Hellenic National Archive of Doctoral Dissertations
Not a member yet
56257 research outputs found
Sort by
Παραγωγή αντιοξειδωτικών από θαλάσσια μικροφύκη
No full textMicroalgae have been extensively studied by biologists for at least 80 years, while during the last decades they attracted the interest of biotechnologists due to their high growth rate and attractive biochemical composition, which, depending on the species and cultivation conditions, can be suitable for the production of fuel, food or feed, or medicinal and cosmetic products. While initially biofuel was the main focus of microalgal research, recently interest in that sector has been diminished, with food, feed and pharmaceutical or cosmetic applications taking its place. One category of molecules that was only reported during the last 20 years in microalgae is phenolic compounds. Measured both with quantitative and qualitative techniques, this class of molecules has the potential to make microalgal biorefinery more feasible, introducing one additional high-value product next to pigments and omega-3 fatty acids (FAs). The goal of this thesis was to study the production of phenolics and other antioxidants from selected marine microalgae, while at the same time maintaining a high protein and omega-3 content, suitable for food or feed purposes. The selected marine species were Chlorella minutissima, Dunaliella salina, Nannochloropsis oculata, Isochrysis galbana and Tisochrysis lutea, which had an attractive phenolic content as well as nutritious biomass composition according to the literature. The first step was to screen the proximate biomass composition and phenolic content of those species. To that end, cultivation under saturating light intensity and controlled temperature (25°C) was performed, while biomass was collected at two stages, the early and late stationary phases. C. minutissima and N. oculata displayed the highest growth rates, while all microalgae were rich in protein. Only N. oculata contained C20:5n3 (EPA) in significant amount, while only I. galbana, and T. lutea contained C22:6n3 (DHA). Biomass of all species was extracted sequentially with water (H2O) and methanol (MeOH) to assess its antioxidant content. While the methanolic extract of C. minutissima was the most potent in terms of the Folin-Ciocalteau (FC) assay, a quantitative method for the measurement of phenolics in plant samples, chromatographic analysis showed a complete absence of phenolics from all samples, with the exception of minor peaks in T. lutea extracts. The conclusion was that pigments such as chlorophyll might be significant interfering compounds in the FC assay, while the biomass composition of N. oculata and T. lutea held promise for the production of nutritious biomass and extracts of pigments and omega-3 FAs. To further explore the potential of antioxidant production from N. oculata and T. lutea different stressors were studied, specifically salinity, light intensity and the lack of aeration. A fractional factorial design with two levels was used, applying salinities of 38 and 60ppt (parts per thousand), and aeration of 2.4 or 0 volumes per volume per minute (vvm), while the levels of light intensity were different for the two species due to their different tolerances. Significant effects of lack of aeration were uncovered for N. oculata, with an increase of protein content and decrease of saturated FA content, while the apparent phenolic content according to the FC assay also increased without a correlation to pigments. On the contrary, T. lutea did not display positive effects under stress conditions, while its apparent phenolic content varied with pigment content. Conclusively, the lack of aeration might be a useful tool in the optimization of N. oculata cultivation, while further research is required on the compounds contributing to its apparent phenolic content. The next step was to optimize critical cultivation parameters, specifically temperature, pH, light period and illuminated surface to volume ratio, for the production of nutritious biomass and antioxidant extract from N. oculata. At the same time an extraction protocol was developed in collaboration with the Laboratory of Pharmacognosy and Chemistry of Natural Products (LPCNP), Department of Pharmacy, University of Patras. Like before, a fractional factorial approach was adopted, while two sets of experiments were performed, one in photobioreactors with online pH control via acid or base addition, and one in shake-flasks with daily adjustment of pH to a setpoint. Regression analysis to the combined data from the two experiments showed effects of temperature and light intensity that agree with the literature, for example the negative effects on these two parameters on EPA fraction in total lipids, while a more appealing biomass composition was attained in photobioreactors, which had a lower illuminated surface to volume ratio, at the expense of growth rate, which was higher in shake-flasks. Among the extraction methods that were assessed from LPCNP, ultrasound-assisted ethanolic extraction was chosen, due to the high protein content of the residual biomass, and the high pigment and EPA content of the extracts. The powdery texture and the practically zero moisture content of the residual biomass after freeze-drying were also very appealing for industrial use like incorporation to food products. Using the selected extraction method on the biomass from the optimization experiments showed an interesting effect of temperature, with a higher pigment content in extracts of biomass cultivated under high temperature despite the lower pigment biomass content. That could relate to a weakened cell wall or to a modified packing of pigments in the chloroplast and requires further examination. Co-optimizing the cultivation conditions for high protein and EPA biomass content as well as for high pigment extract content, showed that cultivation under 20-27.5°C, 16-18 hours of light and pH ~ 7.7 in photobioreactors would yield biomass with protein content of 40-60 % ash-free dry weight (AFDW) and EPA content of 3.2-4.5 % AFDW, while producing extract with at least 386 mg chlorophyll a (Chla) and 86 mg carotenoids L-1.Further investigation of the effects of cultivation conditions on the fatty acid content and profile on N. oculata was performed, using novel data from various cultivation systems and the available literature. A new regression method, the high dimensional selection with interactions algorithm, was equipped to assess a very large number of predictor parameters and their interactions, something that would not be possible with least squares regression. The findings confirmed well known effects such as those of temperature, while less studied effects such as that of potassium on palmitic acid were also confirmed, despite the absence of potassium-related studies in the training data. The most significant novel effect was that of aeration on EPA fraction in total lipids. Absence of aeration can modify the fatty acid content, decreasing saturated FAs while maintaining rather constant EPA content in biomass. More research is required to untangle the effects of aeration from that of mixing and clarify whether increase of oxygen under non-aerated conditions enhances fatty acid desaturation. Validation with external data showed a good performance of the models for total lipid content and EPA fraction in total lipids under stable conditions, while under outdoor conditions the EPA content was underestimated, with the overall trend being correctly predicted however. Adding more data to the training dataset should be a target for future improvement. Optimization showed great potential of N. oculata for EPA production, with up to ~ 11 % AFDW EPA in biomass and 0.12 g L-1 EPA achieved under optimal conditions, while the lack of aeration might be equipped to decrease the saturated FAs and achieve a more appealing dietary profile of the biomass. As a final step, the phenolic content of microalgal was revisited. Evaluating the literature on the phenolic content of microalgae according to both the Folin-Ciocalteau method and chromatographic analysis showed several issues with the reported findings and the methodology used. On the one hand, the interference of pigments, free-amino acids and nucleotides on the FC assay has been almost universally neglected, while antioxidant mechanisms of the cells such as the glutathione system have been studied to some extent but not in their effect to the FC assay. On the other hand, chromatographic evidence for phenolics in microalgae might be compromised by contamination from external sources via adsorption to the cell wall or absorption and biotransformation from the cells. The lack of two critical enzymes that initiate the phenylpropanoid pathway (PP) from most microalgae also makes the presence of cinnamic acids, anthocyanins and other products of PP enigmatic. Exclusion of phenolics from all growth media and accurately reported methods should be used in future research, while the removal of phenolics from waste streams by microalgae is very promising. In conclusion, N. oculata holds a great promise for the development of a biorefinery based on an ethanolic extract rich in pigments, EPA and possibly other antioxidants and a residual biomass with an excellent protein content and residual EPA, while the lack of aeration can be further explored as a finishing step for the improvement of the fatty acid profile and antioxidant content. Meanwhile, the phenolic content of microalgae might not be of great practical interest, considering the abundance of plant waste streams rich in phenolics, while the removal of phenolics by microalgae is promising, and the boosting effects of phenolics in microalgal metabolism is also an interesting research subject.Τα μικροφύκη έχουν μελετηθεί εκτενώς από βιολόγους για τουλάχιστον 80 χρόνια, ενώ τις τελευταίες δεκαετίες προσέλκυσαν το ενδιαφέρον των βιοτεχνολόγων λόγω του υψηλού ρυθμού ανάπτυξής τους και της ελκυστικής βιοχημικής τους σύστασης, η οποία, ανάλογα με το είδος και τις συνθήκες καλλιέργειας, μπορεί να είναι κατάλληλα για την παραγωγή καυσίμων , τροφίμων ή ζωοτροφών ή φαρμακευτικών και καλλυντικών προϊόντων. Ενώ αρχικά τα βιοκαύσιμα ήταν το κύριο επίκεντρο της έρευνας για τα μικροφύκη, πρόσφατα το ενδιαφέρον για αυτόν τον τομέα έχει μειωθεί, με τα τρόφιμα, τις ζωοτροφές και τις φαρμακευτικές ή καλλυντικές εφαρμογές να παίρνουν τη θέση του. Μια κατηγορία μορίων που έχει αναφερθεί σε μικροφύκη μόνο τα τελευταία 20 χρόνια είναι οι φαινολικές ενώσεις. Χαρακτηρισμένη τόσο με ποσοτικές όσο και με ποιοτικές τεχνικές, αυτή η κατηγορία μορίων έχει τη δυνατότητα να καταστήσει πιο εφικτό ένα βιοδιυλιστήριο μικροφυκών, εισάγοντας ένα επιπλέον προϊόν υψηλής αξίας μαζί με τις χρωστικές και τα ωμέγα-3 λιπαρά οξέα. Στόχος της παρούσας εργασίας ήταν να μελετήσει την παραγωγή φαινολικών και άλλων αντιοξειδωτικών από επιλεγμένα θαλάσσια μικροφύκη, διατηρώντας ταυτόχρονα υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και ωμέγα-3, κατάλληλα για τρόφιμα ή ζωοτροφές. Τα επιλεγμένα θαλάσσια είδη ήταν τα Chlorella minutissima, Dunaliella salina, Nannochloropsis oculata, Isochrysis galbana και Tisochrysis lutea, τα οποία είχαν ελκυστικό φαινολικό περι εχόμενο καθώς και θρεπτική σύνθεση βιομάζας σύμφωνα με τη βιβλιογραφία. Το πρώτο βήμα ήταν η εξέταση της σύνθεσης βιομάζας και της περιεκτικότητας σε φαινολικά συστατικά αυτών των ειδών. Για το σκοπό αυτό, πραγματοποιήθηκε καλλιέργεια υπό συνθήκες κορεσμού σε φως και ελεγχόμενη θερμοκρασία (25°C), ενώ η βιομάζα συλλέχθηκε σε δύο στάδια, την πρώιμη και την όψιμη στατική φάση. Το C. minutissima και το N. oculata παρουσίασαν τους υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, ενώ όλα τα μικροφύκη ήταν πλούσια σε πρωτεΐνη. Μόνο το N. oculata περιείχε C20:5n3 (EPA) σε σημαντική ποσότητα, ενώ μόνο το I. galbana και το T. lutea περιείχαν C22:6n3 (DHA). Η βιομάζα όλων των ειδών εκχυλίστηκε διαδοχικά με νερό και μεθανόλη για να εκτιμηθεί η περιεκτικότητά της σε αντιοξειδωτικά. Ενώ το μεθανολικό εκχύλισμα του C. minutissima ήταν το πιο ισχυρό όσον αφορά την μέθοδο Folin-Ciocalteau, μια ποσοτική μέθοδο για τη μέτρηση των φαινολικών σε φυτικά δείγματα, η χρωματογραφική ανάλυση έδειξε πλήρη απουσία φαινολικών από όλα τα δείγματα, με εξαίρεση μικρές κορυφές στα εκχυλίσματα T. lutea. Το συμπέρασμα ήταν ότι χρωστικές όπως η χλωροφύλλη μπορεί να έχουν σημαντική παρεμβολή στην μέθοδο FC, ενώ η σύνθεση βιομάζας των N. oculata καιT. lutea είναι υποσχόμενη για την παραγωγή θρεπτικής βιομάζας και εκχυλισμάτων χρωστικών και ωμέγα-3 FA.Για την περαιτέρω διερεύνηση της δυνατότητας παραγωγής αντιοξειδωτικών από N. oculata και T. lutea μελετήθηκαν διαφορετικοί στρεσογόνοι παράγοντες, συγκεκριμένα η αλατότητα, η ένταση του φωτός και η έλλειψη αερισμού. Χρησιμοποιήθηκε ένας κλασματικός παραγοντικός σχεδιασμός με δύο επίπεδα, με εφαρμογή αλατότητας 38 και 60 ppt και αερισμό 2.4 ή 0 vvm, ενώ τα επίπεδα έντασης φωτός ήταν διαφορετικά για τα δύο είδη λόγω των διαφορετικών ανοχών τους. Σημαντικές επιδράσεις της έλλειψης αερισμού αποκαλύφθηκαν για το N. oculata, με αύξηση της περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη και μείωση της περιεκτικότητας σε κορεσμένα FA, ενώ η φαινομενική περιεκτικότητα σε φαινολικά σύμφωνα με την μέθοδο FC αυξήθηκε επίσης, χωρίς συσχέτιση με τις χρωστικές. Αντίθετα, το T. lutea δεν παρουσίασε θετικές επιδράσεις υπό συνθήκες στρες, ενώ η φαινομενική περιεκτικότητά του σε φαινολικά συστατικά ποικίλλει ανάλογα με την περιεκτικότητα σε χρωστική ουσία. Συμπερασματικά, η έλλειψη αερισμού μπορεί να είναι ένα χρήσιμο εργαλείο για τη βελτιστοποίηση της καλλιέργειας του N. oculata, ενώ απαιτείται περαιτέρω έρευνα για τις ενώσεις που συμβάλλουν στην αντιοξειδωτική του δράση. Το επόμενο βήμα ήταν να βελτιστοποιηθούν οι κρίσιμες παραμέτροι καλλιέργειας, συγκεκριμένα η θερμοκρασία, το pH, η περίοδος φωτός και η αναλογία φωτισμένης επιφάνειας προς όγκο, για την παραγωγή θρεπτικής βιομάζας και αντιοξειδωτικού εκ χυλίσματος από το N. oculata. Παράλληλα αναπτύχθηκε πρωτόκολλο εκχύλισης σε συνεργασία με το Εργαστήριο Φαρμακογνωσίας και Χημείας Φυσικών Προϊόντων (LPCNP), Τμήμα Φαρμακευτικής, Πανεπιστήμιο Πατρών. Όπως και πριν, υιοθετήθηκε μια κλασματική παραγοντική προσέγγιση, ενώ πραγματοποιήθηκαν δύο σειρές πειραμάτων, μια σε φωτοβιοαντιδραστήρες με αυτόματο έλεγχο του pH μέσω προσθήκης οξέος ή βάσης και μία σε κωνικές φιάλες με καθημερινή ρύθμιση του pH σε μία προκαθορισμένη τιμή. Γραμμική παλινδρόμηση στα συνδυασμένα δεδομένα από τα δύο πειράματα έδειξε επιδράσεις θερμοκρασίας και έντασης φωτός που συμφωνούν με τη βιβλιογραφία, για παράδειγμα τις αρνητικές επιδράσεις των δύο αυτών παραμέτρων στο κλάσμα EPA στα συνολικά λιπίδια, ενώ μια πιο ελκυστική σύνθεση βιομάζας επιτεύχθηκε σε φωτοβιοαντιδραστήρες, οι οποίοι είχαν χαμηλότερη αναλογία φωτισμένης επιφάνειας προς όγκο, σε βάρος του υψηλότερου ρυθμού ανάπτυξης. Μεταξύ των μεθόδων εκχύλισης που αξιολογήθηκαν από το LPCNP, επιλέχθηκε η αιθανολική εκχύλιση με τη βοήθεια υπερήχων, λόγω της υψηλής περιεκτικότητας σε πρωτεΐνη της υπολειμματικής βιομάζας και της υψηλής περιεκτικότητας σε χρωστική και EPA των εκχυλισμάτων. Η υφή πούδρας και η πρακτικά μηδενική περιεκτικότητα σε υγρασία της υπολειμματικής βιομάζας μετά την λιοφιλίωση ήταν επίσης πολύ ελκυστικά χαρακτηριστικά για βιομηχανική χρήση, όπως η ενσωμάτωση σε προϊόντα διατροφής. Η χρήση της επιλεγμένης μεθόδου εκχύλισης στη βιομάζα από τα πειράματα βελτιστοποίησης έδειξε μια ενδιαφέρουσα επίδραση της θερμοκρασίας, με υψηλότερη περιεκτικότητα σε χρωστικές σε εκχυλίσματα βιομάζας που καλλιεργήθηκε σε υψηλή θερμοκρασία παρά την χαμηλότερη περιεκτικότητα αυτής της βιομάζας σε χρωστικές. Αυτό θα μπορούσε να σχετίζεται με ένα εξασθενημένο κυτταρικό τοίχωμα ή με μια τροποποιημένη συσσώρευση χρωστικών ουσιών στον χλωροπλάστη και απαιτεί περαιτέρω εξέταση. Η παράλληλη βελτιστοποίηση των συνθηκών καλλιέργειας για υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες και βιομάζα EPA καθώς και για υψηλή περιεκτικότητα σε εκχύλισμα χρωστικής, έδειξε ότι η καλλιέργεια σε θερμοκρασία 20-27.5°C, 16-18 ώρες φωτός και pH ~ 7.7 σε φωτοβιοαντιδραστήρες θα απέδιδε βιομάζα με περιεκτικύ τητα πρωτεΐνης 40-60% και EPA 3.2-4.5 % επί του ελεύθερου τέφρας ξηρού βάρους (AFDW), που παράγει εκχύλισμα με τουλάχιστον 386 mg Chla και 86 mg καροτενοειδή L-1.Πραγματοποιήθηκε περαιτέρω διερεύνηση των επιδράσεων των συνθηκών καλλιέργειας στην περιεκτικότητα και το προφίλ σε λιπαρά οξέα στο N. oculata, χρησιμοποιώντας νέα δεδομένα από διάφορα συστήματα καλλιέργειας και τη διαθέσιμη βιβλιογραφία. Μια νέα μέθοδος παλινδρόμησης, ο αλγόριθμος επιλογής υψηλών διαστάσεων με αλληλεπιδράσεις, επιστρατεύτηκε για την αξιολόγηση ενός πολ ύ μεγάλου αριθμό παραμέτρων και των αλληλεπιδράσεων τους, κάτι που δεν θα ήταν δυνατό με κλασσική παλινδρόμηση ελαχίστων τετραγώνων. Τα ευρήματα επιβεβαίωσαν πολύ γνωστές επιδράσεις όπως αυτές της θερμοκρασίας, ενώ λιγότερο μελετημένες επιδράσεις όπως αυτή του καλίου στο παλμιτικό οξύ επιβεβαιώθηκαν επίσης, παρά την απουσία μελετών που σχετίζονται με το κάλιο στα δεδομένα εκπαίδευσης. Το πιο σημαντικό νέο αποτέλεσμα ήταν αυτό του αερισμού στο κλάσμα ΕΡΑ στα ολικά λιπίδια. Η απουσία αερισμού μπορεί να τροποποιήσει την περιεκτικότητα σε λιπαρά οξέα, μειώνοντας τα κορεσμένα FA ενώ διατηρείται σταθερή η περιεκτικότητα σε EPA στη βιομάζα. Απαιτείται περισσότερη έρευνα για να διαχωριστούν οι επιδράσεις του αερισμού από αυτές της ανάμειξης και να διευκρινιστεί εάν η αύξηση του οξυγόνου σε μη αεριζόμενες συνθήκες ενισχύει τον αποκορεσμό των λιπαρών οξέων. Η επικύρωση των μοντέλων με εξωτερικά δεδομένα έδειξε καλή απόδοση των μοντέλων για ολική περιεκτικότητα σε λιπίδια και κλάσμα EPA σε ολικά λιπίδια υπό σταθερές συνθήκες, ενώ σε υπαίθριες συνθήκες η περιεκτικότητα σε EPA υποεκτιμήθηκε, με τη συνολική τάση ωστόσο να έχει προβλεφθεί σωστά. Ο εμπλουτισμός του συνόλου δεδομένων εκπαίδευσης θα πρέπει να είναι στόχος για μελλοντική βελτίωση. Η βελτιστοποίηση έδειξε μια μεγάλη προοπτική του N. oculata για την παραγωγή EPA, με έως και ~ 11% AFDW EPA στην βιομάζα και 0.12 g L-1 EPA να επιτυγχάνεται υπό βέλτιστες συνθήκες, ενώ η έλλειψη αερισμού μπορεί να είναι εξοπλισμένη για τη μείωση των κορεσμένων FA και την επίτευξη πιο ελκυστικού διατροφικού προφίλ της βιομάζας. Ως τελικό βήμα, επανεξετάστηκε το φαινολικό περιεχόμενο των μικροφυκών. Η αξιολόγηση της βιβλιογραφίας σχετικά με την περιεκτικότητα σε φαινολικά μικροφύκια σύμφωνα με τη μέθοδο Folin-Ciocalteau και τη χρωματογραφική ανάλυση έδειξε αρκετά προβλήματα με τα αναφερόμενα ευρήματα και τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε. Από τη μία πλευρά, η παρεμβολή χρωστικών, ελεύθερων αμινοξέων και νουκλεοτιδίων στον προσδιορισμό FC έχει σχεδόν ολικά παραμεληθεί, ενώ οι αντιοξειδωτικοί μηχανισμοί των κυττάρων όπως το σύστημα γλουταθειόνης έχουν μελετηθεί σε κάποιο βαθμό αλλά όχι και η επίδρασή τους στην μέθοδο FC. Από την άλλη πλευρά, οι χρωματογραφικές ενδείξεις για φαινολικές ουσίες στα μικροφύκη μπορεί να διακυβεύονται από μόλυνση από εξωτερικές πηγές μέσω προσρόφησης στο κυτταρικό τοίχωμα ή απορρόφησης και βιομετατροπής από τα κύτταρα. Η έλλειψη δύο κρίσιμων ενζύμων που εκκινούν το μονοπάτι του φαινυλοπροπανοειδούς (PP) από τα περισσότερα μικροφύκη καθιστά επίσης αινιγματική την παρουσία κινναμωμικών οξέων, ανθοκυανινών και άλλων προϊόντων του ΡΡ. Αποκλεισμός των φαινολικών από όλα τα μέσα ανάπτυξης και οι λεπτομερώς αναφερόμενες μέθοδοι θα πρέπει να εφαρμοστούν σε μελλοντικές έρευνες, ενώ η απομάκρυνση των φαινολικών από τα ρεύματα αποβλήτων από τα μικροφύκη είναι πολλά υποσχόμενη. Συμπερασματικά, το N. oculata είναι υποσχόμενο για την ανάπτυξη ενός βιοδιυλιστηρίου βασισμένου σε αιθανολικό εκχύλισμα πλούσιο σε χρωστικές, EPA και πιθανώς άλλα αντιοξειδωτικά και υπολειμματική βιομάζα με εξαιρετική περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη και υπολειπόμενο EPA, ενώ η έλλειψη αερισμού μπορεί να διερευνηθεί περαιτέρω ως τελικό βήμα για τη βελτίωση της περιεκτικότητας σε λιπαρά οξέα. Η περιεκτικότητα των μικροφυκών σε φαινολικά ίσως να μην παρουσιάζει πρακτικό ενδιαφέρον, λαμβάνοντας υπόψη την αφθονία των ροών φυτικών αποβλήτων πλούσιων σε φαινολικές ουσίες, παράλληλα όμως η απομάκρυνση φαινολικών από τα μικροφύκη είναι πολλά υποσχόμενη, ενώ η διέγερση των μικροφυκών από φαινολικά είναι επίσης ένα ενδιαφέρον ερευνητικό θέμα
Τεχνικές και αρχιτεκτονικές βελτιστοποίησης απόδοσης σε ευφυή συστήματα
No full textIntelligent systems have become indispensable in the modern era, transforming industries and revolutionizing fields such as energy management, smart cities, healthcare, and cultural heritage preservation. Over recent decades, advancements in IoT, artificial intelligence, and computational architectures have unlocked unprecedented opportunities for innovation. However, these advancements come with significant challenges, including ensuring seamless interoperability among heterogeneous devices, managing and processing vast amounts of data efficiently, and maintaining robust real-time performance in dynamic, resource-constrained environments. Central questions include how to design systems that can adapt to varying operational demands, optimize resource allocation, and ensure fault tolerance while balancing scalability and energy efficiency. This research addresses these questions by proposing innovative solutions that enhance the performance and adaptability of intelligent systems across diverse applications. At the core of this study are advanced optimization techniques and innovative architectural frameworks designed to meet the demands of modern intelligent systems. Key contributions include the integration of predictive analytics and federated learning, enabling dynamic resource allocation and real-time data processing. These methodologies enhance system responsiveness integrating Artificial Intelligence while maintaining energy efficiency, even in complex IoT ecosystems. Architectural innovations, including hybrid (cloud-edge) frameworks, demonstrate how scalability and flexibility can be achieved without compromising system’s performance. Together, these contributions provide a cohesive foundation for intelligent systems that are robust, adaptable, and capable of addressing the challenges posed by diverse operational environments. The proposed frameworks and techniques were validated through a rigorous combination of experimental analysis and real-world case studies. Experimental results demonstrated significant improvements across critical metrics, including reduced latency, optimized resource utilization, enhanced fault tolerance, and increased energy efficiency. The case studies, drawn from diverse domains such as building management systems, smart cities, and cultural heritage documentation, demonstrated the scalability and replicability of these solutions. By tailoring the frameworks to sector-specific requirements, the research underscores their versatility and practical relevance, paving the way for their adoption across multiple industries. The findings of this research have profound implications for the development and deployment of intelligent systems. By addressing fundamental challenges such as scalability, interoperability, and energy efficiency, the proposed solutions advance the state of the art while providing actionable insights for future research. These contributions establish a pathway for the design of intelligent systems that are not only technically robust but also scalable and compliant with regulatory standards. This thesis also identifies emerging opportunities for innovation, including advanced security measures, the integration of more sophisticated AI models, and the expansion of these frameworks to address new domains such as autonomous systems and next-generation IoT applications. In conclusion, this thesis bridges the gap between theoretical advancements and practical implementation, offering transformative contributions to the field of intelligent systems. By addressing critical research questions and delivering robust, adaptable solutions, it provides a comprehensive framework for the development of intelligent systems capable of driving innovation across diverse sectors. The findings demonstrate the potential of these systems to enhance efficiency, scalability, and reliability, creating a solid foundation for future exploration and real-world application in an increasingly interconnected and dynamic global landscape.Τα ευφυή συστήματα έχουν γίνει αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης εποχής, μετασχηματίζοντας τις βιομηχανικές εφαρμογές και επαναστατώντας σε καίριους τομείς, όπως η διαχείριση ενέργειας, οι έξυπνες πόλεις, η υγειονομική περίθαλψη, η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιά και άλλους. Τις τελευταίες δεκαετίες, οι εξελίξεις στο διαδίκτυο των πραγμάτων (IoT), στην τεχνητή νοημοσύνη (AI) και τις υπολογιστικές αρχιτεκτονικές έχουν δημιουργήσει πρωτοφανείς ευκαιρίες για καινοτομία. Ωστόσο, αυτές οι εξελίξεις συνοδεύονται από σημαντικές προκλήσεις, όπως η διασφάλιση απρόσκοπτης διαλειτουργικότητας μεταξύ των διάφορων συσκευών, η διαχείριση και επεξεργασία τεράστιων όγκων δεδομένων με αποδοτικότητα και η διατήρηση ισχυρής απόδοσης σε πραγματικό χρόνο σε δυναμικά και περιορισμένων πόρων περιβάλλοντα. Βασικά ερευνητικά ερωτήματα περιλαμβάνουν τον σχεδιασμό συστημάτων που προσαρμόζονται σε μεταβαλλόμενες επιχειρησιακές απαιτήσεις, τη βελτιστοποίηση της κατανομής πόρων και τη διασφάλιση αντοχής στις βλάβες, ενώ παράλληλα εξισορροπούν την κλιμάκωση των συστημάτων και την ενεργειακή απόδοση. Η παρούσα έρευνα ασχολείται με αυτά τα ερωτήματα, προτείνοντας καινοτόμες λύσεις που ενισχύουν την απόδοση και την προσαρμοστικότητα των ευφυών συστημάτων σε διαφορετικές εφαρμογές. Στο επίκεντρο της παρούσας έρευνας βρίσκονται προηγμένες τεχνικές βελτιστοποίησης και καινοτόμες αρχιτεκτονικές που ανταποκρίνονται στις απαιτήσεις των σύγχρονων ευφυών συστημάτων. Οι βασικές συνεισφορές περιλαμβάνουν την ενσωμάτωση της προγνωστικής ανάλυσης και της ομοσπονδιακής μάθησης, που επιτρέπουν δυναμική κατανομή πόρων και επεξεργασία δεδομένων σε πραγματικό χρόνο. Αυτές οι μεθοδολογίες βελτιώνουν την απόκριση των συστημάτων, διατηρώντας παράλληλα την ενεργειακή απόδοση, ακόμη και σε σύνθετα οικοσυστήματα IoT. Η αρχιτεκτονική καινοτομία, όπως τα υβριδικά πλαίσια (cloud-edge), αποδεικνύει πώς μπορεί να επιτευχθεί κλιμάκωση και ευελιξία χωρίς συμβιβασμούς στην απόδοση. Συνολικά, αυτές οι συνεισφορές προσφέρουν ένα βασικό θεμέλιο για ευφυή συστήματα που είναι ανθεκτικά, προσαρμόσιμα και ικανά να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις διαφορετικών λειτουργικών περιβαλλόντων. Τα προτεινόμενα πλαίσια και οι τεχνικές επαληθεύτηκαν μέσω ενός συνδυασμού πειραματικής ανάλυσης και πραγματικών περιπτώσεων μελέτης. Τα πειραματικά αποτελέσματα έδειξαν σημαντικές βελτιώσεις σε κρίσιμες μετρήσεις, όπως μειωμένη καθυστέρηση, βελτιστοποιημένη αξιοποίηση πόρων, αυξημένη αντοχή στις βλάβες και αυξημένη ενεργειακή αποδοτικότητα. Οι περιπτώσεις μελέτης, που αντλήθηκαν από τομείς όπως τα συστήματα διαχείρισης κτιρίων, οι έξυπνες πόλεις και η διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς, απέδειξαν την κλιμακωσιμότητα και την αναπαραγωγιμότητα αυτών των λύσεων. Τα ευρήματα αυτής της έρευνας έχουν βαθιές επιπτώσεις στην ανάπτυξη και την εφαρμογή ευφυών συστημάτων. Αντιμετωπίζοντας θεμελιώδεις προκλήσεις όπως η κλιμάκωση, η διαλειτουργικότητα και η ενεργειακή αποδοτικότητα, οι προτεινόμενες λύσεις προάγουν την επιστήμη και παρέχουν εφαρμόσιμες προοπτικές για μελλοντική έρευνα. Αυτές οι συνεισφορές καθορίζουν ένα μονοπάτι για τον σχεδιασμό ευφυών συστημάτων που είναι τεχνικά ανθεκτικά, κλιμακωτά και συμμορφούμενα με κανονιστικά πρότυπα. Η εργασία αυτή επισημαίνει επίσης νέες ευκαιρίες για καινοτομία, συμπεριλαμβανομένων προηγμένων μέτρων ασφαλείας, της ενσωμάτωσης πιο εξελιγμένων μοντέλων AI και της επέκτασης αυτών των πλαισίων για την αντιμετώπιση νέων τομέων όπως τα αυτόνομα συστήματα και οι επόμενης γενιάς εφαρμογές IoT
Υπολογιστικές και φασματοσκοπικές μελέτες και αλληλεπιδράσεις (θειο)σεμικαρβαζονών, χαλκονών και κινολινών με στοχευμένα μακρομόρια με πιθανά βιολογικά αποτελέσματα
No full textIn this doctoral dissertation, a combination of experimental and computational methods was employed to investigate the molecular action of candidate and commercially available drugs. Specifically, the identification and conformational analysis of (thio)semicarbazones, (thio)ureas, and cinnamic derivatives were performed using homonuclear (2D COSY and 2D NOESY) and heteronuclear (2D HSQC and 2D HMBC) Nuclear Magnetic Resonance (NMR) spectroscopy experiments, alongside quantum mechanical calculations using Density Functional Theory (DFT). These compounds were synthesized in the laboratories of Prof. S. Vasiliou and Prof. A. Detsi. In silico Absorption-Distribution-Metabolism-Excretion and Toxicity (ADMET) calculations were conducted to assess their potential as drug candidates. The conformational analysis following the identification of the newly synthesized compounds was carried out using Quantum Chemistry and Molecular Dynamics methods. Subsequently, in silico molecular docking experiments were performed to identify potential biological targets. Additionally, Saturation Transfer Difference (STD) experiments were conducted in collaboration with the National Institute of Chemistry in Ljubljana and other international universities to identify the structural segments involved in binding to target macromolecules.Σε αυτήν τη διδακτορική διατριβή εφαρμόστηκε ένας συνδυασμός πειραματικών και υπολογιστικών μεθόδων με στόχο να ερευνηθεί η μοριακή δράση υποψηφίων και εμπορικά διαθέσιμων φαρμάκων. Συγκεκριμένα, η ταυτοποίηση και η διαμορφωτική ανάλυση των (θειο)σεμικαρβαζονών, (θει)ουριών και κινναμωμικών παραγώγων πραγματοποιήθηκε μέσω ομοπυρηνικών (2D COSY, και 2D NOESY) και ετεροπυρηνικών πειραμάτων (2D HSQC και 2D HMBC) φασματοσκοπίας Πυρηνικού Μαγνητικού Συντονισμού (NMR) και κβαντομηχανικών υπολογισμών μέσω θεωρίας συναρτησιοειδούς της πυκνότητας (ή συναρτησιακής πυκνότητας) (Density Functional Theory-DFT). Οι ενώσεις αυτές, συντέθηκαν στο εργαστήριο της κ. Σ. Βασιλείου καθώς και στο εργαστήριο της Καθηγήτριας Α. Δέτση. Εκτελέστηκαν in silico υπολογισμοί Απορρόφησης-Κατανομής-Μεταβολισμού-Απέκκρισης και Τοξικότητας με σκοπό να διαπιστωθεί αν μπορούν να αποτελέσουν δυνάμει φάρμακα. Η διαμορφωτική ανάλυση που ακολούθησε την ταυτοποίηση των νεοσυντεθιμένων ενώσεων πραγματοποιήθηκε με χρήση Κβαντικής Χημείας και Μοριακής Δυναμικής. Στη συνέχεια ακολούθησαν in silico πειράματα μοριακής πρόσδεσης με σκοπό να εξαχθούν κάποιοι πιθανοί βιολογικοί στόχοι. Επίσης εκτελέστηκαν πειράματα κορεσμού διαφοράς (Saturation Transfer Difference-STD) σε συνεργασία και με το Εθνικό Ινστιτούτο Χημείας NMR στη Σλοβενία, αλλά και με άλλα πανεπιστήμια του εξωτερικού για να ταυτοποιηθούν τα δομικά τμήματα που συμμετέχουν στην πρόσδεση στα μακρομόρια στόχους
The contribution of monastic texts to religious literature, cultural heritage and tourism: monastic manuscripts of Boeotia
No full textABSTRACT The study of monastic manuscripts is directly linked to the promotion of literary tourism, a phenomenon that is gaining momentum in modern societies. Manuscripts, as significant artifacts of religious and cultural heritage, offer visitors a unique experience of authenticity, blending knowledge with cultural experience. This form of tourism, known as literary tourism, attracts travelers who wish to explore the history and culture of a place through its literary sources, including manuscripts. The manuscript collections of monasteries serve as cultural assets, appealing not only to academics and researchers but also to a broader audience seeking a connection with the past. A notable example is the case of the Minangkabau manuscripts in Indonesia, where a cultural event combined the presentation of these unique documents with the creative industry, attracting a diverse audience. This shows that the fusion of cultural heritage and local economy can contribute to the growth of cultural tourism. In Greece, the Athos Peninsula serves as an excellent example of religious tourism, with its monasteries housing rich collections of manuscripts dating back to the Byzantine period. Significant monasteries in Greece, such as those in Boeotia and Lesvos with their equally important spiritual traditions, preserve manuscripts that not only shed light on religious literature but also provide valuable information on the cultural and social life of past eras. These manuscripts have not been thoroughly studied, adequately cataloged, or digitized, and remain largely unknown to the public. As for the monasteries of Boeotia, the literature on the existing manuscripts is limited, leaving a gap in understanding their cultural value. These monasteries played a significant role during the Greek War of Independence in 1821, with some being completely destroyed. Investigating the surviving manuscripts could reveal important information about that period, enhancing our knowledge of local history and simultaneously contributing to the promotion of literary tourism. Overall, the monastic manuscripts of the Boeotian monasteries are an integral part of Greece's religious and cultural heritage, offering an opportunity to highlight their historical value through tourism activities aimed at both spiritual enrichment and the economic development of the region.ΠΕΡΙΛΗΨΗΗ μελέτη των μοναστηριακών χειρογράφων συνδέεται άμεσα με την προώθηση του λογοτεχνικού τουρισμού, ένα φαινόμενο που κερδίζει συνεχώς έδαφος στις σύγχρονες κοινωνίες. Τα χειρόγραφα, ως σημαντικά τεκμήρια της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς, προσφέρουν μια μοναδική εμπειρία αυθεντικότητας στους επισκέπτες, συνδυάζοντας τη γνώση με την πολιτιστική εμπειρία. Αυτή η μορφή τουρισμού, γνωστή και ως λογοτεχνικός τουρισμός, αφορά την προσέλκυση ταξιδιωτών που επιθυμούν να εξερευνήσουν την ιστορία και τον πολιτισμό ενός τόπου μέσα από τις λογοτεχνικές του πηγές, συμπεριλαμβανομένων των χειρόγραφων. Οι χειρόγραφες συλλογές των Μονών λειτουργούν ως πολιτιστικά αγαθά, τα οποία δεν απευθύνονται μόνο σε ακαδημαϊκούς και ερευνητές αλλά και σε ένα ευρύτερο κοινό που αναζητά την επαφή με το παρελθόν. Ένα εντυπωσιακό παράδειγμα είναι η περίπτωση των χειρογράφων του λαού Minangkabau στην Ινδονησία, όπου μια πολιτιστική εκδήλωση συνδύασε την παρουσίαση αυτών των μοναδικών τεκμηρίων με τη δημιουργική βιομηχανία, προσελκύοντας ένα ποικίλο κοινό. Αυτό δείχνει ότι ο συνδυασμός πολιτιστικής κληρονομιάς και τοπικής οικονομίας μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του πολιτιστικού τουρισμού. Στην Ελλάδα, η χερσόνησος του Άθω αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα θρησκευτικού τουρισμού, με τις Μονές να διαθέτουν πλούσιες συλλογές χειρόγραφων που ανάγονται στη Βυζαντινή περίοδο. Σημαντικες μονες της Ελλαδος όπως οι Μονές της Βοιωτίας και της Λέσβου με την εξίσου σημαντική πνευματική παράδοση, διατηρούν χειρόγραφα που όχι μόνο φωτίζουν τη θρησκευτική λογοτεχνία αλλά και παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την πολιτιστική και κοινωνική ζωή παλαιότερων εποχών. Τα χειρόγραφα αυτά δεν εχουν ερευνηθεί σε βάθος, δεν εχουν καταγραφεί επαρκώς,δεν εχουν ψηφιοποιηθεί στην πλειοψηφία τους και κυριως είναι εντελώς άγνωστα στο κοινό. Οσον αφορά τις Μονες Βοιωτιας η βιβλιογραφία για τα υπάρχοντα χειρογραφα είναι περιορισμένη, αφήνοντας κενό στην κατανόηση της πολιτιστικής τους αξίας. Οι Μονές αυτές διαδραμάτισαν σημαντικό ρόλο κατά την Ελληνική Επανάσταση του 1821, και μερικές από αυτές καταστράφηκαν ολοσχερώς. Η διερεύνηση των σωζόμενων χειρογράφων μπορεί να αποκαλύψει σημαντικές πληροφορίες για την εποχή εκείνη, ενισχύοντας τη γνώση μας για την τοπική ιστορία και συμβάλλοντας παράλληλα στην προώθηση του λογοτεχνικού τουρισμού. Συνολικά, τα μοναστηριακά χειρόγραφα των Μονών της Βοιωτίας αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της θρησκευτικής και πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελλάδας, προσφέροντας τη δυνατότητα ανάδειξης της ιστορικής τους αξίας μέσω τουριστικών δραστηριοτήτων που στοχεύουν τόσο στην πνευματική καλλιέργεια όσο και στην οικονομική ανάπτυξη της περιοχής
Aspects of Greco-Roman antiquity in the art of Paul Delvaux (1897–1994): antiquity and classicism
No full textThis thesis examines the reception of antiquity, specifically Greco-Roman heritage, in the work of the Belgian painter Paul Delvaux. Inspired by his classical education and his visits to Italy and Greece, Delvaux reconstructs and reinterprets ancient elements, placing them within the framework of the aesthetic and cultural currents of his time. It analyzes the various ways in which antiquity is understood and depicted in the 20th century, both as a cultural and artistic symbol and as a personal stimulus for Delvaux himself. The dynamic role of the ancient world is highlighted as a source of inspiration and a means of social and psychological expression. The goal is to illuminate the continuous and multifaceted presence of antiquity in Delvaux's work, tracking its transformation through each phase of his artistic career. The ancient element becomes a desire for the revival and restoration of the past, a symptom of the social crises of the present, and simultaneously a point of personal memory for the artist. Each of his works unveils a new dimension of ancient heritage, which is not only a revival of the past but also an attempt to understand, restore, and address the social, cultural and personal crises of the present. To analyze the role of antiquity, a variety of sources are utilized: bibliographic references, iconographic approaches, comparisons with other artists and artistic movements, as well as theoretical analyses from the 20th century, which shed light on the evolution of the perception of antiquity and its place in the art and thought of the period. Through this combined approach, it aims to offer a deeper understanding of how Paul Delvaux incorporates and transforms antiquity in his art, highlighting the complex relationships between the past and the present in his creative output.Η συγκεκριμένη διδακτορική διατριβή εξετάζει την πρόσληψη της αρχαιότητας, και πιο συγκεκριμένα της ελληνορωμαϊκής κληρονομιάς, στο έργο του Βέλγου ζωγράφου Paul Delvaux. Εμπνευσμένος από τις επισκέψεις του στην Ιταλία και την Ελλάδα, ο Delvaux ανασυνθέτει και επανερμηνεύει το αρχαίο στοιχείο, τοποθετώντας το στο πλαίσιο των αισθητικών και πολιτισμικών ρευμάτων της εποχής του. Μέσα από το έργο του, αναδύεται μια ενδιαφέρουσα συνύπαρξη του παρελθόντος με το παρόν, μια σύνθεση που αποκαλύπτει όχι μόνο τις επιρροές του καιρού του, αλλά και τις προσωπικές του αναζητήσεις για το κλασικό παρελθόν. Η μελέτη αυτή αναλύει τις ποικίλες μορφές με τις οποίες η αρχαιότητα γίνεται κατανοητή και απεικονίζεται στον 20ο αιώνα, τόσο ως πολιτιστικό και καλλιτεχνικό σύμβολο όσο και ως προσωπικό ερέθισμα για τον ίδιο τον Delvaux. Αναδεικνύεται η δυναμική του αρχαίου κόσμου ως πηγή έμπνευσης και ως μέσο κοινωνικής και ψυχολογικής έκφρασης. Σκοπός είναι να αναδειχθεί η συνεχόμενη και πολυδιάστατη παρουσία της αρχαιότητας στο έργο του Delvaux, παρακολουθώντας τη μεταμόρφωσή της σε κάθε φάση της καλλιτεχνικής του πορείας. Το αρχαίο στοιχείο γίνεται επιθυμία αναβίωσης και επαναφοράς του παρελθόντος, σύμπτωμα κοινωνικής κρίσης του παρόντος και ταυτόχρονα σημείο προσωπικής μνήμης για τον καλλιτέχνη. Κάθε έργο του αποκαλύπτει μια νέα διάσταση της αρχαίας κληρονομιάς, η οποία δεν είναι μόνο μια αναβίωση του παρελθόντος, αλλά και μια προσπάθεια να κατανοήσει, να επαναφέρει και να διαχειριστεί τις κοινωνικές, πολιτιστικές και προσωπικές κρίσεις του παρόντος. Για την ανάλυση και την ερμηνεία του ρόλου της αρχαιότητας, αξιοποιείται μια ποικιλία πηγών: από βιβλιογραφικές αναφορές και εικονογραφικές προσεγγίσεις, συγκρίσεις με καλλιτεχνικά ρεύματα και καλλιτέχνες, μέχρι θεωρητικές αναλύσεις του 20ου αιώνα, που φωτίζουν την εξέλιξη της αντίληψης για την αρχαιότητα και τη θέση της στην τέχνη και τη σκέψη της εποχής. Μέσα από αυτή τη συνδυασμένη προσέγγιση, η μελέτη φιλοδοξεί να προσφέρει μια βαθύτερη κατανόηση του τρόπου με τον οποίο ο Paul Delvaux ενσωματώνει και μετασχηματίζει την αρχαιότητα στην τέχνη του, επισημαίνοντας τις σύνθετες σχέσεις μεταξύ του παρελθόντος και του παρόντος στην καλλιτεχνική του δημιουργία
The educational discourse of the European Union on diversity and inclusion through the lens of the theory of neoliberal governmentality
No full textThe aim of this doctoral thesis is tο investigate, under the prism of the theory of governmentality, the impact that the European Union's educational discourse on inclusion and diversity has on the individual’s subjectification process. According to M. Foucault, power produces knowledge and regimes of truth that drive the prevailing discourse in society. Through analysis of the EU’s discourse on education, the thesis examines how it is used to govern its subjects. Until now, inclusive education has been mainly studied through the positivist paradigm, as a matter of cultural politics and from the perspective of the effectiveness of educational inclusion policies. By using the technique of Foucauldian Discourse Analysis and by analysing the relevant discourse under the prism of the theory of governmentality, the research offers a unique, differentiated perspective on inclusive education discourse. The research material consists of fifty official EU education policy texts, covering the period between 2017-2023, and nine interviews with EU education policy experts. The discourse analysis shows that despite a shift towards more inclusive rhetoric, the EU’s educational discourse is geared towards fulfilling its economic mandate, while at the same time it appears to educationalize a series of structural problems in society. The constant need to acquire and upgrade one’s skills dominates the discourse which mainly serves the purpose of supporting the EU’s goals of boosting its productivity and competitiveness, facilitating the transition to a sustainable economy and avoiding social exclusion of the individual. Therefore, under the Foucauldian theory of governmentality, the EU's educational discourse on inclusion and diversity is considered a form of biopolitical power that is exercised on the population with the aim of influencing the individual into aligning his/her educational choices with the dominant economic-centric discourse.Αντικείμενο της παρούσας διδακτορικής έρευνας αποτελεί η διερεύνηση της επίδρασης που ασκεί ο σύγχρονος εκπαιδευτικός λόγος της Ευρωπαϊκής Ένωσης περί συμπερίληψης και διαφορετικότητας στη διαδικασία της συγκρότησης της υποκειμενικότητας (subjectification) του ατόμου, υπό το πρίσμα της θεωρίας της κυβερνητικότητας (governmentality). Κατά τον Μ. Foucault η εξουσία παράγει γνώση, παράγει την πραγματικότητα και τα καθεστώτα αλήθειας που επικρατούν στην κοινωνία εντός της οποίας συντελείται η διαδικασία υποκειμενοποίησης του ατόμου. Ως εκ τούτου, μέσα από την ανάλυση του ενωσιακού εκπαιδευτικού λόγου με τη χρήση της τεχνικής της Φουκωικής Aνάλυσης Λόγου (Foucauldian Discourse Analysis), η εργασία εξέτασε πώς χρησιμοποιείται ο λόγος αυτός ως μέσο διακυβέρνησης των υποκειμένων στα οποία απευθύνεται. H εξέταση του ενωσιακού εκπαιδευτικού λόγου μέσα από το πρίσμα της θεωρίας της κυβερνητικότητας προσφέρει μια ξεχωριστή, διαφοροποιημένη οπτική γύρω από τη συμπεριληπτική εκπαίδευση που έως τώρα έχει μελετηθεί κυρίως είτε από τη σκοπιά του θετικιστικού παραδείγματος είτε ως πολιτισμική πολιτική είτε από τη σκοπιά της αποτελεσματικότητας των εκπαιδευτικών πολιτικών συμπερίληψης. Μέσα από την ανάλυση του ενωσιακού εκπαιδευτικού λόγου, ήτοι πενήντα επίσημων κειμένων εκπαιδευτικής πολιτικής της ΕΕ της περιόδου 2017-2023 και εννέα συνεντεύξεων με εμπειρογνώμονες της ενωσιακής εκπαιδευτικής πολιτικής, αναδείχθηκαν δέκα άξονες ανάλυσης: α) η προσχολική εκπαίδευση, β) η οικονομοποίηση της εκπαίδευσης, γ) η εκπαιδευτικοποίηση των κοινωνικών προβλημάτων, δ) ο κοινωνικός αποκλεισμός, ε) η συμπερίληψη, στ) η ισότητα, ζ) τα κριτήρια αναφοράς και η συγκριτική αξιολόγηση, η) η ποιότητα, θ) η εξατομίκευση της εκπαίδευσης και ι) οι άλλες απαιτήσεις από την εκπαίδευση. Από την ανάλυση καταδείχθηκε ότι παρόλη την ποιοτική στροφή προς μια πιο συμπεριληπτική ρητορική που παρατηρείται στον ενωσιακό εκπαιδευτικό λόγο, εντούτοις, ο χαρακτήρας του παραμένει εξαιρετικά οικονομοκεντρικός, ενώ παρατηρείται και μια τάση προς την εκπαιδευτικοποίηση διαρθρωτικών κοινωνικών προβλημάτων. H ρητορική περί συνεχούς απόκτησης και αναβάθμισης δεξιοτήτων κυριαρχεί και έχει ως βασικό σκοπό της την εξυπηρέτηση των στόχων της αύξησης της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας, της μετάβασης σε μια βιώσιμη, πράσινη οικονομία αλλά και της αποφυγής του κοινωνικού αποκλεισμού. Ως εκ τούτου, εξεταζόμενος υπό το πρίσμα της θεωρίας της κυβερνητικότητας ο εκπαιδευτικός λόγος της ΕΕ για τη συμπερίληψη και τη διαφορετικότητα ασκεί στον πληθυσμό αυτό που ο Foucault ονομάζει βιοπολιτική εξουσία και αποτελεί μια μορφή κυβερνητικότητας που στοχεύει στη διαμόρφωση της συμπεριφοράς του ατόμου προς την κατεύθυνση της ευθυγράμμισης των εκπαιδευτικών επιλογών του με τις επιταγές του κυρίαρχου λόγου
Performance Art in Balkans (1970-2000): aesthetic approaches and socio-political dimensions
No full textThe thesis is an in-depth study of the interpretation, function and impact of the political performance works produced in the Balkans from 1970 to 2000, based on their historical, social and political context. At the same time, it attempts to illuminate and correlate ex-pressions of artistic critique, taking into account the similarities and differences between the countries in which they appear and the cultural specificities of each country. The aim of the thesis is to establish a common frame of reference for Balkan performance art in the last decades of the 20th century. It begins by defining the concept of the political, the Balkans and performance art, and then analyses some key axes for determining the character of the works studied in the main body of the thesis. The following chapters discuss each Balkan country separately. The socio-political and artistic context of each country is first set and then individual performance works that meet the research criteria are examined. Part A wraps up by noting down some conclusions. Part B deals with the notion of reenactment and the performativity of the archive. This theoretical framing is followed by a detailed description of the approach to the three artworks that I recreated as part of the practical component of my PhD as well as the discussion with the audience that took place immediately after the reenactments.Αντικείμενο της παρούσας διατριβής είναι η ερμηνεία, η λειτουργία κι επίδραση των έργων πολιτικής περφόρμανς που πραγματοποιήθηκαν στα Βαλκάνια από το 1970 ως το 2000 με βάση το ιστορικό, κοινωνικό και πολιτικό τους πλαίσιο. Ταυτόχρονα, η διατριβή επιχειρεί να φωτίσει και να συσχετίσει τις εκφράσεις καλλιτεχνικής κριτικής, λαμβάνοντας υπόψη τις ομοιότητες και διαφορές των χωρών στις οποίες εμφανίζονται και τις πολιτισμικές ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει κάθε μία από αυτές. Στόχος της εργασίας είναι η δημιουργία ενός κοινού πλαισίου αναφοράς για τη βαλκανική τέχνη της περφόρμανς κατά τις τελευταίες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Αρχικά, στο κεφάλαιο της Εισαγωγής, οριοθετείται εννοιολογικά το πολιτικό, τα Βαλκάνια και την τέχνη της περφόρμανς στο πλαίσιο της παρούσας έρευνας, και στη συνέχεια αναλύονται ορισμένοι καθοριστικοί άξονες για τον προσδιορισμό του χαρακτήρα των έργων που μελετώνται στο κύριο σώμα της διατριβής. Στα κεφάλαια που ακολουθούν συζητείται κάθε χώρα των Βαλκανίων ξεχωριστά. Τίθεται πρώτα το κοινωνικοπολιτικό και το καλλιτεχνικό πλαίσιο της κάθε χώρας κι έπειτα εξετάζονται μεμονωμένα έργα περφόρμανς που εμπίπτουν στα κριτήρια της έρευνας. Το α΄ μέρος ολοκληρώνεται με την καταγραφή ορισμένων συμπε-ρασμάτων. Το β΄ μέρος αναφέρεται στην έννοια της επανεπιτέλεσης και της επιτελεστικότητας του αρχείου. Μετά από αυτή τη θεωρητική πλαισίωση, περιγράφεται αναλυτικά η προσέγγιση των τριών έργων που αναδημιούργησα στο πλαίσιο του πρακτικού μέρους του διδακτορικού μου, καθώς και η συζήτηση με το κοινό που διεξήχθη αμέσως μετά την ολοκλήρωση των επανεπιτελέσεων
Greek popular (pulp) magazines for children and teenagers (1950-1968): discourse analysis and readership study
No full textThis doctoral thesis deals with the Greek popular magazines addressed to children and adolescents during the period 1950-1968, mainly with the titles "Mikros Heroas" (Little Hero), "Gkaour Tarzan" and "Mikros Serifis / Mikros Kaoubois" (Little Sheriff / Little Cowboy). The theoretical framework is based on Αντόνιο Γκράμσι's analysis of hegemony, as well as Raymond Williams' approach to culture as a system that comprehensively includes socio-political activity, and therefore the dialectical relations that shape the ideology of a specific period. In the first chapter of the thesis, a historical retrospective is carried out on the Greek popular press of the first half of the 20th century, followed by a thorough presentation of the popular magazines from 1950 to 1968, mainly of the titles under examination. The second chapter includes an analysis of the literary style and the genre hybrids in the narratives of "Little Hero", "Gkaour Tarzan" and "Little Sheriff/Little Cowboy", based on Mikhail Bakhtin’s theory on the novel. The third chapter presents the results of semi-structured interviews conducted with people who were readers of popular magazines during their childhood and early adolescence, according to the theoretical principles of Oral History, Microhistory and Svetlana Boym’s approach to the phenomenon of nostalgia. Through these testimonies, an attempt is made to detect the “structure of feeling” of the years 1950-1968. In the epilogue of the thesis, after a comprehensive review of the main points of the work, a brief reference to postmodern popular fictions that are strongly influenced by Internet 2.0 technology is carried out, namely SVOD (Subscription Video on Demand) and MMORPG (Massively Multiplayer Online Role-Playing Games).Κεντρικό θέμα του της συγκεκριμένης διδακτορικής διατριβής είναι τα ελληνικά λαϊκά περιοδικά για παιδιά και εφήβους κατά την περίοδο 1950-1968, με έμφαση στους τίτλους "Μικρός Ήρως", "Γκαούρ Ταρζάν" και "Μικρός Σερίφης / Μικρός Καουμπόυ". Το θεωρητικό πλαίσιο βασίζεται στην ανάλυση του Αντόνιο Γκράμσι για την ηγεμονία, καθώς και στην προσέγγιση του Raymond Williams στην κουλτούρα ως ένα σύστημα που συμπεριλαμβάνει ολόπλευρα την κοινωνικοπολιτική δραστηριότητα, συνεπώς και τις διαλεκτικές σχέσεις που διαμορφώνουν την ιδεολογία μιας συγκεκριμένης περιόδου. Στο πρώτο κεφάλαιο της διατριβής πραγματοποιείται μια ιστορική ανασκόπηση στο εγχώριο λαϊκό έντυπο του α’ μισού του 20ού αι. και έπειτα παρουσιάζεται το πραγματολογικό υλικό των λαϊκών περιοδικών των ετών 1950-1968, κυρίως των υπό εξέταση τίτλων. Στο δεύτερο κεφάλαιο συμπεριλαμβάνεται μια ανάλυση του λογοτεχνικού ύφους και των ειδολογικών υβριδισμών στις αφηγήσεις του "Μικρού Ήρωα", του "Γκαούρ Ταρζάν" και του "Μικρού Σερίφη/ Μικρού Καουμπόυ", μέσα από το πρίσμα της θεώρησης του Μιχαήλ Μπαχτίν στο μυθιστόρημα. Στο τρίτο κεφάλαιο παρουσιάζεται η ανάλυση ημιδομημένων συνεντεύξεων που πραγματοποιηθήκαν με ανθρώπους που κατά την παιδική και πρωτοεφηβική τους ηλικία υπήρξαν αναγνώστες των λαϊκών περιοδικών, σύμφωνα με τις θεωρητικές αρχές της Προφορικής Ιστορίας, της Μικροϊστορίας και της προσέγγισης του φαινομένου της νοσταλγίας από τη Svetlana Boym. Μέσω των μαρτυριών αυτών γίνεται απόπειρα της ανίχνευσης της "δομής της αίσθησης" των ετών 1950-1968. Στον επίλογο της διατριβής, μετά από μία περιεκτική ανασκόπηση των βασικών σημείων της εργασίας, γίνεται μια σύντομη αναφορά στις μεταμοντέρνες δημοφιλείς μυθοπλασίες που επηρεάζονται καταλυτικά από την τεχνολογία του διαδικτύου 2.0, τα SVOD (Subscription Video on Demand) και τα MMORPG (Massively Multiplayer Online Role-Playing Games)
Μελέτη της συμβολής του αυτόνομου νευρικού συστήματος στην αιτιοπαθολογία της πρωτοπαθούς νυχτερινής ενούρησης
No full textIntroduction Nocturnal enuresis is a common pediatric condition affecting approximately 15 - 20% of children at five years of age. While genetic predisposition and delayed bladder control maturation are thought to play a role, the exact pathophysiologic mechanisms remain unclear. Latest research has identified three main etiological mechanisms: nocturnal polyuria due to decreased levels of antidiuretic hormone (arginine vasopressin, AVP), sleep and arousal disorders and bladder dysfunction associated with nocturnal overactivity of the detrusor muscle. However, a unifying theory that could explain the inter-relations between these three systems is still missing. The autonomic nercous system regulates both sleep and bladder function through opposite commands from the sympathetic and parasympathetic branch. Although several studies have examined the autonomic nervous system regulation in children with enuresis, knowledge is still limited and its role in the pathogenesis of nocturnal enuresis has not yet been clarified. Aim The primary goal of this study was to identify the function of the autonomic nervous system in enuretic subpopulations. The two main subgroups examined were children with and without nocturnal polyuria. By focusing on these specific subgroups, the study sought to clarify if an autonomic nervous system dysregulation could be involved in the pathophysiology of nocturnal enuresis. To examine this hypothesis, different components of autonomic nervous system such as sleep architecture, blood pressure, bladder control, related hormones and neurotransmitters were examined within these subgroups. Methods Children with primary monosymptomatic nocturnal enuresis and healthy children matched for age and gender characteristics as controls were included in the study. Participants were enrolled between October 2020 and August 2022. Children with enuresis were recruited from the Pediatric Nephrology outpatient clinic and healthy children from the General Pediatrics outpatient clinic in Heraklion University Hospital. Children with enuresis were categorized into two subgroups, children with and without nocturnal polyuria based on their nighttime urine output. Regular visits were scheduled at predetermined intervals to conduct the necessary examinations and patient follow ups over a total period of 12 months. The autonomic nervous system function was evaluated through several parameters, including blood pressure, sleep architecture, hormone and neurotransmitter levels. Blood pressure in children with enureis was investigated using a 24h ambulatory blood pressure monitoring device. Sleep pattern was assessed with a sleep tracker device (Fitbit Charge 4) which patients and controls wore for seven consecutive nights. Nocturnal urine output was documented using a voiding chart which was completed for at least one week. Children with enuresis also underwent non- invasive urodynamic tests, including uroflowmetry and bladder ultrasound. Finally, levels of aldosterone, renine, serotonine, dopamine, and copeptin were measured in all participants. Results A total of 35 children with nocturnal enuresis, 24 boys and 11 girls, with a median age of 9 years (range: 6-14 years) were included in the study, and 17 out of 35 children had nocturnal polyuria. The control group consisted of 43 healthy children, 22 boys and 21 girls, with a median age of 12 years (range: 7-16 years). There were no statistically significant differences between the enuresis and control groups in terms of age or gender distribution. A total of 26 children with enuresis underwent a 24h blood pressure monitoring. No significant difference was observed between patients with and without nocturnal polyuria for daytime and nocturnal mean systolic, diastolic and mean arterial pressure and heart rate values. A non-dipping phenomenon during sleep was identified which was more prominent in the group without polyuria. Aldosterone levels were significantly lower in the nocturnal enuresis group than in the control group (p=0.003), mainly in patients without nocturnal polyuria when compared with patients with nocturnal polyuria. Dopamine levels were significantly lower in patients without nocturnal polyuria compared with patients with nocturnal polyuria (p=0.045). Copeptin levels were significantly lower in the nocturnal enuresis group than in the control group (p=0.012). No significant difference was found in renin and serotonin levels. 33 healthy controls and 31 children with enuresis wore the sleep tracker device. Awake time during sleep was significantly higher in children with enuresis. No significant differences were found for the other sleep parameters. Children without polyuria experienced episodes only during NREM sleep whereas in children with polyuria episodes occurred in both REM and NREM sleep. A total of 25 children with enuresis underwent urodynamic tests. No significant differences were found between patients with and without nocturnal polyuria. Conclusion The findings of this study provide strong evidence that autonomic nervous system dysregulation plays a critical role in the pathogenesis of nocturnal enuresis. The distinct patterns of autonomic dysfunction observed in the two subgroups highlight the importance of recognizing nocturnal enuresis as a heterogeneous condition with multiple underlying mechanisms. In patients with nocturnal polyuria, nocturnal enuresis is associated with sympathetic hyperactivity which results in pressure polyuria and significantly lower systolic dipping during sleep. On contrary in children without nocturnal polyuria it is mostly associated with bladder overactivity due to parasympathetic overstimulation as demonstrated by the NREM-related enuretic episodes and the lower aldosterone and dopamine levels. This finding offers valuable insights for developing personalized treatment approaches based on the specific autonomic profile of each patient. Undoubtedly further studies on larger group of patients are needed to confirm and further increase the clinical value of this observation.Εισαγωγή Η νυχτερινή ενούρηση αποτελεί ένα από τα συχνότερα προβλήματα της παιδικής ηλικίας με συχνότητα 15-25% στην ηλικία των 5 ετών. Αν και η γενετική προδιάθεση και η καθυστερημένη ωρίμανση του ελέγχου των σφιγκτήρων θεωρείται ότι παίζουν ρόλο, οι ακριβείς αιτιολογικοί μηχανισμοί παραμένουν ασαφείς. Τελευταίες έρευνες έχουν εντοπίσει τρεις κύριους παθοφυσιολογικούς μηχανισμούς: τη νυχτερινή πολυουρία λόγω μειωμένων επιπέδων της αντιδιουρητικής ορμόνης, τις διαταραχές ύπνου και αφύπνισης, και τη δυσλειτουργία της ουροδόχου κύστης που σχετίζεται με υπερδραστηριότητα του εξωστήρα μυός κατά τον ύπνο. Ωστόσο, δεν έχει ακόμα μελετηθεί μια ενιαία θεωρία που να εξηγεί τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ αυτών των τριών συστημάτων. Το αυτόνομο νευρικό σύστημα ρυθμίζει τόσο τον ύπνο όσο και τη λειτουργία της ουροδόχου κύστης μέσω αντιθέτων εντολών από τον συμπαθητικό και παρασυμπαθητικό κλάδο. Αν και αρκετές μελέτες έχουν εξετάσει τη λειτουργία του σε παιδιά με ενούρηση, ο ρόλος του στην παθογένεια της νυχτερινής ενούρησης δεν έχει ακόμη αποσαφηνιστεί. Σκοπός Ο πρωταρχικός στόχος αυτής της μελέτης ήταν να καθορίσει τη λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος σε υποομάδες παιδιών με ενούρηση, ώστε να διευκρινίσει αν μία δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος μέσω υπερπαρασυμπαθητικοτονίας ή υπερσυμπαθητικοτονίας μπορεί να εμπλέκεται στην αιτιολογία της νυχτερινής ενούρησης. Για να εξεταστεί αυτή η υπόθεση, μελετήθηκαν διάφορες παράμετροι του αυτόνομου νευρικού συστήματος μέσα σε αυτές τις υποομάδες, όπως η αρτηριακή πίεση, η δομή του ύπνου, η λειτουργία της ουροδόχου κύστης, ορμόνες και νευροδιαβιβαστές που ρυθμίζονται από το αυτόνομο νευρικό σύστημα. Μέθοδοι Μελετήθηκαν παιδιά με πρωτοπαθή νυχτερινή ενούρηση και υγιή παιδιά με αντίστοιχα ηλικιακά και φυλετικά χαρακτηριστικά ως ομάδα ελέγχου. Τα παιδιά με ενούρηση αναζητήθηκαν από το Εξωτερικό Ιατρείο Παιδονεφρολογίας και τα υγιή παιδιά από το Εξωτερικό ιατρείο της Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου Ηρακλείου, κατά την περίοδο Οκτώβριος 2020 - Αύγουστος 2022. Τα παιδιά με ενούρηση κατηγοριοποιήθηκαν σε δύο υποομάδες: παιδιά με και χωρίς νυχτερινή πολυουρία, με βάση την βραδινή παραγωγή ούρων. Πραγματοποιήθηκαν τακτικές επισκέψεις σε προκαθορισμένα διαστήματα για τις απαραίτητες εξετάσεις και την παρακολούθηση των ασθενών για συνολική περίοδο 12 μηνών. Η λειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος αξιολογήθηκε μέσω διαφόρων παραμέτρων, όπως η αρτηριακή πίεση, η αρχιτεκτονική του ύπνου, τα επίπεδα ορμονών και νευροδιαβιβαστών. Η αρτηριακή πίεση στα παιδιά με ενούρηση μελετήθηκε χρησιμοποιώντας συσκευή 24ωρης καταγραφής. Η δομή του ύπνου αξιολογήθηκε με συσκευή παρακολούθησης ύπνου (Fitbit Charge 4), την οποία φορούσαν οι συμμετέχοντες και οι μάρτυρες για 7 συνεχόμενα βράδια. Η βραδινή παραγωγή ούρων καταγράφηκε μέσω ημερολογίου ούρησης που συμπληρώθηκε για τουλάχιστον μία εβδομάδα. Τα παιδιά με ενούρηση υπεβλήθηκαν επίσης σε μη επεμβατικές ουροδυναμικές εξετάσεις, όπως ουροροομετρία και υπερηχογράφημα ουροδόχου κύστης. Τέλος, μετρήθηκαν τα επίπεδα αλδοστερόνης, ρενίνης, σεροτονίνης, ντοπαμίνης και κοπεπτίνης σε όλους τους συμμετέχοντες. Αποτελέσματα Στη μελέτη συμμετείχαν συνολικά 35 παιδιά με νυχτερινή ενούρηση (24 αγόρια και 11 κορίτσια), με διάμεση ηλικία 9 έτη (εύρος: 6-14 έτη), εκ των οποίων 17 παιδιά παρουσίαζαν νυχτερινή πολυουρία. Η ομάδα ελέγχου αποτελούνταν από 43 υγιή παιδιά (22 αγόρια και 21 κορίτσια) με διάμεση ηλικία 12 έτη (εύρος: 7-16 έτη). Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στην ηλικία ή το φύλο μεταξύ των ομάδων. 26 παιδιά με ενούρηση υπεβλήθησαν σε 24ωρη καταγραφή αρτηριακής πίεσης. Δεν παρατηρήθηκαν στατιστικά σημαντικές διαφορές στη μέση τιμή συστολικής, διαστολικής και μέσης αρτηριακής πίεσης κατά τη διάρκεια της ημέρας και της νύχτας. Ωστόσο, παρατηρήθηκε το φαινόμενο “non-dipping” κατά τον ύπνο, ιδιαίτερα στην ομάδα χωρίς πολυουρία. Τα επίπεδα αλδοστερόνης ήταν σημαντικά χαμηλότερα στην ομάδα ενούρησης σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (p=0.003), κυρίως στους ασθενείς χωρίς νυχτερινή πολυουρία. Τα επίπεδα ντοπαμίνης ήταν σημαντικά χαμηλότερα στους ασθενείς χωρίς νυχτερινή πολυουρία (p=0.045). Τα επίπεδα κοπεπτίνης ήταν επίσης χαμηλότερα στην ομάδα ενούρησης (p=0.012). Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές στα επίπεδα ρενίνης και σεροτονίνης. Συνολικά, 33 μάρτυρες και 31 παιδιά με ενούρηση φόρεσαν τη συσκευή παρακολούθησης ύπνου. Ο χρόνος αφύπνισης κατά τη διάρκεια του ύπνου ήταν σημαντικά υψηλότερος στα παιδιά με ενούρηση. Δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στις άλλες παραμέτρους ύπνου. Τα παιδιά χωρίς πολυουρία παρουσίασαν επεισόδια μόνο κατά τη διάρκεια του NREM ύπνου, ενώ τα παιδιά με πολυουρία είχαν επεισόδια τόσο κατά τον REM όσο και τον NREM ύπνο. 25 παιδιά με ενούρηση υπεβλήθησαν σε ουροδυναμικές εξετάσεις. Δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο υποομάδων. Συμπέρασμα Τα ευρήματα της μελέτης παρέχουν ισχυρές ενδείξεις ότι η δυσλειτουργία του αυτόνομου νευρικού συστήματος παίζει σημαντικό ρόλο στην παθογένεια της νυχτερινής ενούρησης. Οι διακριτές διαταραχές που παρατηρήθηκαν στις δύο υποομάδες επισημαίνουν πόσο σημαντικό είναι να αναγνωριστεί η νυχτερινή ενούρηση ως μία ετερογενής κατάσταση με πολλαπλούς υποκείμενους μηχανισμούς. Οι ασθενείς με νυχτερινή πολυουρία φαίνεται να παρουσιάζουν υπερλειτουργία του συμπαθητικού συστήματος, ενώ οι ασθενείς χωρίς πολυουρία και πιθανή υπερλειτουργία του εξωστήρα μυός παρουσιάζουν υπερδραστηριότητα του παρασυμπαθητικού συστήματος
The administrative reform of the Greek tax administration in the years of fiscal adjustment-economic adjustment programs for Greece, 2010-2018 with regard to (Administrative organization, Human resources & Strategic planning)
No full textWith the preparation of the doctoral thesis on "The Administrative Reform of the Greek Tax Administration in the years of Fiscal Adjustment-Economic Adjustment Programs for Greece, 2010-2018 with regard to (Administrative Organization, Human Resources & Strategic Planning)", diligently pursued the research, study and promotion of administrative reform policies, decided by the Greek Governments. The above-mentioned policies occurred in the Greek Tax Administration, during the implementation period of the support measures for the Greek economy (three memoranda). Economic Adjustment Programs for Greece, agreed by the Greek authorities by establishing joint programs with the European Commission (ECA), the European Central Bank (ECB) and the International Monetary Fund (IMF).The administrative reform of the Greek Tax Administration took place in three distinct stages, which are determined in time with the adoption and implementation of the respective three memoranda from May 2010 until the end of 2018. The launch of the newly established, Independent Authority for Public Revenue (AADE) in early 2017 was a fundamental organizational intervention at the level of administrative reforms in the context of implementing support measures in the process of helping Greece's economy. This administrative reform is an element of thorough study and research aiming to determine the necessity of its establishment, as well as the new model of tax administration, which it has sought to bring about since the beginning of its operation, within the framework of the Greek administrative system and the administrative organization of the modern Greek State. The extensive transformation of the Greek Tax Administration, from the previous regime of a politically and administratively manipulated tax auditing and tax collection organization, to an independent and emancipated from political interference or organizational and administrative changes Tax Administration, which strives to be effective and efficient, serves as a reference point for a research process and study of this administrative phenomenon. Through the extensive reorganization of the structures and the restructuring of the organizational units of the Tax Administration throughout each phase of its reconstruction, an effort is made to highlight the significance and character of the administrative changes that occur cumulatively within it. The interpretation of the policy practices and procedures followed in the course of reforming the Tax Administration and the extent to which the outcomes of these practices, regarding human resources, affect the production of effective work are determined by the analysis of human resource management policies with regard to the factors that determine them (formulating a plan to recruit potential personnel and schedule the demand for highly skilled employees and leaders, as well as performance evaluation, appropriate incentive policy for motivating employees, continuous training and continuing education in all levels of the existing staff).The identification and analysis of the strengths and weaknesses of the aiming objectives of a Public Revenue Organization-Authority, through its designed Strategic and Operational Plans, leads us to draw conclusions about the extent of usefulness or not, the degree of the autonomous course of the Greek Tax Administration, and therefore the importance and significance of the newly introduced administrative model. The continuous improvement of the performance of the Greek Tax Administration, through the upgrading of its organizational and administrative operation, as well as the consolidation and strengthening of the climate of trust with the citizens - taxpayers of the country, are a sufficient and necessary condition to characterize the magnitude of the administrative reform and the degree of success of this venture. Keywords: Greek Tax Administration, Economic Adjustment Programs for Greece, Administrative Reform, Administrative Organization, Human Resources, Strategic Planning.Με την εκπόνηση της διδακτορικής διατριβής με θέμα, «Η Διοικητική Μεταρρύθμιση της Ελληνικής Φορολογικής Διοίκησης στα χρόνια της Δημοσιονομικής Προσαρμογής 2010-2018 (Διοικητική Οργάνωση - Ανθρώπινο Δυναμικό - Στρατηγικός Σχεδιασμός)», επιδιώχθηκε η έρευνα, η μελέτη και η ανάδειξη των πολιτικών διοικητικής μεταρρύθμισης, που αποφασίστηκαν από τις Ελληνικές Κυβερνήσεις και έλαβαν χώρα στην Ελληνική Φορολογική Διοίκηση, κατά την περίοδο εφαρμογής των μέτρων στήριξης της Ελληνικής οικονομίας (τρία μνημόνια συνεργασίας). Μνημόνια, που συμφωνήθηκαν από τις Ελληνικές Αρχές με την κατάρτιση κοινών προγραμμάτων με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή (ΕΕπ), την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ), και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ). Η διοικητική μεταρρύθμιση της Ελληνικής Φορολογικής Διοίκησης, πραγματοποιήθηκε σε τρία ευδιάκριτα στάδια, που προσδιορίζονται χρονικά με την ψήφιση και εφαρμογή των αντίστοιχων τριών μνημονίων συνεργασίας. Από τον Μάϊο του 2010 έως το τέλος του 2018. Η έναρξη λειτουργίας από τις αρχές του 2017, του νέου δημόσιου φορέα εσόδων, της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων (ΑΑΔΕ), αποτελεί θεμελιώδη οργανωτική παρέμβαση στο επίπεδο των διοικητικών μεταρρυθμίσεων, που υλοποιήθηκαν στα πλαίσια εφαρμογής των μέτρων στήριξης της Ελληνικής οικονομίας. Η συγκεκριμένη διοικητική μεταρρύθμιση, αποτελεί στοιχείο ενδελεχούς μελέτης και έρευνας, με σκοπό τον προσδιορισμό της αναγκαιότητας σύστασης αυτής, καθώς και του νέου μοντέλου φορολογικής διοίκησης, που επιδιώχθηκε να επιφέρει από την έναρξη της λειτουργίας της, στα πλαίσια του Ελληνικού διοικητικού συστήματος και της διοικητικής οργάνωσης του σύγχρονου Ελληνικού Κράτους. Η μακρά πορεία μετεξέλιξης της Ελληνικής Φορολογικής Διοίκησης, από το παλαιό καθεστώς, μιας πολιτικά και διοικητικά χειραγωγημένης φοροελεγκτικής και φοροεισπρακτικής οργάνωσης, σε μία ανεξάρτητη και χειραφετημένη από πολιτικές παρεμβολές ή οργανωτικές και διοικητικές μεταβολές Φορολογική Διοίκηση, που προσπαθεί να είναι αποτελεσματική και αποδοτική, αποτελεί σημείο αναφοράς σε μια ερευνητική διαδικασία και μελέτη του συγκεκριμένου διοικητικού φαινομένου. Διαμέσου, της μεγάλης έκτασης της αναδιοργάνωσης των δομών και της αναδιάρθρωσης των οργανικών μονάδων της Φορολογικής Διοίκησης σε κάθε περίοδο ανασυγκρότησής της, επιχειρείται η ανάδειξη της σημασίας και του χαρακτήρα των διοικητικών αλλαγών, που επέρχονται σωρευτικά σε αυτή. Η ανάλυση των πολιτικών διαχείρισης ανθρώπινου δυναμικού σε ότι αφορά τους παράγοντες που την καθορίζουν, (σχεδιασμός αναγκών σε στελεχιακό δυναμικό υψηλών προσόντων και προσέλκυση των υποψήφιων υπαλλήλων, επιλογή αυτών, συνεχή εκπαίδευση και μετεκπαίδευση του ήδη υπηρετούντος προσωπικού, κατάλληλη πολιτική κινήτρων για την παρακίνηση των υπαλλήλων, καθώς και αξιολόγηση της απόδοσής τους), αλλά και τον βαθμό επίτευξης των στόχων που την προσδιορίζουν, μας οδηγούν στην ερμηνεία των πολιτικών πρακτικών και των διαδικασιών, που ακολουθούνται στην πορεία μεταρρύθμισης της Φορολογικής Διοίκησης και σε ποια έκταση, τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών, σχετικά με το ανθρώπινο δυναμικό, επηρεάζουν την παραγωγή αποτελεσματικού έργου. Ο εντοπισμός και η ανάλυση των δυνατών και αδύνατων (αδυναμιών), σημείων της στοχοθεσίας ενός Οργανισμού Δημοσίων Εσόδων, μέσω των σχεδιασθέντων Στρατηγικών και Επιχειρησιακών του Σχεδίων, μας οδηγεί στην εκφορά συμπερασμάτων, για την έκταση της χρησιμότητας ή όχι, του βαθμού της αυτόνομης πορείας της Ελληνικής Φορολογικής Διοίκησης, άρα και της βαρύτητας του νεοεισαχθέντος διοικητικού προτύπου. Η συνεχής βελτίωση της απόδοσης της Ελληνικής Φορολογικής Διοίκησης, μέσω της αναβάθμισης της οργανωτικής και διοικητικής της λειτουργίας, καθώς και η εμπέδωση και ενδυνάμωση του κλίματος εμπιστοσύνης με τους πολίτες - φορολογούμενους της χώρας, αποτελούν ικανή και αναγκαία συνθήκη για να χαρακτηρίσουν το μέγεθος της διοικητικής μεταρρύθμισης και το βαθμό επιτυχίας του εν λόγω εγχειρήματος. Λέξεις-Κλειδιά: Ελληνική Φορολογική Διοίκηση, Οικονομικά Προγράμματα Δημοσιονομικής Προσαρμογής, Διοικητική Μεταρρύθμιση, Διοικητική Οργάνωση, Ανθρώπινο Δυναμικό, Στρατηγικός Σχεδιασμός