1983 research outputs found
Sort by
Devlet muhasebe standartlarının çeşitli ülkelerde uygulanması ve Türkiye uygulamasının değerlendirilmesi
No full textDünya’da 1990’lı yıllarda başlayan Kamu Reformu (NPM) ile ekonomi anlamında önde gelen ülkeler ortak devlet muhasebe sistemleri ve nakit esaslı muhasebe sisteminden kullanıcılara ve yöneticilere daha ayrıntılı bilgi sağlayan tahakkuk esaslı muhasebe sistemine doğru geçiş sağlamışlardır. Bu anlamda devletler mevcut varlıkları ve yükümlülükleri ile ilgili daha çok bilgiye sahip olma imkânı sağlamışlar ve ileriye dönük olarak stratejik karar vermede ve plan yapmada daha etkin konuma gelmişlerdir. Muhasebe anlamında özel sektörde yaşanan gelişmeler doğrultusunda ortaya çıkan Uluslararası Finansal Raporlama Standartlarına (IFRS) benzer şekilde devletler, karşılaştırılabilirlik, şeffaflık ve hesap verebilirlik anlamında özel sektöre benzer şekilde muhasebe sistemi oluşturmak adına Uluslararası Finansal Raporlama Standartları temelli Uluslararası Devlet Muhasebe Standartları (IPSAS) oluşturulması ve uygulanması anlamında çalışmalar yürütmektedir.
Bu araştırma ile kamuda yayımlanan Uluslararası Devlet Muhasebe Standartları (IPSAS) incelenmiş ve dünyada uygulama örneklerine yer verilmiştir. Temelini oluşturması sebebi ile Uluslararası Finansal Raporlama Standartları ile aralarındaki farklılıklar gösterilmiştir.
Uluslararası düzeyde yaşanan gelişmelere paralel olarak Türkiye 5018 sayılı Kamu Mali Yönetimi ve Kontrol Kanunu ile tahakkuk esaslı muhasebenin temellerini atmıştır. Çalışmada 5018 sayılı Kanun incelenmiş ve ilgili kanunla temelleri atılan Devlet Muhasebe Standartları Kurulunun yayımladığı standartlar doğrultusunda ülkemizde kamu kurumlarının uyum süreci araştırılmıştır.
Araştırmanın sonucunda, yayımlanan IPSAS’lar ve IFRS’ler arasında belirli farklar olduğu bunlardan belli kısmının kamu kurumlarının ve özel sektör işletmelerinin doğası gereği olduğu, bir kısmının ise IPSAS’ların IFRS temelli olması nedeni ile yapılan güncellemeler ile zamanla ortadan kalkacağıdır. Türkiye’nin Devlet Muhasebe Standartlarını (DMS) yayımlamakta ve uygulamakta gelişmiş ülkelere göre geç kaldığı ve bu yönde çalışmaların hızlandırılması gerektiği sonucuna ulaşılmıştır.
The New Public Reform (NPM), which began in the 1990s in the world, has put in place the leading economies into an accrual-based accounting system that provides more detailed information to users and managers from common government accounting systems and cash-based accounting systems. In this sense, states have more knowledge about their existing assets and liabilities and have become more proactive in making strategic decisions and planning. Similar to the International Financial Reporting Standards (IFRS), which emerged in the direction of private sector development in the sense of accounting, Governments are engaged in the creation and implementation of International Public Sector Accounting Standards (IPSAS) based on International Financial Reporting Standards in order to create a similar accounting system in the sense of comparability, transparency and accountability.
In this study, published International Public Sector Accounting Standards (IPSAS) are examined and examples of implementation are given in the world. Taking into account that IPSAS are IFRS-based the differences between two standards has been analyzed.
Parallel to the developments at international level, Turkey has taken the 5018 Public Financial Management and Control Law with the basics of accrual accounting. In the study, Law No. 5018 has been examined and in accordance with the standards published by the Board of the State Accounting Standards laid down in the related law, the compliance process of public institutions has been investigated in Turkey.
As a result of the research there are certain differences between published IPSASs and IFRSs that some of these are the nature of public and private sector businesses and other part of the differences are based on the fact that IPSAS are IFRS-based over time they will be eliminated. Turkey has been late to publish government standards and also been late in implementation at the institutions according to developed countries, it is necessary to accelerate their work in this direction
İstikamet-Durum bilgisi veren sistem sensörlerinin hata parametrelerinin kestirimi ve analizi
No full textİstikamet-Durum bilgisi veren sistem, ataletsel ölçüm birimi ve manyetometre sensörlerini kullanarak bir cismin yalpalanma, yunuslama, savrulma açılarını bir düzlemi referans alarak kestirim yapmaktadır. İstikamet-Durum bilgisinin kestirimi için ileri kestirim algoritmalarından faydalanır. Sensör hataları, kestirim performansını yani sistem performansını etkileyen önemli etkenlerdendir. Bu durumda İstikamet -Durum bilgisi veren sistemin ne kadar iyi çalışacağını ataletsel ölçüm birimi ve manyetometrenin performansı belirler.
Bu tez çalışmasında ataletsel ölçüm birimi ve manyetometre hata parametrelerinin kestirim çalışmalarına yer verilmiştir. Ataletsel ölçüm birimi hata kestiriminden önce sıcaklığa bağımlı hatanın telafisi için sıcaklık kalibrasyonu yapılmış, sonra hata parametrelerinin kestirimi için iki ayrı yöntem olan Allan deviasyon ve güç tayf yoğunluğu yöntemlerine başvurulmuş ve sonuçları karşılaştırılmıştır. Önerilmiş yöntemler ayrıca denenmiş ve performansları irdelenmiştir. Manyetometrenin sert-demir ve yumuşak-demir hata parametreleri belirlenerek hataların telafisi sağlanmıştır. Hata telafisi yapılmış sonuçlar hatalı sonuçlar ile karşılaştırılıp yorumlanmıştır.Ataletsel ölçüm birimi verileri robotik seviye düşük maliyetli bir MEMS sensör modülü ile elde edilmiştir. Manyetometre verileri için düşük maliyetli hall sensörü tipi bir manyetometre kullanılmıştır.
Attitude-heading reference system estimates roll, pitch and yaw angles by taking a plane as reference using inertial measurement unit and magnetometer sensors. It utilizes advance estimation algorithm while estimating attitude-heading information. The error parameters of inertial measurement unit and magnetometer sensors are key factors that affect estimation performance, in other words the system performance.
In this thesis, estimation studies of inertial measurement unit and magnetometer error parameters have been performed. Before estimating the errors parameters of inertial measurement unit, temperature calibration has been done to compensate temperature dependent error. Then, two different methods that are Allan deviation and power spectral density methods have been applied for error parameter estimation and the results have been compared. In addition, the proposed methods have been tested and their performances have been examined. Soft-iron and hard-iron error parameters of magnetometer have been estimated and compensated. The compensated and erroneous results have been compared.
Inertial measurement unit datum have been obtained with robotics grade low cost MEMS sensor module. Low cost hall sensor type magnetometer have been used for magnetometer datum
Tıp fakültesi 2017-2018 öğretim yılı dönem 3 ve dönem 6 öğrencilerinin bildirimi zorunlu bulaşıcı hastalıklara ilişkin bilgi düzeylerinin ve görüşlerinin değerlendirilmesi
No full textBu çalışma Tıp Fakültesi Dönem 3 ve Dönem 6 öğrencilerinin bildirimi zorunlu bulaşıcı hastalıklara (BZBH) ilişkin bilgi düzeylerinin ve görüşlerinin değerlendirilmesi ve elde edilen sonuçlar doğrultusunda bu konuda yapılacak eğitim ve bilinçlendirme çalışmalarına katkıda bulunması amacıyla gerçekleştirilmiştir. Tanımlayıcı tipte olan bu araştırmada Dönem 3 ve Dönem 6’da eğitim alan öğrencilerin (196 öğrenci) %73,4’üne (144 öğrenci) BZBHTer konusunda bilgi ve görüşlerinin saptanması için anket uygulanmıştır. Ankete katılan öğrencilerin %33,3’üııün BZBHTerin bildirim gruplarım ve sayısını bilmediği, %9,0’mın A grubu, %15,3’üııüıı B grubu, %8,3’ünün C grubu, %16’sımn D grubu BZBH’yi doğru bildiği saptanmıştır. Öğrencilerin %20,8’inin BZBHTerin bildiriminde kullanılan Form 014’ü doğru bildiği belirlenmiştir. Form 014’ü bilme durumu açısından Dönem 3 ve Dönem 6 öğrencileri arasındaki fark Dönem 6 öğrencileri lehine istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0,05). Ankete katılan öğrencilerin sadece %7,6’smın yetkili laboratuvarlar tarafından bildirilen BZBHTerin bildiriminde kullanılan Form 014-D’yi doğru bildiği, araştırma grubundaki öğrencilerin %95, Finin BZBHTer hakkında ilgili mevzuatı okumadığı vc %93,7’sinin bildirim yapılmadığı durumlarda karşılaşabilecekleri hukuksal yaptırımları bilmediği saptanmıştır. Öğrencilerin %85,4’ünüıı BZBH’ler konusunda Tıp Fakültesinde herhangi bir eğitim döneminde eğitim aldıklarını belirttiği tespit edilmiş olup, eğitim almış olmalarına rağmen bilgi düzeyleri düşük bulunmuştur. Öğrencilerin %70,Finin Türkiye’de BZBH’lerin yeterli düzeyde bildirilmediğini düşündükleri, %41,7’sinin BZBH konusunda aldıkları eğitimi yeterli bulmadığı belirlenmiştir. Sonuç olarak Tıp Fakültesi Dönem 3 ve Dönem 6 öğrencilerinin BZBH’lere ilişkin bilgi düzeylerinin eksik olduğu saptanmıştır. Öğrencilerin BZBHTer konusundaki bilgi düzeylerinin bu konuda aldıkları eğitimle ilişkili olduğu, dolayısıyla tıp fakültesi eğitiminde ilgili stajlarda BZBH konusunda daha ayrıntılı ve güncel bilgiler verilmesinin ve konunun hem teorik hem de uygulamalı olarak eğitim müfredatına dahil edilmesinin öğrencilerin bu konuda bilgi ve farkındalıklarını artıracağı, böylccc BZBH bildirimlerinin doğru ve eksiksiz yapılmasma katkı sağlanabileceği düşünülmektedir.
This study was carried out to asscss thc knowledge levels and opinions about Notifıable CDs of Term 3 and Term 6 students of Faculty of Medicine and to contribute to avvareness raising studies and education about this issue in thc vicw of obtaiııed outcomes. İn this descriptive study, a questionnaiı*e was applied to 73,4 percent of Term 3 and Term 6 medical students to determine their knowledge and opinions about Notifıable CDs. it was found that 33,3% of the students who participatcd in the survey didn’t know the ııumber and groups of Notifıable CDs. Additionally, 9,0%; 15,3%, 8,3% and 16,0% of students knew correctly the Notifıable CDs of category A, B, C, and D respectively. Tt was determined that 20,8% of the students knew correctly the Form 014 used for reporting Notifıable CD's. The difference between the kııowledge of Term 3 and Term 6 medical students about Form 014 was statistically signifıcant in favour of Tenn 6 (p<0.05). it was found that only 7,6% of the students who participated in the survey knew correctly Form 014-D which was used in the notifıcation of Notifiable CDs reported by authorised laboratory, 95,1% of students in the study group didn’t read the relevant legislation about Notifiable CDs and 93,75% of students didn’t know the legal sanctions they could face when the notifıcation wasn’t ıııade. Although 85,4% of students stated that they got lectures about Notifiable CDs during their education terms, their knovvledge levels were found to be low. 70,1% of students stated that they believe that notifıcation of Notifiable CDs is insuffıcient in Turkey. 41,7% of students defined the education of Notifiable CDs they got was insuffıcient. İn conclusion, it was determined that the students of Faculty of Medicine in Term 3 and 6 were in lack of knovvledge about Notifiable CDs. Taking into account that the level of knovvledge of students on Notifiable CDs is related to the education they receive, so, more detailed and up-to-date information should be included in the relevant curriculum. Morcovcr, both theoretically and praciically inclusion of these topics in the training curriculum will increase the knowledge and awareness of students thus conlributing to the correct and complete implementation of the Notitiable CDs notifıcations
Medya araçlarının Başkent Üniversitesi öğrencilerinin beslenme davranışları ve gıda ürünlerinin seçiminde karar vermedeki etkisi
No full textBu araştırmanın amacı medya araçlarının Başkent Üniversitesi öğrencilerinin
beslenme davranışı ve gıda ürünleri seçiminde karar vermedeki etkisini saptamaktır.
Bu tanımlayıcı araştırmaya 2017-2018 eğitim öğretim yılında Başkent
Üniversitesi’nde öğrenim görmekte olan ve araştırmaya katılmayı kabul eden 373
öğrenci dahil edilmiştir. Öğrencilere gözlem altında anket formu uygulanmıştır
Araştırmaya katılan öğrencilerin %70,4’ü kadın, %29,6’sı erkektir. Yaş ortalaması
20,7± 1.9’dur. Araştırmaya katılan öğrencilerin %37,9’u düzenli fiziksel aktivite,
%30,4’ü kas gruplarını çalıştıran-kuvvetlendiren egzersiz yapmaktadır. Öğrencilerin
%72’si normal ağırlıkta, %12,8’i zayıf, %12,8’i fazla kilolu ve %2,5’i obezdir.
Öğrencilerin yarısından fazlası sabah, öğlen ve/veya akşam öğünlerinden bir veya
birkaçını atlamaktadır. Öğrencilerin %81,7’si süt ve süt ürünlerini, %75,1’i et
grubunu, %80,1’i kuru baklagilleri, %82,3’ü sert kabuklu yemiş/yağlı tohumları
günlük önerilen miktarda tüketmemektedir. Ekmek ve tahıl, sebze ve meyve
gruplarını önerilen miktarda tüketen öğrenci yüzdeleri sırasıyla %2,8; %1,4 ve
%2,2’dir. Öğrencilerin %62’si beslenme/ fiziksel aktivite/ diyet konularına ilgi
duymaktadır. Öğrencilerin %23,1’i beslenme/fiziksel aktivite/diyet konularını
medyadan takip etmektedir. Öğrencelerin %95,5’i bu konuları internet üzerinden
takip etmekte, %30,8’i bu konularla ilgili olarak bazı ünlülerin hesaplarını takip
etmektedir. Medyada yer alan beslenme/ diyet/ fiziksel aktivite konuları ile ilgili
olarak öğrencilerin %16,8’i uzman olan kişilerin yayın yapması ve yalnız bu kişilerin
dikkate alınması gerektiğini; %9,7’si bilgi kirliliğinin önüne geçilmesi gerektiğini;
%7,8’i halkın bilinçlendirilip, doğru şekilde bilgilendirilmesi gerektiğini
düşünmektedir. Sonuç olarak öğrencilerin büyük kısmı sağlıklı beslenmemekte ve
beslenme konusunda medyadan etkilenmektedirler. Öğrencilere dengeli ve yeterli
beslenme konusunda eğitim verilmesi ve medyada yer alan her bilginin doğru
olmayabileceği konusunda farkındalık yaratılmasının uygun olacağı düşünülmüştür.
The aim of this study is to determine the effect of the media tools on Baskent
university students’ nutrition behavior and food decision. This descriptive study
included 373 students who were studying at Başkent University in the academic year
2017-2018 and who agreed to participate research. Survey forms were applied to the
students under observation. 70,4% of the students who participated in the survey
were females and 29,6% were males. The mean age of the students was 20,7 ± 1,9
years. 37,9% of the students have regular physical activity and 30.4% of them do
bodybuilding and muscle strengthening exercises. 72% of the students were in
normal weight, 12.8% were underweight, 12,8% were overweight and 2,5% were
obese. More than half of the students (80,4%) reported skipping one or more of
breakfast, lunch and / or dinner. 81,7% of the students reported they were not
consuming milk and dairy products, 75,1% of them were not consuming meat
products, 80,1% of them were not consuming leguminous seeds, 82,3% of them were
not consuming nuts / fatty seeds in recommended daily amount. The percentages of
students consuming in recommended daily allowance bread and grain, vegetable and
fruit groups were 2,8%; 1,4% and 2,2% respectively. 62% of the students reported
they were interested in nutrition / physical activity / diet issues and topics. 23,1% of
the students were following nutrition / physical activity / diet topics in the media.
95,5% of the students were following these topics over the internet and 30, 8% of
them were following social media accounts of some famous people concerned with
these topics. Regarding nutrition / diet / physical activity topics in the media, 16,8%
of the students reported that they think that the experts should do publish and only
these people should be considered to be source of information; 9,7% said that
information pollution should be avoided; while 7,8% of were thinking that people
should be conscious and informed correctly. In conclusion, most of the students are
not healthy and are affected by the media. It is considered appropriate to provide
students with a balanced and adequate education on nutrition and to raise awareness
that every information in the media may not be accurate
Toplu beslenme sistemlerinde mutfak personeline verilen hijyen eğitiminin mutfağın hijyen durumuna etkisi
No full textBu araştırma, mutfak personeline verilen hijyen eğitiminin mutfak personelinin
hijyen bilgisi düzeyine olan etkisini ölçmek ve bilginin davranışa yansımasını
gözlemlemek amacıyla yürütülmüştür. Mutfak yüzeylerinin ve mutfakta kullanılan
araç-gereçlerin temizlik durumları ölçülerek, personel hijyen bilgisi düzeyinin
mutfak hijyen durumu üzerine olan etkisi araştırılmıştır. Bu çalışma Kasım 2017 –
Şubat 2018 tarihleri arasında Ankara’daki bir vakıf üniversitesi kampüslerinde
bulunan 12 farklı kafeterya mutfağı alanında çalışan 147 mutfak personeli (aşçı, aşçı
yardımcısı, bulaşıkçı, lobici, servis elemanı) ve proje sorumlusu üzerinde
yürütülmüştür. Araştırmaya çalışanların tümü (147) dahil edilmiştir. Araştırma dört
aşamalı olarak yürütülmüştür. İlk aşamada personelin sosyo-demografik
özelliklerinin, iş tecrübesinin ve hijyen eğitimi alma durumlarının sorgulandığı anket
formu uygulanmıştır. İkinci aşamada hijyen eğitimi verilerek personel bilgi
düzeyinde artış olması hedeflenmiştir. Eğitim öncesi ve sonrasında Bilgi Ölçme Testi
uygulanmıştır. Üçüncü aşamada, mutfağın hijyen durumunun tespiti için eğitim
öncesi ve sonrası dönemde 8 farklı mutfak gözlemlenerek 5 bölümden oluşan (Besin
Hijyeni, Personel Hijyeni, Mutfak ve Araç- gereç Hijyeni, Servis Hijyeni, Depo
Hijyeni) Kafeterya Hijyen Kontrol Formu (KHKF) doldurulmuştur. Dördüncü
aşamada, kafeteryalardaki hijyen uygulamalarının yeterliliğini saptamak için eğitim
öncesi ve sonrası dönemlerde mutfak yüzeylerinden, mutfaklardaki araç-gereçlerden
ve personel el yüzeylerinden swap çubukları yardımıyla örnekler alınmış, Adenozin
Trifosfat Biyolumenans Testi (ATPBT) yapılmıştır. Hijyen eğitimi verilmeden önce,
daha önceden eğitim alan katılmcıların bilgi düzeyi daha yüksek bulunmuştur
(p<0.05). Eğitim sonucunda, eğitimden önce kadınların bilgi puanı ortalaması 52.6 ±
2.9, erkeklerin 62.5 ± 1.9 iken, eğitimden sonra kadınların ve erkeklerin hijyen
bilgisi puanı ortalaması 81 ± 2’ye, ve 80.2 ± 1.5’e yükselmiştir (p<0.001). KHKF
puanlarının ortancası hijyen eğitimi öncesi 83.5 (34.5) iken eğitim sonrası 89 (25)’a yükselmiştir (p<0.001). Hijyen eğitimi verildikten sonra, çalışma tezgahları, yemek
masası ve alet-ekipman yüzeylerinin ATPBT puanlarının ortanca değerlerinde
azalma görülmüştür (p>0.05, p>0.05, p<0.05). Gıda kaynaklı hastalıkların (GKH)
önlenmesi için personel bilgi düzeyinin yeterli olması elzemdir. Bunun yanında
bilginin davranışa dönüşmesi kritik noktadır. Personel hijyeni, mutfak alet-ekipman
yüzeylerinin temizliği, pişirilme ve servis sıcaklıklarının sağlanması GKH
oluşumunun engellenmesinde ilk ve temel adımdır. Hijyen eğitiminin ve
uygulamalarının etkinliği arttırılmalıdır.
This study conducted with the aim of observing influence of hygiene education on
hygiene status and behaviours. The cleaning conditions of the kitchen surfaces and
the utensils used in the kitchen were measured and the effect of the personnel
hygiene information level on the kitchen hygiene status was investigated. The study
was conducted on 147 food handlers working in 12 different cafeteria kitchen areas
of private university campuses in Ankara between November 2017 and February
2018. The research progressed in four stages. In the first stage, a questionnaire form
was applied to question the socio-demographic characteristics and the experiences of
work. In second stage, hygiene trained with aimed to increase the level of
foodhandler’s hygiene information. In the third step, 8 different kitchens were
observed in the pre and post-training period for the determination of hygiene status
of the kitchen. The cafeteria hygiene control form (CHCF) consisting of 5 sections
(Food Hygiene, Personnel Hygiene, Kitchen Hygiene, Utensils Hygiene, Storage
Hygiene) was filled. In the fourth stage, for determine the adequacy of hygiene
practices in the cafeteria, samples were taken from the kitchen surfaces, kitchen tools
and staff's hand surfaces by means of swap rods before and after the training and
Adenosine Triphosphate Bioluminescence Test (ATPBT) was performed.
Foodhandlers have already been trained have higher level of knowledge of hygiene
(p<0.05). After training, the average hygiene score of women and males was 52.6 ±
2.9 and 62.5 ± 1.9 increased to 81 ± 2, 80.2 ± 1.5 (p<0.001). As well, the median of
KHKF scores was 83.5 (34.5) increased to 89 (25) (p<0.001). Additionally, the
median values of ATPBT scores of benches, dining tables and utensils surfaces
decreased (p>0.05, p>0.05, p<0.05). The level of staff knowledge is sufficient to prevent food poisoning, and the
conversion of information into behavior and exercise is essential. The effectiveness
of hygiene training and practices should be increased
Ağırlık kontrolü ve beslenme eğitiminin erektil disfonksiyon tedavisinde öneminin belirlenmesi
No full textÇalışmanın amacı; Erektil Disfonksiyonun (ED) etiyolojisi ve tedavisinde beslenme
ve vücut ağırlık kontrolünün yeri ve önemini araştırmaktır. Çalışmaya Hisar Hospital
Üroloji polikliniğine başvuran ve ED tanısı almış 24-66 yaşları arasında, 54 gönüllü
hasta dahil edilmiştir. Hastalar doktor muayenesinin ardından, belirlenen
biyokimyasallar analizleri yaptırmış, ardından araştırmacıya yönlendirilmiş ve
beslenme eğitimi verilmiştir. Toplamda 2 aylık süre içinde 3 defa görüşmeye alınan
hastaların her görüşmede antropometrik ölçümleri ve kan basıncı ölçümleri
yapılmıştır. Çalışmanın başında ve sonunda biyokimyasal analizleri, İİEF
(Uluslararası Erektil Fonksiyon İndeksi) anketi ve besin tüketim sıklık anketi
tekrarlanmıştır. Hastaların yaş ortalaması 41.87 yıl olup, çoğu lise (%38.9) ve
üniversite (%57.4) mezunudur. ED ile birlikte görülen diğer hastalıklar; Diyabet %
17.5, Hipertansiyon % 12.6, Hiperlipidemi % 19.4, Hepatosteatoz % 5.8 olarak
saptanmıştır. Hastaların % 85.2’ si haftada 150 dakikadan az egzersiz yapmaktadır.
İki besin tüketim sıklığı ortalamalarının farkına göre; enerji, protein, yağ,
karbonhidrat, doymuş yağ asitleri ve sodyum alımı 40 yaş ve altı grupta anlamlı
azalmıştır. Kırk yaş üzeri grupta, enerji, protein, yağ, karbonhidrat ve ürik asit
düzeylerinde görülen azalma istatistiksel olarak anlamlı bulunmuştur (p<0.05). BKİ
ortalaması başlangıçta 40 yaş ve altı için 30,3±4,2 kg/m2, 40 yaş üzeri için 31,4±5,1
kg/m2olarak hesaplanmıştır. Çalışmanın sonunda ise sırasıyla 29,2±3,9 kg/m2 ve
30,3±4,6 kg/m2 olarak hesaplanmıştır ve çalışmanın başı ve sonu arasındaki fark
istatistiksel olarak önemli bulunmuştur (p<0.05). Biyokimyasal analiz sonuçlarında
görülen değişiklikler; 40 yaş ve üzeri bireylerde Total testesteron (T) ve 40 yaş altı
bireylerde Serbest Testesteron (Serbest T) değerinde görülen artış istatistiksel olarak önemli bulunmuştur. HDL kolesterol (K) değerinde artış, Total K, LDL K, HbA1c ve
HOMA IR’ te görülen azalma tüm yaş gruplarında istatistiksel olarak anlamlı
bulunmuştur. İİEF 1. ve 2. değerlendirme sonuçları arasında, 30-39 yaş (p=0,020) ve
40-49 yaş (p=0,014) gruplarında istatistiksel olarak anlamlı bir fark vardır.
Antropometrik ölçümler ile İİEF skoru arasında pozitif bir ilişki saptanmış olmakla
beraber istatistiksel olarak önemli bulunmamıştır. Diyabet, kardiyovasküler
hastalıklar ve obezitenin dolaşımı etkileyerek birçok hastalığa yol açtığı
bilinmektedir. Ağırlık kaybı ve beslenme eğitiminin de bu rahatsızlıklarda olduğu
gibi erkek cinsel sağlığında da düzeltici etkileri kanıtlanmaya çalışılmıştır.
The aim of the study was to determine the position and the importance of nutrition
and body weight control in etiology and treatment of erectile dysfunction. Fifty four
patients, between 24-66 years age all diagnosed as erectile dysfunction are included
in the study who applied to Hisar Hospital Urology Clinic. After medicaal
examination and taken blood determined biochemical parameters analysis all
patients referred to the dietitian and nutritional education was given. The
anthropometric and blood pressure measurements of the patients, who were
interviewed 3 times in total within 2 months, were made at each visit. Blood
biochemical parameters, IIEF (International Erectile Function Index) and food
frequency questionaire were analyzed in the beginning and at the end of the study.
The mean age of the patients was 41.87 years, and most of them were high school
(38.9%) and university (57.4%) graduates. The frequency of comorbidities were;
Diabetes 17.5 %, Hypertension 12,6 %, Hyperlipidemia 19,4 % and Hepatosteatosis
5,8 %. The 85,2 % of the patients were doing exercises lower than 150 hours a week.
According to the difference in average of the 2 food consumption frequency; the
intake of dietary energy, protein, fat, carbohydrate, saturated fatty acids and sodium
intake were significantly decreased in 40 years and younger age patients group. The
decrease in dietary energy, protein, fat, carbohydrate levels are found statistically
significant in older than 40 years age patient group. At the beginning of the study, the
BMI average was calculated as 30,3±4,2 kg/m2 for 40 years and younger age patients
and 31,4±5,1 kg/m2 for 40 and older age patients. At the end of the study the mean
values of BMI were as 29,2±3,9 kg/m2 ve 30,26±4,65 kg/m2, found statistically
significant. According to the changes among biochemical parameters, Total T (Testesteron) levels were increased in 40 and older age group and Free Testesteron
levels in under 40 years age group found statistically significant. The increase in
HDL Cholesterol (C) and decrease in Total C, LDL C, HbA1c and Homa IR are
found statistically significant in all age groups. There was no statistically significant
differance of first and second evaluation of IIEF values between 30-39 age (p=0,020)
and 40-49 age (p=0,014). Although there was a positive corelation is found between
antropometric measurement and IIEF score but it was not stastically significant. It is
known that diabetes, cardiovascular diseases and obesity cause many diseases by
affecting circulation. It was tried to prove the corrective effects of weight loss and
dietetics in male sexual health as in these disorders
Olumlu - olumsuz ağ ilişkileri, danışma ağları (aracılık) ve bireysel performans üzerine görgül bir çalışma
No full textİnsanlığın varoluşundan beri iletişim kurma zorunluluğu ile beraber sosyal ağların oluşumu da kaçınılmaz bir olgu olmuştur. Sosyal ağların temel parçaları olan bireylerin birbirleriyle olan olumlu, olumsuz ve aracılık ilişkileri kendilerinin ve içinde çalıştıkları örgütlerin performanslarına etki eden etmenler olarak değerlendirilmektedir. Bu çalışmada bireylerin birbirleriyle olan türlü ilişkilerinin mikro ölçekte kendi performanslarına bir etkisinin bulunup bulunmadığı araştırılmıştır. Çalışma, aynı iş yerinde, aynı birimde, benzer pozisyonlarda ve birbirlerine fiziksel açıdan yakın olarak çalışan 22 kişilik bir ağ üzerinde yapılmıştır. Elde edilen analiz ve bulgular yazındaki genel varsayımlarla ve önceki çalışmalar ile karşılaştırılmıştır. Olumlu ağ ilişkilerinin merkezindeki aktörlerin performanslarının artmasını öngören varsayımlar reddedilmiş, danışma ağının merkezindeki aktörlerin performanslarının artmasını öngören varsayımlar kısmen reddedilmiş, olumsuz ağ ilişkilerinin merkezindeki aktörlerin performanslarının azalmasını öngören varsayımlar da reddedilmiştir.
The necessity of communicating since the existence of mankind has been an inevitable phenomenon of social networks. The positive, negative, and mediating relationships of individuals, which are the basic components of social networks, are considered as factors influencing their performance and the performances of the organizations they work in. In this study, it was researched whether individuals' relations with each other had an effect on their performances at micro scale. The study was implemented on a network of 22 people working at the same workplace, in the same unit, in similar positions and physically close to each other. The obtained analyzes and findings were compared with the general assumptions in literature and previous studies. The assumptions for enhancing the performances of the actors in the center of the positive network centrality were rejected, the assumptions for enhancing the performances of the actors in the center of the consultation network centrality were partially rejected and the assumptions for reducing the performances of the actors in the center of the negative network centrality were totally rejected
Türk iş hukukunda cinsiyet ayrılığı
No full textGeçmişten beri mevcut olan kadın ile erkek arasındaki eşitsizlik günümüzde de bir sorun olmaya devam etmektedir. Cinsiyetler arası eşitsizliğin önlenmesi amacıyla uygulamada uluslararası sözleşmeler ve direktiflerin çeşitli düzenlemeler içermesine ve sözleşmelere taraf olan ülkelerin bu düzenlemelerle bağlı olmasına rağmen, eşitsizlikler ve cinsiyet ayrımcılığına neden olan muamelelerle karşılaşılmaktadır. Kadınların, toplumda aile sorumluluklarını üstlenmeye itilmesi ve bununla bağdaştırılması, biyolojik özellikleri nedeniyle bir kısım meslek gruplarında ayrımcılıklarla karşılaşmalarına neden olmaktadır. Bu konuda önlemler alınmaya çalışılsa da bu önlemler yeterli görülmemektedir.
Türk hukukunda eşitlik ilkesine yönelik olarak Anayasamın 10. maddesi ve İş Kanunumun 5. maddesi ile düzenlemeler getirilmiş bulunmaktadır. Eşitliğin sağlanması ve ayrımcılığın önlenmesi için daha detaylı düzenlemeleri içeren kanuni düzenleme ihtiyacını karşılamak düşüncesiyle İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu çıkarılmıştır. Çalışmamızda Türk İş Hukukunda Cinsiyet Ayrımcılığı konusu; Anayasa ve İş Kanunumda yer alan düzenlemeler başta olmak üzere, yeni bir düzenleme olan Türkiye İnsan Hakları ve Eşitlik Kurumu Kanunu ve uluslararası sözleşmelerle birlikte direktiler de dikkate alınarak incelenmiştir.
One of the recurring problems of the world coming ffom past to present, the inequality between men and women is stili a majör concem today. Although some intemational regulations and mandates include several regulations about this inequality and countries who signed are subject to these directives, people stili encounter with these kind of sexist treatments and inequality. Especially women, who are pushed by society to become primarily responsible for the family commitments, confront sexism in some professions because of their biological characteristics. Even though offıcials try to take precautions andmeasures about this issue, these measures haven’t been proven enough.
Under Turkish Law, the lOth clause of the Constitution and the 5th clause of the Labor Law, bring some regulations targeted to the equality principle. To have more detailed and thorough mandates and regulations preventing the inequality in various classes, the legislation of Human Rights and Equality Institution of Turkey has been established. In this study, the subject of sexism in the Turkish Labor Law has been examined, by primarily investigating the regulations in the Constitution and the Labor Law and taking into account of the study of the legislation of Human Rights and Equality Institution of Turkey - which is a fairly new regulation and the intemational agreements and directives
İnverted papillom ve scc olgularında gen ifadelenme profili
No full textBu çalışma sinonazal inverted papillom (IP) ile IP’un sinonazal skuamoz hücreli
karsinoma (SCC) dönüşümünde, ribonükleik asit (RNA) düzeyinde ifadelenmesi
değişen genleri belirlemeyi hedeflediğimiz deneysel bir çalışmadır. Başkent
Üniversitesi Tıbbi Biyoloji, Tıbbi Genetik, Kulak Burun Boğaz, Patoloji Anabilim
Dalları ve Dr. Abdurrahman Yurtaslan Ankara Onkoloji Eğitim ve Araştırma
Hastanesi Patoloji ve Kulak Burun Boğaz Anabilim Dalları katkısı ile yapıldı. Son
beş yıl içerisinde IP, sinonazal SCC ve konka hipertrofisi tanısı konulmuş, 18 yaş
üzeri 16 hastanın (6 IP, 5 sinonazal SCC, 5 konka hipertrofisi) parafine gömülmüş
dokusundan (FFPE) ticari kit ile RNA izolasyonu yapıldı. Uygun ve yeterli miktarda
RNA kullanılarak mikroarray yöntemi ile her üç dokunun gen ekspresyon
profillerine yönelik tüm genoma ait bir bilgi elde edildi. Bu bilgi analiz programları
kullanılarak üç doku arasında karşılaştırıldı. IP ve sinonazal SCC dokuları
kıyaslandığında ekspresyonu anlamlı değişim gösteren şu genler tespit edildi:
CYP3A7, KRT4, FA2H, BNIP3, MMP11, COL1A1, CCND2, IGF2BP3, SH3BGR,
SERPINB3. Sonuç olarak, ifadelenmesi değişen CYP3A7, KRT4, FA2H, BNIP3,
MMP11, COL1A1, CCND2, IGF2BP3, SH3BGR, SERPINB3, THBS2 genleri ile
ilgili hem gen hem protein ifadelenmesi birlikte çalışılarak, sonuçların teyit edilmesi
IP etyoloji ve karsinogenezi ile ilgili ileriki çalışmalara ufuk açacaktır.
This is an experimental study aiming to determine the genes whose expression
changes at the ribonucleic acid (RNA) level, in the sinonasal squamous cell
carcinoma (SCC) transformation of sinonasal inverted papilloma (IP). This study was
carried out with Başkent University Medical Biology, Medical Genetics,
Otorhinolaryngology, Pathology Departments and Dr. Abdurrahman Yurtaslan
Ankara Oncology Training and Research Hospital Pathology and
Otorhinolaryngology Departments contribution. RNA was isolated wtih
commercially available kit from the paraffin embedded tissues (FFPEs) of 16
patients, over 18 years, diagnosed as IP, sinonasal SCC, and concha hypertrophy (6
IP, 5 sinonasal SCC, 5 concha hypertrophy) in the past five years. Using appropriate
and sufficient amounts of RNA, a microarray method was used to obtain information
of the gene expression profiles of all three tissues’s entire genome. This information
was compared using analysis programs among the three tissues. When comparing IP
and sinonasal SCC tissues, the following genes with significant expression changes
were identified: CYP3A7, KRT4, FA2H, BNIP3, MMP11, COL1A1, CCND2,
IGF2BP3, SH3BGR, SERPINB3. As a result, both gene and protein expression
related to the altered expression of CYP3A7, KRT4, FA2H, BNIP3, MMP11,
COL1A1, CCND2, IGF2BP3, SH3BGR, SERPINB3 and THBS2 can be studied
together to confirm the results of future studies on IP etiology and carcinogenesis
Blok tabanlı ortamlarda programlama öğretimi sürecinde farklı öğretim stratejilerinin çeşitli değişkenler açısından incelenmesi
No full textBu çalışmanın amacı 5. sınıf öğrencilerinin yüz yüze eğitim ile ters yüz sınıf modeli olan
teknoloji destekli öğrenme ortamlarında olmak üzere iki farklı öğrenme ve öğretme
stratejisi ile Scratch programlamayı öğrenmelerinin ve programlama öğretiminin,
öğrencilerin bilgi işlemsel düşünme becerilerine etkisini araştırmaktır. Çalışmaya özel bir
okuldan 79 5. sınıf öğrencisi katılmıştır. Hem nicel hem nitel yöntemleri içeren karma
araştırma yöntemlerinden olan “Açıklayıcı Sıralı Karma Yöntem” kullanılmıştır. Yarı
deneysel ön test-son test eşleştirilmiş kontrol gruplu çalışmada, Bilgi İşlemsel Düşünme
Becerilerine Yönelik Öz Yeterlik Algısı Değerlendirme Ölçeği ve Bilge Kunduz
Uluslararası Enformatik ve Bilgi İşlemsel Düşünme Soruları ön test ve son test olarak
uygulanmıştır. Uygulama sonrası 24 öğrenci ile odak grup görüşmesi gerçekleştirilmiştir.
Uygulama süresince her hafta anlatılan kazanımlar ile ilgili haftalık başarı testleri
uygulanmıştır. Ayrıca uygulama sırasında öğrencilerin yazdıkları programlar, Dr. Scratch
ile analiz edilip değerlendirilmiştir. Araştırma sonuçlarına göre yüz yüze eğitim ve ters
yüz sınıf modeli ile eğitimin öğrencilerin Scratch programlama öğrenmelerinde ve bilgi
işlemsel düşünme becerilerinde istatistiksel olarak anlamlı olmayan bir fark oluşturduğu
görülmüştür. Araştırmada kullanılan Bilgi İşlemsel Düşünme Becerilerine Yönelik Öz
Yeterlik Algısı Değerlendirme Ölçeği ön test ve son test puanlarına bakıldığında gruplar
arasında bilgi işlemsel düşünme becerileri öz yeterlik algıları arasında anlamlı bir farklılık
oluşmaz iken gruplar içi ön-test ve son-test puanları arasında anlamlı bir farklılık ortaya
çıkmıştır. Özellikle algoritma geliştirme ve problem çözme yeterlik puanları ön-test ve
son-test puanları arasında farkın anlamlı çıkması, programlama öğretiminin bu
yeterliklerin artmasında önemli bir etken olduğunu söylenebilir. Ayrıca programlama
öğretiminin diğer becerilere ilişkin öz yeterliklerine olumlu etkisi olduğunu söylenebilir.
Haftalık başarı testlerinde bazı haftalarda deney grubunun ortalaması bazı haftalarda
kontrol grubunun ortalaması daha yüksek çıkmıştır. Aynı şekilde Dr. Scratch ile analiz
edilen programların ortalama puanlarına bakıldığında, bazı programlarda deney grubunun
ortalaması bazılarında kontrol grubunun daha yüksek çıkmıştır. Odak grup
görüşmelerinde öğrenci görüşleri incelendiğinde ters yüz sınıftaki öğrencilerin kendi
kendine öğrenmenin daha iyi olduğu, yüz yüze sınıftaki öğrencilerin öğretmen
anlatımının daha iyi olduğu, ters yüz sınıftaki öğrencilerin anlık yardım alamamasından,
yüz yüze sınıftaki öğrencilerin sınıf içi etkenlerin, dersin hızı ve öğretmen anlatımında
konuyu kaçırmaktan dolayı zorluklar yaşadıklarını, her iki grupta keşfederek öğrenmenin daha iyi olabileceği, oyun ve animasyon yapabilecek becerilerin geliştiği düşüncelerini
ifade etmişlerdir.
This study aims to investigate how 5th Grade students learn Scratch programming
through two different learning and teaching strategies which are face-to-face education
and flipped learning based on technology supported environment and the effects of these
programming methods on the computational thinking skills of the students. 79 students
among 5th graders from a private school participated in this study. The Exploratory
Sequential Design which is one of the combined research method including both
quantitative and qualitative methods was used. In the quasi-experimental study, which
pre-test and post-test were compared with a control group, Self-Sufficiency Perception
Evaluation Scale for Computational Thinking Skills and Bilge Kunduz International
Informatics and Computational Thinking Questions were conducted as pre-test and posttest.
Focus group interviews with 24 students were carried out after the implementation.
Weekly achievement tests related to the identified objectives were conducted and the
programs written by the students during the implementation were analysed and evaluated
through Dr. Scratch during the implementation. The study has revealed that face-to-face
education and flipped learning has no statistically effect on learning Scratch programming
and computational thinking skills. When the scores of the pre-test and post-test of Self-
Sufficiency Perception Evaluation Scale for Computational Thinking Skill were analysed,
there was no significant difference between the groups in terms of computational thinking
skills and self-sufficiency perceptions while a significant difference occurs on the scores
of pre-test and post-test within the groups. Because of the significant difference between
the scores of pre-test and post-test and the scores of developing algorithm and problem
solving competence, it can be said that the programming method has an important role on
the increase of this competence. It can also be stated that programming method has a
positive effect on self-sufficiency related to other abilities. Weekly achievement tests
have revealed that the average of the control group was high in some weeks while the
average of the experimental group was high in other weeks. Similarly, the average of the
control group was high in some weeks while the average of the experimental group was
high in other weeks in some programmes according to the average scores of the
programmes analysed by Dr. Scratch. When the students’ views through the focus group
interviews has been analysed, the students in the flipped classroom has expressed that it
is better to learn by yourself although they cannot get immediate help while the students
in the face-to-face classroom has stated that it is better to learn from a teacher although they have some difficulties because of classroom factors, the speed of the lesson and
missing the subject taught by the teacher. However, both groups have expressed that
discovery learning is better and their abilities to create game and animations develop
during the lessons