คลังสารสนเทศดิจิทัล มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (STOU Institutional Repository)
Not a member yet
13842 research outputs found
Sort by
Rights and liberties to carry firearms for self-defense in public places a comparative study of Thai Law and U.S. Law
No full textการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์ (1) ศึกษาแนวคิด ทฤษฎี ที่เกี่ยวข้องกับสิทธิเสรีภาพในการป้องกันตัวตามรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (2) ศึกษากฎหมายเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพในการพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะ ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด และดอกไม้เพลิง พ.ศ. 2490 และกฎหมายของประเทศสหรัฐอเมริกา (3) วิเคราะห์ปัญหาเกี่ยวกับสิทธิเสรีภาพของประชาชนในการพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะของประเทศไทย (4) ศึกษาถึงแนวทางในการแก้ไขกฎหมายในการพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะ การศึกษาค้นคว้าอิสระนี้เป็นการวิจัยทางนิติศาสตร์ โดยการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยใช้วิธีการค้นคว้าและวิจัยเชิงเอกสาร โดยทำการศึกษาจากตัวบทกฎหมาย ตำรากฎหมาย ความเห็นทางกฎหมาย ตลอดจนคำสั่ง คำพิพากษาของศาล บทความวิชาการ วารสารทางวิชาการ วิทยานิพนธ์ งานวิจัย รวมทั้งฐานข้อมูลทางอิเล็กทรอนิกส์ต่างๆ และทำการศึกษาเปรียบเทียบ และนำเสนอผลการศึกษาในเชิงพรรณนา ผลการศึกษาพบว่า (1) การป้องกันตัวของประชาชนเป็นสิทธิเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ แห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 (2) ในประเทศไทย การพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะ จะต้องขอใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนติดตัว ตามพระราชบัญญัติอาวุธปืน เครื่องกระสุนปืน วัตถุระเบิด และดอกไม้เพลิง พ.ศ. 2490 และสำหรับสหรัฐอเมริกา ในมลรัฐนิวยอร์ก จะต้องขอใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนตามกฎหมายแห่งมลรัฐเช่นเดียวกัน (3) มีปัญหาเกี่ยวกับการให้ดุลพินิจของเจ้าพนักงานในการจำกัดสิทธิเสรีภาพในการพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะ และปัญหาหลักเกณฑ์การออกใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะ (4) เสนอแนวทางแก้ไขกฎหมายโดยการมีบทบัญญัติเป็นการเพิ่มสิทธิเสรีภาพของประชาชนในการพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะ และเพิ่มเติมบทบัญญัติของกฎหมายเกี่ยวกับหลักเกณฑ์การออกใบอนุญาตพกพาอาวุธปืนเพื่อป้องกันตัวในที่สาธารณะThis independent study has the objectives to (1) examine concepts and theories relating to rights and freedoms of self-defense as enshrined in the Constitution of the Kingdom of Thailand, B.E. 2560; (2) examine laws concerning rights and freedoms of carrying firearms for self-defense in public in accordance with the Firearms, Ammunition, Explosives, Fireworks and. Imitation Firearms Act, B.E. 2490, and the relevant laws of the Law of United States; (3) analyze issues related to the rights and freedoms of citizens in carrying firearms for self-defense in public in Thailand; and (4) propose solutions for amending laws on carrying firearms for self-defense in public. This independent research employed a qualitative methodology, utilizing documentary research, to conduct a legal study. It involved the analysis of legal provisions, case law, scholarly articles, and electronic databases, presenting findings in a descriptive, comparative format. The findings showed that (1) self-defense is regarded as a rights and freedom under the Constitution of the Kingdom of Thailand, B.E. 2560; (2) carrying firearms in public in Thailand requires a permit in accordance with the Firearms, Ammunition, Explosives, Fireworks and. Imitation Firearms Act, B.E. 2490, similar to the requirements in New York, United States, which also mandates a firearm carry permit under state law; (3) there are issues related to the discretion given to official in limiting the right to carry firearms for self-defense in public, as well as issues with the criteria for such permit; and (4) it is recommended that the law bes amended to the rights of citizens to carry firearms for self-defense in public and to clarify the criteria for issuing firearm carry permits
Coconut production situation and extension needs of farmers in Klongwhale Sub-district, Mueang District, Prachuap Khiri Khan Province
No full textวิทยานิพนธ์ (กษ.ม. (ส่งเสริมและพัฒนาการเกษตร))--มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเกษตรกรผู้ปลูกมะพร้าวในประเด็นต่อไปนี้ 1) ข้อมูลส่วนบุคคล สภาพทางสังคมและเศรษฐกิจ 2) สภาพการผลิตและการตลาดมะพร้าว 3) ความรู้เกี่ยวกับการผลิตมะพร้าวคุณภาพ 4) ความต้องการการส่งเสริมการผลิตมะพร้าวคุณภาพ และ 5) ปัญหาของเกษตรกรและข้อเสนอแนวทางการส่งเสริมการผลิตมะพร้าวแบบครบวงจร การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงสำรวจ ประชากรคือ เกษตรกรในตำบลคลองวาฬ อำเภอเมือง จังหวัดประจวบคีรีขันธ์ ที่ขึ้นทะเบียนผู้ปลูกมะพร้าวกับกรมส่งเสริมการเกษตรปี 2564 จำนวน 705 ราย คำนวณขนาดของกลุ่มตัวอย่าง โดยใช้สูตรของทาโร ยามาเน ที่ความคลาดเคลื่อน 0.07 ได้จำนวน 158 ราย ใช้วิธีการสุ่มแบบง่าย และเก็บข้อมูลโดยใช้แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง สถิติที่ใช้เพื่อหาค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ค่าต่ำสุด ค่าสูงสุด ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์จุดอ่อน จุดแข็ง โอกาส และอุปสรรค ผลการศึกษา พบว่า 1) เกษตรกรอายุเฉลี่ย 46.1 ปี เกือบทั้งหมดจบการศึกษาระดับมัธยมศึกษาหรือสูงกว่า ทั้งหมดมีอาชีพหลักคือการทำสวนไม้ผล มีประสบการณ์ปลูกมะพร้าวเฉลี่ย 13.6 ปี 2) ขนาดพื้นที่ปลูกมะพร้าวเฉลี่ย 27.9 ไร่ ใช้แรงงานเฉลี่ย 1.9 คน พื้นที่ราบและเป็นดินทรายหรือร่วนปนทราย ปลูกพันธุ์พื้นเมือง เกษตรกรประมาณ 2 ใน 3 ไม่มีการให้น้ำและไม่ใส่ปุ๋ย ส่วนใหญ่เก็บผลมะพร้าวทุก 45 วันโดยผู้รับซื้อเป็นผู้เก็บและจ้างแรงงาน ผลผลิต 450 – 500 ผล/ไร่/ครั้ง ราคาจำหน่าย 7 – 10 บาท/ผล โดยพ่อค้ามารับซื้อที่สวนและขายเองบางส่วนผ่านช่องทางอื่น 3) เกษตรกรทั้งหมดมีความรู้ในเรื่องการคัดเลือกพื้นที่ปลูก กระบวนการปลูก การดูแลและการเก็บเกี่ยวผลผลิต แต่มีความรู้น้อยเกี่ยวกับสภาพแวดล้อมและลักษณะดินที่เหมาะสม การให้น้ำและปุ๋ย 4) เกษตรกรมีความต้องการเกี่ยวกับการส่งเสริมการผลิตและการตลาดมะพร้าวระดับมากที่สุด ได้แก่ การวางแผนการผลิต การจัดตั้งสหกรณเพื่อรับซื้อผลผลิต และการเชื่อมโยงตลาดกับโรงงานแปรรูปผลผลิต ระดับมากเกี่ยวกับ ความรู้ด้านมาตรฐานการแปรรูป การรวมกลุ่ม/สร้างเครือข่ายด้านการแปรรูป และการสนับสนุนปัจจัยด้านการแปรรูป ส่วนด้านอื่น ๆ มีความต้องการระดับปานกลาง 5) เกษตรกรพบปัญหาในการผลิตมะพร้าวในระดับมากเกือบทุกประเด็นทั้งด้านการผลิต การแปรรูป และการตลาด โดยมีข้อเสนอแนวทาง โดยให้มีการจัดทำแปลงเรียนรู้การผลิตมะพร้าวคุณภาพ ปรับปรุงอุปกรณ์การผลิตและการเก็บเกี่ยวให้ทันสมัย การจัดทำเครือข่ายด้านการผลิตและตลาดมะพร้าวคุณภาพ ตลอดจนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และศึกษาดูงานกับแหล่งผลิตมะพร้าวคุณภาพที่ประสบผลสำเร็จThe objectives of this research were to study coconut farmers in following aspects: (1) personal data and socio-economic status, (2) situations of coconut production and marketing, (3) knowledge of quality coconut production, (4) needs in extension of quality coconut production, and (5) farmers’ problems and guideline suggestions for extension of complete coconut production. This was a survey research. The samples were 158 farmers randomly selected from 705 coconut farmers in Klongwhale Sub-district, Mueang District, Prachuap Khiri Khan Province who registered with Department of Agricultural Extension. These were determined by using Taro Yamane’s formula with an error level of 0.07. Data were collected by a structural interview questionnaire and analyzed to determine frequency, percentage, mean, minimum, maximum, standard deviation, and SWOT Analysis.Research results showed that (1) the farmers had an average age of 46.1 years and most of them finished secondary education or above. All of them had orchard planation as a main occupation. They had an average 13.6 years of coconut production. (2) They had an average 1.9 family labors for working in average 27.9 Rai of coconut plantation on flat area with sand or sandy loam soils. They grew native coconut variety and two-thirds of them had no water and fertilizer applications. Most of them harvested 450-500 produces in every 45 days and sold to merchants at the plantation sites and some produces were sold by themselves via other channels. (3) All of them had knowledge of plantation site selection, plantation process, maintenance and harvesting as well, however they had a little knowledge of suitable environment and soil type, water and fertilizer applications. (4) The needs in an extension of coconut production and marketing were indicated at highest level such as production planning, cooperatives setting for purchasing produces and a linkage of marketing and processing plant. The needs were stated at high level as follows: knowledge of processing standard, processing group setting and linkage, and processing input support. Needs in other aspects were rated at moderate level. (5) They had problems of quality coconut production at high level in most aspects including production, processing, and marketing. The guideline suggestions were as follows: setting a learning site of quality coconut production, improvement of production and harvesting equipment, a linkage of quality coconut production and marketing. Moreover knowledge exchange and study visit at successful quality coconut planation
Legal issues regarding the exercise of discretion in handling special cases: a case study of Offenses under the (1984 Emergency Decree on Borrowing Money that Defrauds the Public, Classified as Special Cases under) Section 21, Paragraph One (1) of the Special Case Investigation Act, B.E.2547 (2004)
No full textการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาแนวคิด ทฤษฎี และความเป็นมาของการใช้อำนาจดุลพินิจในการรับคดีพิเศษของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษในคดีที่เกี่ยวเนื่องกับอาชญากรรมทางเศรษฐกิจฐานการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน (2) ศึกษาปัญหาการใช้อำนาจดุลพินิจของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษในการรับคดีที่เกี่ยวเนื่องกับการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนไว้เป็นคดีพิเศษ (3) ศึกษาเปรียบเทียบอำนาจดุลพินิจของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษในการรับคดีพิเศษในกรณีคดีการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนระหว่างประเทศไทยกับประเทศสหรัฐอเมริกา สหราชอาณาจักร และเครือรัฐออสเตรเลีย (4) เสนอแนะในการแก้ไข พัฒนากระบวนการใช้อำนาจดุลพินิจของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษในการรับคดีพิเศษกรณีที่เกี่ยวกับการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน การศึกษาค้นคว้าอิสระเรื่องนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยการวิจัยเอกสาร จากตัวบทกฎหมาย ตำรา งานวิจัย บทความและเอกสารอื่นที่เกี่ยวข้องกับการใช้อำนาจดุลพินิจทางปกครอง ในการรับคดีพิเศษของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษในคดีที่เกี่ยวเนื่องกับอาชญากรรมทางเศรษฐกิจฐานการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนผลการศึกษาพบว่า (1) อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษเพียงคนเดียวที่ใช้อำนาจดุลพินิจมีคำสั่งรับหรือไม่รับคดี ที่เกี่ยวเนื่องกับการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชนไว้เป็นคดีพิเศษซึ่งยังไม่สอดคล้องกับหลักการใช้และควบคุมตรวจสอบดุลพินิจฝ่ายปกครอง (2) การใช้อำนาจดุลพินิจของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษมีคำสั่งไม่รับเรื่องไว้เป็นคดีพิเศษไม่สามารถอุทธรณ์ได้ (3) เปรียบเทียบกฎหมายไทยกับต่างประเทศแล้วพบว่า กฎหมายไทยมิได้กำหนดกรอบการใช้อำนาจดุลพินิจของอธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษไว้อย่างชัดเจน เท่ากับเป็นการเปิดช่องให้ใช้ดุลพินิจเลือกได้ว่าจะให้รับหรือไม่รับเรื่องไว้เป็นคดีพิเศษได้โดยไม่มีขอบเขตและปราศจากการควบคุมโดยบทบัญญัติของกฎหมาย (4) ผู้ศึกษาจึงเสนอให้มีการแก้ไขกฎหมายให้อธิบดีกรมสอบสวนคดีพิเศษแต่งตั้งขึ้นตามคำแนะนำของคณะรัฐมนตรีโดยความเห็นชอบจากรัฐสภา ดำรงตำแหน่งได้วาระเดียวและไม่เกิน 4 ปี รวมทั้ง ให้คำสั่งไม่รับเรื่องไว้เป็นคดีพิเศษเป็นคำสั่งทางปกครอง ผู้เสียหายสามารถอุทธรณ์คำสั่งได้ และแก้ไขพระราชกำหนดการกู้ยืมเงินที่เป็นการฉ้อโกงประชาชน พ.ศ. 2527 เพื่อให้การป้องกันและปราบปรามแชร์ลูกโซ่หรือการฉ้อโกงประชาชนมีประสิทธิภาพThis independent study aims to: (1) study the concepts, theories, and background concerning the discretionary power of the Director-General of the Department of Special Investigation (DSI) in accepting special cases related to economic crimes involving borrowing money and defrauding the public,. (2) examine the issues surrounding of the exercise of such discretionary powers in accepting these cases as special cases, (3) the discretionary powers of the Director-General of the DSI in handling special cases of public fraud through money lending in Thailand, the United States, the United Kingdom, and Australia, and (4) propose recommendations for improving and developing the process for exercising discretionary powers in these cases. This independent study is qualitative in nature, relying on documentary research, including legal texts, textbooks, research papers, and other relevant documents related to the exercise of administrative discretion in accepting special cases by the Director-General of the DSI, particularly in economics crime involving public fraud through money lending.The findings reveal that (1) the Director-General of the DSI alone exercises the discretion to accept or reject cases of public fraud through money lending as special cases, which is not fully aligned with principles of administrative discretion and oversight, (2) the exercise of discretionary power in rejecting a case as a special case cannot be appealed, (3) compared to foreign laws, Thai law lacks a clear legal framework governing the Director-General’s discretionary powers, allowing for unregulated discretion in deciding whether to accept or reject a case, and (4) the study recommends amending the law to appoint the Director-General of the DSI on the advice of the Cabinet, with parliamentary approval, for a single term not exceeding four years. Furthermore, decisions to reject cases as special cases should be treated as administrative orders, subject to appeal by the injured party. Lastly, the 1984 Emergency Decree on Borrowing Money that Defrauds the Public should be amended to enhance the efficiency of preventing and suppressing pyramid schemes and public fraud
Factors Affecting the Loan Quantity of Thai Commercial Banks
No full textการศึกษานี้เป็นการศึกษาปัจจัยที่มีผลกระทบต่อปริมาณการให้สินเชื่อของธนาคารพาณิชย์ไทย ทั้งระบบ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาปัจจัยที่มีผลกระทบต่อปริมาณสินเชื่อของธนาคารพาณิชย์ไทยทั้งระบบ เพื่อเป็นแนวทางในการให้บริการสินเชื่อแก่ลูกค้าอย่างมีประสิทธิภาพและประสิทธิผล มีกำไรสูงสุดให้กับองค์กร มีความมั่งคั่งให้กับผู้ถือหุ้น มีผลตอบแทนที่ดี การศึกษานี้เลือกใช้ข้อมูลสำหรับการศึกษา คือ ข้อมูลทุติยภูมิ แบบอนุกรมเวลา รายไตรมาส ตั้งแต่ไตรมาสที่ 1 พ.ศ.2556 ถึง ไตรมาสที่ 4 พ.ศ.2565 รวม 40 ไตรมาสประกอบด้วยข้อมูลปริมาณสินเชื่อรวม ปริมาณเงินฝากรวม ปริมาณหนี้ที่ไม่ก่อให้เกิดรายได้ ดัชนีราคาผู้บริโภค อัตราดอกเบี้ยนโยบาย และผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศ ของธนาคารพาณิชย์ไทยทั้งระบบ โดยนำปัจจัยอื่น ได้แก่ สถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโควิด 19 ในช่วง ปี 2563-2564 มาร่วมวิเคราะห์ด้วย ซึ่งเก็บรวบรวมข้อมูลจากธนาคารแห่ง ประเทศไทย เอกสารทางวิชาการและงานวิจัยที่เกี่ยวข้อง ตลอดจนข้อมูลจากอินเตอร์เน็ต นำมาคัดกรอง และประมวลผลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูป E-views เพื่อคำนวณค่าทางสถิติของตัวแปรเพื่อให้ทราบถึงความสัมพันธ์ด้วยวิธีกำลังสองน้อยที่สุด ในรูปแบบของสมการถดถอยพหุคูณ ผลการศึกษาพบว่าปัจจัยที่มีผลต่อปริมาณสินเชื่อของธนาคารพาณิชย์ไทยในทิศทางเดียวกัน คือ ปริมาณเงินฝากรวมของธนาคารพาณิชย์ไทย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 95 หนี้ไม่ก่อให้เกิดรายได้ของธนาคารพาณิชย์ไทย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่น ร้อยละ 90 และสถานการณ์การแพร่ระบาดของไวรัสโดควิด 19 ซึ่งไม่มีระดับนัยสำคัญทางสถิติ ในส่วนของปัจจัยที่มีผลต่อปริมาณสินเชื่อของธนาคารพาณิชย์ไทยในทิศทางตรงกันข้าม คือ ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับความเชื่อมั่นร้อยละ 90 สำหรับ อัตราดอกเบี้ยนโยบาย ดัชนีราคาผู้บริโภค ไม่ส่งผลต่อปริมาณการให้สินเชื่ออย่างมีนัยสำคัญThe objective of this study was the factors affecting the loan quantity volume of Thai commercial banks to provide a guideline for providing efficient and effective credit services to customers. This study employ quarterly time series data from 2013 to 2022, totaling 40 quarters, including loan, deposit, non-performing loan, consumer price index (CPI), policy rate and gross domestic product. Other factor, includes the situation of the Covid-19 virus during 2020-2021 The data collected were information from Bank of Thailand, academic documents, Internet and related research. The Ordinary Least Square (OLS) method in Multiple Regression Analysis is adopted.The results of the study found that deposit has impact on loan quantity of Thai commercial banks in the same direction at the 95 percent confidence level, non-performing loan at the 90 percent confidence level and Covid 19 situation, which is not statistically significant for the factors that affects the loan of Thai commercial banks in the opposite direction are gross domestic product has significance at the 90 percent confidence level. However, consumer price index, the policy rate have no impact on loan significantl
Effects of learning management using Four-Blocks Approach on thai reading comprehension ability of Grade 6 Students at Bumrungpong-Upatham School in the Mukdahan Primary Educational Service Area Office
No full textการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบความสามารถในการอ่านจับใจความภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบำรุงพงศ์อุปถัมภ์ ระหว่างก่อนและหลังเรียนโดยใช้เทคนิคการสอนแบบโฟร์บล็อก กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โรงเรียนบำรุงพงศ์อุปถัมภ์ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษามุกดาหาร ที่กำลังศึกษาในภาคเรียนที่ 1 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 24 คน ได้มาจากการสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคการสอนแบบโฟร์บล็อก และ 2) แบบวัดความสามารถในการอ่านจับใจความภาษาไทย สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที ผลการวิจัยปรากฏว่า ความสามารถในการอ่านจับใจความภาษาไทยของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 ที่ได้รับการจัดการเรียนรู้โดยใช้เทคนิคการสอนแบบโฟร์บล็อกหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05The purpose of this research was to compare Thai reading comprehension ability of grade 6 students at Bumrungpong-Upatham School in the Mukdahan Primary Educational Service Area Office before and after learning through the Four-Blocks approach. The research sample consisted of 24 grade 6 students at Bumrungpong- Upatham in the first semester of academic year 2024 obtained through cluster random sampling. The research instruments were 1) lesson plans based on the Four-Blocks approach 2) a Thai reading comprehension ability test. Statistics employed for data analysis were mean, standard deviation, and t-test. The results of research showed that Thai reading comprehension ability of grade 6 students after learning through the Four-Blocks approach was significantly higher than their pre-learning counterpart ability at the 0.05 level of statistical significance
Internal supervision of schools under Si Sa Ket Primary Educational Service Area Office 3
No full textการศึกษาครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสภาพการนิเทศภายในสถานศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 และ 2) เปรียบเทียบการนิเทศภายในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 จำแนกตามขนาดของสถานศึกษาและประสบการณ์การสอนของครู กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 ปีการศึกษา 2567 กำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างตามสูตรของทาโร ยามาเน่ ได้กลุ่มตัวอย่าง จำนวน 332 คน จากนั้นทำการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นตามขนาดของสถานศึกษา แล้วใช้วิธีการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่าเกี่ยวกับการนิเทศภายในสถานศึกษา มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .98 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การวิเคราะห์ความแปรปรวนทางเดียว และทดสอบความแตกต่างเป็นรายคู่ด้วยวิธีการของฟิชเชอร์ ผลการวิจัยปรากฏว่า 1) การนิเทศภายในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 3 โดยภาพรวมและรายด้านอยู่ในระดับมาก และเมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน เรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย ได้แก่ การรายงานและปรับปรุงแก้ไข การประเมินผลภายในสถานศึกษา การสร้างเสริมขวัญและกำลังใจของครู การปฏิบัติการนิเทศภายในสถานศึกษา การให้ความรู้ก่อนการนิเทศภายในสถานศึกษา และการวางแผนการนิเทศภายในสถานศึกษา ตามลำดับ และ 2) ผลการเปรียบเทียบการนิเทศภายในสถานศึกษา จำแนกตามขนาดสถานศึกษา พบว่า ขนาดของสถานศึกษาที่แตกต่างกันมีการนิเทศภายในสถานศึกษาแตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และเมื่อจำแนกตามประสบการณ์การสอนของครู พบว่า ประสบการณ์การสอนของครูที่แตกต่างกันรับรู้การนิเทศภายในสถานศึกษาไม่แตกต่างกันThe objectives of this study were (1) to study the condition of internal supervision of schools under Si Sa Ket Primary Educational Service Area Office 3; and (2) to compare the conditions of internal supervision of schools under Si Sa Ket Primary Educational Service Area Office 3 as classified by the school size and the teacher’s teaching experience.The research sample consisted of 332 teachers in schools under Si Sa Ket Primary Educational Service Area Office 3 during the 2024 academic year, obtained by stratified random sampling based on the school size and then simple random sampling. The sample size was determined based on Taro Yamane’s sample size formula. The employed research tool was a rating scale questionnaire on internal supervision in the school, with reliability coefficient of .98. Statistics employed for data analysis were the frequency distribution, percentage, mean, standard deviation, one-way analysis of variance, and Fisher’s method of pairwise comparison.The research findings indicated that (1) both the overall and specific aspects of internal supervision of the schools under Si Sa Ket Primary Educational Service Area Office 3 were rated at the high level; when specific aspects of the internal supervision were considered, they could be ranked from top to bottom based on their rating means as follows: that of the reporting and improvement/revision, that of the internal evaluation of the school, that of the enhancement of the teachers’ morale and will power, that of the practice of internal supervision, that of the provision of knowledge before internal supervision of the school, and that of the planning for internal supervision of the school, respectively; and (2) regarding comparison results of the conditions of internal supervision of the schools as classified by school size, it was found that the schools of different sizes differed significantly in their conditions of internal supervision at the .05 level of statistical significance; and when the comparison was undertaken as classified by the teacher’s teaching experience, it was found that teachers with different teaching experiences did not significantly differ in their perceptions of the internal supervision condition of the school
Guidelines for promoting of internal educational quality assurance of schools under the Secondary Educational Service Area Office Nonthaburi
No full textการศึกษาเฉพาะกรณี (ศษ.ม. (บริหารการศึกษา))-- มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช, 2566การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) สภาพการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา และ 2) แนวทางการส่งเสริมการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรีกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ครูในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษานนทบุรี ปีการศึกษา 2565 จำนวน 353 คน ได้มาโดยใช้ตารางของเครจซี่และมอร์แกน จากนั้นใช้วิธีการสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นตามขนาดของสถานศึกษา ผู้ให้ข้อมูล ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 5 คน เครื่องมือการวิจัยเป็นแบบสอบถามแบบมาตรประมาณค่าเกี่ยวกับสภาพการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา มีค่าความเที่ยงเท่ากับ .94 และแบบสัมภาษณ์เกี่ยวกับแนวทางการส่งเสริมการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์เนื้อหาผลการวิจัย พบว่า 1) สภาพการดำเนินงานประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมากที่สุด โดยเรียงลำดับค่าเฉลี่ยจากสูงสุดไปต่ำสุด ได้แก่ ด้านการกำกับติดตามและประเมินผล ด้านการจัดทำรายงานการประเมินตนเอง ด้านการดำเนินการตามแผน ด้านการกำหนดมาตรฐานการศึกษา และด้านการจัดทำแผนพัฒนาการจัดการศึกษา และ 2) แนวทางการส่งเสริมการดำเนินการประกันคุณภาพการศึกษาภายในสถานศึกษา สถานศึกษาควรดำเนินการ ดังนี้ (2.1) กำหนดปฏิทินการกำกับ ติดตาม และประเมินผลการดำเนินงานของสถานศึกษา และรวบรวมข้อมูลจัดทำเป็นข้อมูลสารสนเทศเพื่อใช้เป็นข้อมูลในการพัฒนาปีการศึกษาต่อไป (2.2) ส่งเสริมให้มีการกำหนดเกณฑ์การประเมินตนเองเพื่อให้ผลการประเมินมีความน่าเชื่อถือถูกต้อง และเผยแพร่แก่สาธารณชน (2.3) นำแผนพัฒนาคุณภาพการศึกษามาเป็นกรอบและทิศทางการพัฒนาการศึกษา จัดทำเป็นแผนปฏิบัติการประจำปี และจัดสรรงบประมาณอย่างเหมาะสม (2.4) นำผลการวิเคราะห์บริบท สภาพปัญหา และผลการประเมินมาตรฐานไปกำหนดเป็นมาตรฐาน ตัวชี้วัด และค่าเป้าหมาย โดยเพิ่มเติมมาตรฐานหรือประเด็นที่เป็นจุดเน้นและความโดดเด่นของสถานศึกษา และ (2.5) แต่งตั้งคณะทำงานรวบรวมข้อมูลสารสนเทศที่จำเป็น กำหนดกลยุทธ์หรือแนวทางการพัฒนาและจัดทำแผนพัฒนาคุณภาพการศึกษาThe purposes of this research were to study (1) the operation conditions of internal educational quality assurance of schools; and (2) guidelines for promoting the operation of internal educational quality assurance of schools under the Secondary Educationl Service Area Office Nonthaburi.The research sample consisted of 353 teachers in schools under the Secondary Educationl Service Area Office Nonthaburi during the 2022 academic year, obtained by stratified random sampling based on school size. The sample size was determined based on Krejcie and Morgan’s Sample Size Table. The key research informants were five experts. The research instruments were a rating scale questionnaire on the operation conditions of internal educational quality assurance of school, with reliability coefficient of .94; and an interview form concerning guidelines for promoting the operation of internal educational quality assurance of school. Research data were analyzed using the frequency, percentage, mean, standard deviation, and content analysis.The research findings revealed that (1) the overall operation condition of internal educational quality assurance of the schools was rated at the highest level; the specific aspects of the operation could be ranked from top to bottom based on their rating means as follows: the aspect of monitoring, follow-up and evaluation; the aspect of preparation of the self-evaluation report; the aspect of operation in accordance with the plans; the aspect of determination of the educational standards; and the aspect of preparation of the plans for development of educational management, respectively; and (2) regarding the guidelines for promoting the operation of internal educational quality assurance of the schools, they should take the following actions: (2.1) the determination of the calendar for monitoring, follow-up and evaluation of the operation of the school, and collect the data to create the information to be used as the data for development of the school in the next academic year; (2.2) the promotion of the determination of self-evaluation criteria in order to create the correct and reliable evaluation outcomes, and then disseminate them to the general public; (2.3) taking the educational quality development plans to be used as the framework and direction for educational development, to be prepared as the annual operation plan, and allocate the appropriate budget for it; (2.4) taking the analysis results of the context, problem condition, and educational standards evaluation results to be formulated as the standards, indicators, and target values, with the addition of the standards or issues that are the focusing points and distinguishing points of the school; and (2.5) the appointment of the working committee to collect necessary data and information in order to determine the strategies or guidelines for development and preparation of the educational quality development plans
Effect of using a guidance activities outside the classroom package to promote social skills of children in an International in Bangkok
No full textการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ เปรียบเทียบผลการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวนอกห้องเรียนเพื่อพัฒนาทักษะทางสังคมของนักเรียน ในโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งกลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปี ที่ 3-4 อายุ 7-9 ปี ได้มาจากการรับสมัครผู้ที่สนใจเข้าร่วมกิจกรรมและได้รับการอนุญาตจากผู้ปกครอง ในปีการศึกษาที่ 2566 ของโรงเรียนนานาชาติแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร จำนวน 10 คน เครื่องมือที่ใช้ การวิจัยคือ 1) ชุดกิจกรรมแนะแนวนอกห้องเรียน จำนวนกิจกรรม 12 ครั้ง ครั้งละ 45 นาที มีค่าความเหมาะสมระดับมากที่สุด และ2) แบบวัดทักษะทางสังคม มีค่าความเที่ยง .89 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูลได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบวิลคอกซันผลการวิจัยพบว่า นักเรียนกลุ่มที่ใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวนอกห้องเรียนมีระดับทักษะทางสังคมสูงกว่าก่อนใช้ชุดกิจกรรมอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ.05 และเมื่อพิจารณารายด้านพบว่าภายหลังการใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวนอกห้องเรียนนักเรียนมีทักษะการปฏิสัมพันธ์ด้านการสื่อสาร ทักษะการตระหนักรู้และควบคุมอารมณ์ และทักษะความสามารถในการปฏิบัติตามกฎกติกาสูงกว่าก่อนการใช้ก่อนใช้ชุดกิจกรรมแนะแนวนอกห้องเรียนอย่างมีนัยสําคัญทางสถิติที่ระดับ .05This study aims to compare the effects of using a guidance acitivities outside the classroom package to develop the social skills of students at an international school. The sample group consisted of 10 students from Years 3 and 4, aged 7-9 years, who volunteered to participate in the activities with parental consent during the 2023-2024 academic year at an international school in Bangkok. The research instruments included: 1) a set of 12 guidance acitivities outside the classroom package, each lasting 45 minutes, rated as highly appropriate and 2) a social skills assessment tool with a reliability coefficient at .89. The data were analyzed using mean, standard deviation, and the Wilcoxon Signed Rank TestThe research findings revealed that students who participated in the guidance acitivities outside the classroom package demonstrated significantly higher social skills after the intervention at the 0.05 level. When analyzing specific aspects, it was found that, after participating in the package, students showed significant improvements in communication skills, emotional awareness and regulation, and the ability to follow rules, all at the 0.05 significance leve
Forecasting Thailand’s Agricultural Gross Domestic Product Using the Vector Autoregressive Model
No full textการวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาสถานการณ์เศรษฐกิจการเกษตรของประเทศไทย 2) สร้างตัวแบบที่เหมาะสมต่อการพยากรณ์ผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรของประเทศไทย และ 3) พยากรณ์ผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรของประเทศไทยการศึกษาใช้ข้อมูลทุติยภูมิ มีลักษณะเป็นอนุกรมเวลารายไตรมาส เริ่มตั้งแต่ ไตรมาส 1 ปี พ.ศ.2548 ถึง ไตรมาส 4 ปี พ.ศ.2566 รวมจำนวน 76 ไตรมาส โดยใช้วิธีการทางเศรษฐมิติ คือ แบบจำลองเวกเตอร์การถดถอยอัตโนมัติ โดยมีขั้นตอนดังนี้ 1) ตรวจสอบความหยุดนิ่งของข้อมูล ด้วยวิธี ADF unit root 2) สร้างตัวแบบเวกเตอร์การถดถอยอัตโนมัติ 3) ตรวจสอบความสัมพันธ์เชิงเหตุผล ด้วยวิธี Granger Causality 4) พยากรณ์ผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรของประเทศไทย และ 5) พยากรณ์ความแปรปรวนของแบบจำลอง ด้วยวิธี Variance Decomposition ผลการศึกษาพบว่า 1) ในปี พ.ศ.2566 ผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรมีมูลค่า 1,536,071 ล้านบาท คิดเป็นสัดส่วนร้อยละ 8.57 ของผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ ขยายตัว ร้อยละ 1.9 ซึ่งหมวดพืชมีมูลค่าผลผลิตที่สูงกว่าหมวดอื่น ๆ โดยสินคาเกษตรส่งออกมากที่สุด ได้แก่ ผลไม้ ยางธรรมชาติ ข้าว น้ำตาล และเนื้อไก่ ตลาดส่งออกสินค้าเกษตรสำคัญ ได้แก่ ประเทศจีน ญี่ปุ่น สหรัฐอเมริกา อินโดนีเซีย และมาเลเซีย ตามลำดับ 2) ตัวแบบที่เหมาะสมต่อการพยากรณ์ผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรของประเทศไทย คือ ดัชนีผลผลิตหมวดพืช และ 3) การพยากรณ์ผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรของประเทศไทย พบว่า ในปี พ.ศ.2567 และ ปี พ.ศ.2568 มีแนวโน้มขยายตัว ซึ่งมักจะมีอัตราการเติบโตมากที่สุดในช่วงไตรมาส 4 เมื่อเปรียบเทียบกับช่วงเดียวกันของ ปีที่ผ่านมาเติบโตเพิ่มขึ้นร้อยละ 2.96 และ 2.79 ตามลำดับ โดยดัชนีผลผลิตหมวดพืชจะมีอิทธิพลต่อการเปลี่ยนแปลงร้อยละ 0 - 7.174 ในช่วงระยะเวลา 2 ปี ทั้งนี้ ส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับสภาพอากาศที่เอื้ออำนวยและปริมาณน้ำที่เพียงพอ ซึ่งเป็นปัจจัยสำคัญในการผลิตสินค้าเกษตร และสถานการณ์เศรษฐกิจที่เป็นปัจจัยสนับสนุนการเติบโตของผลิตภัณฑ์มวลรวมภาคการเกษตรThe objectives of this study are to 1) study Thailand’s agricultural economic situation 2) create a suitable model for forecasting agricultural gross domestic product, and 3) forecast agricultural gross domestic product. The study uses secondary data, which is a quarterly time series, starting from the Q1 of 2005 to the Q4 of 2023, totaling 76 quarters. The econometric method employed is the vector autoregressive (VAR) model, with the following steps 1) testing the stationarity of the data using the ADF unit root test 2) constructing the VAR 3) examining causal relationships using the Granger causality test 4) forecasting Thailand’s agricultural gross domestic product, and 5) forecasting the variance of the model using variance decomposition.The study found that 1) in 2023, Thailand’s agricultural GDP was valued at 1,536,071 million baht, accounting for 8.57% of the overall GDP, with a growth rate of 1.9%. The crop agricultural products had a higher value of output than other categories, with the most exported agricultural products being fruits, natural rubber, rice, sugar, and chicken meat. The main export markets for agricultural products included China, Japan, the United States, Indonesia, and Malaysia, respectively. 2) A suitable model for forecasting Thailand’s agricultural gross domestic product is the crop production index, and 3) The forecast of Thailand’s agricultural GDP found that in 2024 and 2025 there is a tendency to expand, typically achieving the highest growth rate in the Q4. When compared to the same period last year, the growth rates were 2.96% and 2.79%, respectively. The crop production index will have an impact on changes by 0 - 7.174% over a 2-year period. This is partly dependent on favorable weather conditions and sufficient water supply, which are critical factors in agricultural production, along with the economic situation supporting the growth of agricultural GDP
Legal problems related to applying The Non Ultra Petita Rule in the Administrative Case
No full textการศึกษาค้นคว้าอิสระนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อ (1) ศึกษาแนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอในคดีปกครอง (2) ศึกษามาตรการทางกฎหมายที่เกี่ยวข้องกับหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอในคดีปกครองตามกฎหมายไทย สาธารณรัฐฝรั่งเศส และสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี (3) วิเคราะห์ปัญหาการนำหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอมาบังคับใช้ในคดีปกครอง (4) เสนอแนะแนวทางการแก้ไขปัญหาที่เหมาะสมในการนำหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอมาบังคับใช้ในคดีปกครองในประเทศไทยการค้นคว้าอิสระฉบับนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพด้วยวิธีวิจัยเอกสารจากตำรา หนังสือและตัวบทกฎหมายของไทยและต่างประเทศ บทความ วิทยานิพนธ์ สารนิพนธ์ รายงานการวิจัย วารสารเอกสารต่าง ๆ รวมทั้งข้อมูล จากสื่ออิเล็กทรอนิกส์ และหน่วยงานของรัฐที่เกี่ยวข้องกับการนำหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอมาบังคับใช้ในคดีปกครอง เพื่อให้การบังคับใช้กฎหมายมีประสิทธิภาพและครอบคลุมมากยิ่งขึ้นผลการศึกษาพบว่า (1) หลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอถือเป็นหลักการสำคัญในเรื่องของการพิจารณาพิพากษาอรรถคดีทั้งปวงโดยเฉพาะอย่างยิ่งคดีปกครองที่คู่กรณีมีฐานะทางกฎหมายที่ไม่เท่าเทียมกัน (2) หลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอในคดีปกครองของไทยยังไม่มีกำหนดหลักเกณฑ์ ขอบเขตและข้อยกเว้นเอาไว้ ซึ่งแตกต่างไปจากมาตรการทางกฎหมายในคดีปกครองของสาธารณรัฐฝรั่งเศสและสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนีที่ได้มีการบัญญัติวางหลักดังกล่าวขึ้นบังคับใช้อย่างชัดแจ้ง (3) มาตรการทางกฎหมายไทยที่เกี่ยวกับการนำหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอมาบังคับใช้ในคดีปกครองที่ใช้บังคับอยู่ในปัจจุบันนั้นยังมีความไม่สมบูรณ์เพียงพอที่จะดำเนินการอำนวยความยุติธรรมและเยียวยาความเสียหายที่เกิดขึ้นให้แก่ผู้เสียหายหรือผู้ฟ้องคดีได้อย่างครบถ้วนสมบูรณ์และครอบคลุมเพียงพอที่จะทำให้คู่กรณีในคดีปกครองทั้งสองฝ่ายได้รับความเป็นธรรมและได้รับการพิจารณาตัดสินชี้ขาดคดีอย่างเสมอภาคและเท่าเทียมกัน (4) เห็นควรให้มีการดำเนินการในการแก้ไขเพิ่มเติมเพื่อบัญญัติเอาหลักการ ขอบเขตและข้อยกเว้นแห่งหลักการห้ามพิพากษาเกินคำขอในคดีปกครองขึ้นบังคับใช้อย่างชัดแจ้งเป็นลายลักษณ์อักษร ทั้งนี้ ก็เพื่อให้มาตรการที่เกี่ยวข้องกับการพิจารณาพิพากษาคดีปกครองของไทยนั้นเป็นมาตรการทางกฎหมายที่ใช้แก้ไขปัญหาได้อย่างมีประสิทธิภาพและมีความครอบคลุมมากยิ่งขึ้นนั่นเองThe objectives of this Independent Study are: (1) to examine the background, concepts and theories related to the Non Ultra Petita Rule in the administrative cases; (2) to study the legal measures concerning the application of the Non Ultra Petita Rule in the administrative cases in Thailand, the French Republic and the Federal Republic of Germany; (3) to analyze the legal problems related to the application of the Non Ultra Petita Rule in the administrative cases; and (4) to propose amendments to the current legal framework concerning the Non Ultra Petita Rule in the administrative cases in Thailand.This study employs a qualitative research approach analyzing documents such as textbooks, books, laws from Thailand and other countries, essays, journal articles, theses dissertations, academic reports, and electronic media as well as information from government agencies relevant to the application of the Non Ultra Petita Rule in administrative cases for the effectiveness and comprehensiveness The study found that: (1) The Non Ultra Petita Rule is considered an important principle for adjudicating cases under the law, especially in administrative cases where the parties often have unequal legal positions; (2) In Thailand the application of the Non Ultra Petita Rule in administrative cases lacks clearly defined criteria, scope and exceptions, unlike the legal frameworks in France and Germany, where these principles have been clearly enacted and enforced; (3)The current Thai law on administrative courts, as stipulated in the Act on Establishment of Administrative Courts and Administrative Court Procedure B.E. 2542 (1999), is insufficient to fully ensure justice and compensation for damages, leaving plaintiffs or injured parties without -comprehensive redress.; (4) It is recommended that the Non Ultra Petita Rule be explicitly incorporated into Thai law, with clear criteria and exceptions, to improve the effectiveness and comprehensiveness of the legal measures governing administrative cases