16637 research outputs found
Sort by
Self - Reliance of Small and Micro Community Enterprises in Songkhla Province
Get PDFวิทยานิพนธ์ (วท. ม. (พัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2561The objectives of this research were to 1) study the characteristics of how SMCE operate
in Songkhla Province, 2) analyze the levels of self-reliance of SMCE in Songkhla Province, according to TERMS Model, 3) analyze the differences of SMCE by enterprise type, and 4) analyze the factors that relate to self-reliance of SMCE in Songkhla Province. A sample of 246 SMCE was taken from groups of SMCE in Songkhla Province that have registered with the relevant government agency. The results show that the majority of SMCE in Songkhla Province are groups that process foodstuffs (39.4%). Following this are: animal husbandry groups, alcohol production groups, consumer goods production groups, fertilizer production groups, and Para rubber production groups, at 17.9%, 13.0%, 10.2%, 8.1%, 8.1% and 3.3%, respectively. The average number of years since establishment is 8 years. The average number of members per group is 27. Most groups were created by the members themselves (57.3%), while others were created through the support of outside agencies (42.7%). The average initial investment of each group was 193,959.30 baht. Aside from this, all groups received outside assistance: 61.0% got assistance from government agencies, 1.6% got assistance from community enterprise networks, 0.4% got assistance from the private sector, while 37.0% received no outside assistance. Average monthly income for the groups was 20,388. 20 baht. Average savings, since beginning operations was 121,589.50 baht. 77.2% have no debt, while 22.8% do have debt. Analysis of the levels of self- reliance of the SMCE reveals that, in general, there was a high degree of self-reliance, with a mean of 3.61. Classifying self-reliance according to the TERMS Model, shows there was a high level of mental, economic, socio-cultural, and technological self-reliance, with means of 4.03, 3.64, 3.55 and 3.43, respectively, while natural resources self-reliance was at a medium level, with a mean of
3.39. When categorizing the enterprises by type, the level of self-reliance was high for consumer goods production group, animal husbandry group, foodstuffs production group, and the alcohol production group, with means of 3.78, 3.73, 3.72 and 3.46, respectively. The level of self-reliance for the savings group, fertilizer production group, and Para rubber production group was medium, with means of 3.38, 3.37 and 3.16, respectively. Testing statistical differences via an f-test revealed that the different types of SMCE had different levels of self-reliance, except the foodstuffs processing group, the consumer goods production group, the animal husbandry group, and the alcohol production group. The fertilizer production group, and the savings group had levels of self- reliance that were not statistically significant at 0.05. The following factors had a relation to the community enterprises' self-reliance: the number of members had a negative relation, and the average income of the group had a positive relation with self-reliance at a statistical significance of 0.05. As the number of members increased, the problems associated with running the SMCE increased. Thus, the SMCE should place importance on group process and teamwork so the groups and able to compete in the marketplace.วัตถุประสงค์ของการศึกษาในครั้งนี้ คือ 1) ศึกษาลักษณะการดําเนินงานของวิสาหกิจ ชุมชนในจังหวัดสงขลา 2) วิเคราะห์ระดับการพึ่งตนเองของวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดสงขลา ตามตัวแบบ TERMS Model 3) วิเคราะห์ความแตกต่างของวิสาหกิจชุมชนแต่ละประเภท และ 4) วิเคราะห์ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์ต่อการพึ่งตนเองของวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดสงขลา โดยเก็บ ตัวอย่างจากกลุ่มวิสาหกิจชุมชนในจังหวัดสงขลาที่มีการขึ้นทะเบียนกับหน่วยงานภาครัฐ จํานวน 246 กลุ่ม ผลการศึกษา พบว่า วิสาหกิจชุมชนในจังหวัดสงขลาส่วนใหญ่ร้อยละ 39.4 เป็นกลุ่ม
แปรรูปสินค้าบริโภค รองลงมาเป็นกลุ่มเลี้ยงสัตว์ กลุ่มผลิตสุรา กลุ่มแปรรูปสินค้าอุปโภค กลุ่มผลิต ปุ๋ยและกลุ่มผลิตยางพารามีจํานวนเท่ากัน และกลุ่มออมทรัพย์ ร้อยละ 17.9, 13.0, 10.2, 8.1, 8.1 และ 3.3 ตามลําดับ มีระยะเวลาในการก่อตั้งกลุ่มเฉลี่ย 8 ปี มีจํานวนสมาชิกเฉลี่ยอยู่ที่ 27 คนต่อกลุ่ม จุดเริ่มต้นของการรวมกลุ่มส่วนใหญ่ร้อยละ 57.3 เกิดจากการรวมตัวกันเองภายในชุมชน และอีก ร้อยละ 42.7 เกิดจากมีหน่วยงานเข้ามาสนับสนุนให้จัดตั้ง โดยมีทุนแรกเริ่มในการจัดตั้งเฉลี่ย 193,959.3 บาทต่อกลุ่ม นอกจากนี้กลุ่มฯ ได้รับการช่วยเหลือจากหน่วยงานภายนอก ได้แก่ หน่วยงานภาครัฐ ร้อยละ 61.0 รองลงมาเป็นเครือข่ายวิสาหกิจชุมชน และหน่วยงานภาคเอกชน ร้อยละ 1.6 และ 0.4 ตามลําดับ ส่วนอีกร้อยละ 37.0 จะไม่ได้รับการช่วยเหลือ ซึ่งกลุ่มฯ มีรายได้ เฉลี่ย 20,388.2 บาทต่อเดือน มีเงินออมตั้งแต่เริ่มดําเนินกิจกรรมเฉลี่ย 121,589.5 บาท ส่วนใหญ่ ร้อยละ 77.2 จะไม่มีหนี้สิน และอีกร้อยละ 22.8 มีหนี้สิน การวิเคราะห์ระดับการพึ่งตนเองของ วิสาหกิจชุมชน พบว่า โดยรวมมีการพึ่งตนเองอยู่ในระดับมาก มีค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.61 และเมื่อจําแนก ตามตัวแบบของ TERMS Model พบว่า มีการพึ่งตนเองอยู่ในระดับมากในด้านจิตใจ (M) ด้านเศรษฐกิจ (E) ด้านสังคมและวัฒนธรรม (S) และด้านเทคโนโลยี (T) ค่าเฉลี่ย 4.03, 3.64, 3.55 และ 3.43 ตามลําดับ ส่วนด้านทรัพยากรธรรมชาติ (R) มีการพึ่งตนเองอยู่ในระดับปานกลาง ค่าเฉลี่ย 3.39 การพึ่งตนเองเมื่อจําาแนกตามประเภท พบว่า กลุ่มแปรรูปสินค้าอุปโภค กลุ่มเลี้ยงสัตว์ กลุ่มแปรรูปสินค้าบริโภค และกลุ่มผลิตสุรา มีการพึ่งตนเองอยู่ในระดับมาก ค่าเฉลี่ย 3.78, 3.73, 3.72 และ 3.46 ตามลําดับ ในขณะที่วิสาหกิจชุมชนกลุ่มออมทรัพย์ กลุ่มผลิตปุ๋ย และกลุ่มผลิต
ยางพารา มีการพึ่งตนเองอยู่ในระดับปานกลาง ค่าเฉลี่ย 3.38, 3.37 และ 3.16 ตามลําดับ อย่างไร ก็ตามเมื่อทดสอบความแตกต่างทางสถิติ F-test พบว่า วิสาหกิจชุมชนแต่ละประเภทจะมีระดับ การพึ่งตนเองแตกต่างกัน ยกเว้นกลุ่มแปรรูปสินค้าบริโภค กลุ่มแปรรูปสินค้าอุปโภค กลุ่มเลี้ยงสัตว์ และกลุ่มผลิตสุรา กลุ่มผลิตปุ๋ย กลุ่มออมทรัพย์ที่มีระดับการพึ่งตนเองที่ไม่แตกต่างกันอย่างมี นัยสําคัญทางสถิติที่ 0.05 ผลการทดสอบความสัมพันธ์ พบว่า ปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับ การพึ่งตนเองของวิสาหกิจชุมชน ได้แก่ จํานวนสมาชิกมีความสัมพันธ์กับการพึ่งตนเองในทิศทาง ลบ และรายได้เฉลี่ยของกลุ่มมีความสัมพันธ์กับการพึ่งตนเองในทิศทางบวก อย่างมีนัยสําคัญทาง สถิติที่ 0.05 ซึ่งเมื่อมีสมาชิกเพิ่มขึ้น ปัญหาในการดําเนินงานก็มากขึ้น ดังนั้นกลุ่มๆ ควรให้ ความสําคัญกับกระบวนการกลุ่ม และการทํางานเป็นทีม เพื่อให้กลุ่มฯ เกิดความเข้มแข็งและ สามารถแข่งขันกับภายนอกได
Perception and management in breastfeeding of postpartum mothers with newborns hospitalized in neonatal intensive care unit
Get PDFวิทยานิพนธ์ (พย.ม. (การผดุงครรภ์))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 256
Aging Estimation of 3-Phase Induction Motors by Using Electric Signal Data Analysis Techniques
Get PDFวิทยานิพนธ์ (วศ.ม. (วิศวกรรมไฟฟ้า))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 256
Ecology and Fisheries of Penaeid Shrimps in Songkhla Lake, Songkhla Province, Thailand
Get PDFวิทยานิพนธ์ (ปร.ด. (การจัดการทรัพยากรทะเลและชายฝั่ง))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 256
Application of Seismic methods for Investigation of Khlong Marui Fault Zone In Khiriratnikhom District, Surat Thani Province
Get PDFวิทยานิพนธ์ (วท.ม. (ธรณีฟิสิกส์))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 256
รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์ความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของนักศึกษาระดับปริญญาตรีตามแนวคิดองค์กรแห่งความสุข : กรณีศึกษานักศึกษามหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
No full textThe purposes of this research were 1) to examine levels of undergraduate
students' living happiness at Prince of Songkla University (PSU), Pattani campus from happy workplace model 2) to compare levels of living happiness from undergraduate students who were studying in various faculties at PSU, Pattani Campus 3) to study development guideline and increase effectiveness on happy workplace building in perspective of undergraduate students at PSU, Pattani campus.
This research was mixed methods research based on the qualitative research and qualitative research. Data was collected by using questionnaire with 367 students and semi-structured in- depth interviews with 16 students at PSU, Pattani campus. The statistical methods applied in this research were percentage, mean, standard deviation to analyze and describe personal factors. Moreover, Independent-Samples T Test and One - way ANOVA analyzed and compared personal factors affecting to living happiness at PSU,Pattani campus on happy workplace model which contains 8 happy criteria; happy body, happy heart, happy money, happy relax, happy brain, happy soul, happy family and happy society at the 0.05 level of significance.
The findings revealed that 1) the students' living happiness was at high level (X = 3.19), 2) personal factors were gender and residence affecting to living happiness at (PSU), Pattani campus, 3) gender, hometown, GPA and faculty student club affected to students' living happiness in happy body criteria, 4) gender and hometown affected to students' living happiness in happy heart criteria, 5 ) gender affected to students' living happiness in happy money, relaxes and brain criteria, 6) gender, hometown and residence affected to students' living happiness in happy soul criteria, 7) monthly income, residence and student club affected to students' living happiness in happy family criteria, 8) monthly income and residence affected to students' living happiness in happy society criteria. In summary, personal factors affected to students' living happiness with statistical significance. The finding of qualitative was consistent with quantitative. There is no significant different in the results by comparing the levels of living happiness of the faculties in Prince of Songkla University, Pattani campus. Reguarding the development guideline and increase effectiveness on happy workplace building in perspective of undergraduate students at PSU, Pattani campus they researcher found that there were 1)establishing main organization to handle this task, 2)supporting identity creating of the PSU Graduates in order to have "friendly image" to others, 3)supporting businesses operated by the students, 4) having recreation areas for students, and having activities for students consistently, 5)extending library operating hours, having more space for the student's activities such as reading, tuition, and working, 6) supporting student' s self-expression and, PSU Graduates's identity "our souls is for benefit of mankind" , 7)bringing good quality of life and environment during living in the campus to their home, and 8)having good role models from PSU lecturers and staffs and good advices in any matters during campus day.การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1)เพื่อการศึกษาระดับความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของนักศึกษาระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีตามแนวคิดขององค์กรแห่งความสุข 2)เพื่อเปรียบเทียบระดับความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของนักศึกษาระดับปริญญาตรีคณะต่างๆ ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี 3)เพื่อศึกาแนวทางการพัฒนาและการเพิ่มประสิทธิภาพการสร้างองค์กรแห่งความสุขในมุมมองของนักศึกษาระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงปริมาณผสมกับการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการใช้แบบสอบถาม (Questionnaire) จำนวน 367 ชุด และการสัมภาษณ์เชิงลึก (In-depth Interview) จำนวน 16 คน ใช้คำถามแบบกึ่งมีโครงสร้างเป็นเครื่องมือในการเก็บรวบรวมข้อมูล สถิติที่ในการวิเคราะห์ข้อมูลจะประกอบไปด้วย การหาค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐานสำหรับการวิเคราะห์และอธิบายลักษณะปัจจัยส่วนบุคคล การวิเคราะห์ค่าเฉลี่ย 2 กลุ่มตัวอย่างอิสระจากกัน (Independent-Samples T Test) และการวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว (One – way ANOVA) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยส่วนบุคคลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีตามแนวคิดองค์กรแห่งความสุข 8 ประการ และการเปรียบเทียบปัจจัยส่วนบุคคลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยสงขลานครนิทร์ วิทยาเขตปัตตานี ตามแนวคิดองค์กรแห่งความสุข 8 ประการ โดยกำหนดค่านัยสำคัญทางสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ 0.05 ผลการวิจัยพบว่านักศึกษาระดับปริญญาตรี ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีมีความสุขอยู่ในระดับมาก คิดเป็นค่าเฉลี่ย 3.90 โดยปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ เพศ ที่พักระหว่างเรียนมีผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยฯ ส่วนปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Body (สุขภาพดี) ได้แก่ เพศ ภูมิลำเนา เกรดเฉลี่ย องค์กรกิจกรรมที่สังกัด (สโมสรนักศึกษา) ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Heart (น้ำใจงาม) ได้แก่ เพศ ภูมิลำเนา ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Money (การมีเศรษฐกิจที่ดี) ได้แก่ เพศ ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Relax (การรู้จักผ่อนคลาย) ได้แก่ เพศ ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Brain (การหาความรู้) ได้แก่ เพศ ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Soul (การมีคุณธรรมจริยธรรม) ได้แก่ เพศ ภูมิลำเนา ที่พักระหว่างเรียน ปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Family (ครอบครัวดี) ได้แก่ รายรับประจำเดือน ที่พักระหว่างเรียน องค์กรกิจกรรมที่สังกัด (องค์กรภาคประชาสังคม) และปัจจัยส่วนบุคคลที่ส่งผลต่อความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยด้าน Happy Society (สังคมดี) ได้แก่ รายรับประจำเดือน ที่พักระหว่างเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยผลการวิเคราะห์ข้อมูลทั้งเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพมีความสอดคล้องกัน และผลการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ยระดับความสุขในการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัยของนักศึกษาระดับปริญญารตรีคณะต่างๆ ของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีไม่แตกต่างกัน ส่วนแนวทางการพัฒนาและการเมประสิทธิภาพการสร้างองค์กรแห่งความสุขในมุมมองของนักศึกษาระกับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานี ได้แก่ มีองค์กรหลักที่ส่งเสริมการมีสุขภาพดีอย่างจริงจังและเป็นระบบ การส่งเสริมอัตลักษณ์บัณฑิตองมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตปัตตานีให้มีคุณสมบัติของ “ความเป็นมิตร” แก่ผู้ที่พบเห็นโดยทั่วไป การส่งเสริมดำเนินธุรกิจโดยนักศึกษา การมีสถานที่พักผ่อนหย่อนใจสำหรับนักศึกษา และการมีกิจกรรมต่างๆ อย่างสม่ำเสมอและต่อเนื่อง การเพิ่มเวลาการเปิดห้องสมุดให้ยาวนานมากขึ้นและการมีพื้นที่/ห้องสำหรับการทำงาน ทำการบ้าน/การอ่านหนังสือ/การติวข้อสอบ การได้แสดงออกอย่างเป็นรูปธรรมและส่งเสริมการเป็นอัตลักษณ์บัณฑิตของมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ “การถือประโยชน์ของเพื่อนมนุษย์เป็นกิจที่หนึ่ง” รวมถึงการนำคุณภาพชีวิตที่และสภาพแวดล้อมที่ดีในขณะที่อาศัยอยู่ในมหาวิทยาลัยไปพัฒนาและประยุกต์ใช้กับครอบครัว และการมีแบบอย่างที่ดีของคณาจารย์และบุคลากรของมหาวิทยาลัย รวมถึงคำแนะนำต่างๆ ในเรื่องของการใช้ชีวิตนักศึกษ
Effects of Open Approach Instruction with Lesson Study on Mathematical Problem Solving Ability and Creative Thinking of Grade 6 Students
Get PDFวิทยานิพนธ์ (ศษ.ม.(หลักสูตรและการสอน))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2561การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนการสอนโดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับการศึกษาชั้นเรียนที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบ้านเขาวัง อำเภอมายอ จังหวัดปัตตานี ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2560 ซึ่งใช้ภาษามลายูท้องถิ่นในการติดต่อสื่อสารในชีวิตประจำวัน จำนวน 26 คน ใช้เวลาจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 15 ชั่วโมง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย ปัญหาปลายเปิด แผนการจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับการศึกษาชั้นเรียน แบบทดสอบวัดความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ และแบบทดสอบวัดความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ วิเคราะห์ข้อมูลโดยการหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ร้อยละ การทดสอบที (t-test) ชนิดกลุ่มตัวอย่างไม่เป็นอิสระแก่กัน ผลการวิจัยพบว่า (1) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนโดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับการศึกษาชั้นเรียนมีความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (2) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนโดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับการศึกษาชั้นเรียนมีคะแนนเฉลี่ยความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ระดับดี และจำนวนนักเรียนที่มีระดับความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์หลังเรียนอยู่ในระดับดีถึงดีเยี่ยมคิดเป็นร้อยละ 65.38 (3) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนโดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับการศึกษาชั้นเรียนมีความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (4) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนการสอนโดยใช้วิธีการแบบเปิดร่วมกับการศึกษาชั้นเรียนมีคะแนนเฉลี่ยความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์ระดับพอใช้ และจำนวนนักเรียนที่มีระดับความคิดสร้างสรรค์ทางคณิตศาสตร์หลังเรียนอยู่ในระดับดีถึงดีเยี่ยมคิดเป็นร้อยละ 30.77 This research aimed to study the effects of open approach instruction with lesson study on mathematical problem solving ability and creative thinking of grade 6 students. The sample included 26 students in grade 6 who use Malay language in daily life at Bankhaowang school, Mayo, Pattani, during the second semester of the 2017 academic year. The duration of the experiments lasted for 15 hours. The research instruments were open – ended problems, open approach instruction with lesson study lesson plans , mathematical problem solving ability test, mathematical creative thinking test. The data were analyzed by mean, standard deviation, percentage and t-test for dependent groups. The finding were as follows: (1) The mathematical problem solving ability of students after learning by open approach instruction with lesson study activities was statistically higher than that before learning at the .05 level of significance. (2) The post-test mean scores of mathematical problem solving ability was good level and 65.38% of the students were good to excellent mathematical problem solving ability level. (3) The mathematical creative thinking of students after learning by open approach instruction with lesson study activities was statistically higher than that before learning at the .05 level of significance. (4) The post-test mean scores of mathematical creative thinking was satisfactory level and 30.77% of the students were good to excellent mathematical creative thinking level
Effect of Concentrated Language Encounters Adapted (CLEA) Model of Teaching on Thai Reading Skill of Illiterate Grade 5 Students
Get PDFวิทยานิพนธ์ (ศษ.ม.(หลักสูตรและการสอน))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2561การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับทักษะการอ่านภาษาไทยของนักเรียนหลังได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) 2) เปรียบ เทียบทักษะการอ่านภาษาไทยของนักเรียนก่อนและหลังได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) 3) ศึกษาความคงทนด้านทักษะการอ่านภาษาไทยของนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) 4) เปรียบเทียบเจตคติต่อวิชาภาษาไทยของนักเรียนก่อนและหลังได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) กลุ่มเป้าหมาย คือนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนบ้านตันหยง อำเภอยะหา จังหวัดยะลา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายะลาเขต 2 ภาคเรียนที่ 1 ประจำปีการศึกษา 2558 ที่มีทักษะการอ่านภาษาไทยอยู่ในระดับอ่านไม่ได้ จำนวน 16 คน ได้จากวิธีการเลือกแบบเจาะจง (Purposive Sampling) เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้ ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้รูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) 2) แบบวัดทักษะการอ่านภาษาไทย และ 3) แบบวัดเจตคติต่อวิชาภาษาไทย ดำเนินการทดลองแบบกลุ่มเดียว วัดหลายครั้งแบบอนุกรมเวลา (One group time series design) วิเคราะห์ข้อมูลโดยหาค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสถิติ Wilcoxon Signed – Rank Testผลการวิจัยพบว่า
1) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ ( CLEA) มีระดับทักษะการอ่านภาษาไทยหลังเรียน อยู่ในระดับพอใช้
2) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) มีทักษะการอ่านภาษาไทย หลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
3) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) จะมีความคงทนของทักษะการอ่านภาษาไทย ซึ่งพิจารณาจากคะแนนหลังเรียนครั้งที่ 2 ที่สูงกว่าคะแนนหลังเรียนครั้งที่ 1 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
4) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ตามรูปแบบการสอนมุ่งประสบการณ์ภาษาแบบประยุกต์ (CLEA) มีเจตคติต่อวิชาภาษาไทยหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01
The purposes of this research were to 1) study the level of Thai reading skill after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA) teaching model 2) compare Thai reading skill before and after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA) 3) study the retention of Thai reading skill of grade 5 students learning by concentrated language encounters adapted (CLEA) 4) compare the attitude of the students towards Thai subject before and after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA). The target group of this research, selected by purposive sampling, comprised of 16 Grade 5 illegible students of Bantanyong school, Yaha District, Yala Province under jurisdiction of the office of Yala Primary Educational Service Area 2. The research carried out in the first semester of the 2015 academic year with the One group time series design. The research instruments consisted of 1) lesson plans of using concentrated language encounters adapted (CLEA) teaching model 2) a Thai reading skill test 3) a questionnaire on attitude towards Thai subject. The collected data were analyzed by means, standard deviations, and Wilcoxon Signed – Rank Test.
The results were shown as follows:
1) The students’ Thai reading skill level in a post-test was in the fair level after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA)
2) The students’ Thai reading skill in a post-test was significantly higher than in a pre-test after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA) at .01.
3) The students’ retention of Thai reading skill after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA) between the first and the second post-test scores were significant difference at .01, indicating that students had retention of on Thai reading skill.
4) Students’ attitude towards Thai subject in a post-test was significantly higher than in a pre-test after learning by concentrated language encounters adapted (CLEA) at .01
An improvement of replenishment and transportation process of center supply laundry department in Songklanagarind hospital
Get PDFวิทยานิพนธ์ (วศ.ม. (วิศวกรรมโลจิสติกส์และโซ่อุปทาน))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 256