232451 research outputs found
Sort by
Courts, science and climate justice:Examining the role of GHG reduction data in systemic mitigation climate cases
No full textClimate change is one of the most urgent challenges of our time, and governments around the world are being taken to court by civil society organisations and individuals for not doing enough to reduce greenhouse gas (GHG) emissions. In many of these lawsuits, petitioners rely on climate science, such as reports from the Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), to show what mitigation is needed. This research investigates how courts in 14 countries have used, understood, or ignored scientific information about GHG reduction in climate cases challenging mitigation policies. It asks: Do courts rely on this science when making decisions? What tools do they use to assess complex evidence? And do judicial references to science about mitigation make it more likely that citizens or NGOs win their cases? To answer these questions, the study analysed 49 court decisions from 2015 to 2022, with additional cases up to May 2024. It combined legal content analysis with statistical methods to identify patterns across countries. The findings show that many courts acknowledge the urgency of climate change, but fewer actually use climate science when deciding what governments should do. Nearly half of the decisions did not mention science about the required mitigation levels and trajectories. When they did, judges rarely explained how they dealt with its complexity or uncertainty. In many cases, courts accepted the evidence but concluded it wasn’t their role to tell the elected branches of government (the legislature and the executive) what to do, especially when laws did not clearly require stronger mitigation action. The study also found signs that there may be significant differences between groups of countries. In Europe, courts were more likely to refer to climate science. However, these references did not increase the chances of a favourable decision for those who brought claims against their government. In the United States and Canada, many cases were dismissed early due to various technical legal reasons, including concerns about overstepping judicial power, and never got to the stage of discussing scientific evidence. However, in the less frequent cases where courts did consider the claims on their merits in the U.S., such as Held v. State, judges often relied on science to support their decisions. The research suggests that even though courts in various parts of the world often acknowledge that climate change is urgent, judges frequently hesitate to translate scientific findings into legal orders to mitigate emissions because they worry about going beyond their role and dictating steps to the political branches. To address this, the thesis recommends greater cooperation among courts, legislators, policymakers, and experts in formulating climate plans, as well as using expert panels, holding public hearings, and developing clear guidelines to evaluate the reliability and relevance of scientific input. It also calls for more research in regions that are often overlooked, particularly in the Global South, where some courts have shown greater willingness to engage with climate science in meaningful ways.___Klimaatverandering is een van de meest urgente uitdagingen van deze tijd. Overheden wereldwijd worden aangeklaagd door burgers en maatschappelijke organisaties, omdat zij volgens hen onvoldoende doen om de uitstoot van broeikasgassen te verminderen. In veel van deze rechtszaken baseren eisers zich op klimaatwetenschap, zoals rapporten van het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC), om aan te tonen welke mitigatiemaatregelen nodig zijn. Dit onderzoek gaat na hoe rechters in 14 landen wetenschappelijke informatie over broeikasgasreductie hebben gebruikt, begrepen of genegeerd in klimaatzaken waarin het mitigatiebeleid wordt aangevochten. Het stelt de volgende vragen: Baseren rechters hun beslissingen op deze wetenschap? Welke methoden gebruiken ze om complex bewijs te beoordelen? En leidt het verwijzen naar klimaatwetenschap ertoe dat burgers of ngo’s vaker hun zaak winnen? Om deze vragen te beantwoorden zijn 49 rechterlijke uitspraken uit de periode 2015 tot 2022 geanalyseerd, met aanvullende zaken tot mei 2024. De studie combineerde juridische inhoudsanalyse met statistische methoden om patronen tussen landen te identificeren. De resultaten laten zien dat veel rechtbanken de urgentie van klimaatverandering erkennen, maar dat minder rechters de klimaatwetenschap daadwerkelijk gebruiken om te bepalen wat overheden moeten doen. In bijna de helft van de uitspraken werd niets gezegd over noodzakelijke reductieniveaus of emissietrajecten. En als zulke gegevens wel werden genoemd, legden rechters zelden uit hoe ze omgingen met de complexiteit of onzekerheid ervan. In veel gevallen accepteerden rechtbanken de gepresenteerde wetenschap, maar vonden ze dat het niet hun rol was om de wetgevende of uitvoerende macht te vertellen wat ze moeten doen, zeker niet als de wet geen duidelijke verplichtingen oplegt tot strengere klimaatmaatregelen. De studie laat ook zien dat er mogelijk verschillen zijn tussen groepen landen. In Europa verwezen rechters vaker naar klimaatwetenschap, maar dat leidde niet automatisch tot meer uitspraken in het voordeel van de eisers. In de Verenigde Staten en Canada werden veel zaken in een vroeg stadium afgewezen, vaak vanwege juridische bezwaren, zoals zorgen over een te grote rol van rechters. Daardoor kwam het vaak niet tot een inhoudelijke beoordeling van het wetenschappelijk bewijs. In de zeldzamere gevallen waarin Amerikaanse rechters de zaak wél inhoudelijk behandelden, zoals in de zaak Held v. State, werd het oordeel vaak gebaseerd op wetenschappelijke informatie. Hoewel rechtbanken in veel delen van de wereld erkennen dat klimaatverandering dringend is, zijn rechters vaak terughoudend om wetenschappelijke bevindingen om te zetten in bindende wettelijke verplichtingen. Ze maken zich zorgen dat ze daarmee hun rol overschrijden en politieke beslissingen beïnvloeden. Het proefschrift beveelt aan om de samenwerking tussen rechters, wetgevers, beleidsmakers en deskundigen te versterken bij het opstellen van klimaatplannen. Ook wordt voorgesteld om vaker gebruik te maken van deskundigenpanels, openbare hoorzittingen te organiseren en duidelijke richtlijnen te ontwikkelen voor het beoordelen van de betrouwbaarheid en relevantie van klimaatwetenschappelijke informatie. Tot slot roept het onderzoek op tot meer aandacht voor regio’s die vaak onderbelicht blijven, vooral in het mondiale Zuiden, waar sommige rechtbanken juist bereid lijken om klimaatwetenschap op een betekenisvolle manier te betrekken bij hun oordeel
Van alle markten thuis?:Levensbeschouwelijke diversiteit in de zorg voor zin
No full textBinnen het bestek van enkele generaties is de levensbeschouwelijke diversiteit in Nederland en Vlaanderen zodanig toegenomen dat het ondoenlijk is geworden om daar volledig zicht op te krijgen. Een individueel perspectief wordt dan ook steeds gebruikelijker: hoe geven mensen zin aan hun bestaan, eventueel ook los van herkenbare levensbeschouwelijke stromingen?De verbinding van geestelijk verzorgers (in Vlaanderen: ‘spirituele zorgverleners’) met gevestigde religies is afgenomen, terwijl het spreken over zingeving en levensvragen een grote vlucht heeft genomen. Het lijkt er soms op dat de eigen oriëntatie van de zorgverlener er hierbij niet toe doet. Van alle markten thuis.Onderzoekers en praktijkbeoefenaars gaan kritisch op deze situatie in. Welke rol spelen spiritualiteit en levensbeschouwing in de zorg voor zin en hoe kan er meer recht worden gedaan aan diversiteit? <br/
Indigenous women's individual and collective rights at the United Nations:A history of the distinctions and synergies
No full textThe 2007 United Nations (UN) Declaration on the Rights of Indigenous Peoples (Declaration) includes a mere four references to women in its forty-six articles, while simultaneously recognizing a range of innovative individual and collective rights. This is surprising, given that the UN has been articulating women’s rights since it was first established in 1945 and the UN General Assembly adopted the Convention on the Elimination of All Forms of Discrimination against Women (Women’s Convention) several years before the UN Working Group on Indigenous Populations began drafting the Declaration. Furthermore, the collective rights orientation of the Declaration raises important questions about how those rights should be understood given the individual focus of the Women’s Convention and other international human rights treaties and instruments. UN reports authored in the last decade further complicate this picture, as some bodies clearly recognize a relationship between the individual rights of Indigenous women and the collective rights of Indigenous Peoples. The scholarship has not yet untangled how the UN has negotiated these distinct, but overlapping areas of women’s and Indigenous Peoples’ rights. This historical study fills this gap. It asks how select UN bodies and procedures historically approached and developed their understanding of the relationship between the individual and collective rights of Indigenous women in two areas: Indigenous customs and violence against Indigenous women used by states and non-state business actors to exploit Indigenous lands and resources without the consent of Indigenous Peoples. Utilizing historical methodology, the research analyzes the archives of the UN, non-governmental organizations (NGO), and Indigenous Peoples’ organizations to identify continuities, discontinuities, and transitional periods in the history of the UN’s work. This reading of the archives is further contextualized through analysis of contemporaneous scholarship and NGO research, especially the contributions of the international Indigenous Peoples’ and Indigenous women’s movements. In addition to filling the lacuna in the knowledge, the research recommends further analysis of the concept of gender in developments on Indigenous Peoples’ rights, the role of structural intersectional discrimination in impeding the realization of Indigenous women’s rights, and the contributions of Indigenous women and Indigenous Peoples to the development of international human rights norms.___De Verklaring van de Verenigde Naties (VN) over de Rechten van Inheemse Volken (Verklaring) uit 2007 bevat slechts vier verwijzingen naar vrouwen in haar 46 artikelen, terwijl daarin tegelijkertijd een reeks innovatieve individuele en collectieve rechten wordt erkend. Dit is verrassend, aangezien de VN-vrouwenrechten al sinds haar oprichting in 1945 onder de aandacht brengt en de Algemene Vergadering van de VN het Verdrag inzake het Uitbannen van Alle Vormen tegen Discriminatie van Vrouwen (Vrouwenverdrag) aannam, enkele jaren voordat de VN-Werkgroep Inheemse Bevolkingen begon met het opstellen van de Verklaring. Bovendien roept de oriëntatie van de Verklaring op collectieve rechten belangrijke vragen op over hoe die rechten moeten worden begrepen, gelet op de individuele focus van het Vrouwenverdrag en andere internationale mensenrechtenverdragen en -instrumenten. VN-rapporten die in het afgelopen decennium zijn opgesteld, compliceren dit beeld verder, omdat sommige instanties duidelijk een relatie erkennen tussen de individuele rechten van inheemse vrouwen en de collectieve rechten van inheemse volken. De wetenschap heeft nog niet ontrafeld hoe de VN is omgegaan met deze afzonderlijke, maar overlappende gebieden van vrouwen- en inheemse volkenrechten.Deze historische studie vult deze lacune. Ze onderzoekt hoe bepaalde VN-organen en -procedures de relatie tussen de individuele en collectieve rechten van inheemse vrouwen op twee terreinen in het verleden hebben benaderd en ontwikkeld: inheemse gebruiken en geweld tegen inheemse vrouwen, dat door staten en niet-statelijke bedrijven wordt gebruikt om inheemse gronden en hulpbronnen te exploiteren zonder de toestemming van inheemse volken. Aan de hand van een historische methodologie analyseert het onderzoek de archieven van de VN, niet-gouvernementele organisaties (ngo's) en organisaties van inheemse volken om continuïteiten, discontinuïteiten en overgangsperioden in de geschiedenis van het werk van de VN te identificeren. Deze interpretatie van de archieven wordt verder gecontextualiseerd door analyse van het wetenschappelijk onderzoek en ngo-onderzoek van dezelfde periode, met name de bijdragen van de internationale bewegingen van inheemse volken en inheemse vrouwen.Naast het opvullen van de kennislacune beveelt het onderzoek een verdere analyse aan van het concept gender in ontwikkelingen op het gebied van de rechten van inheemse volken, de rol van structurele intersectionele discriminatie bij het belemmeren van de verwezenlijking van de rechten van inheemse vrouwen, en de bijdragen van inheemse vrouwen en inheemse volken aan de ontwikkeling van internationale mensenrechtennormen.<br/
Operations & supply chain management:Principles and practice
No full textOperations and Supply Chain Management (OSCM) has continually evolved, incorporating a broad array of strategies, frameworks, and technologies to address complex challenges across industries. This encyclopedic article provides a comprehensive overview of contemporary strategies, tools, methods, principles, and best practices that define the field's cutting-edge advancements. It also explores the diverse environments where OSCM principles have been effectively implemented. The article is meant to be read in a nonlinear fashion. It should be used as a point of reference or first-port-of-call for a diverse pool of readers: academics, researchers, students, and practitioners
Learning asymmetry as a predictor of mood and behavior dynamics:A network analysis
No full textWhile studying appetitive and aversive conditioning is common in psychopathology research, studies that measure both types of learning simultaneously are rare. To gain insight into the role of appetitive and aversive learning in the complex interaction of positive mood, negative mood, worry, craving, avoidance and impulsive behavior, this study used a relative measure of the strength of appetitive versus aversive learning – the learning asymmetry – as a predictor of network dynamics of mood states and behavior. 100 healthy volunteers performed an appetitive and aversive conditioning task and completed an ecological momentary assessment study, where they were surveyed six times per day for 21 days. Groups were defined based on higher sensitivity to appetitive learning (positive learning asymmetry) or aversive learning (negative learning asymmetry). The positive asymmetry group was hypothesized to be more sensitive to positive mood changes, and the negative asymmetry group was hypothesized to be more sensitive to negative mood changes. Contrary to our hypothesis, results show that impulsive behavior was more likely to follow negative mood, specifically anger, in the positive but not the negative asymmetry group. These results demonstrate the potential for network analysis to elucidate complex interactions between mood and behavior associated with individual differences in learning
Imaginaries of law, borders, and rights:Forced migrant voices of change
No full textMalaysia is home to a significant number of stateless persons, refugees and asylum seekers (forced migrants). However, the Malaysian government, which has not signed the 1951 Convention of Relating to the Status of Refugees, does not officially recognize these individuals. This has meant that they reside in Malaysia as ‘illegal’ residents. Without formal recognition by the state, they are deprived of safe access to healthcare and education. Further, they are unable to work legally and find themselves in unsafe and/or exploitative working conditions. It is a challenge to truly understand what it means for forced migrants to experience and live in these conditions. Therefore, in this study, the concept of the 'floating city of Polity' was used as a metaphor for Kuala Lumpur. The floating city is divided – with the top half living as citizens, busy in their lives as legal inhabitants of the city. The undercity, a darker and more challenging space shows how the lives of these refugees are constrained by borders. The research probes the significance of refugees having a voice, particularly for those who exist on the edges of society, in a vacuum of rights outside the recognized boundaries of state protection. As such the floating city is best understood as a city of borders.Borders are built on and fuelled by imagination. However, the power and violence they exhibit is very real. How we imagine the state and its limits defines what borders come to mean to those who live within them. These imaginations include how we come to understand the categories of the state, the everyday lives of its citizens, and who is included and who is not. Such state imaginaries have a significant impact, capable of redefining everything within their influence, and dividing citizens from ‘the other’. In this loud context, in which overlapping narratives of the state and its borders exhibit their force, the calls for change from forced migrant communities often go unheard. However, it is important to know that forced migrants are neither silent nor passive. But, by their very existence, their voices are threats to the borders of states (Arendt, 1951). A key focus of the study explores what it means for refugees to have a 'voice,' particularly when they exist outside the legal boundaries of a state and lack basic rights. The research explores how refugees transform their traumatic experiences into powerful expressions, challenging the social, political and legal boundaries that confine them. Significantly, what changes if they are heard? To hear the forced migrants’ voices, this researcher decided to use a Participatory Action research approach. This meant that community leaders from four refugee groups – Afghan, Rohingya, Somali, and Syrian – joined this research as co-researchers. These co-researchers had all previously initiated programs to support their communities, collaborated with NGOs and the UNHCR, and advocated for their rights. They were therefore experienced in issues of forced migrants in Kuala Lumpur and being activists for change. Their experiences are presented in this thesis through storytelling – specifically magical realism. The study concludes that by listening to and understanding the voices of forced migrants, we can redefine traditional notions of development and rights – away from neoliberal notions of freedom to focusing on ending injustice. Forced migrants themselves offer transformative visions and voices that challenge conventional boundaries and advocate for a more inclusive approach to social justice._Maleisië is een thuisbasis voor een aanzienlijk aantal staatlozen, vluchtelingen en asielzoekers (gedwongen migranten). De Maleisische regering, die de Vluchtelingenconventie van 1951 niet heeft ondertekend, erkent deze personen echter niet officieel. Dit betekent dat zij in Maleisië verblijven als ‘illegale’ inwoners. Zonder formele erkenning door de staat zijn ze verstoken van veilige toegang tot gezondheidszorg en onderwijs. Bovendien kunnen ze niet legaal werken en bevinden zich vaak in onveilige en/of uitbuitende werkomstandigheden.Het is een uitdaging om echt te begrijpen wat het voor gedwongen migranten betekent om aan deze omstandigheden blootgesteld te worden en eronder te leven. Daarom werd in dit onderzoek het concept van de 'zwevende stad van Polity' gebruikt als metafoor voor Kuala Lumpur. De zwevende stad is verdeeld - met een bovenste helft waarin men leeft als burgers, druk met hun leven als legale inwoners van de stad. De onderstad, een donkerdere en meer uitdagende ruimte, toont hoe het leven van deze vluchtelingen wordt beperkt door grenzen. Het onderzoek verdiept zich in het belang van een stem voor vluchtelingen, met name voor degenen die aan de rand van de samenleving leven, buiten de erkende grenzen van staatsbescherming in een vacuüm van rechten. Als zodanig kan de zwevende stad het best worden begrepen als een stad van grenzen.Grenzen zijn gebouwd op en gevoed door verbeelding, maar de macht en het geweld dat ze uitoefenen is zeer werkelijk. Hoe we ons de staat en zijn grenzen voorstellen, bepaalt wat grenzen betekenen voor degenen die erbinnen leven. Deze verbeeldingen hoe we de categorieën van de staat zien, het dagelijks leven van de burgers, en wie erbij hoort en wie niet. Dergelijke verbeeldingen van de staats hebben een aanzienlijke impact, en is in staat om alles binnen haar invloed te herdefiniëren en burgers te scheiden van ‘de ander’. In deze schreeuwende context met overlappende verhalen van de staat en zijn grenzen, worden de oproepen tot verandering van gedwongen migrantengemeenschappen vaak niet gehoord.Het is echter belangrijk om te weten dat gedwongen migranten noch stil noch passief zijn. Alleen door hun bestaan al vormen hun stemmen een bedreiging voor de grenzen van staten (Arendt, 1951). Een belangrijk aandachtspunt van dit onderzoek is wat het betekent voor vluchtelingen om een 'stem' te hebben, met name wanneer ze buiten de wettelijke kaders van een staat bestaan en basisrechten missen. Het onderzoek verkent hoe vluchtelingen hun traumatische ervaringen omzetten in krachtige uitdrukkingen, die een uitdaging vormen voor de sociale, politieke en juridische grenzen die hen beperken. Wat verandert er significant als ze worden gehoord?Om de stemmen van gedwongen migranten te horen, besloot ik als onderzoeker een Participatief Actieonderzoek te gebruiken. Dit betekende dat gemeenschapsleiders van vier vluchtelingengroepen – Afghaans, Rohingya, Somalisch en Syrisch – zich bij dit onderzoek aansloten als mede-onderzoekers. Deze mede-onderzoekers hadden allen eerder programma's geïnitieerd om hun gemeenschappen te ondersteunen, samengewerkt met NGO's en de UNHCR, en opgekomen voor hun rechten. Ze hadden daarom ervaring met de problematiek van gedwongen migranten in Kuala Lumpur en als activisten voor verandering. Hun ervaringen worden in deze dissertatie gepresenteerd door middel van storytelling – en magisch realisme in het bijzonder.Het onderzoek concludeert dat door te luisteren naar en het begrijpen van de stemmen van gedwongen migranten, we traditionele opvattingen over ontwikkeling en rechten kunnen herdefiniëren – weg van neoliberale noties van vrijheid en meer gericht op het beëindigen van onrechtvaardigheid. Gedwongen migranten zelf hebben transformerende visies en stemmen die conventionele grenzen uitdagen en pleiten voor een inclusievere benadering van sociale rechtvaardigheid
"Have you not read this Scripture?":Memory Variation and Context-Based Modification in the Old Testament Quotations in the Gospel of Mark
Get PDFIn the study presented in this thesis, Hans Lammers sets out to answer the question which Old Testament (OT) version was used by the Markan Evangelist as the source of his scriptural quotations.Next, he observes that in most cases, the text of the quotations in Mark deviates from that in the OT source used. Whereas scholars usually ascribe the observed variation to the use of variant versions of the OT text that are no longer extant, Lammers offers a different explanation. He argues that the Markan author quoted the OT from memory, a process in the course of which a considerable portion of the observed variation was generated. This explanation requires us to modify current views of evangelists sifting through biblical books from which they copy certain passages. Lammers suggests that another part of the observed variation may be the result of conscious adaptation of OT quotations making them better serve the purpose of supporting the Gospel’s message. By means of four case studies, he tries to demonstrate how views of Jesus developed in the Markan Gospel may have prompted the Evangelist to alter OT quotations, a practice for which he proposes the designation context-based modification.In het onderzoek dat beschreven wordt in dit proefschrift gaat Hans Lammers op zoek naar het antwoord op de vraag welke versie van het Oude Testament door de evangelist Marcus werd gebruikt als bron voor de Schriftcitaten in zijn evangelie. Vervolgens stelt hij vast dat de tekst van de citaten in Marcus in de meeste gevallen afwijkt van die van de geciteerde teksten in de gebruikte versie van het Oude Testament. Waar onderzoekers deze variatie gewoonlijk toeschrijven aan het gebruik van variante versies van de tekst van het Oude Testament die verloren zijn gegaan, stelt Lammers een andere verklaring voor: Marcus heeft het Oude Testament uit zijn hoofd geciteerd en daarbij is een aanzienlijk deel van de variatie ontstaan. Deze verklaring vereist een aanpassing van het traditionele beeld waarbij evangelisten worden afgebeeld te midden van bijbelboeken waaruit zij passages overschrijven. Een ander deel van de waargenomen variatie zou volgens Lammers het gevolg kunnen zijn van bewuste aanpassing van Oude Testament citaten zodat ze de boodschap die het evangelie wil overbrengen beter ondersteunen. In een viertal case studies probeert hij aan te tonen hoe visies op Jezus die in het Marcusevangelie worden ontwikkeld aanleiding kunnen zijn geweest voor Marcus om Oude Testament citaten aan te passen, een gebruik waarvoor hij de benaming context-based modification voorstelt.<br/
The global epidemiology of personality disorder:a systematic review and meta-regression
No full textBackground Personality disorder is a persistent and pervasive mental disorder, defined as an enduring pattern of inner experience and behaviour that deviates markedly from the expectations of an individual's culture, but it remains under-recognised in global mental health estimates. To our knowledge, no comprehensive synthesis has quantified the global prevalence, mortality, or diagnostic stability of personality disorder using population-representative data. We aimed to address these gaps to support future burden of disease modelling. Methods We conducted a systematic review and meta-regression of population-based surveys following PRISMA and GATHER guidelines. Eligible studies were cross-sectional or longitudinal studies published in peer-reviewed journals that reported prevalence or mortality associated with any personality disorder using DSM or ICD diagnostic criteria on representative samples. Personality disorder encompassed paranoid, schizoid, schizotypal, antisocial, borderline, histrionic, narcissistic, avoidant, dependent, obsessive-compulsive, and other specified and unspecified personality disorders. Studies using self-report instruments and non-representative samples (eg, clinical, incarcerated, or university populations) were excluded. Studies were identified through systematic searches in PubMed, Embase, and PsycINFO from Jan 1, 1980, to Feb 13, 2024. Studies were reviewed (by JS and a research assistant), and eligible data were extracted by JS. All data were non-identifiable and pre-aggregated from existing sources. Study quality was assessed using Joanna Briggs Institute critical appraisal tools. Due to data availability, we did two separate meta-regression analyses to estimate the prevalence and standardised mortality ratios associated with personality disorder, and a descriptive analysis to examine diagnostic stability. Between-study heterogeneity was assessed using the I2 statistic. Meta-regression models assessed the effect of study-level covariates. Members of our authorship team have lived personal experience with mental disorders, but we did not consult individuals diagnosed with personality disorder for this work. The study is registered with PROSPERO, CRD42021269169. Findings We identified 60 studies across 28 countries. Prevalence analyses included 139 373 individuals, and mortality analyses included 392 420 individuals with a personality disorder. Between-study heterogeneity was high for prevalence (I2=98<middle dot>8%) and mortality (I2=99<middle dot>4%). Study quality assessment indicated that 59 studies were of high quality, with only one study of moderate quality. Pooled prevalence of any personality disorder ranged from 4<middle dot>1% (95% uncertainty interval [UI] 2<middle dot>8-6<middle dot>0) in low-income and middle-income countries to 5<middle dot>2% (3<middle dot>7-7<middle dot>3) in high-income countries for mid-age 43 years. Prevalence was found to be higher among male individuals (compared with female individuals) and to decrease with age. Meta-regression results identified heterogeneity linked to diagnostic criteria, interviewer type, and region. Publication bias was identified in prevalence analyses. Personality disorder was associated with elevated mortality, with pooled standardised mortality ratios of 4<middle dot>7 (95% UI 3<middle dot>7-5<middle dot>8) for inpatients, 1<middle dot>8 (1<middle dot>4-2<middle dot>2) for outpatients, and 2<middle dot>2 (1<middle dot>8-2<middle dot>9) for both inpatients and outpatients. Data indicated that personality disorder shows moderate diagnostic stability over time. Interpretation Personality disorder is common, associated with premature mortality, and diagnostically stable, yet remains excluded from the Global Burden of Diseases, Injuries, and Risk Factors Study. We provide a comprehensive synthesis of personality disorder epidemiology, offering the foundation needed to inform future global estimates and policy responses