16637 research outputs found
Sort by
The Development Causal Relationship Model of Life Happiness of the Administrative Staff of Prince of Songkla University.
No full textวิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.(สาขาวิชาจิตวิทยา))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2558งานวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาเชิงเปรียบเทียบความสุขในการปฏิบัติงาน ความพึงพอในครอบครัว และความสุขในชีวิต 2) พัฒนาและตรวจสอบความตรงโมเดลเครื่องมือวัดความสุขในการปฏิบัติงาน 3) ศึกษาอิทธิพลเชิงสาเหตุความสุขในชีวิตของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ กระบวนการวิจัยแบ่งออกเป็น 3 ระยะตามวัตถุประสงค์การวิจัย กลุ่มตัวอย่างคือ บุคลากรสายสนับสนุนทั้ง 5 วิทยาเขต ได้แก่ วิทยาเขตปัตตานี วิทยาเขตหาดใหญ่ วิทยาเขตสุราษฎร์ธานี วิทยาเขตตรัง และวิทยาเขตภูเก็ต การได้มาซึ่งกลุ่มตัวอย่างใช้การสุ่มแบบ แบ่งชั้นภูมิ กลุ่มตัวอย่างการวิจัยระยะที่ 1 และระยะที่ 3 มีจำนวน 1,000 คน กลุ่มตัวอย่างการวิจัยในระยะที่ 2 มีจำนวน 290 คน ในการวิเคราะห์ข้อมูลใช้โปรแกรมสำเร็จรูปในการวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติสำหรับสถิติบรรยายและวิเคราะห์โมเดลอิทธิพลเชิงสาเหตุและตรวจสอบความสอดคล้องของโมเดลด้วยโปรแกรม LISREL ผลการวิจัยพบว่า 1) บุคลากรสายสนับสนุนที่นับถือศาสนาและมีระดับรายได้แตกต่างกันส่งผลให้มีความสุขในการปฏิบัติงานแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ.01 และบุคลากร สายสนับสนุนที่ปฏิบัติงานในวิทยาเขตแตกต่างกัน ส่งผลให้มีความสุขในการปฏิบัติงาน ความพึงพอใจในครอบครัว และความสุขในชีวิตแตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ.01 2) องค์ประกอบความสุขในการปฏิบัติงานของบุคลากรสายสนับสนุนมหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ประกอบด้วย 8 องค์ประกอบ มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบอยู่ระหว่าง -0.14 ถึง 0.95 เรียงค่าน้ำหนักองค์ประกอบจากมากไปน้อย ได้ดังนี้ ความสัมพันธ์ระหว่างบุคคล สภาพแวดล้อมในงาน คุณลักษณะของงาน ผลลัพธ์ที่คาดหวังของงาน ความพึงพอใจในชีวิต ความพึงพอใจในงาน ความรู้สึกทางบวก และความอดทนต่อสถานการณ์ทางลบ มีค่าน้ำหนักองค์ประกอบเท่ากับ 0.95, 0.94, 0.91, 0.91, 0.84, 0.78, 0.68, และ -0.14 ตามลำดับ และผลการพิจารณาความสอดคล้องระหว่างโมเดลองค์ประกอบตามทฤษฎีกับข้อมูลเชิงประจักษ์ มีดังนี้ มีค่า Chi-square = 407.70, df = 595, p =1.000, RMSEA = 0.000, AGFI = 0.90, GFI =0.94, CFI= 1.00, SRMR = 0.037 3) โมเดลอิทธิพลเชิงสาเหตุความสุขในชีวิตของบุคลากรสายสนับสนุน มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ ประกอบด้วยตัวแปรแฝง 3 ตัวแปร ได้แก่ ความสุขในการปฏิบัติงาน ความพึงพอใจในครอบครัว และความสุขในชีวิต ตัวแปรแฝงทั้งหมดวัดจากตัวแปรสังเกตได้จำนวน 14 ตัวแปร ผลการวิจัยพบว่าโมเดลมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์อยู่ในเกณฑ์ดี มีค่าChi-square = 11.45, df = 27, p = 0.995, RMSEA = 0.000, AGF = 0.98, GFI = 1.000, CFI = 1.000, SRMR = 0.003 โดยตัวแปรแฝงในโมเดลร่วมกันพยากรณ์ความสุขในชีวิตได้ร้อยละ 88 แสดงว่าความสุขในชีวิตได้รับอิทธิพลทางตรงจากความพึงพอใจในครอบครัว และได้รับอิทธิพลทั้งทางตรงและทางอ้อมจากความสุขในการปฏิบัติงาน The objectives of this research were 1) to conduct comparative study exploring Work Happiness, Family Satisfaction, and Life Happiness. 2) to develop a composite indicator of Work Happiness. 3) to develop causal relationship model of Life Happiness of the administrative Staff of Prince of Songkla University, which divided the research into 3 stages following the objectives. The sample of the administrative Staff of Prince of Songkla University from 5 Campuses, which were, Pattani, Hatyai, Surattani, Trang, and Phuket Campus. Sample were derived from a proportionate stratified random sampling. The sample of the first stage and third stage of the research consisted of 1,000 staff and Sample size of the second stage is 290 staff. Analytical for descriptive statistic using the statistical software package for research, and LISREL were use for the causal relationship model analysis and to test the concordance of hypothetic model. The major findings were: 1) different religion and average monthly income affected the work happiness of Prince of Songkla University with significance at .01 level. Different campuses affected Work Happiness, Family Satisfaction, and Life Happiness of Prince of Songkla University with significance at .01 level. 2) the model was consistent with an eight-aspect model and fit the data well. Ranging from the highest aspect loading value to the lowest, they were from -0.14 to 0.95 respectively: Relationship, Work Environment, Job Characteristics, Desirable Outcome, Life Satisfaction, Job Satisfaction, Positive Affect and Negative Affect. The multiple R-square relationships between each aspect and the Work Happiness were 0.95, 0.94, 0.91, 0.91, 0.84, 0.78, 0.68, and -0.14 respectively. The construct validity of models was consistent with empirical data, with chi-square goodness of fit test at 407.70; df = 595; p =1.000; RMSEA = 0.000; AGFI = 0.90, GFI =0.94, CFI= 1.00, SRMR = 0.037 3) the causal relationship model of Life Happiness. The developed model consisted of three latent variables which were Work Happiness, Family Satisfaction and Life Happiness. The latent variables were measured with 14 observed of variables. The construct validity of models was concordant with the empirical data in a good criteria or high validity which was confirmed by Chi-square =11.45; df = 27; p = 0.995; RMSEA = 0.000; AGFI =0.98; GFI = 1.000; CFI = 1.000; SRMR = 0.003. All latent variables in the model altogether described the variation of Life Happiness was equal to 88%.The Life Happiness was directly affected from Family Satisfaction and Work Happiness, and both directly and indirectly affected from Work Happiness
Effects of Learning Management based on Metacognitive Strategies and Open-ended Problem on Metacognitive Strategies Ability and Mathematics Achievement of Grade 9 Students in Narathiwat Primary Educational Service Area Office 2
No full textวิทยานิพนธ์ (ศษ.ม.(สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2558การศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลของการจัดการเรียนรู้ด้วยกลยุทธ์ทาง อภิปัญญาและปัญหาปลายเปิดที่มีต่อความสามารถในการใช้กลยุทธ์อภิปัญญาและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านโคกมือบา มิตรภาพที่ 223 อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2558 จำนวน 1 ห้องเรียน นักเรียน 26 คน ใช้เวลาในการจัดการเรียนรู้ 13 คาบ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แผนการจัดการเรียนรู้ แบบวัดความสามารถในการใช้กลยุทธ์อภิปัญญา แบบรายงานตนเอง และแบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนคณิตศาสตร์ ดำเนินการทดลองกลุ่มเดียวทดสอบก่อนและหลังการจัดการเรียนรู้ สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าสถิติทีแบบกลุ่มเดียว และค่าสถิติทีแบบสองกลุ่มที่ไม่เป็นอิสระต่อกัน ผลการวิจัยพบว่า (1) นักเรียนที่ได้รับการจัดการเรียนรู้ด้วยกลยุทธ์ทางอภิปัญญาและปัญหาปลายเปิดมีคะแนนความสามารถในการใช้กลยุทธ์ อภิปัญญาเฉลี่ยสูงกว่าร้อยละ 60 (2) ระดับการปฏิบัติเกี่ยวกับกลยุทธ์อภิปัญญาของนักเรียนอยู่ในระดับดี (3) ความสามารถในการใช้กลยุทธ์อภิปัญญาและระดับการปฏิบัติเกี่ยวกับกลยุทธ์อภิปัญญาของนักเรียนมีความสัมพันธ์กันทางบวก (4) นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 (5) นักเรียนมีคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนอยู่ในระดับพอใช้ This research aimed to study the effects of learning management based on metacognitive strategies and open-ended problem on metacognitive strategies ability and mathematics achievement. The sample of this research was 26 students in Grade 9, at Bankhokmueba Midtrapabtee 223 school, Tak Bai District, Narathiwat Province, during the second semester of the 2015 academic year. They were instructed for 13 hours. The research instruments consisted of the lesson plan, metacognitive strategies ability test, self–report and mathematics achievement test. The research was one group pretest-posttest design. The data were analyzed by percentage, mean, standard deviation, one sample t-test and t-test for dependent sample. The result was shown as follow: (1) The mean score of metacognitive strategies ability of students after learning management based on metacognitive strategies and open-ended problem statistically were pass 60 percent. (2) The performance level of students' metacognitive strategies at a good level. (3) Metacognitive strategies ability and the performance of student metacognitive strategies are related to positive. (4) The student achievement was significantly higher on the posttest than pretest (p<0.05). (5) Students had a satisfactory level of achievement
Wills in Islam : The Actual Practice of Muslims in Muang District, Satun Province.
No full textวิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.(สาขาวิชาอิสลามศึกษา))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2558การศึกษาวิจัยเรื่อง พินัยกรรมในอิสลาม ศึกษาการปฏิบัติจริงของมุสลิมในอำเภอเมืองจังหวัดสตูล มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1. เพื่อศึกษาเกี่ยวกับพินัยกรรมในอิสลาม 2. เพื่อศึกษาระดับความรู้ ความเข้าใจในหลักการ เงื่อนไข องค์ประกอบเกี่ยวกับพินัยกรรมในอิสลามของมุสลิม ในอำเภอเมืองจังหวัดสตูล 3. เพื่อศึกษาถึงปัญหาอุปสรรคและแนวทางการแก้ไขเกี่ยวกับการ ปฏิบัติจริงในการทำพินัยกรรมของมุสลิมในอำเภอเมืองจังหวัดสตูล สำหรับวิธีการดำเนินการวิจัย ผู้วิจัยใช้วิธีการวิจัยเอกสารและวิจัยภาคสนาม การวิจัยเอกสารผู้วิจัยได้เก็บรวบรวมข้อมูลโดยยึดหลักฐานจากอัลกุรอาน อัลหะดีษ และทัศนะของนักวิชาการที่เกี่ยวข้องกับหลักการ เงื่อนไข และวิธีการทำพินัยกรรมตามบทบัญญัติของอิสลาม ตลอดจนศึกษาค้นคว้าจากเอกสารงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง จากอินเตอร์เน็ต และแหล่งข้อมูลสารสนเทศอื่นๆ เพื่อนำมาศึกษาวิเคราะห์และสรุปผล ส่วนการวิจัยภาคสนาม ผู้วิจัยใช้วิธีการสำรวจกลุ่มตัวอย่างจากแบบสอบถามและแบบสัมภาษณ์ เพื่อเก็บรวบรวมข้อมูลมาวิเคราะห์เชิงปริมาณโดย ใช้สถิติแบบร้อยละ ซึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยได้แก่ อิหม่ามและคณะกรรมการมัสยิดในอำเภอเมืองจังหวัดสตูลจำนวน 70 คน มุสลิมและมุสลิมะฮฺในอำเภอเมืองจังหวัดสตูลจำนวน 60 คน รวมกลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 130 คน และทำการเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ประธานคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดสตูล 1 คน รองประธานคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดสตูล 3 คน หัวหน้าฝ่ายวิชาการของสำนักงานคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดสตูล 1 คน คณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดสตูล 5 คน ดะโต๊ะยุติธรรมประจำศาลจังหวัดสตูล 1 คน นักวิชาการอิสลาม ในอำเภอเมืองจังหวัดสตูล 4 คน และอิหม่ามประจำมัสยิดในอำเภอเมืองจังหวัดสตูล 5 คน รวมกลุ่มตัวอย่างนี้จำนวน 20 คน เป็นการเก็บข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก เพื่อนำมาสนับสนุนข้อมูลแบบสอบถามจากคณะกรรมการมัสยิด ผลการวิจัยพบว่า 1. พินัยกรรมเป็นนิติกรรมอย่างหนึ่ง ซึ่งกฎหมายอิสลามได้ให้การให้การยอมรับ ถือเป็นสุนนะฮฺสำหรับผู้ที่มีทรัพย์สินมากมายและทายาทของเขาไม่ใช่ผู้ที่ยากจนขัดสนให้เขาทำพินัยกรรมจากทรัพย์สินของเขาแก่บุคคลอื่นที่ไม่ใช่ทายาทโดยไม่เกินหนึ่งในสามของทรัพย์สินทั้งหมด 2. ผู้ทำพินัยกรรมในอำเภอเมืองจังหวัดสตูลไม่เคยได้รับการศึกษาเกี่ยวกับกฎหมายอิสลามที่ว่าด้วยเรื่องพินัยกรรมมาก่อน เป็นเหตุให้การทำพินัยกรรมนั้นผิดหลักการอิสลาม เช่น ทำพินัยกรรมตามความประสงค์ของตนเองไม่ยึดหลักการทางศาสนามาใช้ หรือทำพินัยกรรมเพื่อตัดสิทธิ์ทายาท และทำพินัยกรรมที่เกินว่าหนึ่งในสามของทรัพย์สินทั้งหมดโดยที่ทายาทที่มีสิทธิ์รับมรดกไม่ยินยอม 3. การศึกษาด้านศาสนาอิสลามของมุสลิมในอำเภอเมืองจังหวัดสตูลนั้นต่ำกว่า ษานะวีย์ เนื่องจากคนในพื้นที่บางส่วนจะศึกษานอกระบบ ตามมัสยิด ตามปอเนาะต่างๆที่สอนเฉพาะด้านศาสนาเพียงอย่างเดียว โดยไม่ได้เข้าศึกษาในโรงเรียน มหาวิทยาลัยหรือสถาบันที่มีการออกวุฒิทางการศึกษา และระดับความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับพินัยกรรมในอิสลามอยู่ในระดับ ปานกลาง รองลงมาคือระดับต่ำ เพราะยังขาดความเข้าใจเกี่ยวกับรายละเอียด ขั้นตอน เงื่อนไข และองค์ประกอบเกี่ยวกับพินัยกรรมในอิสลามที่จะนำไปสู่การปฏิบัติจริง 4. ปัญหาและอุปสรรคในการทำพินัยกรรมของมุสลิมในอำเภอเมืองจังหวัดสตูลเกิดจากความไม่เข้าใจหลักการและกระบวนการในการทำพินัยกรรมตามรูปแบบของอิสลาม และไม่สามารถแยกแยะระหว่างมรดกกับพินัยกรรม ขาดผู้รู้ที่มีความเข้าใจเกี่ยวกับพินัยกรรมในอิสลามในบางพื้นที่ และองค์กรหรือหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น สำนักงานคณะกรรมการอิสลามประจำจังหวัดรวมถึงอิหม่ามแต่ละมัสยิดไม่ได้ประสานความร่วมมือในการร่างกฎระเบียบเพื่อประกาศใช้อย่างเป็นทางการเกี่ยวกับการทำพินัยกรรมในอิสลามให้เป็นที่ประจักษ์แก่คนมุสลิมในพื้นที่ 5. แนวทางการแก้ไขเกี่ยวกับการปฏิบัติจริงในการทำพินัยกรรมของมุสลิมในอำเภอเมืองจังหวัดสตูลนั้นโดยจัดให้มีการเรียนการสอนองค์ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับพินัยกรรมในอิสลามในสถาบันภาครัฐและเอกชนทุกระดับ และจัดให้มีการเรียนการสอนรายละเอียดต่างๆ หลักการ เงื่อนไข องค์ประกอบและวิธีการทำพินัยกรรมในอิสลามตามโรงเรียนเอกชนสอนศาสนาอิสลาม จัดอบรมภายในแก่กรรมการอิสลามประจำจังหวัดและอิหม่าม พร้อมทั้งมีการทดสอบ ประเมินผลและติดตามความคืบหน้าในการดำเนินงาน จัดตั้งฝ่ายรับผิดชอบมรดกและพินัยกรรม ในอิสลามแต่ละมัสยิดและทำแบบฟอร์มของการเขียนพินัยกรรมในอิสลามและคู่มือการทำพินัยกรรมในอิสลามแจกจ่ายตามมัสยิดในอำเภอเมือง จังหวัดสตูล จัดทำโปรแกรมการประมวลผลการทำพินัยกรรมในอิสลามแบบสำเร็จรูปและข้อมูลออนไลน์เกี่ยวกับองค์ความรู้ เงื่อนไข วิธีการ ขั้นตอนการทำพินัยกรรมในอิสลามให้แก่ผู้ที่สนใจ และมีการร่างเป็นระเบียบการทำพินัยกรรมแบบอิสลามให้ชัดเจนเสมือนกับพินัยกรรมฝ่ายเมือง มีการประกาศใช้อย่างเป็นทางการในแต่ละมัสยิด เพื่อเป็นการอำนวยความสะดวกในการทำพินัยกรรมให้แก่มุสลิมในพื้นที่ The objectives of the research on Wills in Islam: The Actual Practice of Muslims in Muang District, Satun Province are 1)to study wills in Islam, 2) to study the level of knowledge and understanding of principle, terms, and elements of wills in Islam by Muslims in Muang District, Satun Province, and 3) to study the problems or obstacles they faced while they were practically applying the Wills in Islam, and their resolution. The research is documentary and field survey. In the former the researcher collected material from al-Quran, al-Hadith, views of Muslim scholars related to the Islamic law of Wills, and relevant online research material and data for analysis and conclusion. In the latter the researcher used questionnaire and in-depth interview to collect data for quantitative analysis based on percentage statistics. The focus group used in the study is Imams and Masjid Committee members of Muang District area numbering 70, other Muslims and Muslimahs in the same area numbering 60. All combined are 130 persons. The interview was conducted on the chairman of the highest Islamic Committee Office of Satun Province, three vice chairmen, and head of the academic department of the Office, and another five committeemen. Dato of Justice of the provincial court of Satun, five Muslim scholars in Muang District, Satun Province, and five Imams of Masjid in the same area, all combined are 20 persons. The in-depth interview was conducted on them to achieve data in support of the questionnaire directed at the Masjid Committee members of Muang District. The study found that: 1) the wills is one the evidence Therefore law’s Islam was accepted, regard as the Sunnah for those who has a lot of wealth and his lineage must not be poor. Let him do the wills of his property to anyone other than the heirs by not more than one-third of total assets. 2) The testators who practiced the wills in Muang District, Satun Province never obtained proper education concerning the Islamic law of wills. They did it on their own and wrongly without being based on the religious principle of wills leading to the unjust practice of the wills and depriving heirs of their inheritance right and, hence, their disagreement. 3) The religious education of some Muslims in Muang District, Satun Province is lower than thanawiy (secondary level) because they resorted to traditional system of religious education offered in Masjids and pondok institutes of some areas. They did not study in schools, universities, other institutes which could confer a standard certificate and so their knowledge and understanding of wills in Islam is at moderate and lower level because they lacked the detailed understanding of principle, terms, and elements of wills in Islam which could lead to the right practice of the wills
การผลิตไบโอเอทานอลจากเปลือกสับปะรดด้วยยีสต์ขนมปังและการผลิตเยื่อกระดาษจากของเสียในกระบวนการ : รายงานการวิจัยฉบับสมบูรณ์
No full textThe effect of nutritional self-management promoting program on fatigue in cancer patients receiving radiotherapy
Get PDFวิทยานิพนธ์ (พย.ม. (การพยาบาลเวชปฏิบัติชุมชน))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 255
The Guldeline for Operation Development of Government Agencles on Thai Mustim Youth Problems in Three Southern Border Province of Thailand
Get PDF
Public Hazard Information Needs and Participation of Coastal Zone Citizens in Pattani Province
No full textวิทยานิพนธ์ (ศศ.ม.(สาขาวิชาการจัดการสารสนเทศ))--มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 2558การวิจัยเรื่อง ความต้องการสารสนเทศสาธารณภัยและการมีส่วนร่วมของประชาชนในพื้นที่ชายฝั่งทะเล จังหวัดปัตตานี มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาความต้องการสารสนเทศสาธารณภัยประกอบด้วย ด้านวัตถุประสงค์การใช้สารสนเทศ ประเภท เนื้อหา แหล่งสารสนเทศ และ
การมีส่วนร่วมด้านสารสนเทศ 2) เพื่อเปรียบเทียบความต้องการสารสนเทศสาธารณภัย เมื่อจำแนกตามตัวแปรที่ศึกษา คือ เพศ อายุ ระดับการศึกษา สถานะ อาชีพ ที่อยู่อาศัย และประสบการณ์ด้าน
สาธารณภัย และ3) เพื่อศึกษาปัญหาและอุปสรรคการใช้สารสนเทศ ประชากรที่ศึกษาแบ่งเป็น 2 กลุ่ม คือ กลุ่มประชาชนทั่วไป จำนวน 399 คน ใช้วิธีการสุ่มอย่างง่ายและเลือกกลุ่ม กลุ่มผู้นำชุมชนเลือกจากประชากรทั้งหมดจำนวน 37 คน เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม ทดลองใช้กับกลุ่มตัวอย่างอำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส จำนวน 30 คน หาค่าสัมประสิทธิ์แอลฟาของครอนบาค Cronbach’s Alpha ค่าที่ได้ 0.95 การเก็บรวบรวมผู้วิจัยเก็บรวบรวมข้อมูลด้วยตนเองโดยการลงพื้นที่จำนวน 20 ตำบล โดยแจกจ่ายแบบสอบถามได้รับคืนจากกลุ่มทั้งสิ้น จำนวน 440 ฉบับ เป็นกลุ่มประชาชนทั่วไป 399 ฉบับ และกลุ่มผู้นำชุมชน 31 ฉบับ สถิติที่ใช้คือ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบสมมติฐาน และการวิเคราะห์แปรปรวนทางเดียว One-way ANOVA และ
การทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยรายคู่ของเชฟเฟ่ ผลการวิจัยสรุปได้เป็นดังนี้
ผู้ตอบแบบสอบถามมีจำนวนทั้งสิ้น 440 คน คือ กลุ่มประชาชนทั่วไป จำนวน 399 คน และเป็นกลุ่มผู้นำชุมชน จำนวน 31 คน ดังนี้ กลุ่มประชาชนทั่วไป ส่วนใหญ่เป็นเพศหญิง
จำนวน 224 คน คิดเป็นร้อยละ 56.1 อยู่ในช่วงอายุน้อยกว่า 31 ปี จำนวน 190 คน คิดร้อยละ 47.6 มีระดับการศึกษาปริญญาตรี จำนวน 202 คน คิดเป็นร้อยละ 50.6 ประกอบอาชีพอื่นๆ อาชีพอื่นๆ จำนวน 276 คน คิดเป็นร้อยละ 69.2 อาศัยอยู่อำเภอเมืองปัตตานี 154 คิดเป็นร้อยละ 40.8 เป็นผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านสาธารณภัย จำนวน 200 คน คิดเป็นร้อยละ 50.1 ส่วนกลุ่มผู้นำชุมชน จำนวน 31 คน ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย จำนวน 20 คน คิดเป็นร้อยละ 64.5 มีระดับการศึกษาปริญญาตรีมากที่สุด จำนวน 13 คน คิดเป็นร้อยละ 41.9 อำเภอเมืองปัตตานี จำนวน 9 คน คิดเป็นร้อยละ 29.3 และเป็นผู้ที่ไม่เคยมีประสบการณ์ด้านสาธารณภัย จำนวน 16 คน คิดเป็นร้อยละ 51.6
กลุ่มประชาชนทั่วไปมีความต้องการสารสนเทศโดยรวมอยู่ในระดับมาก กล่าวคือ
ด้านเนื้อหาสารสนเทศอยู่ในระดับมาก (X ̅=3.96) ได้แก่ ด้านการประเมินความเสี่ยง และการเฝ้าระวัง แหล่งสารสนเทศอยู่ในระดับมาก (X ̅=3.85) มากที่สุดได้แก่ แหล่งสารสนเทศบุคคล (X ̅=3.94) คือ ผู้นำชุมชน ได้แก่ นายกเทศมนตรี นายกองค์การบริหารส่วนตำบล กำนัน และโต๊ะอีหม่ามประจำตำบล (X ̅=4.04) ส่วนกลุ่มผู้นำชุมชนมีความต้องการสารสนเทศสาธารณภัยโดยรวมอยู่ในระดับมาก
(X ̅=3.86) มากที่สุดด้านเนื้อหาสารสนเทศคือ การปฐมพยาบาลเบื้องต้น การเคลื่อนย้ายผู้ป่วย สถานพยาบาล บุคลากรทางการแพทย์ ยาและเวชชาภัณฑ์ (X ̅=4.00) ด้านแหล่งสารสนเทศมากที่สุดเจ้าหน้าที่สาธารณภัย ได้แก่ เจ้าหน้าที่ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย อพปร. และมิสเตอร์เตือนภัย
(X ̅ =3.87) ด้านปัญหาและมีอุปสรรคการใช้สารสนเทศโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X ̅ =3.35)
มากที่สุดคือ แหล่งสารสนเทศไม่ได้อยู่ในพื้นที่ (X ̅ =3.38) ส่วนกลุ่มผู้นำชุมชนมีความต้องการสารสนเทศ คือด้านวัตถุประสงค์การใช้โดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X ̅=3.77) มากที่สุด คือ เพื่อใช้เตรียมพร้อมรับมือสาธารณภัยในพื้นที่ (X ̅=3.94) ด้านประเภทสารสนเทศโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X ̅=3.56) คือ สิ่งไม่ตีพิมพ์ มากที่สุด คือ ป้ายแสดงเครื่องหมายสัญลักษณ์ด้านสาธารณภัย (X ̅=3.97) ด้านเนื้อหาสารสนเทศคือ การปฐมพยาบาลเบื้องต้น การเคลื่อนย้ายผู้ป่วย สถานพยาบาล บุคลากรทางการแพทย์ ยาและเวชภัณฑ์ (X ̅=4.00) ด้านแหล่งสารสนเทศของกลุ่มผู้นำชุมชน โดยภาพรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X ̅=3.66) เมื่อพิจารณ์รายด้านพบว่า มากที่สุดคือ แหล่งสารสนเทศบุคคล (X ̅=3.74) คือเจ้าหน้าที่สาธารณภัย ได้แก่ เจ้าหน้าที่ป้องกันและบรรเทาสาธารณภัย อพปร. และมิสเตอร์เตือนภัย เป็นต้น (X ̅=3.87) ด้านปัญหาและอุปสรรคการใช้สารสนเทศโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง (X ̅ =2.96) ได้แก่ ไม่สามารถเข้าถึงข้อมูลได้ เนื่องจากปัญหาระบบสัญญาณขัดข้อง (X ̅ =3.19)
การเปรียบเทียบความต้องการสารสนเทศสาธารณภัยของประชาชนในพื้นที่ชายฝั่งทะเล จังหวัดปัตตานี เมื่อจำแนกตามตัวแปร เพศ อายุ สถานะ อาชีพ ที่อยู่อาศัย และประสบการณ์ด้าน
สาธารณภัยพบว่า กลุ่มประชาชนทั่วไปมีความต้องการสารสนเทศสาธารณภัยและปัญหาอุปสรรค
การใช้สารสนเทศที่แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05 ยกเว้นระดับการศึกษาที่มีความต้องการสารสนเทศสาธารณภัยที่ไม่แตกต่างกัน ส่วนกลุ่มผู้นำชุมชนมีความต้องการสารสนเทศ
สาธารณภัยและปัญหาอุปสรรคการใช้สารสนเทศที่แตกต่างกันอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ .05
ด้านการมีส่วนร่วมของกลุ่มประชาชนทั่วไปโดยภาพรวมสามารถจำแนกเป็น 4 ด้าน ดังนี้
ด้านการประชาสัมพันธ์ ข้อมูล ข่าวสาร และความรู้ พบว่า ประชาชนต้องการมีส่วนร่วมในการอบรม
ด้านสาธารณภัยต่างๆ คือ ฝึกอบรมซ้อมแผนป้องกัน แจ้งเตือน เฝ้าระวัง และประชาสัมพันธ์ข้อมูลข่าวสารด้านสาธารณภัย นำไปใช้เพื่อเผยแพร่ประชาสัมพันธ์ให้กับประชาชนในชุมชนได้รับทราบ
ด้านอภิปราย นำเสนอข้อมูล และแสดงความคิดเห็น พบว่า ประชาชนต้องการมีส่วนร่วมคือ ทำให้ได้รับข้อมูล ข่าวสาร ความรู้เกี่ยวกับสาธารณภัยเพื่อให้รู้เท่าทันเหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้น ตลอดจนจะได้รับความปลอดภัยต่อตนเอง และชุมชน พร้อมทั้งสามารถป้องกันและลดผลกระทบต่อชุมชนที่อาศัยอยู่ ด้านการใช้ทรัพยากรและประสานงานกิจกรรม พบว่า ประชาชนส่วนใหญ่มีความต้องการมีส่วนร่วมด้านสารสนเทศ คือ ประชาชนต้องการเข้าร่วมนำเสนอข้อมูลด้านสาธารณภัย ฝึกใช้เครื่องมือและเผยแพร่ให้บุคคลใกล้ชิดได้รับทราบ ด้านการได้รับประโยชน์และผลกระทบจากสาธารณภัย พบว่า ประชาชนมีความต้องการมีส่วนร่วมด้านสารสนเทศคือ ได้รับความปลอดภัย ได้รับผลตอบแตน ได้รับเงินเดือน สิ่งของ รางวัล หรือความรู้ เพราะเป็นบันดาลใจ ในการทำงาน มีประชาชนบางส่วนถือว่าทำเพื่อจิตอาสาให้ชุมชนและประชาชนทั่วไปได้รับความปลอดภัยจากสาธารณภัย ส่วนของกลุ่มผู้นำชุมชน พบว่า ด้านการมีส่วนร่วมของกลุ่มผู้นำชุมชน ผู้วิจัยสามารถสรุปจากข้อมูลทั้งหมด โดยรวมพบว่า ด้านการประชาสัมพันธ์ ข้อมูล ข่าวสาร และความรู้ ผู้นำชุมชนมีภาระหน้าที่ตาม
ความรับผิดชอบที่ได้รับมอบหมาย โดยได้ให้โอวาทและมอบนโยบาย ได้ออกประกาศแจ้งเตือน พร้อมการให้ความรู้แก่ประชาชน มีการสื่อสารผ่านอาสาสมัครในพื้นที่ เสียงตามสาย วิทยุในพื้นที่ เพื่อให้ทราบถึงปัญหาต่างๆ ด้านอภิปราย นำเสนอข้อมูล และแสดงความคิดเห็น ผู้นำชุมชนในระดับต่างๆ ได้นำเสนอปัญหาที่เกิดขึ้น ด้านการใช้ทรัพยากรและประสานงานกิจกรรม ผู้นำชุมชนได้จัดสรรทรัพยากรต่างๆ และจัดกิจกรรมส่งเสริมให้ประชาชนได้มีความรู้ และพยายามสร้างเครือข่ายๆ
เพื่อการแก้ไขปัญหาสาธารณภัยผ่านช่องทางต่างๆ เช่น การฝึกอบรม การแจ้งเตือนประชาชน
ด้านการได้รับประโยชน์และผลกระทบจากสาธารณภัย ผู้นำชุมนตระหนักถึงปัญหาของประชาชนในพื้นที่เป็นหลักในแก้ไขสถานการณ์ที่เกิดขึ้น และพร้อมที่จะเข้าไปดำเนินการแก้ไข โดยใช้ทรัพยากรเพื่อบรรเทาปัญหาสาธารณภัยที่เกิดขึ้น และได้จัดทำเจ้าหน้าที่เข้าให้ความช่วยเหลือประชาชน
The purposes of this research were 1) to study public hazard information needs concerning the objectives of information use, types, contents, information sources, and the participation of coastal zone citizens in Pattani province;
2) to compare the disaster information needs among the citizens of different gender, age, educational level, status, occupation, residence, and disaster experience; and
3) to examining problems regarding the information use. The population of this study consisted of 399 members of the general people using by using simple random sampling method, and 37 community leaders selected among the entire population. The instrument used for data collection was a questionnaire that was pilot tested with 30 samples in Mueang district, Narathiwat province. The Cronbach’s Alpha coefficient reliability for the total scale was 0.95. The researcher conducted field trips to 20 sub-districts to collect data using the questionnaire. The total 440 pieces of questionnaire were returned, – 399 from the general people and 31 from the community leaders –. The data were analyzed using frequency, percentage, mean, standard deviation, hypothesis testing, one-way ANOVA, and Scheffe’s pairwise comparison. The findings of the research revealed as follows:
Of the 399 general people, the majority of respondents were females
(224 females, which accounted for 56.1%). Most of them were under 31 years old
(190 respondents, 47.6%), received bachelor’s degree (202 respondents, 50.6%), worked in other fields (276 respondents, 69.2%), resided in Mueang district, Pattani province (154 respondents, 40.8%), and never experienced disaster (200 respondents, which accounted for 50.1%). Of the 37 community leaders, the majority of respondents were males (20 males, 64.5%). Most of them received bachelor’s degree
(13 respondents, 41.9%), resided in Mueang district, Pattani province (9 respondents, 29.3%), and never experienced disaster (16 respondents, 51.6%).
The general people needed disaster information at a high level as a whole. When considering each aspect, it was found that the contents of information concerning risk assessment and disaster surveillance were rated at a high level (X ̅=3.96). Regarding information sources which was at a high level as a whole (X ̅=3.85), the aspect which was scored the highest was personal information sources (X ̅=3.94) which included mayors, chief executives of sub-district administrative organization, sub-district headmen, and Imams of each sub-district (X ̅ =4.04). The community leaders needed disaster information at a high level as a whole (X ̅=3.86).
When considering each aspect, it was found that the contents of information concerning first aid, transport of patients, hospitals, medical personnel, and medicines and medical supplies were rated at the highest level (X ̅=4.00). Fire and rescue officers, civilian volunteers, and disaster warning volunteers “Mr. Warning” were considered the best information sources (X ̅=3.87). Regarding the problems and obstacles in using the information, they were at the moderate level as a whole. When considering each aspect, the item stating no information sources could be found in local areas was rated the highest (X ̅=3.38). The community leaders’ needs for disaster information concerning the area of objectives of the use were at the moderate level as a whole (X ̅=3.77), and the objective of disaster preparedness was scored the highest level (X ̅=3.94). Regarding the aspect of types of information, it was found at the moderate level as a whole (X ̅=3.56), and non-printed materials including disaster warning signs was rated at the highest level (X ̅=3.97).
The information contents concerning first aid, transport of patients, hospitals, medical personnel, and medicines and medical supplies showed an average mean score of 4.00. As for information sources used by the community leaders, it was found at the moderate level (X ̅=3.66), and the aspect scored the highest was personal information sources (X ̅ =3.74) including fire and rescue officers, civilian volunteers, and disaster warning volunteers “Mr. Warning” (X ̅ =3.87). Regarding
the problems and obstacles in using the information, they were at the moderate level as a whole (X ̅ =2.96). When considering each aspect, the item stating the inaccessibility to the information due to the signal failure was rated the highest level (X ̅ =3.19).
Comparison in the needs for disaster information among the people of different gender, age, status, occupations, residence, and disaster experience who lived in Pattani coastal areas found that people with different sex and age levels showed differences at the .05 level in their needs for disaster information in the following aspects: objective, type, content and source. The people with different occupations showed differences at the .05 level in their needs for disaster information in the following aspects: objective, and source. As for the community leaders, it was found that there was a statistically significant difference at the .05 level between disaster experience and in their needs in type of disaster information. It also found that no statistically significant difference at the .05 level between the problems regarding the information use and the general people and of the community leaders.
The participation of the general people regarding the public relations on disaster information, news, and knowledge, the general public expressed their needs for joining the training programs such as disaster prevention and warning, disaster surveillance, awareness of the coming disaster, ensured the safety of themselves and their community, as well as lessened and prevented the impacts of the disaster in their communities. their needs to take their parts in providing disaster information, practicing how to use devices and tools, and spreading the information to others who were close to them, their needs for safety, benefits, rewards, and knowledge because these were considered inspirations for working and volunteering themselves for others and their communities.
As for the participation of the community leaders, it was revealed that
the community leaders took responsibility for their assigned duties, making speeches, formulating policies, issuing announcements, providing information and knowledge to the general people, communicating with the public about the current problems through the volunteers in local areas by means of wire broadcasting and local radio stations, pointing out the current problems, allocating the resources and organizing such activities as training programs that helped broaden the people’s knowledge and create networks of people to provide the solutions to disaster problems via various means, allocating resources to reduce the disaster problems and assigning officers to provide aids to the people
