Hrčak - Portal of scientific journals of Croatia
Not a member yet
321498 research outputs found
Sort by
Preparati fitogeni nell’alimentazione animale e il loro impatto sulla qualità della carne
No full textFitogeni pripravci u hranidbi životinja sve se češće promatraju kao perspektivna alternativa
sintetskim aditivima i antibioticima u suvremenoj stočarskoj proizvodnji. Zahvaljujući bogatom spektru bioaktivnih spojeva s antioksidativnim, antimikrobnim i imunomodulacijskim svojstvima, ovi dodaci mogu pozitivno utjecati na zdravlje životinja te pridonijeti poboljšanju kvalitete mesa. Ključni aspekti uključuju smanjenje lipidne oksidacije, stabilizaciju i modifikaciju profila masnih kiselina uz istovremeno smanjenje zasićenih masnih kiselina i kolesterola, očuvanje boje, mirisa i teksture mesa, kao i povećanje mikrobiološke sigurnosti. Primjena fitogenih dodataka u peradarstvu, svinjogojstvu i kod preživača pokazala je povoljan učinak na stabilnost crijevne mikroflore i smanjenje prevalencije patogena, što se odražava i na higijensku kakvoću mesa. Ipak, njihova šira primjena suočava se s određenim ograničenjima, uključujući kemijsku varijabilnost, potencijalne toksične učinke pri visokim dozama, moguće interakcije s drugim aditivima te višu cijenu standardiziranih pripravaka. Regulativa Europske unije zahtijeva jasnu znanstvenu podlogu za odobravanje takvih dodataka, uključujući procjenu sigurnosti i učinkovitosti. Buduća istraživanja trebala bi se usmjeriti na optimizaciju doza, standardizaciju aktivnih sastojaka te na potencijalne sinergije s probioticima i prebioticima, kako bi se osigurala učinkovita i sigurna primjena fitogenih dodataka u cilju unaprjeđenja kvalitete mesa.Phytogenic feed additives in animal nutrition are increasingly seen as a promising alternative to synthetic additives and antibiotics in modern livestock production. Thanks to a broad spectrum of bioactive compounds with antioxidant, antimicrobial and immunomodulatory properties, these additives can positively influence animal health and contribute to improved meat quality. The most important aspects include reducing lipid oxidation, stabilization and modification of the fatty acid profile while simultaneously reducing saturated fatty acids and cholesterol, preserving the color, flavor and texture of the meat and improving its microbiological safety. The use of phytogenic additives in poultry, pig and ruminant production has shown positive effects on stabilizing the gut microbiota and reducing the prevalence of pathogens, which translates into improved hygienic meat quality. However, their wider application has certain limitations. These include chemical variability, potential toxic effects at high doses, possible interactions
with other feed additives and the higher cost of standardized preparations. The European Union regulatory framework of the European Union requires a clear scientific basis for the authorization of such additives, including safety and efficacy evaluations. Future research should focus on optimizing dosages, standardizing active ingredients, and exploring potential synergies with probiotics and prebiotics to ensure effective and safe use of phytogenic additives to improve meat quality.Phytogene Futtermittelzusatzstoffe in der Tierernährung werden zunehmend als vielversprechende Alternative zu synthetischen Zusatzstoffen und Antibiotika in der modernen Viehzucht angesehen. Dank eines breiten Spektrums bioaktiver Verbindungen mit antioxidativen, antimikrobiellen und immunmodulatorischen Eigenschaften können diese Zusatzstoffe die Tiergesundheit positiv beeinflussen und zu einer verbesserten Fleischqualität beitragen. Zu den wichtigsten Aspekten gehören die Verringerung der Lipidoxidation, die Stabilisierung und Veränderung des Fettsäureprofils bei gleichzeitiger Verringerung der gesättigten Fettsäuren und des Cholesterins, die Erhaltung von Farbe, Geschmack und Textur des Fleisches sowie die Verbesserung der mikrobiologischen Sicherheit. Die Verwendung phytogener Zusatzstoffe in der Geflügel-, Schweine- und Wiederkäuerproduktion hat positive Auswirkungen auf die Stabilisierung der Darmmikrobiota und die Verringerung der Prävalenz von Krankheitserregern gezeigt, was sich in einer verbesserten hygienischen Fleischqualität niederschlägt. Ihre breitere Anwendung ist jedoch mit gewissen Einschränkungen verbunden. Dazu gehören die chemische Variabilität, potenzielle toxische Wirkungen bei hohen Dosen, mögliche Wechselwirkungen mit anderen Futtermittelzusatzstoffen und die höheren Kosten für standardisierte Präparate. Der Rechtsrahmen der Europäischen Union verlangt eine klare wissenschaftliche Grundlage für die Zulassung solcher Zusatzstoffe, einschließlich Sicherheits- und Wirksamkeitsbewertungen. Die künftige Forschung sollte sich auf die Optimierung der Dosierung, die Standardisierung der Wirkstoffe und die Erforschung möglicher Synergien mit Probiotika und Präbiotika konzentrieren, um eine wirksame und sichere Verwendung phytogener Zusatzstoffe zur Verbesserung der Fleischqualität zu gewährleisten.Los aditivos fitogénicos en la nutrición animal se están consolidando como una alternativa prometedora a los aditivos sintéticos y a los antibióticos en la producción ganadera moderna. Gracias a su amplio espectro de compuestos bioactivos con propiedades antioxidantes, antimicrobianas e inmunomoduladoras, estos aditivos pueden influir positivamente en la salud animal y contribuir a una mejora en la calidad de la carne. Los aspectos más relevantes incluyen la reducción de la oxidación lipídica, la estabilización y modificación del perfil de ácidos grasos —disminuyendo simultáneamente los ácidos grasos saturados y el colesterol—, así como la preservación del color, el sabor y la textura de la carne, y la mejora de su inocuidad microbiológica. El uso de aditivos fitogénicos en la producción de aves, porcinos y rumiantes ha demostrado efectos positivos en la estabilización de la microbiota intestinal y en la reducción de la prevalencia de patógenos, lo que se traduce en una mejora de la calidad higiénico-sanitaria de la carne. Sin embargo, su aplicación a gran escala presenta ciertas limitaciones, como la variabilidad química de los extractos, posibles efectos tóxicos a dosis elevadas, interacciones con otros aditivos nutricionales, y el mayor costo de las formulaciones estandarizadas. El marco regulatorio de la Unión Europea exige una base científica sólida para la autorización de este tipo de aditivos, incluyendo evaluaciones rigurosas de seguridad y eficacia. Las investigaciones futuras deben centrarse en la optimización de las dosis, la estandarización de los principios activos y la exploración de sinergias con probióticos y prebióticos, con el objetivo de garantizar un uso eficaz y seguro de los aditivos fitogénicos para mejorar la calidad de la carne.I preparati fitogeni nell’alimentazione animale sono sempre più considerati un’alternativa promettente agli additivi sintetici e agli antibiotici nella moderna produzione zootecnica. Grazie all’ampio spettro di composti bioattivi con proprietà antiossidanti, antimicrobiche e immunomodulanti, questi supplementi possono influenzare positivamente la salute degli animali e contribuire al miglioramento della qualità della carne. Gli aspetti chiave includono la riduzione dell’ossidazione lipidica, la stabilizzazione e la modifica del profilo degli acidi grassi (con una contemporanea diminuzione degli acidi grassi saturi e del colesterolo), la conservazione del colore, dell’aroma e della consistenza della carne, nonché l’aumento della sicurezza microbiologica. L’impiego di additivi vegetali in avicoltura, suinicoltura e nell’allevamento dei ruminanti ha dimostrato un effetto favorevole sulla stabilità della microflora intestinale e una riduzione della prevalenza di patogeni, riflettendosi positivamente anche sulla qualità igienica della carne. Tuttavia, il loro utilizzo su larga scala presenta alcuni limiti, tra cui la variabilità chimica, i potenziali effetti tossici a dosi elevate, possibili interazioni con altri additivi e il costo più elevato dei preparati standardizzati. La normativa dell’Unione Europea richiede solide basi scientifiche per l’approvazione di tali additivi, comprese la valutazione della sicurezza e dell’efficacia. Le future ricerche dovrebbero concentrarsi sull’ottimizzazione dei dosaggi, sulla standardizzazione dei principi attivi e sulle potenziali sinergie con probiotici e prebiotici, al fine di garantire un impiego efficace e sicuro degli additivi vegetali nel miglioramento della qualità della carne
The Executive Power versus the Legislative Power: The Powers of the US President and the Congress in Matters of Military Authority
No full textRad prikazuje formalne ovlasti koje zakonodavni okvir Sjedinjenih Američkih Država propisuje zakonodavnoj i izvršnoj vlasti u pitanjima vojnih ovlasti. Fokusirajući se na administracije posljednja četiri američka predsjednika, autori pokušavaju dati odgovor na pitanje je li njihovo vojno djelovanje bilo u skladu s Rezolucijom o ratnim ovlastima iz 1973. i Dopuštenjima za upotrebu vojnih snaga iz 1991., 2001. i 2002. Uzimajući u obzir posljedice razvoja (vojne) tehnologije na promjene načina ratovanja i interpretacije raznih oblika vojnih sukoba, ovaj članak poseban naglasak daje na istraživanje odnosa dviju grana vlasti u suvremenom
dobu. U radu se analiziraju formalne nadležnosti koje predsjedniku propisuje američko zakonodavstvo kao vrhovnom zapovjedniku oružanih snaga te Kongresu kao zakonodavnom tijelu kojem je zadaća biti protuteža predsjedniku. Kroz tri teorije vojnih ovlasti analiziraju se vojna djelovanja četiri američka predsjednika te njihov odnos s Kongresom. Zaključno, autori donose smjernice za koje smatraju da bi američko zakonodavstvo trebalo uključivati kako bi zakonodavna vlast odnose moći u procesu vojnog djelovanja vratila u ravnotežu, kako je izvorno zamišljeno.The paper presents the formal powers granted by the legal framework of the United States to the legislative and executive branches in matters of military authority. Focusing on the administrations of the last four U.S. presidents, the authors aim to answer whether their military actions were in accordance with the War Powers Resolution of 1973 and the Authorizations for Use of Military Force (AUMFs) from 1991, 2001, and 2002. Taking into account the consequences of (military) technological development on the transformation of warfare and interpretations of various forms of armed conflict, this article places special emphasis on exploring the relationship between the two branches of government in the contemporary era. The authors argue that due to changes in the nature of warfare, legislation must be aligned with new forms of conflict resulting from advances in (military) technology. The paper analyzes the formal authorities assigned to the President by U.S. law as Commander-in-Chief of the Armed Forces, and to Congress as the legislative body tasked with balancing executive power. Through the lens of three theories of war powers, the military actions of four U.S. presidents and their relationship with Congress are examined. Finally, the authors propose guidelines they believe should be incorporated into U.S. legislation in order to restore the balance of power in the conduct of military operations, as originally envisioned
Lesser known fruit diseases of strawberry
No full textNa jagodama je opisan veliki broj bolesti (preko 100), od kojih su one koje se javljaju na plodovima jedne od najvažnijih i najproblematičnijih u uzgoju. Ukupno je opisano 12 bolesti plodova jagode, od kojih su neke vrlo dobro poznate i kod nas, kao što su siva plijesan ili trulež plodova (Botrytis cinerea) i antraknozna trulež plodova (Colletotrichum spp.). Međutim, ostale bolesti plodova jagode su slabo poznate, iako se neke od njih često javljaju i u našim agroekološkim uvjetima te u pojednim godinama mogu također pričinit ekonomske štete. To su gnomoniozna trulež plodova (Gnomoniopsis comari) i kožasta trulež plodova (Phytophthora cactorum). Simptomi gnomoniozne truleži su smeđa trulež plodova s obilnom sporulacijom gljive, a simptomi kožaste truleži su truleži u vidu kožaste strukture pokožice plodova.Over 100 diseases have been identified on strawberries, with fruit-infecting pathogens among the most significant and challenging in cultivation. Twelve fruit diseases have been described in detail, including well-known ones in Croatia such as gray mold or fruit rot (Botrytis cinerea) and anthracnose fruit rot (Colletotrichum spp.). However, several other fruit diseases remain poorly recognized, despite their frequent occurrence under local agroecological conditions and their potential to cause economic damage in certain years. These include stem-end fruit rot (Gnomoniopsis comari) and leather rot (Phytophthora cactorum). Stem-end rot is characterized by brown fruit decay with abundant fungal sporulation, while leather rot presents a distinctive leathery texture on the fruit surface
Social Investment in the Croatian System of Secondary Vocational Education: When (Only) Money is Not Enough
Get PDFOvaj rad kreće od teze da srednje strukovno obrazovanje u hrvatskom kontekstu predstavlja područje socijalnih ulaganja sa značajnim neiskorištenim potencijalom, odnosno da otvara mogućnost značajnog »povrata« u vidu pozitivnih ekonomskih i socijalnih ishoda. Teza je potkrijepljena s tri kategorije argumenta: prvo, predstavljanjem zastarjelog institucionalnog ustroja srednjeg (strukovnog) obrazovanja koji opstaje od hrvatske neovisnosti, unatoč činjenici da ne proizvodi zadovoljavajuće društvene i ekonomske ishode; drugo, analizom međudjelovanja ključnih aktera u području srednjeg strukovnog obrazovanja koje rezultira stalnom »promjenom koja ništa ne mijenja«; i treće, analizom razvojnih ulaganja iz županijskih proračuna i sredstava Europskog socijalnog fonda koja ukazuje na visok stupanj diskontinuiteta i teritorijalne neujednačenosti. Temeljem ovih argumenata autor zaključuje kako socijalna ulaganja u srednje strukovno obrazovanje u Hrvatskoj trenutno ne doprinose na zadovoljavajući način niti jednoj od svojih temeljenih funkcija: i) poboljšanju kvalitete akumuliranog društvenog kapitala; ii) olakšavanju prijelaza iz svijeta obrazovanja u svijet rada, ali i u punopravno članstvo demokratskog društva; iii) smanjenju stupnja deprivacije ranjivih skupina uključenih u srednje strukovno obrazovanje. U završnom dijelu rada autor razmatra preduvjete za unaprjeđenje socijalnog ulaganja u hrvatski sustav srednjeg strukovnog obrazovanja.This paper is based on the proposition that secondary vocational education represents an area of untapped potential for social investment in the Croatian context; in a sense of considerable »returns« in the form of desirable economic and social outcomes. The proposition is supported by three sets of arguments. Firstly, the paper proceeds to present an obsolete institutional framework of Croatian secondary (vocational) education which has remained in place since Croatian independence, despite failing to produce satisfactory economic and social outcomes. Secondly, the paper puts forward an analysis of interactions between key actors in the field of secondary vocational education, which results in constant »change that changes nothing«. Thirdly, analysis of developmental investments drawing on budgetary appropriations from regional governments (counties) and allocations from the European Social Fund points towards a lack of continuity and a high degree of territorial discrepancies. Based on these arguments, the author concludes that social investment in secondary vocational education in Croatia currently fails to adequately contribute towards any of its key functions: i) improving the stock of social capital; ii) facilitating flows from education to labour market, but also to full democratic citizenship and iii) protecting/buffering vulnerable groups included in the secondary vocational education. In concluding remarks, the author deliberates on necessary conditions for advancing social investment in Croatian secondary vocational education
