TOBB ETU GCRIS Database
Not a member yet
9778 research outputs found
Sort by
Photo-Supercapacitors Based on Nanoscaled Zno
No full textIn this study, zinc oxide (ZnO) powders in two different morphologies, nanowire (NW) and nanoflower (NF), have been synthesized by the hydrothermal method. The eligibility of the pristine ZnO nanopowders as a photo-active material has been revealed by designing P-SC devices via the facile drop-casting method on both glass and plastic substrates in large-area applications. The impact of physical properties and especially defect structures on photo-supercapacitor (P-SC) performance have been explored. Although the dark Coulombic efficiency (CE%) of both NW and NF-based P-SC were very close to each other, the CE% of NW P-SC increased 3 times, while the CE% of NF P-SC increased 1.7 times under the UV-light. This is because the charge carriers produced under light excitation, extend the discharge time, and as confirmed by electron paramagnetic resonance, photoluminescence, and transmission electron microscopy analyses, the performance of P-SCs made from NF powders was relatively low compared to those produced from NW due to the high core defects in NF powders. The energy density of 78.1 mWh kg(-1) obtained for NF-based P-SCs is very promising, and the capacitance retention value of almost 100% for 3000 cycles showed that the P-SCs produced from these materials were entirely stable. Compared to the literature, the P-SCs we propose in this study are essential for new generation energy storage systems, thanks to their ease of design, adaptability to mass production for large-area applications, and their ability to store more energy under illumination.The Scientific and Technological Research Council of Turkey (TUBITAK) [119M030, 118C243]; TUBITAK-BIDEB-2218 Program [118C551]; SONATA BIS project [2020/38/E/ST5/00176]; Romanian Ministry of Research, Innovation and Digitalization [PN19 35 02 03]N.D.S. acknowledges the financial support from The Scientific and Technological Research Council of Turkey (TUBITAK) under research contract 119M030. N.D.S, M.S., and C.T.A. also acknowledge the financial support from TUBITAK-BIDEB-2218 Program No.118C551. E.E. thanks to The Scientific and Technological Research Council of Turkey (TUBITAK, Grant No: 118C243) in the frame of 2232-International Fellowship for Outstanding Researchers. I.I. acknowledges the partial financial support from the SONATA BIS project 2020/38/E/ST5/00176. A.M.R. acknowledges the financial support from the Romanian Ministry of Research, Innovation and Digitalization, Core Programme, Project PN19 35 02 03
İnterferon-gama Plazma Düzeyleri ve Bunu Etkileyen Mikrorna-24-3p ve Mikrorna-181d-3p Ekspresyon Seviyesi ile Ifng Rs2069727 Genetik Polimorfizminin Multipl Skleroz Riski, Engellilik Skorları ve Glatiramer Asetat Tedavisi ile Ilişkisinin Incelenmesi
No full textMultipl skleroz (MS) otoimmün nörodejeneratif kronik bir merkezi sinir sistemi hastalığıdır. İnterferon-gama (IFN-gama) MS patofizyolojisinde önemli rollere sahip bir pro-inflamatuar sitokindir. Bu projede amacımız, plazmadaki IFN-gama seviyeleri, miR-24-3p ve miR-181d-3p relatif ekspresyon seviyeleri ve IFNG rs2069727 T/C varyasyonunu, MS riskine ve disabilite skorlarına etkileri ve birbirleri ile ilişkileri yönünden incelemektir. Kan örnekleri Ankara Şehir Hastanesi Nöroloji Kliniği tarafından toplanmıştır. Genetik polimorfizm bölümüne 330 relapsing-remitting MS (RRMS) hastası ve 330 kontrol, miRNA ve IFN-gama seviyesi çalışması için ise bu grubun içerisinden 25 tedavi almamış (naif) RRMS hastası, 25 glatiramer asetat tedavisi alan RRMS hastası ve 25 kontrol dâhil edilmiştir. IFNG rs2069727 T/C genotipleri real-time PCR yöntemi ile, plazma IFN-gama seviyesi ELISA yöntemi ile, miR-24-3p ve miR-181d-3p?nin ekspresyon seviyeleri de plazmadan RNA izolasyonu ve cDNA sentezinin ardından qRT-PCR ve 2-??Ct hesaplama yöntemi ile belirlenmiştir. IFNG rs2069727 T/C için genotip ve alel frekanslarının, RRMS ve kontrol grupları arasında farklı olmadığı görülmüştür. Plazma miR-24-3p ve miR-181d-3p relatif ekspresyon seviyesinin, glatiramer asetat ve naif gruplarında kontrol grubuna göre anlamlı ölçüde yüksek olduğu, yaşa göre düzenlenmiş plazma IFN-gama konsantrasyonunun ise glatiramer asetat ve naif gruplarında kontrol grubuna kıyasla anlamlı ölçüde düşük olduğu görülmüştür. ROC analizleri, plazma miR-24-3p relatif ekspresyon seviyesinin ve yaşa göre düzenlenmiş IFN-gama konsantrasyonunun glatiramer asetat tedavisi alan RRMS hastaları için iyi, naif RRMS hastaları için orta, miR-181d-3p relatif ekspresyon seviyesinin glatiramer asetat tedavisi alan ve naif RRMS hastaları için orta dereceli bir tanı testi olabileceğini göstermiştir. Glatiramer asetat kullanan RRMS ve naif RRMS hastalarının plazma miR-24-3p, miR-181d-3p relatif ekspresyon seviyesi ve yaşa göre düzenlenmiş IFN-gama konsantrasyonu, hafif ve orta düzey EDSS grupları arasında karşılaştırılmış, anlamlı bir fark bulunmamıştır. Glatiramer asetat kullanan RRMS grubunda, yaşa göre düzenlenmiş plazma IFN-gama seviyesi ile EDSS (?=-.520, P=.008) arasında negatif korelasyon belirlenmiştir. Sonuç olarak, plazma miR-24-3p, miR-181d-3p relatif ekspresyon seviyesinin ve IFN-gama konsantrasyonunun MS için diyagnostik biyobelirteç olma potansiyeline sahip olduğu görülmüştür. Bu miRNA?lar ayrıca, terapötik hedefler olarak da değerlendirilebilir
Investigation of Aesthetic Experience as a Potential Functional Aspect of Architecture
No full textThis research investigates the potential influence of the aesthetic experience and the functional aspect of architecture on each other. Accordingly, this study aims to present a philosophical investigation of the emergence of aesthetic experience in relation to the functional aspect of architecture as well as its potential of being an architectural function. It is possible to claim that humanity can interact with its environment through the functional aspect of architecture. There are discussions that the relationship between users and architectural spaces can go beyond benefiting from the necessary physical conditions that architecture provides for its users to execute their required and desired actions. An architectural space having a sensuous impact on its users supports the existence of certain experiences. Philosophy discusses such phenomena with phenomenological thinking as one of its branches and psychology studies them with perceptual and cognitive science. The user-architecture relationship and its intellectual and psychological causes can be considered as a case of aesthetic experiences. Therefore, at the point where quantitative properties of architectural spaces achieve non-measurable qualities, the user-architecture connection can be moved to the field of aesthetics discipline as a form of communication, recognition, and a way of knowing. The overall focus of the discipline of aesthetics has been the study of the experience and the judgment of taste that occurs as a result of the interaction between the aesthetic subject and the aesthetic object. It is possible to claim that, in architecture, the aesthetic subject resembles the user and the aesthetic "object" corresponds to the space that architecture defines and its overall form. To be able to investigate the aesthetic relationship between the user and space through the functional aspect of architecture, the concept of appropriateness is explored. This concept argues for the emergence of an aesthetic quality from what is made appropriately to its intended use. This understanding originates from the philosophers of Antiquity, yet it is also possible to see architects throughout the history of architecture stressing the notion of being appropriate in their practice. It is possible to see this consideration through the form-function relation as well as user-function relation in architecture. This indicates that function-related investigations can be conducted through concepts of aesthetics. Accordingly, this research articulates aesthetics' potential place among varying functions that architecture possesses by conducting philosophical investigation and explores its functional characteristics.Bu araştırma, mimarlığın estetik deneyimi ile işlevsel yönünün birbirini nasıl etkilediğini araştırmaktadır. Bu doğrultuda bu çalışma, estetik deneyimin ortaya çıkışının mimarlığın işlevsel yönü ile olan ilişkisini ve mimari bir işlev olma potansiyeli üzerine felsefi bir inceleme sunmayı amaçlamaktadır. İnsanlığın çevresi ile mimarlığın işlevsel yönü üzerinden etkileşime girebileceğini iddia etmek mümkündür. Kullanıcılar ve mimari mekanlar arasındaki ilişkinin, mimarinin kullanıcılara gerekli ve arzulanan eylemleri gerçekleştirmeleri için sağladığı fiziksel koşullardan yararlanmanın ötesine geçebileceği tartışılmaktadır. Mimari mekanın kullanıcılarına duyumsal bir etkisi olması belirli deneyimlerin varlığını desteklemektedir. Felsefe bu olguları kendi dallarından biri olan fenomenoloji ile tartışır. Aynı zamanda psikoloji de bunları algısal ve bilişsel süreçler ile inceler. Kullanıcı-mimarlık ilişkisi ve bunun düşüncesel ve psikolojik karşılıkları, bir estetik deneyim olgusu olarak ele alınabilir. Dolayısıyla, mimari mekanların nicel özelliklerinin ölçülemez nitelikler kazandığı noktada, insan-mekan ilişkisi bir iletişim, tanıma ve bilme biçimi olarak estetik disiplin alanına taşınabilir. Estetik disiplininin genel olarak odak noktası, estetik özne ile estetik nesne arasındaki etkileşimin bir sonucu olarak ortaya çıkan deneyim ve beğeni yargısının incelenmesi olmuştur. Mimarlıkta, estetik "özne" kullanıcıya, estetik "nesne" mimarlığın tanımladığı mekana ve forma karşılık geldiğini söylemek mümkündür. Kullanıcı ve mekan arasındaki estetik ilişkiyi mimarinin işlevsel yönü üzerinden inceleyebilmek için uygun olma kavramı irdelenmiştir. Bu kavram, kullanım amacına uygun olarak yapılandan potansiyel bir estetik değerin ortaya çıkışını tartışır. Bu anlayış Antik Çağ filozoflarından gelmektedir, ancak mimarlık tarihi boyunca mimarların uygulamalarında uygun olma kavramı üzerinde durduklarını görmek de mümkündür. Bu düşünceyi mimarlıkta biçim-işlev ilişkisi ve kullanıcı-işlev ilişkisi üzerinden görmek mümkündür. Dolayısıyla, işleve yönelik incelemeler estetiğin kavramları üzerinden yürütülebilir. Bu doğrultuda bu araştırma, mimarlığın sahip olduğu çeşitli işlevler arasında estetiğin potansiyel yerini felsefi soruşturma yaparak ele alır ve estetik deneyimin potansiyel işlevsel özelliklerini araştırır
Covid-19, Cardiac Involvement and Cardiac Rehabilitation: Insights From a Rehabilitation Perspective - State of the Art
No full textSince the beginning of the pandemic, many novel coronavirus disease 2019 (COVID-19) patients have experienced multisystem involvement or become critically ill and treated in intensive care units, and even died. Among these systemic effects, cardiac involvement may have very important consequences for the patient's prognosis and later life. Patients with COVID-19 may develop cardiac complications such as heart failure, myocarditis, pericarditis, vasculitis, acute coronary syndrome, and cardiac arrhythmias or trigger an accompanying cardiac disease. The ratio of COVID-19 cardiac involvement ranges between 7 and 28% in hospitalized patients with worse outcomes, longer stay in the intensive care unit, and a higher risk of death. Furthermore, deconditioning due to immobility and muscle involvement can be seen in post-COVID-19 patients and significant physical, cognitive and psychosocial impairments may be observed in some cases. Considering that the definition of health is a state of complete physical, mental and social well-being, individuals with heart involvement due to COVID-19 should be rehabilitated by evaluating all these aspects of the disease effect. In the light of the rehabilitation perspective and given the increasing number of patients with cardiac manifestations of COVID-19, in this review, we discuss the rehabilitation principles in this group of patients
Normal Pressure Hydrocephalus Overshadowed by Traumatic and Degenerative Spinal Diseases: a New Assessment Proposal
No full textAIM: To evaluate normal pressure hydrocephalus (NPH) patients who admitted to clinic with a walking disability, depressed mood, cognitive dysfunction, and compromised quality of life in order to create a system for minimizing misdiagnosis, and inaccurate treatment of NPH at the first instance.MATERIAL and METHODS: In this study, patients diagnosed with NPH and registered in our clinical database from 2015 to May 2019 were retrospectively screened, and a Ste-P formula was applied to devise a new diagnostic scoring system. Representative cases showed that some of the patients received inaccurate medical and surgical treatments before being diagnosed with NPH.RESULTS: The study found that some of the 29 patients confused dizziness with truncal ataxia or imbalance due to gait abnormality. As the time between the onset of complaints and diagnosis increased, the diagnostic score approached zero, and diagnosis became difficult.CONCLUSION: Every unnecessary operation carries serious risks that may threaten the life of the patient and decrease the quality of life. These surgeries and instrumentation used also mean additional financial burden to the patient. Similarly, the long-term use of Parkinson's and dementia medications has a serious economic burden on health insurance systems and is detrimental to the patient's health. Considering all these diagnoses and physiological conditions that can easily confuse one disease for another, we recommend a new diagnostic scoring system to reduce the possibility of misdiagnosis and treatment of patients with walking disorders
Accelerated Blind Deblurring Method Via Video-Based Estimation in Next Point Spread Functions for Surveillance
No full text18th IEEE International Conference on Advanced Video and Signal Based Surveillance (AVSS) -- NOV 29-DEC 02, 2022 -- Madrid, SPAINBlind deblurring has been attracting increased attention. In real-life problems, high-resolution images are needed to process and the blurring function, point spread function (PSF), is mostly unknown, especially in the surveillance systems such as camera integrated payload drop with a parachute. The PSFs are dependent on their previous functions, so we perform the deblurring process faster with our proposed model by integrating a previously prepared deep learning method. Our system consists of four phases: (i) enhancing images with an existing deep learning method, (ii) obtaining PSFs, (iii) predicting the next PSFs with our model, and (iv) enhancing the images with the wiener filtering we developed. The number of PSFs to be estimated was experimentally found as the point at which the PSNR value began to decrease in the test images. Convolutional LSTM layers were used for our model which has been compared with other state-of-the-art models in terms of performance and running time.IEE
Exploring Architectural Education From the Resilience Perspective: the Case of the Pandemic Experience
No full textThere had been numerous disastrous events in the last decades, including natural disasters such as tsunamis, droughts, heatwaves, forest fires, and earthquakes. Moreover, there had been pandemics, economics crisis, social conflicts, poverty, the gradual decrease in world resources, effects of climate change, terrorism, and war. In the midst of this time of conflicts and disasters, resilience capacities of natural and social systems became more relevant than before. Resilience is a concept that emphasizes the ability or capacity of a system to absorb disturbance and prevent its function in the face of shocks, disturbances or while undergoing a change. Nowadays, resilience is utilized by many fields to understand the behavior and attributes of complex systems in the face of disturbances. With the global health crisis, namely the COVID-19 pandemic, the need for architectural education to be flexible and resilient in the face of disturbances has been brought into the focus. Moreover, new tools, ways, and methods were experienced during the "emergency remote learning" that took place to prevent the spread of the virus. It is predicted that positive aspects of emergency remote learning will remain, and higher education would transform. This response of the education system is similar to the adaptive resilience framework. In this manner, the recent pandemic experience provides an observable example of the adaptation process of architectural education in the face of disturbances. To understand and lead the transformation of the architectural education to new conditions, it is crucial to understand and analyze current changes that architectural education goes through. This study adopts resilience perspective and takes the example of the pandemic experience to provide insight into the transformation of architectural education in the face of future challenges. To do this, first, the concept of resilience and the genetic characteristics of the architectural education (curriculum, tools, learning environment and interaction) are discussed. A new understanding of resilience is developed, which is then used as a foundation to explore architectural education from the resilience perspective. After setting the framework, a literature review on architectural education is conducted in order to address the disturbances that education systems went through in relation with their transformations. Finally, the pandemic experience of TOBB ETU Department of Architecture is examined to provide data to develop strategies to increase the resilience of education systems and insights for adapting better to future disturbances.Son yıllarda tsunami, kuraklık, sıcak hava dalgaları, orman yangınları ve depremler gibi dünyada çok sayıda felaket meydana geldi. Doğal afetler dışında, ekonomik çöküş, salgın hastalıklar, sosyal çatışmalar, yoksulluk, dünya kaynaklarının giderek azalması, iklim değişikliğinin etkileri, terör ve savaş gibi pek çok krizle karşılaşıldı. Bu felaket ve afet döneminde, beklenmedik ve zorlayıcı olaylar karşısında sağ kalabilmek için dayanıklı ve esnek sistemlere ihtiyaç vardır. Dayanıklı esneklik (Resilience) kavramı bir sistemin, şoklar, krizler karşısında veya bir değişiklik sonrasında kendini toplama kabiliyetini ifade eder. Bu kavram, zorluklar karşısında karmaşık sistemlerin davranışlarını ve niteliklerini anlamak amacıyla birçok alanda kullanılmaktadır. Dayanıklı esneklik (resilience) kavramı farklı kaynaklarca farklı şekillerde dilimize aktarılmıştır. Bunlardan bir kısmı dayanıklılık, direnç, esneklik, yılmazlık, toparlanma, sağlamlık ve metanettir. Tek başına bu terimler yetersiz kaldığı için kavramın hem değişim, dönüşüm ve yenilenme boyutunu yansıtan esneklik; hem de güçlükler karşısında ayakta kalma boyutunu temsil eden dayanıklılık kavramı beraber kullanılmıştır. Pandemi ile birlikte, mimarlık eğitiminin esnek ve dirençli olma ihtiyacı gündeme gelmiştir. Dahası, pandemi sürecinde pek çok yeni araç ve yöntem deneyimlenmiştir ve bunların bazılarının kalıcı olacağı tahmin edilmektedir. Eğitim sisteminin pandemi sürecinde dönüşmesi, adaptif dayanıklılık çerçevesi ile uyuşmaktadır. Bu bağlamda, pandemi deneyimi, mimarlık eğitiminin zorluklar karşısında dönüşüm sürecine dair gözlemlenebilir bir örnek sunmaktadır. Yaşanan ve yaşanacak diğer zorluklar karşısında mimarlık eğitiminin dönüşümünü ve yeni koşullara uyumunu anlamak ve yönlendirmek için yaşanan güncel değişimleri anlamak ve analiz etmek büyük önem taşımaktadır. Bu çalışma, gelecek zorluklar karşısında mimarlık eğitiminin dönüşümüne dair içgörü sağlamak için pandemi örneğini ele almaktadır. Bu bağlamda mimarlık eğitiminin yaşadığı değişimler dayanıklı esneklik perspektifinden incelenmektedir. Bu amaçla öncelikle dayanıklı esneklik kavramı ve mimarlık eğitiminin bazı temel karakteristikleri (müfredat, araçlar, öğrenme ortamı ve etkileşim) tartışılmıştır. Böylece mimarlık eğitimine dayanıklı esneklik çerçevesinden bakmaya yardımcı olacak bir zemin oluşturulmuştur. Çerçeveyi belirledikten sonra, mimarlık eğitiminin daha önce geçirdiği dönüşümleri karşılaştığı zorluklarla ilişkili şekilde ele almak için mimarlık eğitimi üzerine bir literatür taraması yapılmıştır. Son olarak, TOBB ETÜ Mimarlık Bölümü'nün pandemi deneyimine ilişkin hocalar, öğrenciler ve idari kadro ile mülakatlar yapılmıştır. Bu çalışma ile Türkiye'deki mimarlık eğitim sisteminin dayanıklılığını arttırmaya dair veri toplanması, stratejiler üretilmesi ve eğitim sisteminin gelecekteki krizlere daha iyi uyum sağlamasına katkı koymak hedeflenmiştir
Prevalence and Risk Factors of Intestinal Protozoan Parasitic Infections Among Diarrheic Hiv/Aids Patients on Art in Selected Hospitals in Abuja, Nigeria
No full textY Diarrhea is a common clinical condition associated with human immunodeficiency virus (HIV) infection. Our study aimed to determine the prevalence and risk factors of intestinal parasitic infections among diarrheic HIV patients by using volunteers from selected hospitals in Abuja, Nigeria. Information on socio-demographic factors from 100 dianheic HIV-seropositive and 50 HIV-seronegative patients was obtained by using structured questionnaires. Freshly voided diarrheic stool samples were used for detection of intestinal parasites by direct microscopic examination. The association between different variables in the questionnaires and intestinal parasitic infection was deteimined using the Chisquare test of significance at p0.05. The overall prevalence of intestinal parasitic infection was 18%, while it was 20% and 14% in HIV seropositive and seronegative subjects respectively. The most prevalent protozoa and helminth species were Entamoeba histolytica/dispar and A. lumbricoides, respectively in both study groups. Opportunistic protozoan parasites including Cystoisaspora belli, Ctypto.sporidium spp and Cyclospora spp; and mixed infections of E. histolyticaldi.spar and G. lamblia and Crypto.sporidium spp. and S. stercoralis were only detected in the seropositive group. While chronic diarrhea frequency was significantly higher in the seropositive group, none of the demographic characteristics was associated with enteric parasite infections among HIV seropositive volunteers. Our results highlight the importance of detailed examination of enteric parasites infection among dianheic HIV subjects which would have a crucial impact on the therapeutic approach to improve the life quality of HIV/AIDS patients