/dzielenia postrzegalnego. Sformułowane pojęcie omówione zostaje na przykładzie
sztuki queerowej współczesnych polskich artystów takich jak: Wala Tomasz Foltyn Walentyna
Tanz, Bella Ćwir, Queer Explosion, Tomasz Szczepanek, Katarzyna Kozyra, Artur Żmijewski